Voor bestuurslid Marcel Leiwakabessy is Jong Ambon van grote betekenis
MIDDELBURG – Los van de functies die hij heeft bij Jong Ambon zet Marcel Leiwakabessy zich vol overtuiging graag in voor de Molukse gemeenschap in Middelburg. Maar de voetbalclub neemt als sinds de jaren ‘70 een voorname plaats in.
“Ik voetbalde tot mijn zestiende in de jeugd bij Middelburg, inmiddels Zeelandia Middelburg, en maakte daarna de overstap naar Jong Ambon. Altijd is de binding met de vereniging er wel geweest. Het was immers toch de vereniging met van oorsprong een Moluks karakter en identiteit. Door de jaren heen is dat echter wel veranderd en zijn we inmiddels een meer multiculturele vereniging. Een club waar iedereen welkom is en zich ook moet voelen. Onze leden komen uit verschillende culturen en tal van nationaliteiten.”
De 66-jarige Leiwakabessy doorliep vanaf zijn zestiende de resterende jeugdlichtingen en kwam via het tweede elftal uiteindelijk bij het eerste terecht. Later maakte hij de omgekeerde weg en ging lager voetballen om uiteindelijk zes seizoenen geleden de schoenen voorgoed op te bergen. “Als elfjarig jochie maakte ik ook de eerste kampioenswedstrijd mee van ons eerste uit in Breskens. Dat maakte zoveel indruk… Sindsdien heeft de vereniging me nooit meer losgelaten. In 2007 ben ik uiteindelijk bestuurslid geworden ben ik er nooit meer weggegaan. De club is voor mij nog altijd enorm belangrijk, ook voor de Molukse identiteit en als ontmoetingsplek.”
In de jaren ’80 kende Jong Ambon voornamelijk leden van Molukse komaf of roots. “Later zijn we een open vereniging geworden en hebben we toch mooie tijden meegemaakt. Al hebben we ook wisselende sportieve periodes gekend. Dat is altijd jammer, maar toch blijft voor de gemeenschap de club enorm waardevol. En als ik dan op bestuurlijk vlak daarin ook een functie kan vervullen doe ik dat graag.”
Binnen de vereniging is hij verantwoordelijk voor het reilen en zeilen binnen de senioren en lid van de Technische Commissie bij de club. “Het wisselt door de jaren heen een beetje af maar dit seizoen hebben we binnen onze seniorentak twee volledige herenteams, een dameselftal en een heren 7X7 team. Daarover hebben we tijdens het seizoen periodiek overleg en op momenten dat er zaken spelen. Ik heb vanaf 2010 het damesteam bij Jong Ambon getraind. Daar ben ik na vijf seizoenen mee gestopt omdat de groep speelsters uiteenviel. Voor mij is alles wat ik voor de club doe nu goed te combineren met het thuisfront. Mijn rol is inmiddels als bestuurslid niet meer zo heel veelomvattend.”
In de ogen van de clubman zijn het vooral de andere bestuursleden die een stuk meer taken op hun bordje hebben liggen. “En daar heb ik enorm veel bewondering voor. Met elkaar, samen met een onze prachtige groep aan vrijwilligers proberen we deze mooie vereniging levende te houden en een duidelijke plaats in de samenleving te geven. Dat is wat me aan het hart gaat en waar ik me vol overtuiging voor inzet. Net zoals voor onze gemeenschap. Die twee zaken blijven voor mij belangrijk en zet ik me zo maximaal mogelijk voor in.”
Stijn Cornelisse hoopt op rol als eerste keeper bij Arnemuiden
ARNEMUIDEN – Hij sloot in 2024 aan bij de eerste selectie van Arnemuiden nadat hij werd doorgeschoven vanuit het tweede elftal. Stijn Cornelisse (21) was daarna nooit vaste eerste keeper bij zijn club. Daar hoopt hij dit seizoen verandering in te brengen.
“Toen Brian wegviel als eerste keeper moest ik samen met Nathanael Harthoorn strijden voor de rol als eerste keeper. De keus viel uiteindelijk op Nathanael waardoor ik het moest doen met een reserverol en keepen in het tweede. Het is nu aan mij om de trainer te overtuigen dat ik stappen heb gemaakt en het op trainingen en in de wedstrijden die ik mag spelen probeer mijn kans te pakken.”
Als vierjarig jochie sloot hij zich aan bij Erremuu en is er sindsdien nooit meer weggegaan. Eén jaar voetbalde hij in de JO15, maar verder staat hij bij zijn club al onder de lat. “Ik was altijd fan van Maarten Stekelenburg. Hij is de reden dat ik destijds ben gaan keepen. Waarom is voor mij lastig uit te leggen, het is gewoon een gevoel.”
Dat hij het vooralsnog heeft moeten doen met een rol op het tweede plan is soms lastig maar er valt nog weinig aan te doen. “Als de trainer een andere keuze maakt dan zal ik dat moeten accepteren. Maar ik wil wel wedstrijden keepen dus als de mogelijkheden er zijn keep ik bij het tweede elftal. Want om als keeper het gevoel te blijven houden zijn voor mij speelminuten sowieso wel belangrijk.”
Beter worden in de coaching van medespelers en ook in de duels zijn mannetje staan. Het zijn twee zaken die volgens Cornelisse nog beter kunnen en moeten in zijn spel. “Daar werk ik hard aan ook samen met de keeperstrainer. Ook met Nathanael is de verstandhouding goed en we proberen elkaar scherp te houden. Sinds ik bij de selectie zit ben ik wel een betere keeper geworden, volwassener ook. Want de stap van jeugd naar senioren dat was toch best een flinke. Nu ben ik er wel aan gewend en wil ik gaan voor meer.”
En dat meer is dan vooral om trainer Ralph Zegers voor hem te doen kiezen wanneer de definitieve keuzes worden gemaakt. “Het lijkt me geweldig om hier eerste keeper te zijn en met Arnemuiden op dit niveau te kunnen strijden. Dit seizoen zal sowieso ook eentje zijn van aftasten. Er zijn door het weekendvoetbal voor ons onbekende teams uit Brabant bijgekomen. We weten niet exact waar hun kracht en zwaktes liggen, maar voor ons is handhaving weer het doel. Vorig jaar was het op het randje en dat willen we nu kost wat kost proberen te voorkomen. Als het aan mij ligt natuurlijk ook met mij onder de lat. Als dat allebei lukt daar zou ik direct voor tekenen.”
Jesse Kerkhove bezig aan zijn laatste seizoen bij De Meeuwen
ZOUTELANDE – Ruim 11 seizoenen is Jesse Kerkhove (31) vaste waarde onder de lat bij derdeklasser De Meeuwen. Afgelopen seizoen had de ervaren goalie zelfs de minste tegengoals in de competitie. Het leverde echter geen promotie op want Kerkhove strandde met De Meeuwen in de nacompetitie.
“Dat was natuurlijk wel jammer, maar we hebben denk ik toch wel een mooi seizoen gehad. We namen uiteindelijk de eerste periode over en speelden daardoor zelfs nog nacompetitie. Persoonlijk ging het sportief zeker niet onaardig en het was toch wel mooi om samen met de defensie de minste tegengoals van de competitie te hebben. Een leuke statistiek. Maar ook de rest van het elftal heeft daarin ook zijn bijdrage gehad. Het was met een vierde plek en nacompetitie een goede teamprestatie.”
Dit seizoen zijn er een paar mutaties geweest maar de groep is wel grotendeels intact gebleven. Daardoor heeft de selectie van trainer Daan Eikenhout een mooi mix van jonge gasten, twintigers en enkele ervaren rotten. Daar rekent Kerkhove zichzelf ook wel bij. Door het terugvallen van enkele sterke Zeeuwse ploegen uit de tweede klasse zoals VCK en MZC’11 is de competitie een stuk sterker geworden. “Of dat echt zo is moet blijken, maar het wordt voor iedereen wel een pittig seizoen. Heel veel ploegen hebben als doelstelling om voor de prijzen te spelen. Wij willen graag onze prestaties van vorig jaar evenaren. En dat gaat in alle opzichten ongetwijfeld een fikse klus worden. Vorig seizoen speelde we regelmatig goed maar stonden we soms met lege handen. Dat moet je nu zien te voorkomen, zéker als je uiteindelijk weer mee wil strijden in de linkerrij.”
Voor zichzelf is hij wel helder qua doelstelling. Kerkhove is in principe bezig aan zijn laatste seizoen als eerste keeper. Op dit moment is hij bezig om zijn opvolger Damon de Vries klaar te stomen om zijn plek te gaan overnemen. “Dat is wel de bedoeling. Ik ben onlangs vader geworden van een dochtertje en geef ook al 15 jaar keeperstraining. Dus het wordt nu wel erg druk. Daarom heb ik de keus gemaakt dat Damon eerste keeper gaat worden en ik dan de reserverol en die van keeperstrainer bij het eerste ga vervullen. Damon is een talentvolle keeper dus wat dat betreft is de opvolging onder de lat meer dan gewaarborgd voor de toekomst.”
Maar eerst wil Kerkhove, die aan zijn 26e seizoen bij De Meeuwen bezig is, er nog een prachtig seizoen van maken. “Tot de D-pupillen was ik voornamelijk spits en ben ik uiteindelijk vast gaan keepen. Sindsdien nooit meer ermee gestopt. Ik ben trots op al die jaren dat ik hier al onder de lat mag staan. We hebben een prachtige groep en ik keep bij een mooie club. Als ik fit blijf en mijn vorm laat zien die ik de afgelopen seizoenen heb getoond, dan wil ik in mijn laatste seizoen zo lang mogelijk mijn waarde tonen voor de club en het elftal. En daarna sta ik met veel plezier mijn plekje af.”
Joey Hanisch wil met Veere weer voor minimaal periodetitel gaan
VEERE – Hij debuteerde al op zijn 17e in het eerste elftal bij de club waar Joey Hanisch (22) al op zijn 5e begon te voetballen. Inmiddels is hij basisspeler bij de zaterdag vijfdeklasser en hoopt hij dit seizoen opnieuw voor minimaal een periodetitel te kunnen gaan.
“Het is wel de doelstelling voor ons om minimaal hetzelfde te behalen als vorig seizoen. En als het dan even kan natuurlijk wel via die nacompetitie te promoveren. Want terugkeren in de vierde klasse is wel waar we met deze groep en met elkaar keihard naartoe willen werken.”
Hanisch is van origine een linksbuiten maar speelt onder de huidige trainer vooral op rechts in de voorhoede. “Eigenlijk speel ik gewoon waar de trainer denkt dat ik het meeste van waarde kan zijn voor het elftal. Het belangrijkste is dat ik wekelijks speel en dan ook nog in het eerste elftal bij de club waar ik van kinds af aan al voetbal. Hier speel ik met vrienden en dat bevalt me perfect. We hebben een geweldig leuke groep, een jonge groep op met een enkele speler die wat ouder is. Die mix is goed en daarmee kunnen we op dit niveau zeker weer bovenin meedoen.”
Dat hij in een vriendenteam speelt en vooral dat er ondanks misschien soms mindere resultaten altijd gezelligheid heerst. “Dat moet blijven en die gezelligheid is voor ons als groep zeker ook heilig. Zonder plezier en gezelligheid is het spelletje toch echt de helft minder leuk. Natuurlijk willen we altijd winnen en daar doen we ook met z’n allen ons stinkende best voor. Als het dan niet lukt of er gaan dingen fout, dan durven we die ondanks dat we allemaal binnen en buiten het veld vrienden zijn, echt wel tegen elkaar te zeggen. Zo hoort het ook. Want op het veld proberen we toch altijd het maximale eruit te halen.”
Met een goede voorzet, scorend vermogen en een redelijke snelheid in de benen heeft de jonge aanvaller zijn waarde al getoond voor het elftal. Toch werkt hij nog aan zijn fysiek en dan met name in balbezit. “Mezelf beter kunnen wapenen te sterke verdedigers is wel een werkpunt. Dat geeft me dan ook de mogelijkheid om eventueel als diepe spits te kunnen spelen. Meer opties voor de trainer en sowieso ook voor mezelf op wekelijkse speelminuten.”
Doordat er wat jongens zijn gestopt, vertrokken of in een lager elftal zijn gaan spelen is de groep er in de ogen van Hanisch misschien wat op achteruit gegaan. “Maar dan moeten andere jongens maar opstaan en een stapje extra zetten. Er zijn wat jongens vanuit het tweede doorgeschoven en wat gasten uit de jeugd vast erbij. Met elkaar gaan we keihard werken en ons best doen om direct aan te haken en mee te doen bovenin.”
Zelf vind hij dat er van hem nu meer mag worden verwacht binnen het elftal. “Ik heb nog weer meer ervaring en moet daarin het voortouw durven nemen. Ik had vorig seizoen de meeste goals en assists van de ploeg. Dat wil ik minsten ook nu weer realiseren. Maar het belangrijkste is de teamprestatie. De rest is dan allemaal bonus.”
Jur Minderhoud gaat voor basisplek bij De Noormannen
WESTKAPELLE – Vorig seizoen was hij nog de vormgever op het middenrif bij de JO16 van De Noormannen. Sinds deze zomer is Jur Minderhoud vast doorgeschoven naar de eerste selectie. Nu heeft hij een nieuw en ambitieus doel: basisspeler worden maar sowieso elke week zoveel mogelijk minuten maken.
“Dat is wel de bedoeling die ik heb inderdaad. Ik krijg nu deze mooie kans om mezelf te laten zien en dan hoop je natuurlijk op het maximale. Dat is een basisplek. Maar het is vooral mijn bedoeling om veel te leren en zoveel mogelijk wedstrijdminuten te pakken. Liefst bij het eerste elftal en anders maak ik daar waar het kan minuten bij het tweede. Ik probeer in elk geval de trainer van mijn kwaliteiten te overtuigen.”
De 16-jarige Minderhoud is één de drie spelers uit de JO16 die vervroegd werd doorgeschoven naar de hoofdmacht. Vier andere jeugdspelers zijn nu toegevoegd aan de tweede selectie van de zaterdag vierdeklasser uit Westkapelle. “Het hoogste jeugdteam dat we nu hebben is een JO15. De club heeft er bewust voor gekozen om ons team door te schuiven naar de senioren. En voor mij is het wel prettig omdat ik mezelf graag wil uitdagen als voetballer. Die kansen krijg ik nu volop. Allemaal nieuwe tegenstanders, nieuwe medespelers én een stap omhoog in alles. Fysieke weerstand maar ook technisch sneller moeten handelen. Daar word ik in mijn ogen alleen maar een betere speler van op termijn.”
Met Geoffrey Geldof staat er dit seizoen ook nog eens een nieuwe trainer voor de groep, ook een aspect dat voor de jonge middenvelder extra kansen biedt. “Iedereen begint weer helemaal op nul en het biedt voor iedereen mooie kansen. Ik heb in de voorbereiding van de trainer al veel speeltijd gekregen, ook op mijn favoriete positie achter de spitsen. Tegen MZVC scoorde ik in mijn debuutwedstrijd direct ook mijn eerste seniorengoal. Een heerlijke binnenkomer natuurlijk, ook al was het in een oefenpotje..”
‘Goed genoeg is oud genoeg’, het is een veel gehoorde spreuk in het voetbal. En eentje die ook op Minderhoud van toepassing blijkt te zijn. “Mensen die de keuzes maken wat spelers en indelingen betreft vonden blijkbaar dat ik er klaar voor was om bij het eerste aan te sluiten. Ik ben me bewust dat dit nog maar de eerste stap is en dat ik nog heel veel moet leren. Maar die tijd geef ik mezelf wel. Ik geniet elke training en wedstrijd die ik op het veld mag staan. Liefst op ‘tien’ een anders op ‘zes’. Daar liggen mijn kwaliteiten en dat hoop ik de trainer voldoende te laten zien.”
Vorig seizoen wist De Noormannen op doelsaldo uiteindelijk de nacompetitie voor degradatie te ontlopen en is dus ook dit seizoen vierdeklasser. “We hopen nu zo hoog mogelijk te eindigen en niet in de probleemzone te belanden. Daar hoop ik in elk geval zelf zoveel mogelijk mijn steentje aan te kunnen bijdragen.”
Ruud van Driessche is inmiddels bij Serooskerke al prima op zijn plek
SEROOSKERKE – Na 19 seizoenen in het eerste elftal te hebben gespeeld nam Ruud van Driessche in augustus 2025 afscheid van ‘zijn cluppie’ SDO’63 in Lamswaarde. Hij kwam tot in totaal 94 doelpunten en is daarmee all-time topscorer bij de dorpsclub. Inmiddels is hij bezig aan zijn tweede seizoen bij v.v. Serooskerke waar hij al een titel pakte en er lustig op los scoorde in het zesde.
“Ik pendelde een aantal seizoenen heen en weer tussen onze woonplaats Middelburg en Zeeuws-Vlaanderen om er te gaan trainen en mijn wedstrijden te spelen bij SDO’63. Maar met twee kleine kinderen en een fulltime baan werd dat steeds lastiger te combineren. Daarom ben ik gaan kijken voor een club in de buurt en kwam ik dankzij vrienden al snel terecht bij Serooskerke. En vanaf het eerste moment voelde dat goed. Het is een gemoedelijke club en nog een échte vereniging. Dat vind ik heerlijk. Niet alleen op het veld, maar zeker ook erbuiten is er veel saamhorigheid en gezelligheid. Dat was voor mij wel een voorname reden om voor Seroos te kiezen.”
Uiteindelijk koos Van Driessche voor het zesde elftal waar hij niet constant de verplichting had om twee keer te moeten trainen en elke zaterdag wedstrijden te moeten spelen. Zeker omdat hij naast voetbal in hardlopen nog een tweede sportieve passie heeft gevonden. “Ik heb al een aantal keer de Kustmarathon gelopen en wil nu ook de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen gaan doen. Dat is niet te combineren met spelen in een eerste elftal voor mij. Want als ik ergens voor ga, dan doe ik het ook maximaal. Dus ook dat speelde mee om te kiezen voor voetbal in een lager team om zodoende beide passies te combineren.”
Hij trainde overigens wel geregeld mee bij het eerste van Serooskerke vorig seizoen maar dat was volgens Van Driessche flink aanpoten. “Conditioneel heb ik daar ook zeker wel mijn voordeel mee gedaan. Zowel bij het zesde als tijdens het hardlopen. Maar twee keer trainen, een gezin én hardlopen bleek helaas toch te pittig”, aldus de inmiddels 35-jarige middenvelder.
Het was met het zesde overigens wel een succesvol seizoen met uiteindelijk het kampioenschap als ultieme bekroning. “Bij SDO’63 speelden we voornamelijk wel in de onderste regionen en om dan nu eens een keer kampioen te worden was wel eens een leuke ervaring. We zijn overigens dit seizoen wel het vijfde elftal geworden en ik heb besloten om doordeweeks even niet te gaan trainen. Die must is er gelukkig ook niet en de gezelligheid onderling blijft hetzelfde.”
Straks ga ik weer de Kustmarathon lopen en in het voorjaar in Zeeuws-Vlaanderen. Tussendoor probeer ik daar waar ik kan van waarde te zijn voor het elftal. De stap naar hier is me vooralsnog perfect bevallen. Ik voel me hier thuis, word gewaardeerd en heb met een reeks goals en assists mijn waarde gehad in de kampioensrace. Twee keer scoren en een assist in de kampioenswedstrijd zijn toch herinneringen die me voor altijd zullen bijblijven, ook al is het bij het zesde elftal. We gaan dit seizoen proberen er bij het vijfde opnieuw een aantal aan toe te voegen.”
Fysiotherapeute Manouk Reurink geniet van haar rol als verzorgster bij VCK
KOUDEKERKE – Voetbal en blessures zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En voor spelers is het altijd fijn wanneer er iemand met verstand van zaken aan de zijlijn staat om te helpen en verzorgen wanneer dat nodig is. Sinds begin 2025 is Manouk Reurink (22) verzorgster van dienst bij derdeklasser VCK. ‘Het is heel afwisselend en leuk om te doen. Bovendien is alles hier top geregeld. Het is mijn eerste ervaring als verzorgster maar het bevalt perfect.’
De thuiswedstrijd tegen Bruse Boys was voor de inwoonster van Vlissingen haar allereerste wedstrijd waarbij ze in functie langs de zijlijn stond. Inmiddels is ze afgestudeerd fysiotherapeute en werkt ze fulltime in een kleine Middelburgse praktijk. “Via een aantal Ik bekenden bij VCK is het contact ontstaan en kwam de vraag of ik als verzorgster aan de slag wilde bij VCK. Het leek me wel een leuke uitdaging, ben het gesprek aan gegaan en sindsdien ben ik betrokken. Ervaring als verzorgster bij een voetbalteam had ik niet maar gezien mijn achtergrond en opleiding gaat dat allemaal prima.”
In de tijd dat ze nu bij VCK aan de slag is heeft ze op sportief gebied al verschillende uitersten meegemaakt. “Klopt helemaal. Natuurlijk eerst het kampioenschap naar de tweede klasse en afgelopen mei de degradatie. Vorig seizoen was er ook eentje waarbij, zeker ook in fysieke zin, veel dingen tegenzaten met veel blessures ook. Wellicht dat daar in mijn ogen het oude kunstgrasveld een rol in speelde. Dat is met de aanleg van het nieuwe veld in elk geval een flinke verbetering. Hopelijk merken we dat ook op het blessurevlak.”
In haar rol vervult ze een hele hoop afwisselende taken en is er altijd een nauw overleg met de hoofdtrainer. Sinds dit seizoen heeft ze een vaste warming-up gemaakt die spelers zelf uitvoeren. Daarnaast doet ze regelmatig ook 1:1 hersteltrainingen om spelers weer op te trainen en klaar te stomen om op zaterdag te spelen. Dat is ook een mooi proces.
“Ik ben elke zaterdag bij zowel thuis- als uitwedstrijden aanwezig en tijdens beide trainingsavonden. Mijn taken zijn onder meer intapen, masseren, blessures behandelen en tijdens de wedstrijden aanwezig zijn en te handelen waar nodig. Bij de club heb ik de beschikking over een eigen ruimte en kan ik zowel preventief en na een blessure spelers helpen. Het is altijd fijn wanneer je spelers kan adviseren en behandelen vooraf zodat ze probleemloos kunnen sporten. Maar ook wanneer je een rol kan hebben als er blessures zijn ontstaan en je dan helpt ze weer speelklaar te krijgen.”
Zelf was ze fanatiek handbalster maar daar is ze, mede ook door haar rol bij VCK, nu mee gestopt. “Dat viel niet langer te combineren. Ik ben ongeveer een uurtje of twaalf per week op de club en werk fulltime. Ik blijf fit door te hardlopen en ga naar de sportschool. Zelf weer een teamsport doen dat zie ik niet snel nog gebeuren. Daarvoor is het verzorgster zijn veel te leuk en dat ga ik daarvoor niet meer opgeven. VCK is een warme club en voel me hier enorm thuis. Deze kennismaking met voetbal bevalt me dan ook perfect en hoop ik nog wel een tijd vol te houden.”
Trots erelid Frank van Wezel al bijna 25 jaar hoofdsponsor bij SVOD’22
OOSTKAPELLE – Toen Frank van Wezel in Kenia woonde zocht hij een woning in Nederland als uitvalsbasis. Dat werd een vakantiehuisje in Oostkapelle. Nooit had iemand verwacht dat die stap het begin zou zijn van een jarenlange verbondenheid. Met het dorp én met de lokale amateurclub… Inmiddels wonen Frank en Caroline permanent in het dorp en mag Frank zich sinds eind 2025 erelid noemen van SVOD’22.Onder meer als dank voor zijn bijna 25 jaar lange betrokkenheid als hoofdsponsor.
Vanuit de club was het meer dan duidelijk wat de overwegingen waren om tijdens de Algemene Ledenvergadering de 84-jarige ondernemer aan een select gezelschap ereleden toe te voegen. “De beweegreden van onze leden om Frank tot erelid te kronen is zijn betrokkenheid op meerdere vlakken. Hij is al jaren hoofdsponsor van ons vlaggenschip, maar zijn enthousiasme en betrokkenheid hebben ook een grote rol gespeeld bij zijn benoeming”, zei voorzitter Marcel Vermue daarover.
Van Wezel was blij verrast met de benoeming en tegelijkertijd ook vooral trots. De oprichter van het wereldwijd bekende merk HI-TEC en later ook Duca del Cosma tekende ooit in 2002 zijn eerste sponsorovereenkomst met de club. “Ik woonde toen ik Southend en was daar inmiddels sponsor en zat in de board van profclub Southend United. Via de zoon van een zakelijk klant kwam ik in contact met toen nog Oostkapelle. Eerst vroeg men of ik een bord wilde sponsoren. Daarna voorzichtig of ik misschien hoofdsponsor wilde worden. Dat was in 2002. In de overeenkomst stond dat ik minstens één wedstrijd per seizoen zou bezoeken op Duinhelm. Dat heb ik altijd volgehouden en dat zijn er uiteraard flink wat meer geworden inmiddels.”
De ondernemer heeft door de jaren heen de vereniging flink zien groeien op meerdere vlakken. “Het is prachtig om iets voor de vereniging en voor het dorp te kunnen betekenen en daar genieten we intens van ook. De verbondenheid is groot en het is schitterend om te zien hoe de mensen zich allemaal zo voor de club inzetten. We wonen inmiddels nu ook hier en dat bevalt perfect. Elke wedstrijd ben ik wel op langs de lijn te vinden. Het is toch schitterend dat we nu na Hoek, Kloetinge en Goes de vierde club van Zeeland zijn en uitkomen in de eerste klasse? Dat is een compliment voor heel veel mensen. Ik denk ook echt dat er in de selectie nu voldoende kwaliteit aanwezig is om mee te kunnen draaien.”
En hoewel Van Wezel in mei 2026 ook Duca del Cosma verkocht blijft het hoofdsponsorschap voor de toekomst gewaarborgd. “Dat zal niet meer zijn met een bedrijf van mezelf, maar in de nieuwe overeenkomst zal het bedrijf van mijn zoon dat hoofdsponsorschap voorzetten. Het gaat dus nu over op de volgende generatie. We doen het echt uit liefde voor het dorp en de club. Een club waar ik straks ook zelf weer ga deelnemen aan het Walking Football. Na een partijtje tennis met Richard Krajicek had ik mijn hamstrings gescheurd. Maar dat is herstelt dus ga ik weer vol energie voetballen. Ik kijk er weer met plezier naar uit, net als naar het nieuwe seizoen in eerste klasse.”
Sander van de Wetering reist wekelijks ruim 550 kilometer voor VC Vlissingen
VLISSINGEN – Toen VC Vlissingen betaald voetbal speelde werd Sander van de Wetering als 6-jarig ventje ‘gevangen’ door het roodwitte virus. Vandaag de dag noemen ze zoiets clubliefde. Een uitstervend fenomeen misschien, maar niét voor Sander. Hij woont al jarenlang in het Limburgse Vaals en reist élke week ruim 550 kilometer om zijn clubje te zien voetballen. Sterker nog, hij is materiaalman, verzorger én zelfs speaker bij het eerste elftal.
“Ik leef daar echt altijd de gehele week naartoe en dat al tientallen jaren lang. Ik vind het gewoon een geweldige club. In het profvoetbal ging ik met mijn vader mee naar het stadionnetje aan de Irislaan. We woonden daar vlakbij. Later ben ik verhuisd naar Vaals, dat is 263 kilometer enkele reis. Voor mij geen probleem. Die reis maak ik elke keer opnieuw met heel veel liefde en plezier. Ik stap dan rond acht uur in de auto en ben dan altijd vroeg op de club. Dan kijk ik wat bij de jeugd, zorg dat alle materialen voor de jongens van het eerste in orde zijn en klets met wat mensen. Soms kijk ik ook wel eens bij de 35+ met al die oud-spelers. Superleuk en altijd gezellig.”
Dat door de jaren heel VC Vlissingen al diverse keren is afgedaald tot de kelders van het amateurvoetbal en ook tussendoor weer opklom. Het is de clubman allemaal om het even. “Mij maak het niveau van voetbal niet zo uit. Het is voor mij pure hobby en ook pure clubliefde. Bovendien ga ik op zaterdagen ook altijd even bakkie koffie doen bij moeders, die woont nog altijd in de binnenstad. Het voelt altijd weer als thuiskomen.”
De liefde voor VC Vlissingen en alle uren die Sander er voor over heeft om vanuit Limburg wekelijks naar Zeeland te reizen. Voorzitter Johan de Visser vond dat dit wel een stukje extra waardering verdiende en gaf Sander op bij de Vriendenloterij om hem als ‘clubicoon’ in het zonnetje te zetten. “Dat was wel een ongekende verrassing. Ik ben toen door een filmploeg zeker zestien uur gevolgd en overal gefilmd. Thuis, tijdens de autorit, in Antwerpen, op de club en ga zo maar door. Dat heeft me wel geraakt dat men vanuit de club zoiets had gedaan. Het is een prachtig videootje geworden hoor. Maar eigenlijk blijf ik liever uit de spotlights. Waardering is leuk maar hoeft niet persé in de schijnwerpers. Laat mij maar lekker op de achtergrond mijn ding doen, daar geniet ik het meeste van. Net zoals van de babbeltjes langs de lijn met supporters en het grappen en grollen met de spelers. Heerlijke momenten zijn dat en dan ga ik altijd weer vol energie en genoegdoening de auto in naar Limburg.”
In alle jaren dat hij betrokken is bij de club heeft Sander maar een drietal duels van zijn ploeg gemist. Alle andere keren stuurde hij zijn auto heen en terug over de snelweg om ‘erbij’ te zijn. “Dat blijf ik doen zolang ik kan. Deze club gaat me aan het hart en geeft me plezier en voldoening. Tot in lengte van jaren zal dat altijd zo blijven.”