Home Blog Pagina 354

Bergambacht zit bij Dieks Potuyt in het lijf

VV Bergambacht vierde deze maand het 90-jarig jubileum. Dieks Potuyt zit, als vanzelfsprekend, in de jubileumcommissie. Het erelid (63) heeft Bergambacht in het lijf. “Iets half doen is niks voor mij.”

Potuyt heeft voor de foto zijn bijna gehele familie opgetrommeld. Oudste zoon Patrick onderbreekt er zelfs een trainingsloop van 32 kilometer voor – hij bereidt zich voor op de marathon van Rotterdam – tweede zoon Jordi is er met de jongste kleindochter van een paar weken. Potuyt is een familieman en samen met zijn twee zoons poseert hij voor zijn lijstenmakerij en atelier Lijst in Beeld K5 op de Haven in Schoonhoven.

Potuyt heeft ook nog een dochter, Chantal. “Haar zoon, onze oudste kleinzoon, speelt bij de JO8 van Ammerstol. Ik sta regelmatig om half negen op zaterdag langs de lijn. Ik vind dat prachtig.”
Prachtig vindt hij het ook dat Bergambacht in aanloop naar het nieuwe seizoen zijn jubileumwedstrijd speelt tegen Sparta. De Kasteelclub komt op vrijdag 7 juli naar sportpark Hofkamp. “We hebben hier in mei 2005 AZ gehad. Toen stonden de mensen rijen dik langs de kant. Sparta leeft, we hebben er hoge verwachtingen van.”
Potuyt, die net als bij het 60-jarig jubileum lid is van de jubileumcommissie, is sowieso trots op het mooie programma. Zelf heeft hij zich, met zoon Jordi, bezig gehouden met werven van sponsors en de speciale jubileumloterij. “We hebben mooie prijzen. De hoofdprijs is een e-bike, maar er kan ook een televisie worden gewonnen.”
Potuyt is al 52 jaar verbonden aan Bergambacht. Naast speler was hij er jeugdleider, scheidsrechter en 25 jaar bestuurslid algemene zaken waarvan vijf jaar vice-voorzitter. Altijd bulkend van energie. Waar andere vrijwilligers jammer genoeg na verloop van tijd afhaakten, bleef het blauwzwarte hart van de inwoner van Bergambacht altijd kloppen, naast zijn drukke ondernemerschap.

“Wij woonden vroeger in Rotterdam, waar ik speelde voor Progress”, vertelt Potuyt, met een plakboek aan herinneringen in zijn hand. “Progress was de bedrijfsvoetbalclub van Unilever, waar mijn vader werkte. Het complex was op Varkenoord, op de plek waar zijn de sterren van zijn favoriete club Feyenoord nu dagelijks trainen. Op mijn tiende de zijn we verhuisd naar Bergambacht. Mijn ouders konden hier een huis kopen. Zo ben ik bij VV Bergambacht terecht gekomen.”
Potuyt maakte naam als spits en haalde in zijn jeugdjaren het Goudse jeugdelftal. Hij speelde voor het eerste zondagelftal en scoorde, ondanks zijn geringe gestalte, regelmatig. “Ik was best handig, technisch en snel”, zegt hij terwijl hij op een krantenknipsel wijst van derby tussen het nu ook 90-jarige Stolwijk en Bergambacht. “Ik scoorde in die wedstrijd drie keer. We stonden 3-0 achter en ik maakte in het laatste kwartier tijd drie treffers. Erna raakte ik ook nog de paal.”
Een zware knieblessure maakte een vroegtijdig einde aan zijn loopbaan in de hoofdmacht. “Ik heb nog tot mijn 27ste gespeeld in het eerste, maar de laatste twee jaar was het tobben. Ik heb wel tot mijn 35ste gezaalvoetbald bij SPV’81.”

Hij voetbalde tot zijn veertigste in een lager elftal. Hij laat een foto zien van het vierde elftal. “Dat was ook een mooie tijd, al vergeet ik nooit meer dat we thuis een vriendschappelijke wedstrijd speelden tegen Nieuwerkerk. Net na de wedstrijd kreeg Adri Kol, ook een oud-eerste elftalspeler een hartstilstand. Wij, de mensen van Nieuwerkerk hebben er alles aan gedaan om hem te reanimeren, maar het mocht niet baten. Hij was niet meer te redden. Dat is een wond die nooit dichtgaat. Als ik er aan terugdenk krijg ik weer tranen in mijn ogen.”

Het typeert ook de persoon die Potuyt is: betrokken, bevlogen en altijd het beste willen doen voor zijn club. “Toen Jordi net was geboren heb ik even wat minder gedaan, maar in al die andere jaren ben ik altijd actief geweest op de club. Toen die jongens gingen voetballen, ging ik mee. Een trainer zat niet in mij, ik was en ben meer van het organiseren en dingen regelen.”
Hij vertelt trots dat zowel Patrick als Jordi net als hij in het eerste elftal speelden. “Ik ben net voor corona gestopt als bestuurslid. Er is ook een tijd om plaats te maken. Ik heb me altijd veel beziggehouden met sponsoring, communicatie en pr. Mijn opvolger is een goede, dat is Jordi. We zijn nu druk met het jubileum, zo zal er altijd wel iets zijn waar ik voor nodig ben.”

Klik op v.v. Bergambacht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op v.v. Bergambacht voor meer informatie over de club.

Brocks wilt met DIA in derde klasse blijven

0

Eindelijk- na vele jaren ertegenaan gehikt te hebben speelt DIA weer in de derde klasse. De snelgroeiende vereniging, die qua ledenaantal naar de top drie van grootste verenigingen in Breda (na Jeka en Baronie red.) en omgeving aan het groeien is, moet oppassen dat het na één jaar niet voorbij is. DIA krijgt regelmatig dit seizoen een lesje in efficiency van de soms wat lepere derde klassers in de reeks. Ze scoren genoeg, maar krijgen er ook veel te veel tegen.

De 21-jarige middenvelder Jorn Brocks is ‘eigen kweek’ en doorliep alle selectieteams bij de sympathieke club uit Teteringen, RKVV DIA. Naast voetballen, werkt en studeert de Teteringenaar er ook nog pittig bij. 

In het dagelijks leven werk ik in de bouw als Assistent Uitvoerder en studeer ik nog de duale opleiding Bouwtechnische Bedrijfskunde. Ik werk drie dagen in de week en studeer twee dagen in de week.“ En dan ook nog eens een klasse hoger gaan spelen met DIA. Daar waar er toch een tandje bijgeschakeld moet worden ten opzichte van vorig seizoen? 

Het is zeker een groot verschil. Maar ik denk dat DIA wel klaar is voor de derde klasse  Vind persoonlijk het voetbal in deze klasse een stuk leuker. Het tempo ligt een stuk hoger en kwalitatief is het gewoon beter dan in de vierde klasse. Verder ligt het in de derde klasse allemaal dicht bij elkaar. Als je naar de stand op dit moment kijkt staan wij (op het moment van schrijven red.) negen punten achter op de koploper, en wij staan 11e. 

We hebben nog steeds een jonge groep, maar ook een ploeg die toch al een aantal jaren meeloopt in het eerste elftal. We hebben genoeg kwaliteit in de ploeg alleen moet het er nog beter uitkomen.”

Met het stoppen van Mike Poppelaars is er wel een brok ervaring in de laatste lijn verdwenen- jullie krijgen veel goals tegen?
“We hebben een goede mix met leeftijden. Een aantal spelers die boven de 30 zijn en een aantal die tussen de 25 en de 30 zitten die al op hogere niveaus hebben gespeeld. Verder spelen de spelers die uit de jeugd komen en meestal in de basis staan ook al drie á vier jaar in het eerste elftal. Dus ik denk niet dat wij de ervaring missen. 

De nodige punten zullen inderdaad nog hard nodig zijn. Als het goed is moeten wij achtste worden om directe handhaving te kunnen veiligstellen. Dit gaat erg lastig worden, maar ik heb er alle vertrouwen in dat we de benodigde punten nog gaan halen. Wij willen in die derde klasse blijven en persoonlijk wil ik zo hoog mogelijk spelen met DIA. Een overstap naar een andere club op een hoger niveau zal niet snel van toepassing zijn. Bij DIA voetbal ik met al mijn vrienden in het eerste elftal en het team zelf is ook een soort vriendenteam geworden,” besluit een strijdvaardige John Brocks.

Klik hier voor meer artikelen over RKVV DIA.
Klik hier voor meer informatie over RKVV DIA.

VV ‘t Vliegdorp speler Sharlo Galmo trainde in de jeugd met van Robin van Persie en Leroy Fer  

VV ‘t Vliegdorp speler Sharlo Galmo is 43 jaar oud en speelde in de jeugd in het Nederlands elftal voor regio teams. Hier heeft hij een aantal mooie wedstrijden mogen spelen. Vanuit hier heeft hij stage mogen lopen bij Feyenoord, waar hij onder andere met Leroy Fer en Robin van Persie trainde.

Even voorstellen
Sharlo Galmo is vader van vier kinderen. Hij werkt als pedagogisch medewerker bij een BSO in Soesterberg en is sinds een paar maanden trainer bij Football Ambition. Hier heeft hij het erg naar zijn zin, omdat hij werkt met spelers werken die één doel hebben, en dat is profvoetballer worden. In zijn vrije tijd vindt Sharlo het leuk om te basketballen, gamen en te dansen. Verder vindt Sharlo het heerlijk om op het voetbalveld te staan. “Ik ben gek op het spelletje, vooral als je spelers om je heen hebt, die het allemaal begrijpen. Voetbal is namelijk een erg simpel spelletje, maar dan moet iedereen het wel begrijpen. Zelfs in de vierde klasse vond ik het nog leuk om te spelen. Het maakt me niet uit op welk niveau als ik maar lekker een balletje kan trappen.”

Nederlands elftal voor Regio teams
Sharlo Galmo begon rond zijn twaalfde met voetballen bij SV Zeist. Hier maakte hij op zijn zestiende zijn debuut in het eerste elftal. Ook speelde hij in de jeugd mee met het Nederlands elftal voor regio teams. “Dit was erg leuk en ik heb hiermee ook een toernooi gespeeld in Luxemburg. Ik kan me nog herinneren dat ik erg goed speelde en dat velen met mij op de foto wilden. Ook heb ik stagegelopen bij Feyenoord, waar ik onder andere trainde met Leroy Fer en Robin van Persie. Na Zeist heb ik gespeeld bij Quick Amersfoort, vv Dalto, Dovo, vv Veenendaal, valleivogels, Patria en momenteel VV Vliegdorp.

Huidig seizoe
Op dit moment staat het elftal van Galmo op een plek waar ze naar eigen zeggen totaal niet thuishoren. Het elftal begon met weinig spelers, maar won toch haar wedstrijden. Verder in het seizoen werd het lastiger door de kleine selectie. “Ondanks de plek waar we staan, ben ik erg trots op het team. Met vlagen spelen we erg leuk voetbal en dat combineren we met veel strijd. “Mijn doel is om in de vierde klasse te blijven, omdat ik vind dat we een ploeg hebben die makkelijk tussen plek vier en acht moet kunnen staan.”

Hoogte-en dieptepunten
Ondanks dat Sharlo het erg goed naar zijn zin heeft bij Vliegdorp baalt hij er op 43-jarige leeftijd nog altijd van dat hij geen profvoetballer is geworden. Naar eigen zeggen heeft het namelijk nooit aan zijn talent gelegen. Wel heeft hij veel hoogtepunten bereikt in zijn carrière. Zijn absolute hoogtepunt was met het Nederlandse regio team. “Ik stond de eerste wedstrijd wissel, maar de speler die op mijn plek stond deed het niet best. Ik ging toen naar de trainers toe, en zei letterlijk: Ik wil niet zeggen dat ik beste ben, maar ik had het beter gedaan. De trainers antwoordde hierop dat ik goed train en dat ik hierom de volgende wedstrijd de kans zou krijgen. Deze kans greep ik met beide handen aan. Ik had een aantal erg goede acties en gaf twee assists. De tegenstanders vonden mij de beste van het toernooi!”

Klik hier voor meer artikelen over VV Vliegdorp
Klik hier voor meer informatie over VV Vliegdor

 

Club van de Week- Erelid Toon Buijs hoopt nog lang een steentje bij te kunnen dragen aan DBGC

Toen Toon Buijs twaalf jaar oud was begon hij met voetballen bij de club die toen nog Don Bosco heette. Inmiddels is de routinier 88 jaar oud en staat hij bekend als een manusje van alles bij DBGC. Hier is hij in 2004 tevens benoemd tot erelid en in 2015 tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Even voorstellen
Toon Buijs begon op zijn twaalfde met voetballen bij Don Bosco, voordat Don Bosco en Grijsoord fuseerde tot DBGC. Ook speelde hij als aanvoerder in een schoolelftal toen hij op de lagere school zat. Toen Buijs 15 jaar oud was debuteerde hij in het eerste elftal. Ook al mocht dat eigenlijk nog niet op die leeftijd. In het eerste elftal speelde hij tot zijn 28ste, waarna hij in het tweede en derde ging spelen. In het eerste en tweede elftal is Buijs een gedeelte van de tijd ook aanvoerder geweest.

Leider
Toen Buijs in het derde speelde werd hij leider en ging hij andere functies invullen binnen de vereniging. Dit had deels te maken met een knieblessure die hij had opgelopen tijdens het voetballen. Door deze blessure moest hij noodgedwongen stoppen met spelen en na overleg met de voorzitter is hij toen andere functies gaan uitvoeren.

Vrijwilligers rollen
Als vrijwilliger binnen DBGC is Buijs in vele rollen betrokken geweest. “Bij onze mooie club doe ik eigenlijk alles wat ik tegenkom tijdens mijn dagelijkse bezoekjes. Ook doe ik vaak klusjes waarvoor ik gevraagd word. Er kan daarbij gedacht worden aan kleine klusjes op en rondom het veld zoals opruimwerkzaamheden en reparaties. Ook zorg ik ervoor dat de materialen in orde zijn voor de wedstrijden en trainingen. In het verleden heb ik verschillende andere taken verricht waaronder: Juniorensecretaris, juniorentrainer en -leider, een rol in de evenementencommissie en elftalcommissie, trainer van seniorenelftallen. Hierbij heb ik de selectietraining gegeven en ben ik leider van het eerste elftal geweest. In deze vrijwilligers functies ben ik altijd gesteund door mijn vrouw Rie en onze kinderen Hans & Ria. Zij hebben namelijk veel tijd doorgebracht op de vereniging. Mijn vrouw Rie heeft bijvoorbeeld achter de bar gestaan en onze (klein)kinderen hebben zelf ook gevoetbald.”
Voor Toon betekend DBGC erg veel. Hij geeft aan dat het eigenlijk een uit de hand gelopen hobby van hem is en hij komt er elke dag. Ook heeft hij veel kennissen overgehouden aan de club. Verder vindt hij het erg mooi dat alles onderling bij de club heel gemoedelijk gaat en dat iedereen ertoe bereid is om voor een ander in de bres te springen. “De club en mijn dagelijkse bezoekjes aan de club hebben mij door een moeilijke periode heen gesleept, toen mijn vrouw Rie stierf. Doordat ik de club in die periode bleef bezoeken, behield ik een deel van mijn routine en dat hielp mij enorm.”

Volger van de club
Toon volgt vrijwel alle elftallen van DBGC en de andere clubs van het eiland op de voet. Dit zorgt ervoor dat hij de elftallen kan vergelijken. “DBGC doet het bovengemiddeld goed als ik de vergelijking maak tussen verschillende clubs. Dit heeft mede te maken met de goede staf. Het eerste elftal presteert momenteel erg goed in hun eigen afdeling. Ze staan nu vierde in de competitie en er is nog van alles mogelijk dit seizoen. Ik geniet ervan om de wedstrijden te bekijken.”

Dieptepunten
Ondanks de vele prachtige momenten die Toon bij DBGC heeft meegemaakt, heeft hij er helaas ook mindere momenten beleefd. “Een dieptepunt is dat mijn vader mij nooit heeft mogen zien voetballen, doordat hij net voor het einde van de oorlog is omgekomen (door de Duitse bezetters). Ook zijn er verschillende inbraken geweest op de club, wat ik zie als dieptepunt.

Hoogtepunt
Uiteraard denkt Buijs liever terug aan zijn hoogtepunten. Hierbij denkt hij vooral aan zijn kampioenschappen als speler en trainer. Daarnaast is hij in 2004 benoemd als erelid van DBGC en in 2015 tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau voor alle werkzaamheden die hij binnen de club heeft verricht.

Klik op DBGC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DBGC voor meer informatie over de club

Marlon Moeal verruilt hoofdtrainerschap voor Hoofd Jeugdopleiding bij GPC

VLISSINGEN – Na drieënhalf seizoen hoofdtrainerschap bij derdeklasser GPC verruilt Marlon Moeal vanaf het nieuwe seizoen die rol voor de functie van Hoofd Jeugdopleiding (HJO), om verder vorm te geven aan het jeugdbeleid en het uitbouwen van de jeugdstructuur bij de Vlissingse zaterdagclub.

Hij begon een jaar of vier geleden in eerste instantie binnen de jeugdafdeling van GPC. De vraag was gekomen of hij ‘iets’ wilde betekenen bij de club, nadat Marlon Moeal was gestopt bij SV Walcheren. 

‘Ik wilde eigenlijk een jaar afstand nemen van het trainerschap, maar werd enthousiast van de plannen die GPC voor ogen had om de jeugd opnieuw vorm te geven. Toen heb ik, samen met wat mensen een jeugdplan geschreven en daarmee zijn we gaan bouwen. Ik ging ook de talentvolle JO19 trainen en vrij onverwachts moest ik tussentijds de rol als hoofdtrainer overnemen bi het eerste elftal. Ik heb eerst nog beide gecombineerd, maar de laatste drie seizoenen lag de focus voornamelijk bij de eerste selectie. Al was ik ook nog wel betrokken bij de jeugd, kwam veel op de club en kende heel veel leden. Het is gewoon een geweldige vereniging om te werken en daarom twijfelde ik ook niet toen ik het aanbod kreeg als HJO.” 

De ingezette koers bevalt van meerdere kanten en dat wil men nu bij de club verder gaan uitbouwen. Salim ben Sellam wordt de nieuwe hoofdtrainer en Moeal wordt de komende twee jaar de eindverantwoordelijke bij de jeugdafdeling. “Er heerst inmiddels een bepaalde rust binnen de club en heel veel mensen met een voetbalachtergrond zetten zich in binnen bijvoorbeeld de jeugdafdeling. Want daar ligt toch de basis voor de toekomst van het eerste elftal vind ik. Om nu verder te gaan met een nieuwe groep enthousiaste mensen in de grotendeels vernieuwde jeugdcommissie, dat geef me energie en is een prachtige uitdaging. Voor mij, maar voor iedereen die de club GPC een warm hart toedraagt. Er zitten binnen deze club een hoop betrokken mensen met een duidelijke visie op voetbal.”

Een aantal van hen zijn samengebracht binnen de jeugdcommissie die naast Marlon Moeal bestaat uit Robin de Pagter, Merlijn Swennen, Kevin van Gorkom en Armando Hermes. “In de winterstop besloot ik voor mezelf dat ik niet wilde verlengen als hoofdtrainer en heb toen nagedacht wat ik wilde. Tot de club met het HJO-aanbod kwam en bekend werd dat deze groep de jeugdontwikkeling samen ging vormgeven. Dat leek me wel wat, Robin was jarenlang mijn aanvoerder en ook de andere drie weten prima wat er wordt gevraagd op voetbalgebied. De jeugdafdeling is de laatste jaren enorm gegroeid, met name in de onderbouw. We hebben alle categorieën vertegenwoordigd en soms zelfs dubbel. Dat zegt wat over de aantrekkingskracht van GPC hier in Vlissingen.

Het is nu aan ons om de ingezette lijn weer door te trekken en hetgeen ik vier jaar geleden had opgestart nu verder op te pakken. Er zit heel veel muziek in deze club zeker richting de toekomst. Nog meer de jeugd de kans gaan geven en laten spelen. De jeugdafdeling hebben we de afgelopen jaren stap voor stap verder geprofessionaliseerd. Er staat een stevig fundament en nu gaan we proberen daar nóg wat extra’s aan toe te voegen.”

Voorlopig zal Moeal dus niet meer als hoofdcoach actief zijn, al zal hij geregeld ook nog (demo)trainingen blijven geven bij de jeugd en vaak langs de velden te vinden zijn. “En de O23 die blijf ik coachen, wat een opstap is voor die jongens richting de seniorenteams. Er zit nog heel veel rek in voor de komende jaren zowel bij de jeugd als bij de talentvolle jonge jongens die nu al bij de senioren actief zijn. Het geeft voor mij weer een nieuwe dynamiek binnen deze prachtige club. Ik heb er in elk geval heel erg veel zin in.”

Klik op GPC Vlissingen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GPC Vlissingen voor meer informatie over de club.

Voor Hoessein Bouzambou is de cirkel bij Groene Ster nu rond

VLISSINGEN – Nadat hij eerder maar liefst veertien seizoenen actief was als speler bij ZVV Groene Ster uit Vlissingen, staat Hoessein Bouzambou (36) vanaf aankomend seizoen als hoofdtrainer voor de groep. De voormalig Nederlands zaalvoetbalinternational is al betrokken bij de Vlissingse eredivisionist sinds de oprichting in 2007.

‘Het is voor mij een geweldige kans om nu mijn eerste stappen te gaan zetten als trainer. Wie kan nu zeggen dat hij zijn eerste trainersklus mag beginnen bij een eredivisionist? Voor mij is dit nadat ik stopte als speler het juiste moment. Ik heb cursussen gevolgd bij de KNVB en heb in 2019 mijn Uefa Futsal B behaald. Toen was ik echter nog speler dus kwam het te vroeg. Nu ik gestopt ben heb ik de ambitie om er ook als trainer het maximale eruit te halen. Dat Groene Ster me het vertrouwen geeft, daar ben ik ze uiteraard ook erg dankbaar voor.”

Als speler van Groene Ster werd Bouzambou, die momenteel ook actief is als assistent-trainer bij VC Vlissingen, maar liefst zes keer kampioen en bereikte hij de hoogste divisie in het zaalvoetbal. “Ik ben nadat ik stopte één jaar eruit geweest, heb bewust wel afstand genomen. Maar ben wel altijd in contact gebleven met de spelers en de club. Dus dat ze bij me uitkwamen met de vraag dat verraste me dan ook niet direct.”

Bouzambou, die voor één seizoen heeft getekend met de optie voor nog een extra jaar volgt Azdine Boufrahi die na drie seizoenen stopt bij de club. De onervaren maar tegelijk ook ambitieuze trainer heeft wel en duidelijk idee. “Ik houd erg van discipline en heb wel een idee qua speelstijl die ik wil gaan hanteren. Bovendien heb ik ook wel aardig in kaart welke talenten zich aandienen als het gaat om doorstroming. Want op dat vlak is Groene Ster enorm goed aan de weg aan het timmeren met de jeugdopleiding. Er loopt in Zeeland zo ongekend veel zaalvoetbaltalent rond. Het is mooi dat er structuur is qua opleiden. Om zodoende ook richting de toekomst voor Groene Ster een hoog niveau te kunnen blijven spelen.”

Naast de doorkomende talenten uit de eigen opleiding hoopt Bouzambou ook nog enkele oud-spelers van Groene Ster opnieuw richting Baskensburg te halen. “Mijn broer Said heeft helaas voor ons verlengd bij Eindhoven, maar we kijken ook naar andere jongens die een verleden hier hebben. Enerzijds om ze terug te halen als speler of om ze toe te voegen aan de technische staf. Ik kijk er in elk geval enorm naar uit om de volgende stap in mijn loopbaan te zetten en ben trots dat dit bij ‘mijn’ Groene Ster gaat gebeuren.”

Klik op ZVV Groene Ster voor de laatste artikelen over de club.
Klik op ZVV Groene Ster voor meer informatie over de club.

Jack van Hulten gaat fluitend naar de training van Seolto

Van fluiten voor volle voetbalstadions, naar jeugdtrainer bij Seolto. Oud-topscheidsrechter Jack van Hulten heeft zijn roeping als oefenmeester van de JO19 helemaal gevonden. In Zevenbergen dus, hoe kan het ook anders. “Voor mij is er maar één club, die vereniging zit in mijn DNA!”

Al moet Van Hulten meteen een gevoelige ontboezeming doen. “Ik ben begonnen bij de buurman, toen ik achttien was kwam ik naar Seolto.” Inmiddels 42 jaar later, zit hij er nog steeds. Niet zo gek, vertelt de vrijwilliger. “We letten op elkaar, een veilige cultuur, bij een sociale vereniging.” Ook op jeugdvoetbal gebied loopt het op rolletjes. “De laatste jaren zijn we goed bezig. Dat gaat van mond-tot-mond. Voor ons internationale toernooi, meldt bijna iedere BVO zich aan!” Een goed teken dus. Iets waar de 60-jarige Van Hulten de afgelopen jaren, behalve als jeugdtrainer, de nodige bijdrage aan heeft geleverd. “Waar hulp nodig is, ben ik. Als je het naar je zin hebt, doe je dat. Ik wil ook helemaal geen ‘nee’ zeggen.” En dus is zijn lijstje aan vrijwilligerstaken, behoorlijk divers. “Voorzitter, lid van de sponsorcommissie en betrokken bij het organiseren van activiteiten.”

In de wind
Sterker nog. “ik herinner me nog goed, het 40-jarig jubileum, stond ik toiletten schoon te maken! Dat soort zaken moeten toch ook gewoon gebeuren.” Net als het geven van training. “In het verleden had ik wel mijn diploma’s gehaald, maar door het fluiten, waren die verlopen. Toen heb ik opnieuw mijn UEFA C gedaan en ben ik weer aan de slag gegaan.” Eerst bij Rijen en Virtus, om een seizoen of drie geleden weer terug te keren op het oude nest. “Er was een vacature, bij de JO19, dat leek me wel wat. Had ik op zondag tenminste ook weer gewoon een vrije dag!” In een lichting met best wat aardige voetballers veroverde Van Hulten het kampioenschap en promoveerde hij naar de eerste klasse. Toch is dat voor hem als trainer niet het allerbelangrijkste. “Die jongens moeten zich vooral kunnen ontwikkelen, richting het eerste. Dat is mijn doel.” Naast plezier maken natuurlijk. “Met mijn drukke baan bij Defensie, vind ik het heerlijk om twee keer per week op het veld in de wind te staan. Mijn zoon voetbalt ook in het team, dus ze komen geregeld bij ons over de vloer. Het is één grote vriendengroep.” Van Hulten begint te glunderen, zodra hij erover vertelt. “Die gasten houden je jong. De dynamiek vind ik geweldig. Ik leer zelf ook van ze, tijden veranderen. Jeugd van vroeger, noem ik mezelf altijd.” Vanwege een blessure aan zijn heup kan de voormalig arbiter zelf niet meer hardlopen en dus zit hij regelmatig op de fiets. Al kruipt het bloed toch ook waar het niet gaan kan. “Bij hoge nood, fluit ik nog wel eens een wedstrijdje. Puur om mijn steentje bij te dragen.”

Voetbalplezier
Mist hij zijn carrière als topscheidsrechter niet af en toe? “Soms kriebelt het om eerlijk te zijn wel, maar het is goed geweest. Ik kan terugkijken op een mooie periode, aan alles komt een einde.” Toch heeft hij nog regelmatig contact met oud-collega’s en kreeg hij onlangs zelfs een rol binnen het Betaalde Voetbal aangeboden. Van Hulten hield bewust de boot af. “Ik geniet gewoon lekker van het leven.” En dat doet hij dus vooral, op het veld. “Die jongens duidelijk proberen te maken dat je zo simpel mogelijk moet spelen. Wedstrijden evalueren en bespreken, zodat ze situaties gaan herkennen.” Met de aanstelling van Thomas de Ridder, als Hoofdjeugdopleiding bij Seolto, hebben ze daarin een goede stap gezet, vindt Van Hulten. “We streven naar gediplomeerde trainers, zodat bepaalde principes heel herkenbaar worden. Bijvoorbeeld van drukzetten of kantelen.” Toch staat voetbalplezier, nog altijd wel op één. “Proberen te winnen, maar wel op een leuke manier. Kinderen moeten zichzelf kunnen zijn, fouten durven maken en daar weer van leren. Als je ze dan ziet genieten…” Met een goed gevoel, onder de poorten door, het sportpark op. Van Hulten doet het zelf al jaren. “Hier zijn zoveel hechte vriendschappen ontstaan, Seolto is echt een familiegevoel. Dat voelt denk ik iedereen.” En voorlopig, blijft hij dat nog wel even doen. “Welk team is nog even afwachten, maar ik ga zeker door. Gewoon spelers helpen gelukkig te zijn in dat voetbaltenuetje!”

Klik op Seolto voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Seolto voor meer informatie over de club.

Thijmen Volmer hoopt volgend seizoen het plezier terug te vinden bij VVZ’49

0

Vandaag gaan we in gesprek met Thijmen Volmer. De middenvelder begon dit seizoen bij SO Soest, maar door bepaalde redenen is die gestopt daar. Op dit moment houdt hij zijn conditie op peil bij zijn oude club VVZ’49.

Carrière
Thijmen begon met voetballen toen die vier jaar oud was bij VVZ’49. ‘’Ik begon met voetballen in de kabouters, zo heette het eerste team waar je altijd in kwam wanneer je begon met voetballen bij VVZ’49. Bij VVZ’49 heb ik eigenlijk alle selectie elftallen doorlopen. Toen ik voor het eerst in de B1 kwam werd ik samen met twee andere jongens vervroegd doorgeschoven naar de A1. Dit eerste jaar in de A1 draaide ik een goed seizoen waardoor de trainer van het eerste elftal mij rond de winterstop liet aansluiten. Toen maakte ik op 17 jarige leeftijd mijn debuut. Daarna heb ik nog drie seizoenen in het eerste elftal gespeeld bij VVZ’49. Toen vond ik het wel tijd om wat nieuws te proberen en iets hogerop te voetballen.’’

‘’Toen ben ik in het seizoen 2021-2022 naar SO Soest gegaan. Eigenlijk de rivaal van VVZ’49. Hier heb ik een leuke eerste seizoen gehad. Helaas is dit seizoen is iets anders gelopen bij SO Soest. Momenteel speel ik niet meer bij SO Soest, maar train ik bij VVZ’49.’’

Huidig seizoen
Dit seizoen gaat het niet zoals gehoopt bij Thijmen. ‘’Eind vorig seizoen werd binnen SO Soest duidelijk dat ze een ander beleid en koers in wilden slaan. Ze wilden een eerste elftal dat zou bestaan uit alleen maar ‘Soester’ jongens. Jongens vanuit de jeugd met een beetje aanvoer van Soester jongens uit de buurt. De veranderingen werden gelijk duidelijk, want er werd een nieuwe trainer aangenomen die al een verleden had bij SO Soest. De jongens die van buitenaf bij SO Soest voetbalden kozen natuurlijk eieren voor hun geld, want indirect werd eigenlijk tegen hun gezegd dat er geen plek zou zijn, omdat ze niet uit Soest komen. Hierdoor zijn de meeste vertrokken naar een andere club.’’

Toch had Thijmen ondanks al deze veranderingen geloof in dit seizoen. Ook omdat die zelf uit Soest kwam. ‘’Ik heb geen goede voorbereiding gehad en heb mij niet goed genoeg kunnen laten zien waardoor ik de rest van het seizoen in het tweede elftal zou spelen. De selectie van SO Soest bestond toen nog uit het eerste en tweede elftal en de O23. Toen werd rond kerst uit het niets verteld dat het tweede elftal per direct eruit zou worden gehaald. De reden hiervan was dat er te weinig spelers voor alle drie de selectieteams waren. Dit betekende dat het tweede elftal verdeeld zou worden over de O23 en het eerste.”

Thijmen werd ingedeeld bij de O23 die hun wedstrijden op zaterdagen spelen. ”Helaas is het voor mij niet mogelijk om op zaterdagen te voetballen vanwege mijn werk. Het was niet gelukt om dit op korte termijn te veranderen. Helaas werd er geen passende oplossing gevonden wat voor mij betekende dat ik alleen nog maar kon trainen en geen wedstrijden kon spelen. Onder andere hierdoor is mijn plezier bij SO Soest verdwenen. Om deze en verschillende andere redenen heb ik ervoor gekozen het seizoen af te maken bij VVZ’49. Wedstrijden zijn helaas niet mogelijk, dus hier train ik alleen. Ik ga kijken of ik mijn plezier hier terug kan vinden en wellicht volgend seizoen weer op het oude nest bij VVZ’49 ga voetballen.’’

Hoogte- en dieptepunten
Thijmen heeft meerdere hoogtepunten meegemaakt in zijn carrière. Zo mocht die in de jeugd een paar maanden meetrainen bij de KNVB. Daarnaast waren zijn debuutwedstrijden bij zowel VVZ als bij SO Soest in het eerste mooie hoogtepunten voor hem.

Een dieptepunt van Thijmen is zeker wel dit seizoen. Ook was de verloren kampioenswedstrijd tegen CDW een enorm smetje op zijn carrière. ‘’Een gelijkspel was voor ons genoeg geweest. Helaas scoorden CDW enkele minuten voor tijd de winnende waardoor het kampioenschap zo voor onze neus werd weg gepikt. Via de nacompetitie konden we wel nog promoveren. De eerste twee wedstrijden wonnen we, maar helaas verloren we de finale ook.’’

Sebastiaan Kolff
Thijmen heeft ook nog lovende woorden over voor zijn vriend Sebastiaan Kolff. ‘’Met Sebastiaan heb ik drie jaar samen gevoetbald bij VVZ’49. Hij kwam van een andere club en niet uit de buurt. In die jaren hebben we eigenlijk echt een goede vriendschap opgebouwd. Ondanks dat we nu niet meer samen spelen en niet in de buurt wonen bellen we eigenlijk elk weekend om het voetbal te bespreken. Sebastiaan is een stuk ouder dan ik. Met zijn ervaring die hij heeft opgedaan bij onder andere FC Utrecht heb ik veel van hem geleerd.’’

Vooruitblik
Voor volgend seizoen hoopt Thijmen weer met plezier te gaan voetballen. En uiteraard het hoopt hij met het team waar die in komt het hoogst haalbare te bereiken.

Klik hier voor meer artikelen over VVZ.
Klik hier voor meer informatie over VVZ.

50 jaar damesvoetbal bij Lekkerkerk: ‘Het is een mantel die je omdoet en niet meer afgaat’

Het damesvoetbal bij VV Lekkerkerk bestond op 1 april vijftig jaar. Oud-speelster en trainster Jopie den Besten maakte de gezelligheid vanaf het tweede seizoen mee en komt op 72-jarige nog wekelijks met plezier bij de plaatselijke voetbalvereniging.

De van origine Bergambachtse Den Besten verhuisde voor de liefde naar Lekkerkerk. “Ik ben in 1972 met Rokus getrouwd en dat is een rasechte Lekkerkerker.” Een hernia-operatie vormde de reden voor Jopie om te gaan voetballen. ,,Ik deed aan waterpolo bij BZC in Bergambacht en later bij ZPS in Stolwijk toen er geen vrouwenteam meer was bij BZC. Toen er een hernia bij mij geconstateerd werd mocht ik die sport niet meer beoefenen. Ik begon daarom mee te trainen bij VV Lekkerkerk. In september 1974 werd ik door meneer Henk Faay senior, de toenmalige leider van het tweede elftal, gevraagd om mee te doen omdat men een speler tekort kwam. Ik stroomde kort daarna door naar het eerste elftal.”

Den Besten speelde dik twee decennia in de hoofdmacht en werd daarna trainer van het vlaggenschip. “We hadden in de jaren negentig de eerste betaalde trainer in de regio, de heer Vermeulen. Hij is helaas overleden.” Haar hoogtepunt als speelster beleefde ze in 1984 toen VV Lekkerkerk kampioen werd en promoveerde van de vierde naar de derde klasse. Later zette Jopie de ‘Old ladies’ op omdat er geen tweede team meer was en Den Besten was ook verantwoordelijk voor de opzet van de welpen bij VV Lekkerkerk. “Ik gaf samen met mijn dochter Daphne training aan de welpen. Daarin voetbalde ook mijn kleinzoon Joryck Heuvelman.”

Het gaat nog steeds goed met de vrouwenafdeling van VV Lekkerkerk en de gehele club vindt Jopie den Besten. “Er zijn naast het damesteam twee meisjes pupillenteams en er is een damesteam 30+. Dat laatste team speelt ook een kleine competitie tegen clubs in de regio zoals Spirit en Stolwijk en organiseert elk jaar alle jeugdtoernooien. VV Lekkerkerk is een fijne vereniging met een goed en jong bestuur, waar Frans Braal nu de voorzitter van is. Toen ik hier kwam spelen voelde het als een warm bad vergeleken bij het waterpolo. BZC en ZPS hadden geen kantine. Bij VV Lekkerkerk werd er na de dinsdag- en donderdagtrainingen in de kantine gezellig gesjoeld en gekaart. Het voelt als een soort van familie hier. Het is een mantel die je omdoet en die niet meer afgaat.”

Gastvrouw
Ondanks dat de jaartjes wat gaan tellen is Jopie nog altijd op een paar vlakken actief bij VV Lekkerkerk. Samen met haar man Rokus zijn ze gastvrouw en gastheer bij de thuiswedstrijden van Lekkerkerk 1. Van september tot en met april organiseert ze de tweewekelijkse klaverjascompetitie op vrijdagavonden. Ze draait ook nog regelmatig bardiensten. “En op maandagochtenden maak ik de kantine schoon met onder anderen oud-international Lenie van Wensveen.” Voor de niet-kenners: Lenie maakte onder haar meisjesnaam Van der Jagt het eerste doelpunt ooit van de Oranje-Leeuwinnen.

Klik op vv Lekkerkerk voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Lekkerkerk voor meer informatie over de club.

Vincent Wijn gaat met VV Groote Lindt naar de Costa Brava Cup  

Vincent Wijn is twintig jaar oud en begon met voetballen bij IFC, in Hendrik Ido-Ambacht. Vier seizoenen geleden stapte hij over naar VV Groote Lindt. Hier speelt hij in de JO23. Met dit elftal gaat hij in juni een toernooi spelen aan de Costa Brava, waar hij logischerwijs erg naar uit kijkt.

Even voorstellen
Vincent Wijn begon op zijn vierde/vijfde met voetballen bij IFC. Vier seizoenen geleden stapte hij over naar VV Groote Lindt. “De  Lindt is een kleine, maar erg hechte voetbalclub. Dit seizoen is er voor het  eerst een O23, waar ik zelf in speel. Normaliter speel ik als  rechtsbuiten, maar ik heb dit seizoen vaak met een blessure de bank gezellig mogen houden. We spelen in de vierde divisie. Voor de winterstop  hebben we een aantal lastige wedstrijden gehad en eindigde we zesde van de acht. Na  de winterstop hebben we onszelf teruggevochten en hebben we de  nodige punten gepakt tegen tegenstanders, waar we het eerder erg lastig tegen hadden.”

Ontstaan JO23
De JO23 van Groote Lindt is ontstaan, omdat de club een goede bestemming wilde creëren voor jongens die  overkwamen uit de O19 en voor wie de stap naar het eerste nog iets te groot was. Wijn zelf ziet dit elftal hierom als een mooie plek  om leuk en competitief voetbal te spelen op een redelijk niveau. Vanuit hier hoopt hij goed klaargestoomd te worden voor het eerste elftal.
Het elftal is volgens Wijn een unieke team, omdat veel van deze jongens al sinds  kleins af aan samen spelen. In de  loop der jaren zijn hier een aantal jongens bijgekomen (waaronder Vincent zelf). “Wij zijn met open armen ontvangen en de teamgeest is erg goed  binnen ons team.”

 Dieptepunt
Net als ieder team heeft ook de JO23 van Groote Lindt dit seizoen helaas dieptepunten beleefd. Met als absolute dieptepunt het 0-10 verlies tegen RVVH. “Dit was een wedstrijd waarin we helaas weinig te  vertellen hadden, maar hier kwam onze hechte band  gelukkig wel weer naar boven. Er was namelijk geen gezeur na de wedstrijd en  we gingen gewoon gezellig de kantine in.” Aan dit moment denkt Vincent liever niet meer terug. Hij denk namelijk liever terug aan zijn hoogtepunt, wat in de vorm van een toernooi op Llorret De Mar aan het einde van het seizoen plaats moet gaan vinden.

De Costa Brava Cup
Op het toernooi aan de Costa Brava in juni wacht het elftal al het hele seizoen met smacht. Hier gaat bijna het gehele elftal, trainer en food&bevarage manager naar toe. “Het is een toernooi vlakbij Lloret de Mar. Voetbal  staat hier centraal  en hier en daar  een biertje drinken is uiteraard bijzaak ;). Om dit toernooi  te kunnen bekostigen hebben we geprobeerd om geld in te zamelen. Dit hebben we gedaan door middel van een bardienst,  vrijwillige donaties, begeleiding van een jeugdtoernooi, een nog uit te voeren loterij en we zijn nog altijd opzoek naar meer donaties. Wij als team zien  dit als een prachtig uitje en denken hier ook een  enorme teamgeest boost uit te halen.”

Klik hier voor meer informatie over Groote Lindt
Klik hier voor meer artikelen over Groote Lindt

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.