Home Blog Pagina 489

V.V. Rockanje Vrouwen 1 gaat voor de top drie

Vandaag gaan we in gesprek met de 25-jarige Mayara Lopes van V.V. Rockanje VR1. Zij is op twintigjarige leeftijd begonnen bij V.V. Rockanje en speelt daar al sinds augustus 2018. Vandaag vertelt zij in een gesprek met VoetbalJournaal meer over haar elftal, V.V. Rockanje Vrouwen 1.

Als eerst wilden we weten hoe Mayara bij dit elftal terecht is gekomen. ‘’Ik ben altijd een fanatiekeling geweest wat betreft voetballen, maar lid van een vereniging ben ik nooit geweest totdat ik een oproep zag op Facebook voor het oprichten van een damesteam. Uit enthousiasme heb ik mij ingeschreven, maar ik had eigenlijk helemaal geen voetbal ervaring. Al gauw kreeg ik een reactie dat het niet erg was dat ik geen ervaring had en dat hier natuurlijk aan gewerkt kon worden. Vol enthousiasme ben ik lid geworden van het dames team. Zo ben ik hier terechtgekomen.’’

Mayara zit nu ruim vier jaar bij dit elftal. ‘’Het is een unieke mix van verschillende karakters ’’, vertelt Lopes. We vroegen wat er nog meer zo uniek is aan dit team. ‘’Iedereen is anders op zijn of haar manier en dit wordt ten alle tijden gerespecteerd. Kwaliteiten binnen het team worden op de juiste wijze benut en dit is terug te zien op trainingen en wedstrijden.  Het is ook mooi om te zien hoe speelsters elkaar onderling helpen. Sommige speelsters hebben meer voetbalervaring dan andere. Door elkaar te helpen laten we zien dat we vertrouwen in elkaar hebben. Dat vind ik zo mooi aan dit team.’’

We wilden verder gaan op de verschillende karakters van de dames. Daarom stelden we de vraag of er nog kleurrijke figuren rondlopen in de selectie van V.V. Rockanje. ‘’In ons team hebben wij allerlei kleurrijke figuren wat ons een kleurrijk team maakt. Zo hebben wij de leidsters. Deze speelsters hebben het vermogen om de coachende rol te dragen zonder afstand te creëren binnen het team. Daarnaast hebben we de cheerleaders, die zijn altijd positief wat er ook gebeurt. De lolbroeken maken altijd ruimte voor hilariteit, voetballen doe je tenslotte voor je plezier. Tot slot hebben we de energiebron, deze speelsters zorgen met hun energie dat het team wordt gevoed met energie en dat er een leuke sfeer wordt gecreëerd.’’

In de vier jaar dat Mayara bij dit elftal zit heeft ze vast veel meegemaakt. Zij neemt ons mee in een aantal hoogte- en dieptepunten. ‘’Uiteraard ga ik beginnen met een hoogtepunt. Het kampioenschap in het seizoen ‘21/’22. De dames zijn kampioen geworden na een ontzettend spannende wedstrijd tegen Hekelingen VR2. We kregen een penalty, een rode kaart en twee eigendoelpunten tegen. Hierdoor gingen we met een 3-1 de rust in. Door onze enorme strijdlust hebben wij deze wedstrijd toch gewonnen met 3-4  en hebben wij onszelf beloond met het kampioenschap. We hebben met elkaar gestreden tot aan het eindsignaal. Het feest op ons sportcomplex was groots en uiteraard kon een rondje op de kar absoluut niet ontbreken. Een dieptepunt was toch de Covid-periode voor iedereen.
De corona maatregelen maakten het niet mogelijk om in groepsverband te sporten. Voor de dames hield dit in dat er geen trainingen en wedstrijden waren. Voor een lange periode mochten wij niet onze sport beoefenen en dit was natuurlijk erg jammer.’’

We gingen verder in op de feestjes die de meiden vieren. Zij vertellen dat ze vaker buiten het veld activiteiten ondernemen. ‘’Wij zijn altijd in voor gezelligheid en dat betekend dat wij graag van de partij zijn wat betreft activiteiten. Toernooien, kantinefeestjes en uitjes klinkt als muziek in de oren.  Ook gaan wij elk jaar met elkaar op trainingskamp. Dit wordt georganiseerd door de speelsters en met elkaar kiezen we een locatie uit waar we naartoe willen. Het ene jaar zitten we in een groot huis en het andere jaar kiezen we voor een hostel. Er worden onderling zowel binnen- als buitenshuis activiteiten georganiseerd. Door activiteiten met elkaar te doen creëren we positieve gezamenlijke ervaringen waardoor we één team zijn.’’

Tot slot sluit Lopes af met de ambitie van de dames. ‘’Onze ambitie voor dit jaar is om te eindigen in de top drie in competitie.’’

Klik op V.V. Rockanje voor de laatste artikelen over de club.
Klik op V.V. Rockanje voor meer informatie over de club.

Verslag Vierpolders-Victoria’04

Een wedstrijd met twee gezichten. Het door vele blessures geplaagde Victoria’04 kon in de eerste helft geen potten breken. Na de pauze en enkele omzettingen kregen de bezoekers meer vat op het spel van de thuisclub. De binnen een kwartier spelen 2-0 opgelopen achterstand werd na ruim een half uur spelen teruggebracht tot 2-1 om in de tweede helft de stand gelijk te trekken.

Victoria’04 miste enkele vaste basisspelers en dat gemis deed zich voelen.
Vierpolders maakte dankbaar gebruik van de wanorde bij de Vlaardingse
tegenstander. Twee goed lopende aanvalsacties van Vierpolders leverde binnen 15
minuten spelen een 2-0 score op voor de thuisclub. Victoria’04 werkte keihard, maar
moest het initiatief aan Vierpolders laten. Even zag het er naar uit, dat de
Vlaardingse formatie zou worden overlopen. Naarmate de wedstrijd vorderde, wist
Victoria’04 de organisatie beter op orde te krijgen. Het werd daarbij geholpen door de
achterhoede van Vierpolders. Een slecht weggewerkte bal in de laatste linie van de
thuisclub, bracht de bal bij Jordi de Kimpe, die beheerst afrondde: 2-1. Vierpolders
kreeg wel enkele kansjes, doch miste stootkracht in de voorhoede. Een hard schot
van Jur de Visser werd op het laatste moment uit de doelmond van Vierpolders
weggewerkt.

In de tweede helft herpakte Victoria’04 zich. De Vlaardingse formatie trok het
initiatief naar zich toe en zocht waar mogelijk de aanval. Maar diende alert te blijven
op de snelle omschakeling bij Vierpolders. Na een uur spelen wist een hard werkend
Victoria’04 de stand op gelijke hoogte te brengen. Een vlot lopende aanval over vele
schijven eindigde bij de vrijstaande Jordi de Kimpe, die van dichtbij de doelman
van Vierpolders passeerde met een laag hard schot: 2-2. Hierna speelden beide
ploegen volop in de aanval om alsnog de winst naar zich toe te trekken. Voor beide
doelen ontstonden enkele hachelijke momenten, maar gescoord werd er niet meer.

Selectie Victoria’04: Jochem van der Hoff, Bart van der Hoeven (75: Nick Verburgh),
Chris Bruurmijn (80: Lars Kortleven), Lars de Visser (75: Nils Gliszmann), Michael
Blok, Oscar Knecht, Osman Ünnu, Jur de Visser, Kars Martin (46: Jesse Schippers),
Jordi de Kimpe, Jemayro Teixeira (46: Vincent van den Bogerd).

Klik op sc Victoria’04 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op sc Victoria’04 voor meer informatie over de club.

Van Son heeft plannen met SVC: ‘Een soort visie’

Als keeperstrainer en lid van ‘jeugdzaken’ is Jelte van Son nauw betrokken bij het jeugdvoetbal van SVC. En dus probeert de oud-keeper, samen met Dirk van der Bom, te zorgen voor een rooskleurige toekomst van de club. “We willen ook samen een beleidsplan gaan schrijven.”

Dat laatste is best hard nodig, want tot nu toe was zo’n plan er nog niet eerder. “Dat woord kenden ze hier eigenlijk niet. Ik ben ook benieuwd naar de reacties, in het begin zal het best even wennen worden.” Toch denkt Van Son, die onder meer speelde voor het eerste van SVC en RBC, dat het wel belangrijk is. “Trainers een beetje dezelfde richting opduwen qua trainen, een soort visie. Als dat duidelijk is, weet iedereen waar hij aan toe is.”

Gewaardeerd
Maar behalve dat, is de oud-doelman nog bezig met veel meer. “We regelen eigenlijk alles voor de onder- en bovenbouw. Van teamindelingen en trainers, tot aan nieuwe aanmeldingen. Met akkefietjes, komen ze bij ons.” De 31-jarige Van Son ziet een duidelijke trend. “Het komt vaak op dezelfde mensen neer, ouders die meegaan met het team. Daarom zijn we heel blij met iedereen die ons helpt.” Begonnen bij SVC op zijn vierde, kan hij het weten. “Alle mensen zijn nauw betrokken, zetten zich voor honderd procent in. Hier zijn ze echt blij met wat je voor de vereniging doet, dat wordt gewaardeerd.” Bijvoorbeeld als keeperstrainer. “Bij de jongste jeugd gaat het om spelplezier, leren vangen door middel van lummelen bijvoorbeeld. Echt spelenderwijs. Bij de oudere jongens wordt het meer tactisch en technisch. Er wordt serieus getraind.” Van Son, bezig aan zijn tweede termijn bij jeugdzaken en eerder actief voor de activiteitencommissie, ziet dat er nog wat werk te verrichten valt. “Het is lange tijd een beetje een rommeltje geweest. Moeten we dat niet eens oppakken, hoorde je dan. Voor bepaalde dingen moet je gewoon een vaste contactpersoon hebben, vind ik.”

Communicatie
En dus stapte Van Son maar weer eens in, vol met passie. “Voor de kindjes wat regelen, dat vind ik leuk. Heel mijn leven ben ik al met voetbal bezig, niks anders. Gewoon iets terugdoen voor de vereniging.” Maar ook voor het dorp, vindt hij het belangrijk. “We moeten de kinderen hier wel iets kunnen bieden, anders zitten ze hele dagen binnen. Dan zijn sportieve activiteiten natuurlijk veel beter.” Dat doen ze bij SVC in ieder geval in mooie kleding. “Dankzij een paar enthousiaste sponsoren, zijn alle teams weer in het nieuw gestoken. Dat is toch een bepaalde uitstraling.” De inwoner van Oudenbosch, ziet dan ook zowel de voor- als nadelen van een kleine club. “Het is lekker overzichtelijk en makkelijk aansturen, maar soms mis je natuurlijk wel wat spelers.” En dus moet daar eigenlijk iets aan gedaan worden. “Eerst was het nog een beetje de restjes oprapen, nu hebben we onszelf wel de vraag gesteld: Wat willen we?” Een van de antwoorden: proberen meer leden aan te trekken. “Met activiteiten rond de club, dat maakt het leuk en interessant.” Maar, zoals met wel meer dingen, draait alles om communicatie. “Anders loop je achter de feiten aan. Onderling moeten dingen gewoon duidelijk zijn. Als er een nieuwe aanmelding is, moet dat wel aan ons worden doorgegeven, om maar iets te noemen.” Oftewel, meer verbinding tussen de verschillende commissies. “Soms is het een beetje los zand. Dan zijn het daarna vaak dezelfde mensen die het bij elkaar proberen te vegen.”

Klik op SVC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SVC voor meer informatie over de club.

Elftalleider Marcel Cevaal voelt zich op zijn plek bij Arnemuiden

Hoewel Marcel Cevaal zelf als geboren Vlissinger nooit bij v.v. Arnemuiden speelde (tot de A-jeugd was hij actief bij RCS) kwam hij ruim twintig jaar geleden vanwege de liefde op het Walcherse vissersdorp terecht. Toen zijn zoon op zijn zevende ging voetballen kwam hij met de club in aanraking om er nooit meer te vertrekken. Hij vervulde diverse vrijwilligersrollen, maar is de laatste vier jaar vooral actief als elftalleider bij het eerste elftal van de club.

“Toen destijds mijn zoon, die inmiddels drieëntwintig is, begon te voetballen ging het vanzelf weer kriebelen. Niet om te voetballen, maar wel om een rol te vervullen. En je kent het wel. Je gaat eens kijken en voor je het weet ben je ‘gestrikt’ als trainer van het jeugdelftal…. Zo gebeurde dat bij mij ook en dat heb ik jarenlang met liefde en plezier gedaan. Tot het moment dat ik mezelf wat meer met de randzaken wilde gaan bezighouden. Anderen zijn toen in de rol van trainer gekropen en ik nam de elftal begeleiding op me. Dat heb ik bij het elftal van mijn zoon lang gedaan, daarna nog bij de JO19 drie jaar en de laatste vier jaar bij het eerste.”

De rol die hij vervult bevalt Cevaal erg goed. Al was het tijdens de corona periode wel even een stukje lastiger. “Toen kreeg ik wel even twijfels. Want de jongens trainden wel in de mate dat het kon, maar voor mij als leider viel er niet zo heel veel te regelen en te doen. Dan merk je toch dat de binding een beetje wegviel. Gelukkig dat het nu allemaal weer gewoon is en we lekker met z’n allen volop actief kunnen zijn, zowel op áls naast het veld. Daar geniet ik van en vooral het contact dat je met de spelers, staf en het bestuur hebt is voor mij prettig. Ik probeer de zaken voor de selectie allemaal zo goed mogelijk te regelen en als dan daarvoor de waardering wordt uitgesproken, al is dat maar een simpel ‘dankjewel’, dan kan ik daar van genieten ja.”

Als elftalleider zorgt hij ervoor dat het vervoer is geregeld, dat op wedstrijddagen het digitale wedstrijdformulier wordt ingevuld en ontvangt de scheidsrechters. Bovendien zorgt hij ervoor, dat allerlei andere randzaken zoals de kleding en overige trainingsmaterialen in orde zijn. “Ik bestel de kleding voor de selectie en de materialen die een trainer nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren. Dan heb ik overleg met het bestuur, contact met benodigde sponsoren en doe de bestellingen. Dat vind ik mooi om te doen. Als je dan ziet dat de gehele selectie met dezelfde kleding traint en op wedstrijddagen rondloopt, dan ben ik tevreden. Het geeft een stukje meer professionele uitstraling en daar krijgen we ook vanuit supporters en sponsoren best wel wat complimenten over. We doen dat nu twee seizoenen en dat bevalt iedereen perfect. De trainer regelt het technische en tactische deel, de spelers moeten het uitvoeren en ik zorg voor de randvoorwaarden…”

Met Alexander van Keulen heeft de tweedeklasser dit seizoen een nieuwe trainer voor de groep staan. En in het tussenseizoen kwamen er enkele nieuwe spelers, waaronder ook Huib van Hecke, de selectie versterken. Cevaal ziet het komende seizoen met vertrouwen tegemoet. “Als we wekelijks met elkaar strijd kunnen leveren en dat combineren met goed voetbal. Dan denk ik toch dat we bij de eerste vijf moeten kunnen meedraaien. We hebben laten zien dat we het kunnen, al was het vorig jaar soms wisselvallig. Al waren we na de winter ook een lange reeks ongeslagen. Als die wisselvalligheid eruit gaat, dan hoop ik dat we met zijn allen een mooi seizoen kunnen beleven.”

Klik op v.v. Arnemuiden voor de laatste artikelen over de club.
Klik op v.v. Arnemuiden voor meer informatie over de club.

Rob Hanegraaf sprong bij Moerse Boys in het diepe

Na dertien jaar als jeugdtrainer bij VVR, was Rob Hanegraaf nog één keer toe aan iets anders. Die nieuwe uitdaging vond hij vorig seizoen bij Moerse Boys en trekt hij ook nu, met alle liefde en plezier, nog lekker door. “Mijn vrouw was het er eerst niet mee eens, maar is inmiddels bijgedraaid!”

En dat laatste is niet zo gek, want de 53-jarige Hanegraaf is wat dat betreft weer helemaal opgebloeid. “Eerst kreeg ik bijna ‘ruzie’ thuis, dat lag heel gevoelig. Maar dit geeft zoveel nieuwe energie.” Geboren en getogen in Rijsbergen, was het ook voor hem een sprong in het diepe. “Bij VVR heb ik ook altijd gevoetbald, tot ik op mijn 39ste de jeugd ging trainen.” Zijn voetballende kinderen, trainde hij in die dertien jaar, gek genoeg nog nooit. “Die vonden mij veel te fanatiek.” Hanegraaf moet toegeven, dat zou kunnen kloppen. “Meestal ben ik vrij aardig, tot ik een keer moet ingrijpen. Drie keer per jaar moet je even een punt maken.”

Indrukwekkend

Voor het tweede jaar op rij is het voetbaldier verantwoordelijk voor de JO13 van Moerse Boys, een uitdagende lichting. “Vorig jaar hadden we een heel jong team, dat was best wel pittig. Veelal tegen tweedejaars, die fysiek een stuk verder waren, daar hebben we veel van geleerd.” Het voordeel van jeugdvoetbal, vindt Hanegraaf. “Je kunt heel veel bereiken en ziet spelers echt veranderen. Vooral het enthousiasme werkt aanstekelijk.” Net als bij de rest van de club. “Het bevalt hier heel goed. Een duidelijke structuur, taakverdeling en goede coördinatoren. De sfeer is prettig.” Inmiddels is hij er wel aan gewend, maar in het begin was dat wennen. “We hadden een BBQ met alle vrijwilligers, toen dacht ik de eerste keer: zijn het er zoveel? Dat was echt indrukwekkend.” En dat merk je aan alles, vertelt Hanegraaf. “Ondanks dat de vereniging relatief klein is, speelt het eerste op een heel hoog niveau. Op het vlaggenschip zijn ze hier echt trots.” Maar zoiets, komt natuurlijk niet vanzelf. “Je merkt dat ze heel veel dingen doen, om dat voor elkaar te krijgen. Een voetbalschool, met veel spelers van ‘één’, het is bijzonder om die binding te zien.” Wat te denken van het camerasysteem, boven het hoofdveld. “Die kunnen we gebruiken voor analyses. De club staat wat dat betreft heel erg open voor vernieuwing.”

Geduld hebben

Na dertien jaar bij VVR, dus een nieuwe omgeving. “Als ik nog eens wat anders wilde, moest ik het nu doen. Moerse Boys was wat dat betreft een makkelijk bruggetje, veel van mijn jeugdvrienden zaten daar.” Toch heeft Hanegraaf nog altijd een warm gevoel bij zijn vorige vereniging. “Op het moment dat ik door Rijsbergen loop, kom je een hoop jongens tegen die je training hebt gegeven. Dat is wel leuk. Die heb je toch op een andere manier leren kennen.” Vooral tijdens het trainen, volgens een duidelijk structuur. “Veel positiespel en partij. Altijd positiegericht.” Maar één ding, blijft natuurlijk het belangrijkste. “Oog hebben voor spelers, ze moeten het vooral heel erg leuk vinden.” En dus voert de trainer veel gesprekken en niet alleen over voetbal. “Ook over andere dingen, zoals de Formule 1. Als ze het maar naar hun zin hebben.” Resultaten helpen daarbij, maar zijn niet heilig. “Ik vind het belangrijker hoe ze voetballen, daar moeten we stappen in maken.” Want uiteindelijk, hebben ze maar één doel: “Op langere termijn, moet het niveau omhoog, zodat spelers de stap naar het eerste kunnen maken. We zijn op de goede weg en moeten soms ook gewoon een beetje geduld hebben.” Hanegraaf is er in ieder geval bij. “Werken met een groep die echt wil, dat hoop ik zeker nog een aantal jaar te doen!”

Klik op Moerse Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Moerse Boys voor meer informatie over de club.

OVV wil geen ‘narrow-escape’ meer

OVV wist zich vorig seizoen op het nippertje te handhaven. Het scheelde niet veel of de Oostvoornse hoofdmacht was deze jaargang verbannen naar de vierde klasse. Net op tijd kreeg Marcel Langerveld zijn spelers bij de les.

Bij OVV zijn dit seizoen vele ogen gericht op de aanstaande bouwactiviteiten op het sportpark aan de Zwartelaan. De huidige gedateerde opstallen worden vervangen. “Ik geloof dat alles in december tegen de vlakte gaat”, zegt Langerveld. “De club is er jaren mee bezig geweest. Het werd tijd. Ook bij GOZ in Mijnsheerenland heb ik meegemaakt dat de club een nieuw clubgebouw kreeg. Dat gaf destijds een boost aan de vereniging. Wie weet gebeurt dat nu ook bij OVV, al zullen er ook mensen zijn die het vanzelfsprekend vinden. Ze vergeten wel even dat vrijwilligers van de club al jarenlang bezig zijn om te lobbyen voor nieuwbouw.”

Buiten de lijnen wordt er straks flink getimmerd aan OVV, op het veld hoopt de 54-jarige oefenmeester verder te bouwen op de slotfase van het vorig seizoen. Toen wisten de pupillen van Langerveld, die bezig is aan zijn derde seizoen als hoofdtrainer in Oostvoorne, als een Houdini te ontsnappen aan degradatie.

“We hebben er inderdaad niet best voorgestaan en ik heb me ook oprecht zorgen gemaakt”, zegt Langerveld. “Voor de winterstop hobbelden we nog aardig mee, maar we zijn heel slecht uit de coronaperiode gekomen. We hadden veel blessures en niet-fitte spelers. Extra handicap was dat we erg moeilijk scoorden.”

Dat veranderde toen Pascal van Hulst zijn rentree maakten in de spits. “Pascal had een rugblessure en is ook aan zijn rug geopereerd. Toen hij terug was, is het gaan lopen. Niet alleen door hem, maar vooral met hem. Hij was het ontbrekende puzzelstukje voorin. Kansen die eerder werden gemist, gingen er nu in. Dat gaf de hele ploeg vertrouwen. De kentering is gekomen in de wedstrijd tegen Rijnmond Hoogvliet Sport. Op de laatste speeldag wonnen we met 4-0 van DVO’32, de nummer vier.”

Aanleiding om veel veranderingen door te voeren heeft Langerveld dan ook niet. Als er al aanpassingen zijn, zijn die noodgedwongen. “Youri Bak is gestopt, Patrick Spruijt is overgekomen van Rozenburg”, vat hij de weinig spectaculaire transferzomer van OVV samen. “We hadden vorig seizoen al de nodige jeugd toegevoegd en ingepast. Voor dit seizoen is een bijna volledig JO19-1 naar de selectie gekomen. Aanvulling was noodzakelijk, want bij het tweede elftal was het wekelijks passen en meten om genoeg spelers op de been te brengen. Dat heeft ook zijn weerslag op het eerste elftal. Het vorig seizoen was erg rommelig en dat willen we komend seizoen vermijden.”

Langerveld, oud-trainer van GOZ, SC Voorne en Zwartewaal, weet dat de krachtsverschillen klein zijn in de derde klasse. Hij gaat er niet vanuit dat OVV opnieuw een degradatiekandidaat is. “De ambitie is om in de periodes een rol te spelen. Vorig seizoen had je met VFC en Zuidland twee uitschieters. Die clubs zijn gepromoveerd. De meeste van onze tegenstanders komen uit de hoek Vlaardingen-Schiedam. Daar zijn traditioneel veel spelerswijzigingen. Pas na een wedstrijd of zes, zeven kan je dan een beeld vormen van de ware krachtsverhoudingen.”

Klik op OVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op OVV voor meer informatie over de club.

Kevin Koek op ontdekkingsreis bij GHVV’13

“Er gaat een nieuwe wereld voor mij open”, zegt Kevin Koek. De middenvelder annex verdediger streek afgelopen zomer neer op sportpark Guldeland bij GHVV’13 en doet dat in een omgeving die tot voor kort voor hem onbekend was.

“Het bevalt me goed hoor”, zegt Koek, die inmiddels een paar maanden in Heenvliet woont. “Ik voel me al aardig thuis en hier voetballen helpt daar ook in mee. Je wordt sneller onderdeel van de gemeenschap.”

De liefde bracht Koek van Voorschoten naar Heenvliet. “Ik woon samen met de dochter van trainer Rob Vuik”, reageert hij enigszins schamper. “Ja, de jongens maken daar wel eens grapjes over in de kleedkamer of op de training. Je weet hoe dat gaat: als schoonzoon van de trainer ben ik volgens mijn medespelers wel verzekerd van een basisplaats”, gniffelt Koek.

Gezien zijn voetbalgeschiedenis is Koek voor GHVV’13 een welkome versterking. Bij Voorschoten’97 speelde hij zelfs een periode in het eerste elftal in de tweede klasse. Het laatste optreden in de Voorschotense hoofdmacht dateert echter alweer van een paar seizoenen geleden. Een chronische enkelblessure speelde hem lang parten. “Ik heb er tweeënhalf jaar last van gehad. Ik ben geblesseerd geraakt, teruggekomen, weer geblesseerd geraakt. Het was om gek van te worden. Bij het minste of geringste schoot die enkel op slot. Uiteindelijk zijn ze er in het ziekenhuis achter gekomen wat de boosdoener was: littekenweefsel tussen mijn enkelgewrichten. Sinds ik daaraan geopereerd ben, heb ik geen last meer. Vorig seizoen heb ik gespeeld in het tweede van Voorschoten’97, dat was prima om weer terug te komen. Het is natuurlijk leuker om in een eerste elftal te spelen vanwege de aandacht.”

Koek heeft zich in de eerste maanden op sportpark Guldeland onderscheiden als speler met een goed overzicht. “Ik ben een verdedigende middenvelder. Ik ben zeker niet supersnel, maar heb een aardig loopvermogen.” Op het zes kernen-toernooi in Simonshaven was Koek door ‘schoonvader’ Rob Vuik geposteerd als centrale verdediger.

“We hebben een goede groep, maar ik heb geen idee wat ik komend seizoen kan verwachten. De tegenstanders ken ik van naam en tegen Abbenbroek hebben we geoefend, maar voor de rest wordt het een ontdekking voor me. Ik kan dan ook geen zinnig woord zeggen over onze kansen in deze competitie.”

Koek had zich al aangemeld bij GHVV’13 toen zijn nieuwe club degradeerde uit de derde klasse. “Dat was natuurlijk een grote tik voor iedereen. Ik heb een paar wedstrijden gekeken. Wat ik ervan begreep is dat de onderlinge krachtsverschillen, op de nummers één en twee na – VFC en Zuidland – heel klein waren. GHVV’13 is jammer genoeg het kind van de rekening geworden, maar ik heb niet het idee dat die teleurstelling nog steeds naijlt. Volgens mij is iedereen met een positieve houding aan het nieuwe seizoen begonnen. Of we een kunnen meedoen om het kampioenschap in de vierde klasse zal de tijd moeten leren.”

Klik op GHVV’13 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GHVV’13 voor meer informatie over de club.

Ronan van Weelden van EBOH JO19-1 wil vast bij het eerste voetballen

0

Vandaag gaan we in gesprek met de zeventienjarige Ronan van Weelden. Hij speelt bij EBOH JO19-1 en traint de JO9-1. Op driejarige leeftijd is Ronan begonnen bij de kabouters en heeft alle jeugdteams afgelopen. Hij zit vast bij de JO19-1 selectie en maar mag af en toe mee met het eerste. Vandaag gaan we in gesprek over zijn carrière.

Ronan is woonachtig in Dordrecht en heeft maar liefst drie broers en een zus. Hij doet een opleiding Maatschappelijke Zorg. ‘’Ik zit nu in mijn eerste jaar op het Da Vinci College. Verder ben ik op driejarige leeftijd begonnen met voetballen bij de kabouters. Vorig jaar heb ik mijn debuut mogen maken bij het eerste. Ik wist toen te scoren door een penalty te maken met dank aan Noël Goossens die mij de penalty liet nemen. Ik ben onwijs blij dat ik toen van trainer Jeffrey Monster de kans kreeg bij de selectie en in de bespreking zei die ook nog: ‘je staat basis’. Mijn geluk kon toen niet meer op toen ik de penalty mocht nemen. We wonnen die wedstrijd uiteindelijk 4-1.’’

Naast dit mooie debuut op zestienjarige leeftijd wilden we ook vooral weten hoe dit seizoen gaat. ‘’Dit seizoen ben ik gewoon nog vaste speler van JO19-1 waar het tot nu toe erg goed gaat. We hebben een sterk team en wisten tot nu toe alles te winnen op één wedstrijd na, die we gelijk speelden. Ook heb ik al drie keer mee mogen doen met het eerste. Ik mocht één keer invallen in de beker. Ik mocht in de allerlaatste minuut invallen door een blessure van Robin Matena. Het leek in 0-0 te eindigen. Leroy gaf een voorzet op Noël die hem goed terug kopte waardoor ik er alleen tegenaan hoefde te lopen en de 1-0 binnen kopte in de laatste minuut. Dit seizoen gaat heel goed voor mij. Voor de JO19-1 wist ik al binnen
vier wedstrijden, tien keer te scoren. Ik vind het fijn dat ik belangrijk kan zijn voor het team, maar zonder mijn teamgenoten kan ik dit natuurlijk niet bewerkstelligen.’’

Als we meer vooruit kijken op het seizoen is Van Weelden positief. ‘’Op dit moment gaat alles heel goed. Ik maak veel doelpunten bij mijn eigen team en ben belangrijk voor mijn team. Ik hoop dat ik dit vast kan houden, want we hebben met zijn allen één einddoel en dat is kampioen worden uiteraard. Verder hoop ik dat ik nog veel minuten kan maken bij het eerste.’’

We horen veel positieve dingen in het gesprek met Ronan. Daarom vroegen we ons af of er nog verschillende hoogte- en dieptepunten zijn waar Ronan iets over kan vertellen. ‘’Mijn hoogtepunt was dus echt tegen Tricht 1 waar ik , zoals eerder verteld, in de allerlaatste minuut moest invallen en de winnende goal maakte door een goede voorzet van Leroy Verkerk en Noël die de bal heerlijk terug kopte. Een dieptepunt dat ik tijdens een toernooi in Denemarken, last van mijn lies kreeg. Gelukkig is dat sinds een paar weken weer weg.’’

Verder wilden we het hebben over de persoonlijke doelen en ambities van Van Weelden. ‘’Ik wil mezelf goed blijven ontwikkelen en het beste uit mezelf halen om een vaste speler bij EBOH 1 te worden. Verder zie ik de rest wel tegemoet komen. Ik vind het gewoon belangrijk dat ik tijdens het voetballen mijn emoties kwijt kan en even nergens meer aan hoef te denken.’’

Tot slot wil Ronan nog iemand in het zonnetje zetten. ‘’Ik wil graag een oud-trainer van mij bedanken, Jan Witman. Ik heb hem lange tijd als trainer gehad en heb veel van hem geleerd. Zowel op het veld, maar ook tactisch hoe je moet staan. Op zondag deed hij ook voor de jongens die wilden, een kracht en techniek training. Hierdoor leer je echt veel van hem. Hij heeft veel voor mij betekent op het veld, maar ook buiten het veld’’, sluit Ronan van Weelden af.

Klik op EBOH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op EBOH voor meer informatie over de club.

NSVV stuurt MZC’11 met zevenklapper terug naar Zierikzee

NSVV verloor vorig seizoen thuis kansloos tegen MZC’11. Nu bracht NSVV een geweldige zeven tegen nul uitslag op het scorebord. Anders dan de uitslag doet vermoeden is MZC’11 weer gewoon een goede tegenstander. Deze keer swingde het Numansdorpse team tot de laatste minuut, waardoor MZC’11 kansloos was.

In de eerste helft kwam MZC’11 nog wel op voorsprong, maar de goed leidende scheidrechter Rini Laros was de handsbal niet ontgaan. Na een kwartier viel centrale verdediger Jessy Fortes geblesseerd uit en moesten de trainers van NSVV wat omzettingen doen. Jeroen Voshart werd van het middenveld naar de achterhoede gehaald om daar het spel te gaan verdelen. Het feest werd na twintig minuten geopend door Sjoerd Hofstede. Hij kreeg de bal van Simon van Rheeden op het linkerhoekje van het zestienmeter gebied en krulde met rechts de bal mooi over de keeper in de rechter kruising. Daarna waren er nog wel twee slippertjes in de NSVV-defensie. De eerste keer mocht MZC’11 spits Sander van Vossen de bal van grote afstand op het lege doel schieten en vond hij de lat. Een tweede keer gooide Michael Ouwens zich ervoor en voorkwam zo een tegendoelpunt. Breekpunt was het tweede doelpunt. Simon van Rheeden was aan het kappen en draaien net buiten de zestien en zijn tegenstander viel op de grond en hield met zijn hand de bal tegen. Achter de vrije trap gingen drie scherpschutters staan. De eerste twee liepen over de bal heen en Simon als laatste van het trio bleek de afgesproken scherpste schutter te zijn. Hij krulde de bal rechts om de muur en liet MZC’11 keeper verbouwereerd achter. Na dit tweede doelpunt ging NSVV echt goed voetballen en kwamen er verschillende kansen voor NSVV. Net voor rust was er een aanval over veel schijven. Simon van Rheeden behield het overzicht en legde de bal terug op de inlopende Peter Jan Cazander. Peter Jan heeft een sloopkogel schot in de benen, maar behield het overzicht en schoof de bal beheerst in het hoekje van het net. Met een drie tegen nul voorsprong stroomde de kantine in de rust vol met tevreden Numansdorpse supporters.

In de tweede helft was er geen verslapping bij NSVV te zien. Geen seconde kreeg MZC’11 hierdoor het gevoel dat er op een of andere manier nog eer te behalen was aan deze wedstrijd. Als snel bediende Jasper Huisman spits Simon van Rheeden op maat en weer wist Simon het net te vinden. Vervolgens moest er een speler van MZC’11 met rood naar de kleedkamer. De samenwerking tussen Jasper en Simon was beide heren goed bevallen, want Simon tikte zijn derde van de middag binnen na weer een goede voorzet van Jasper Huisman. Aanvoerder Mitchel Louwerens wilde ook graag een duit in het zakje doen. Dwars door het hart van de MZC’11 defensie combineerde hij met Simon van Rheeden en de bal eenmaal terugontvangen knalde Mitchel de bal lekker in de hoek van het doel. Veel ploegen hadden het prima gevonden bij een zes tegen nul voorsprong, maar niet dit gulzige team uit Numansdorp. Typerend voor deze goede spirit was Sjoerd Hofstede die in de tachtigste minuut nog even een volle sprint aanging en de diepte zocht. Aanval afgeslagen, geen probleem Sjoerd sprintte terug om zijn mannetje verdedigend weer op te pakken. De diepgang van Sjoerd werd ook opgemerkt door spelverdeler Peter Jan Cazander. Vijf minuten later gaf Peter Jan een schitterend boogballetje precies tussen de laatste man en de keeper van MZC’11. Sjoerd was er als de kippen bij en tikte de bal langs de keeper in het doel. Het publiek had genoten en ging proberen de overvolle kantine binnen te komen voor het volgende feest, de jaarlijkse WIR WAR bij NSVV.

Alle topploegen wonnen hun wedstrijd. Volgende week staat de laatste wedstrijd van de eerste periode op het programma. NSVV staat bovenaan, in punten gelijk met Zuidland. NSVV heeft in deze competitie de meeste doelpunten gemaakt en de minste tegen gekregen en hierdoor heeft NSVV een 4 doelpunten beter doelsaldo dan Zuidland. De teller voor NSVV staat na 7 wedstrijden op maar liefst 29 doelpunten voor en 8 tegen. Vooral de derde wedstrijd op rij met 0 tegendoelpunten is een belangrijke ontwikkeling. Volgende week staat een mooie uitwedstrijd op het programma tegen Hellevoetsluis. Samen met DBGC staat Hellevoetsluis 2 punten achter NSVV en Zuidland. Kortom volgende week gaan deze vier ploegen vol voor de eerste prijs van dit seizoen strijden en NSVV heeft er zin in.

Opstelling NSVV:
Jarmo Hartgers, Jessy Fortes (17e Jack van Eijmeren), Michael Ouwens (81e Boyd van Andel), Kjetil Mol (69e Fabian Korbijn), Jerzy van Bergen, Jeroen Voshart, Peter Jan Cazander, Sjoerd Hofstede, Jasper Huisman, Simon van Rheeden (69e Wessel Schouwink), Mitchel Louwerens

Ruststand: 3-0
Eindstand: 7-0

Scoreverloop:
21e min.           1 – 0    Sjoerd Hofstede
30e min.           2 – 0    Simon van Rheeden
44e min.           3 – 0    Peter Jan Cazander
51e min.           4 – 0    Simon van Rheeden
59e min.           5 – 0    Simon van Rheeden
67e min.           6 – 0    Mitchel Louwerens
86e min.           7 – 0    Sjoerd Hofstede

Geschreven door: Bas Snijders
Foto gemaakt door: Cindy Vos

Klik op NSVV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NSVV voor meer informatie over de club.

Moeizame overwinning Papendrecht

Papendrecht heeft de uitwedstrijd tegen Streefkerk met 0-1 winnend afgesloten. Makkelijk ging het echter niet. Weliswaar had Papendrecht het meeste balbezit maar tot gevaarlijke situaties voor het Streefkerk-doel kwam het maar sporadisch.

De beide vleugelspelers Jay Luciano en Jarden van Ek toonden wel weer de gebruikelijke snelheid maar de eindpass kwam er dit keer niet uit. Ook het centrum was het moeilijk door te komen tegen een stug verdedigend Streefkerk. Toen ook de afstandsschoten de goede richting misten, werd het duidelijk dat het wel eens een moeilijk middagje zou kunnen worden. De beste kans in de eerste helft kwam pas in de 40e minuut. Uit een hoekschop kopte Lorenzo van Wijk de bal richting de bovenhoek. Streefkerk-doelman Jurian Vet redde echter fraai.

De tweede helft begon goed. Een afstandsschot van Djerrel Saffignani werd door Vet tot hoekschop verwerkt. Uit deze hoekschop kopte Lorenzo van Wijk nu wel raak. Streefkerk bleef daarna aanvankelijk dezelfde verdedigende tactiek handhaven en loerende op een counter. De Papendrechtse verdediging bleef echter attent. Het duurde tot de 73e minuut voordat Papendrecht-keeper Roy Rijntjes het eerste serieuze werk kreeg. Een schot van Olaf Wols tikte hij bekwaam uit de rechter benedenhoek. Kort daarvoor had Papendrecht zomaar op 0-2 kunnen komen toen Luciano de bal keurig breed legde op Van Wijk waardoor deze alleen op de keeper af kon gaan maar hij stuitte op de Streefkerk-goalie. Bovendien raakte hij hierbij geblesseerd en moest zich laten vervangen door Sem Meulstee. Het laatste kwartier begreep Streefkerk dat er wellicht meer in zat en zocht, luid aangemoedigd door een schare supporters achter het Papendrecht-doel, de aanval op. Maar ook Papendrecht liet zien goed te kunnen verdedigen en als er een bal doorkwam, stond daar altijd nog de betrouwbare Rijntjes. Zo eindigde het duel in 0-1.

Omdat EBOH in de slotfase nog de overwinning greep, moet Papendrecht nog een week wachten om de periodetitel binnen te halen. Thuis tegen Alblasserdam is waarschijnlijk een gelijkspel genoeg, gezien het grote verschil in doelsaldo. Maar winnen is natuurlijk altijd beter. We rekenen op een spannende derby en veel steun voor Papendrecht.

Papendrecht: Rijntjes, Van Rooijen, Baars, Ruiz, Van der Werff, Leenheer, Nieveld, Saffignani (Stellingwerf), Luciano, Van Wijk (Meulstee), Van Ek.

Klik op VV Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Papendrecht voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.