Home Blog Pagina 2

Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

vv Sparta 30
-
0
Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

Van het voetbalveld naar de dug-out. Na twee jaar als speler bij de club te hebben gevoetbald, staat Serhan Eyupoglu sinds dit seizoen als trainer voor de groep bij vierdeklasser Sparta’30. Een nieuwe rol die hem voorlopig maar al te goed bevalt. “Ik kan er niks anders van maken.”

Het voetballen zelf, waar Eyupoglu (37) na periodes bij Sliedrecht, NEO’25, SV Capelle, RWB, WSC, SC ‘t Zand en Sparta’30 afgelopen seizoen een punt achter zette, mist hij eigenlijk niet. “Puur omdat ik het nu enorm naar mijn zin heb. Dit is echt mijn nieuwe passie.” Een passie die hij als voetballer al begon te ontwikkelen. “Ik heb op jonge leeftijd mijn trainersdiploma’s gehaald en was als speler altijd al veel bezig met hoe de tegenstander speelde.”

Een leider

Toen aanhoudende klachten hem noopten om te stoppen met voetballen, was de keuze dan ook snel gemaakt. “Het kraakbeen tussen mijn bekken was versleten, waardoor het stijf werd en veel zeer deed. Ik slikte daar pijnstillers voor en liet af en toe een spuit zetten, maar dat moet je natuurlijk eigenlijk niet willen. Daarom besloot ik om te stoppen.” En het trainersvak in te gaan. “Sparta’30 kende mij natuurlijk al als persoon en als voetballer. Dus ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen.”

Het was de kans om zijn passie voor het trainerschap verder in de praktijk te brengen. “Ik heb de opleiding CIOS Sport en Bewegen gedaan in Tilburg. Toen heb ik bewust voor deze richting gekozen.” Zo liep Eyupoglu stage bij de jeugd van RKC Waalwijk en zat hij onder anderen met Virgil van Dijk en Daniëlle van de Donk in de klas. “Dat was echt wat ik wilde. Ik was van mezelf ook altijd wel een leider.”

Sinds zijn 25ste is hij in het bezit van zowel zijn UEFA C- als B-diploma. Ook als speler van Sparta’30 had de inwoner van Waalwijk zo zijn ideeën over het spel. “Dan dacht ik na over de dingen die ik anders zou doen.” Toen hij de groep eenmaal onder de loep nam, stelde Eyupoglu zichzelf twee belangrijke vragen: “Waar ligt het plafond? En welke dingen kan ik verbeteren?”

Dat begon bij de speelwijze. “Als ik dan kijk hoe ik graag wil spelen en hoe ze dat oppakken, krijg ik daar heel veel energie van.” Al heeft zijn selectie qua kwaliteit wel een jasje uitgedaan. “Op het laatste moment vertrokken onze nummer 6, 8 en 10. Dan ben je ineens heel je as kwijt.” Inclusief Eyupoglu zelf kwam het aantal vertrokken basisspelers daarmee op vier. “Daarom moesten we kijken naar jongens van buitenaf, omdat we maar weinig jeugd hebben.” Met Mounir Maamar haalde de club vervolgens kwaliteit én ervaring binnen. “Daar ben ik heel blij mee!”

Een voordeel

Toch moet de oud-spits concessies doen aan zijn gewenste speelwijze. “We spelen nu op een andere manier dan ik eigenlijk zou willen. Iets behoudender en passend bij onze kwaliteit, terwijl ik liever hoger druk zet. Ik win liever met 6-4 dan met 1-0.”

Maar hoe bevalt het hem om voor het eerst hoofdtrainer te zijn? “Het is eigenlijk precies wat ik had verwacht. Ik heb vertrouwen in mezelf en weet wat ik kan. Daarom loop ik eigenlijk nergens tegenaan. Het is allemaal heel positief en ik heb niks onderschat.” Ook de voorbereiding op een training vraagt de nodige tijd. “Tuurlijk kost het meer tijd, maar dat vind ik juist heel leuk.”

Volgens Eyupoglu is het een voordeel dat hij de club al goed kent. “Die jongens kennen mij natuurlijk ook, daardoor nemen ze toch makkelijker dingen van je aan.” Zelf staat hij er uiteraard ook voor open om te leren. “Ik heb met de mensen van de TC en de trainer van het tweede genoeg sparringpartners met wie ik kan praten. Want uiteindelijk ben ik nu nog niet de trainer die ik over vijf jaar graag wil zijn.”

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Fanatiek, tactisch en echt een trainingsdier. Als voetballer heb ik weinig trainingen gemist. Iedere training moet gewoon lekker intensief zijn.” Ook buiten het veld is Eyupoglu veel met zijn spelersgroep bezig. “Ik ben gemoedelijk en sociaal. Probeer veel te praten met mijn spelers.”

Dat doet hij in een competitie die volgens hem sterker is geworden. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen, vind ik dat we een topprestatie hebben geleverd.” Hoe ambitieus hij ook is, Eyupoglu probeert realistisch te blijven. “We hebben behoorlijk wat jongens ingeleverd, dus als we dat met deze groep voor elkaar krijgen, zou ik heel tevreden zijn.”

Vooral de ontwikkeling van zijn ploeg vindt hij belangrijk. “Het zou een grote eer zijn als mensen zeggen dat ik Sparta’30 leuk laat voetballen. Al moeten we dan natuurlijk niet degraderen. Dan heb je niks aan al die complimenten.”

Terwijl zijn ploeg voetballend nog stappen moet zetten, kijkt Eyupog

Daniël Goncalves: ‘Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang’

sv Noad 32
-
0
Daniël Goncalves: ‘Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang’

Even wennen aan zijn nieuwe club, heeft Daniël Goncalves het in zijn tweede seizoen bij vijfdeklasser NOAD’32, meer dan uitstekend naar zijn zin. Al had de aanvaller afgelopen jaar, graag gepromoveerd naar de vierde klasse. “Voor mijn gevoel had er meer ingezeten.”

Meer, dan een vierde plaats en deelname aan de nacompetitie. “Ik vond dat niet iedereen er echt in geloofde, dat we daadwerkelijk konden promoveren.” Misschien mede wel, door een aantal blessures, vertelt Goncalves (29). “Niet iedereen was fit, dus dan moet je keuzes maken. Daardoor zijn we ook wel een beetje anders gaan spelen.” Of de resultaten uit het verleden garanties bieden voor dit seizoen, weet de vleugelaanvaller niet. “Ik zou eerlijk gezegd niet weten of we het beter gaan doen dan vorig seizoen. Het is moeilijk inschatten hoe goed de andere teams zijn. Dus het is afwachten wat het gaat worden.”

Veel dribbelen

Toch probeert Goncalves van eigen kracht uit te gaan. “Gezien afgelopen seizoen, zouden we bovenin mee moeten kunnen doen. Alleen moet het dan wel meezitten. Ook qua blessures. En iedereen moet het echt willen.” Vooral in dat laatste, kunnen ze bij NOAD’32 nog wel een stapje maken, denkt hij. “Sommige jongens raken te snel in paniek, terwijl je gewoon moet doen wat je denkt dat goed is. Je moet niet te veel nadenken. Gewoon je eigen ding doen.” Iets wat Goncalves zelf, ook altijd doet. Als linksbuiten. “Ik ben een Portugees, dus dan weet je het wel, toch? Veel dribbelen. Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang.” Geboren in Portugal, kwam hij voor het werk van zijn vader op zijn zesde naar Nederland. Aan temperament, heeft hij desondanks weinig ingeboet. “Soms ben ik een lastige jongen. Ik heb toch een andere cultuur. Houd van gelijkenis. Als een scheidsrechter iets niet goed ziet, kan ik wel eens iets te ver gaan.” Gelukkig compenseert Goncalves dat, met zijn acties aan de bal. “Scoren doe ik het liefste, toch geef ik meer assists dan dat ik doelpunten maak. Ik ben meer van de voorzetten. Zodra ik de bal heb én ik heb ruimte, geef ik hem voor. Dan komen ze ook vaak goed aan.” Linksbenig, gaat hij regelmatig buitenom. “Op snelheid, acties maken.”

Fijne trainer

In zijn tweede seizoen bij de club, nadat hij eerder bij Kerkwijk, GVV’63 en Nivo Sparta speelde. “Bij Nivo Sparta zat ik vooral in het tweede, maar speelden we wel hoofdklasse. Daardoor was het voor mij wel even wennen, in de vijfde klasse. Jongens hebben iets minder overzicht, focus en raken sneller in paniek als iets niet lukt. Terwijl je er juist dan in moet blijven geloven.” Iets wat Goncalves zelf, in ieder geval altijd probeert te doen. “Ik ben gewend om gas te geven en het maximale eruit te halen.” Met Rob van Loon, heeft de Portugees in ieder geval een trainer die hij goed kent. “Ik heb Rob ook gehad bij het tweede van Nivo Sparta, toen vond ik het een fijne trainer. Dat is ook de reden dat ik naar NOAD’32 ben gegaan, om het opnieuw onder hem te proberen.” Helemaal, nadat er bij Nivo Sparta naar eigen zeggen valse beloftes aan Goncalves werden gedaan. “Ik kreeg maar weinig speelminuten in één. Daarom wilde ik graag weg.” Nu niks te klagen, weet de inwoner van Gameren, die naast het voetbal beddenbezorger is, niet hoelang hij nog blijft voetballen. “Aan het einde van vorig seizoen kreeg ik soms het gevoel dat ik zou willen stoppen. Op een gegeven moment krijg je toch een ander leven. Ik heb het druk, ben bezig met een huisje. Maar voetbal blijft toch in je zitten.” En dus blijft het kriebelen. “Ergens zou ik het liefste nog wel hoger willen gaan voetballen. Maar ik weet niet wat er komt. Dat is lastig.” Afwachten dus. “Het is echt fifty-fifty. Hoger voetballen, of het is mooi geweest…”

Vera van der Aa ‘Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan’

vv Sparta 30
-
0
Vera van der Aa ‘Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan’

Met het oog op de toekomst, zijn ze bij Sparta’30 heel blij met het inschrijven van een MO12. En zelf altijd gevoetbald, geniet Vera van der Aa daar als moeder en oproepkracht mocht er hulp nodig zijn, enorm van. “Het is leuk om te zien hoe fanatiek ze zijn.”

Fanatiek én onbevangen. “Slechts twee meiden zijn eerder in aanraking gekomen met voetbal, de rest doet het dit seizoen voor het eerst.” En dus is het beginnen, bij het begin, vertelt de 33-jarige Van der Aa. “Aannemen, kaatsen en kijken. Ze pikken het tot nu toe heel goed op, dus dat is hartstikke leuk!”

Veel aandacht

De inwoonster van Andel had dan ook niet heel lang nodig, toen ze haar vroegen of ze wilde ondersteunen. “Al sta ik meer op de reservelijst, voor als er iemand niet kan.” Want aan trainers, hebben ze bij de MO12 van Sparta’30 geen gebrek. “Rien van Dijk is de hoofdtrainer, die geeft elke maandag- en woensdagavond training aan de meiden. Tanja de Fijter (maandag) en Marja van Tilborg van den Berge (woensdag) zijn assistent-trainer en zijn er bijna iedere zaterdag bij. En Peter Tankens, onze voorzitter, is er ook nog bij op zaterdag. Als een soort speciale coach. Soms vervangt hij Rien.” Symbolisch voor het beleid van de club, vertelt Van der Aa. “Er is bij ons heel veel aandacht voor het meidenvoetbal. Als je onze staf ook ziet, wordt er heel goed voor de meiden gezorgd.” Het oprichten en inschrijven van een MO12, onderstreept die ontwikkeling, vindt de voormalig speelster van het damesteam van de vereniging. “Daar zijn we heel blij mee! Met het oog op de toekomst is het belangrijk om een MO12 te hebben, omdat het eerste elftal natuurlijk steeds ouder wordt. Daarom hoop ik dat ze heel lang samen blijven voetballen en uiteindelijk doorgroeien.” Waaronder haar eigen dochter. Vandaar, dat Van der Aa ook betrokken raakte, lacht ze. “Mijn vader heeft ons vroeger ook altijd getraind, dus dat vind ik alleen maar mooi.” Vader Rien, die nu dus opnieuw de trainer is van het team. Een team, dat bestaat uit leergierige meiden, volgens Van der Aa. “Het is leuk om te zien hoe fanatiek ze zijn. Maar ook hoe fanatiek ze elkaar maken. Ook op school. Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan.”

Het leukste

Ook haar eigen dochter, is enthousiast. “Die heeft vroeger ooit wel eens gevoetbald, maar is daarna andere sporten gaan doen. Toch bleef het altijd kriebelen. Dus toen er een meidenteam kwam, wilde ze meteen gaan voetballen. Het is mooi om te zien hoe enthousiast ze is.” Wat dat betreft, lijkt ze op haar moeder, lacht Van der Aa. “Ik kom oorspronkelijk van Nieuwendijk, en heb zelf bij Altena gespeeld. Op de laatste acht of tien jaar na, toen voetbalde ik hier bij Sparta’30 in het eerste.” Als rechtsbuiten, tot ze besloot om tijd vrij te maken voor haar kinderen. “Als die dan ook willen gaan sporten of voetballen, stop je er zelf mee. Al voetbal ik nu nog bij de 30+. Dat is één keer in de drie weken.” Ruim vijf jaar geleden gestopt bij het eerste elftal, geniet ze daar nog net zoveel van. “Ons team bestaat uit een hoop bekende gezichten!” Voetbal blijft voor haar dan ook het leukste wat er is, zeker nu ze ook betrokken is bij de MO12. Met hulp van de club. “Op maandagavond krijgt de hele jeugd training van een voetbalschool, zodat kinderen meer uitdaging én variatie hebben. Maar ook om trainers inspiratie op te laten doen.” En heel veel plezier te laten beleven. “Het is mooi om te zien dat die meiden hun koppies niet laten hangen als ze een keer verliezen. Dan hebben ze er gewoon weer net zoveel zin in!”

Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Wilhelmina 26
-
0
Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Na een meer dan mooi feestweekend ter afsluiting van het 100-jarig jubileum, kunnen ze bij Wilhelmina’26 terugkijken op een geslaagd jubileumjaar. Want begonnen in mei, kunnen ze niet anders dan content zijn, vertelt de onlangs vertrokken voorzitter Henk Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven.”

En dat is logisch ook, vindt Treffers (57), die in september afscheid nam als voorzitter. “We zijn in de gemeente Altena de eerste club die de 100 jaar aantikt. Dat maakt ons trots!” De reden dat ze dat bij Wilhelmina’26 voor elkaar hebben gekregen? “Toch wel de saamhorigheid van de club. Maar daarnaast ook de combinatie van op het veld het maximale eruit halen én de derde helft. Dat zorgt voor een bepaalde sfeer en beleving.” Sfeer en beleving die de inwoner van Wijk en Aalburg ook proefde tijdens de activiteiten in mei. “Toen hebben we onder meer een reünie gehouden, diverse activiteiten voor de jeugd en een grote feestavond voor leden en sponsoren.” Opgericht op 3 mei 1926, werd die mijlpaal in het weekend van 17 oktober nog één keer goed gevierd. “Dat was een feestweekend ter afsluiting.”

Veel steun

Ook die, was super geslaagd, vertelt Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven. Als het dan zo uitpakt, ben je daar natuurlijk enorm content mee.” Helemaal, als voormalig voorzitter. Een rol die hij op zijn veertigste op zich nam. “Ik ben in Genderen opgegroeid, maar mijn vader was een echte Wilhelmina’26-man. Ik ging altijd met hem mee op de brommer.” Zelf op zijn negende lid geworden van de club, speelde Treffers door de dienstplicht uiteindelijk slechts één jaar in de selectie. “Later ben ik nog in een vriendenteam gaan voetballen.” In de jeugd een snelle rechtsbuiten, daarna een luie spits, is Treffers inmiddels bijna vijftig jaar lid van de vereniging uit Wijk en Aalburg. “We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden. Daar heb ik zelf ook veel steun aan gehad. Dat maakt het bijzonder.” Zeker, in de functie die Treffers als voorzitter jarenlang heeft gehad. “Je begint daar eigenlijk zonder ervaring aan, maar uiteindelijk heeft me dat als persoon enorm gevormd. Je krijgt er steeds meer grip op, en het heeft me ook veel contacten gebracht. Zowel binnen de club als met andere verenigingen.”

Geen functie

Toch vond hij het na zestien jaar, dus mooi geweest. “We hebben een jong bestuur, dus vond ik het altijd belangrijk om daar als ervaren bestuurder betrokken bij te blijven. Maar als voorzitter heb je veel bemoeienis, dus is het ook goed als er op een gegeven moment een andere kijk komt op dingen. Dat zorgt weer voor nieuwe energie binnen de club.” En voor zichzelf. “Het slokt toch stiekem veel tijd en energie op.” In combinatie met zijn eigen onderneming in hypotheken en verzekeringen, heeft Treffers behoefte aan even wat extra vrije tijd. “Ik blijf natuurlijk wel gewoon lid, maar wil even een jaar geen functie of mezelf vastleggen.” Iets wat de komende maanden, wel even wennen zal worden voor Treffers. “Ik ben hiervoor ook nog tien jaar lang jeugdvoorzitter geweest, tot het verzoek van de leden kwam, of ik het stokje van de toenmalige voorzitter over wilde nemen.” Daar even over nagedacht, besloot hij het te doen. “De club heeft toch iemand nodig die verantwoordelijkheid neemt en beslissingen durft te nemen.” Want, zo heeft Treffers in al die jaren wel gemerkt: “Als voorzitter ben je toch een beetje de olie in de machine. Je staat echt tussen de leden.” Bijvoorbeeld om ze te enthousiasmeren, of juist om een brandje te blussen. Hoe laat hij Wilhelmina’26 na zestien jaar voorzitterschap achter? “De club staat er financieel prima voor. En ook voor een dorp als Wijk en Aalburg, staan we er prima op.” Ook op sportief vlak, vindt hij. “Zonder te betalen, is de derde klasse wel een beetje het maximale.”

Steeds lastiger

De jeugd, is volgens Treffers dan ook van onmiskenbaar groot belang. “Daar moeten we actief in blijven, om op die manier aanwas te blijven genereren.” En te kunnen blijven presteren. “We willen toch wel minimaal in het linkerrijtje spelen.” Al is dat de komende jaren, wat hem betreft niet de grootste zorg. “Het wordt steeds lastiger om alle vrijwilligersfuncties in te vullen. De generatie na mij, is wat dat betreft gewoon minder enthousiast. Maar dat is volgens mij een maatschappelijk probleem. Mensen willen liever niet meer iets structureel doen. Dat is anders dan vijftien jaar geleden.” Gelukkig heeft Treffers daar zelf, allesbehalve last van. “Op zaterdagmiddag doe ik voor de lokale radio nog altijd het wedstrijdverslag van ons eerste. Dat blijf ik doen!” Want zonder het spelletje, kan de voetballiefhebber toch eigenlijk niet. “Ik zou het enorm missen als ik op zaterdag niet meer naar de voetbal zou gaan. Je kan maar een hobby hebben, hè?”

Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

vv Achilles Veen
-
0
Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

In een rollercoaster van emoties, schoten bij Melle Mandemakers (28) de afgelopen weken zijn gevoelens even alle kanten op. Want waar de verdediger van Achilles Veen onlangs vader werd van zijn eerste dochter, raakte hij ook opnieuw zwaar geblesseerd. En dus komt hij dit seizoen, hoogstwaarschijnlijk niet meer in actie voor de derdedivisionist. “Stoppen staat niet in mijn woordenboek.”

Terwijl dat gezien zijn recente blessureverleden, misschien helemaal niet zo gek zou zijn. Maar om dat te begrijpen, moeten we terug in de tijd. “In december is het twee jaar geleden dat ik mijn kruisband en meniscus heb gescheurd.” Een goede revalidatie later, stond Mandemakers rond december weer op het veld. “Toen was het de bedoeling dat ik weer mee ging trainen, maar kreeg ik een kleine terugslag.” Afgelopen seizoen opgegeven, richtte de inwoner van Veen zich volledig op dit seizoen. “We hadden een mooi plan gemaakt om alles geleidelijk weer op te bouwen.”

Slechte timing

Zogezegd, zo gedaan. “Dat ging goed, tot week drie of vier van de voorbereiding. Toen zakte ik opnieuw compleet door mijn knie.” En dus schoten er meteen weer allerlei doemscenario’s door zijn hoofd, vertelt Mandemakers. “Maar ik kon nog wel lopen en er kwam niet echt vocht in, dus dan krijg je toch hoop.” Zeker toen ook verschillende fysiotherapeuten, zich niet voor konden stellen dat hij opnieuw zijn kruisband gescheurd zou hebben. “Het ging de dagen daarna nog steeds niet soepel, maar één van de fysio’s zei tegen mij: het lijkt me sterk dat er iets kapot is.” Voor de zekerheid toch contact gezocht met een orthopeed van Bergman Clinics, besloot Mandemakers een MRI-scan te laten maken. “Daaruit bleek dat ik opnieuw mijn meniscus had gescheurd en ook mijn kruisband hing nog maar aan een paar vezels.” Met een hoogzwangere vriendin, kon de timing bijna niet slechter. “Daarom wilden ze mij nog niet opereren, dus ik moet binnenkort bellen om te kijken wanneer ik voor de tweede keer geopereerd kan worden.” Vorige keer al een deel van zijn meniscus weggehaald, zouden ze die ditmaal liever willen hechten. “Op het moment dat het gebeurt, ben je even helemaal klaar met dat voetbal. Maar aan de andere kant, heb ik het traject de vorige keer niet als vervelend ervaren. Ook omdat ik vaak onder werktijd kon revalideren. Ondanks dat het fysiek en mentaal natuurlijk wel zwaar is. Wat dat betreft zit je echt in een rollercoaster van emoties.”

Knaagt aan je

Helemaal, nadat zijn vriendin twee weken geleden beviel van dochter Liv. “Het gaat buitengewoon goed met de kleine! Hier en daar wat gebroken nachten, maar verder mogen we niet klagen.” Klagen, is sowieso niet iets wat Mandemakers doet. Ook niet nu hij voor de tweede keer zijn kruisband heeft afgescheurd. “Ik ga sowieso opereren en alles geven om weer fit te worden.” Om ooit, weer tegen een bal te kunnen schoppen. “De eerste keer dat het gebeurde was ik 26, straks als ik weer fit ben, ben ik 29. Maar stoppen, staat niet in mijn woordenboek.” Zelfs niet, toen hij afgelopen seizoen moest toezien hoe zijn ploeggenoten met een straatlengte voorsprong, negentien punten, kampioen werden van de vierde divisie. “Dat heb ik alleen maar vanaf de zijlijn beleefd. Maar gelukkig hadden we een heel fijne en hechte groep, en deden we het echt met z’n allen. Daardoor voelde ik mezelf toch wel onderdeel.” Hoe zuur het ook was. “Het is natuurlijk geweldig om kampioen te worden, alleen is het vervelend dat je geen steentje bij kunt dragen.” Helemaal, omdat ze bij Achilles Veen al langer smachten, naar die promotie naar de derde divisie. “Dan lukt het eindelijk en ben je er toch niet echt bij. Dat knaagt stiekem toch wel aan je.” Al overheerst bij hem, vooral de trots. “Ik heb enorm genoten van die gasten. Zo overtuigend kampioen. En dat terwijl we eigenlijk niet eens zo goed begonnen. Maar daarna vielen alle puzzelstukjes in elkaar en was het echt een geoliede machine. Dan gaat het allemaal vanzelf.” Zelfs als je een keer achter komt. “Iedereen kon een goal maken, dus we wisten dat we altijd zouden scoren.”

Intensiteit

Waarom denkt Mandemakers dat ze uiteindelijk kampioen zijn geworden? “De selectie was fantastisch. Zowel qua sfeer, als kwaliteit. We werden niet minder als we moesten wisselen.” En eenmaal in zo’n flow. “Zie een team daar dan maar eens uit te krijgen als tegenstander. Dan lukt ook alles.” Dit seizoen lukt het tot nu toe, onder leiding van Fop Gouman, een stukje minder. “We wisten dat de derde divisie een heel ander niveau is en dat we uit een ander vaatje moesten tappen.” Een beetje pech met het programma, bivakkeert Achilles Veen daardoor nu in de onderste regionen. “In de eerste paar wedstrijden, kregen we ongeveer de hele top zes van vorig jaar.” Wat is volgens hem het grootste verschil met de vierde divisie? “Vooral de intensiteit. Het gaat allemaal een stukje sneller, en iedereen is fitter én scherper.” En dus zullen ze daar zelf, snel in mee moeten. “Je krijgt minder kansen, dus de kansen die je krijgt, moet je echt afmaken. Want de tegenstander doet dat wel.” Desondanks, maakt Mandemakers zich voorlopig nog niet al te veel zorgen. “Onze doelstelling is handhaven. Daar heb ik alle vertrouwen in. We moeten ook niet te veel bezig zijn met tegenstanders, we hebben al vaak genoeg laten zien dat we kunnen voetballen.” Maar zeker op dit niveau, wordt er meer gevraagd. “Fysiek moet er nog wel een tandje bij. Dat is ook een kwestie van niet geblesseerd raken. Nu zitten we soms met tien man op de tribune, dat is natuurlijk veel te veel. Daardoor zijn ook alle automatismen van vorig jaar weg. Anders is het ook makkelijker om nieuwe spelers in te passen.”

Veense jongen

Nieuw is Mandemakers zelf, wat dat betreft al enige tijd niet meer. “Ik voetbal al heel mijn leven bij Achilles Veen. Vanaf het moment dat ik kon lopen.” Begonnen bij de Kabouters, doorliep hij de gehele jeugdopleiding en werd hij in de E’tjes gescout door FC Den Bosch. “Daar ben ik uiteindelijk afgevallen.” Veel pijn, deed hem dat met terugwerkende kracht niet. “Ik ben hier van jongs af aan opgegroeid en heb altijd met mijn vrienden gevoetbald. Dat hoop ik ook nog een tijdje te kunnen doen. Dit is gewoon mijn club!” En dat gevoel, is wederzijds, heeft Mandemakers gemerkt. “De supporters vinden het hier fantastisch als een Veense jongen in de selectie zit. Dat is toch wel iets om trots op te zijn. Dat is best uniek.” Twee jaar bij het tweede gevoetbald, maakte hij in het seizoen 2018/2019 de overstap naar het vlaggenschip. “Pas toen Dennis van der Steen als trainer kwam, ben ik basisspeler geworden. Dat is nu vier jaar geleden.” Van der Steen na afgelopen seizoen vertrokken naar DOVO, kwam Mandemakers onder zijn leiding, centraal achterin terecht. “Heel vroeger was ik spits, maar daarna heb ik altijd als verdedigende middenvelder gespeeld. Centrale verdediger, was eigenlijk een beetje uit nood geboren. Maar dat beviel zo goed, dat het mijn positie is geworden. Zo ben ik eigenlijk in het team gegroeid.” En dat hoopt Mandemakers, die vanwege zijn werk voor een groothandel in planten de hele week Duits praat, straks na zijn blessure opnieuw te doen. “Dat spreken we af!”

Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

vv Be Ready
-
0
Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

Vorig seizoen nog jeugdspeler, maakt Mike van Dortmont sinds dit jaar deel uit van het eerste elftal van vierdeklasser Be Ready. Maar heel lang nodig om te wennen en zich in de basis te spelen, had de achttienjarige middenvelder niet. “Ik pas mezelf snel aan.”

En dus heeft de jongeling inmiddels al flink wat wedstrijden van negentig minuten achter zijn naam staan. “Het tempo ligt hoger en het is fysiek een stuk zwaarder dan bij de jeugd, maar voorlopig gaat het goed. Dus dat is lekker!” Wat is volgens hem het grootste verschil met jeugdvoetbal? “Je moet heel de wedstrijd aan staan, anders krijg je een goal tegen.” Doelpunten tegen, die ze na een moeizame start niet kunnen gebruiken, bij Be Ready. “We hebben een heel nieuw team, plus een nieuwe trainer, daardoor is het nog even wennen aan elkaar. Daarom had ik ook niet verwacht dat het makkelijk zou gaan in het begin.”

Eigen helft

Ondanks dat de ploeg vorig seizoen, met één punt en 86 tegendoelpunten, kansloos degradeerde uit de derde klasse. Iets waar Van Dortmont als speler van de O19, dus weinig aan kon doen. Kijkend vanaf de zijlijn. “Het was vaak een beetje hopeloos. Vooral op eigen helft staan, verdedigen en proberen om zo min mogelijk goals tegen te krijgen.” Wat verwacht hij er dit seizoen, een niveau lager, van? “Onze doelstelling is om ons te handhaven in de vierde klasse. Maar we hebben een heel jong team, dus dat zal zeker geen makkie worden.” Na vier wedstrijden drie punten verzameld, moet de ploeg van Frans Ceton dan ook aan de bak. “Als we op elkaar ingespeeld zijn, weet ik zeker dat we een beter seizoen gaan draaien dan vorig jaar.” Mede, door de komst van de nieuwe trainer, denkt Van Dortmont. “We willen nu meer voetballen, op de helft van de tegenstander. Als dat eruit komt, gaan we wedstrijden winnen.” Al blijft de tiener, ook realistisch. “Ondanks de degradatie, moeten we er opnieuw voor vrezen dat het een lastig jaar kan worden. Dat is helaas de situatie waar we nu in zitten.”

Hard werken

Hoe vervelend dat ook is. Zeker als je zoals in zijn geval, een kind van de club bent. “Ik voetbal al sinds mijn vijfde bij Be Ready.” Heel zijn jeugd met vrienden gevoetbald, heeft Van Dortmont nooit overwogen om ergens anders te gaan voetballen. “Ik woon in Hank, kan op de fiets, dus dit is het dichtste bij. En als je zo lang samen speelt, houd je er ook vanzelf een vriendengroep aan over.” Maar vrienden of niet, er moet natuurlijk ook gepresteerd worden. In zijn geval, als verdedigende middenvelder. Ofwel, nummer zes. “Ballen afpakken, opbouwen en naar voren spelen. Dat is wat ik het liefste doe.” Al heeft hij vooral graag de bal. “Duels spelen vind ik fijn, maar de bal hebben natuurlijk nog fijner.” Hoe ziet hij dat in de toekomst voor zich? Zou hij ooit een stap omhoog willen maken? “Ik wil nu eerst een heel seizoen zoveel mogelijk spelen en ervaring opdoen bij Be Ready, daarna zie ik het wel.” Goed presteren, om daarna een stap naar een hoger niveau te kunnen maken. “Als ik heel eerlijk ben, hoop ik niet heel mijn leven in de vierde klasse te spelen. Uiteindelijk wil je het liefste zo hoog mogelijk spelen. En goed voetbal spelen. Nu is het vooral heel hard werken en af en toe schoppen krijgen.”

Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

vv Almkerk
-
0
Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

Bezig aan zijn tweede seizoen bij de club, heeft Souleiman Bah bij Almkerk een klein beetje het gevoel dat er opnieuw begonnen moet worden. Want nadat de eersteklasser vorig jaar nog vijfde werd en nacompetitie haalde voor promotie, moet het nu vooral nog even wennen zijn aan elkaar. “We hebben een nieuwe trainer en een hoop nieuwe spelers.”

Al te hoog van de toren blazen, doen ze in Almkerk dan ook niet. “Onze doelstelling is om genoeg punten te halen, zodat we in de winterstop omhoog kunnen kijken.” Na een lastige voorbereiding met weinig overwinningen, is dat wat Bah (25) betreft de eerste zorg. “Er zijn veel spelers met ervaring weggegaan, waardoor onze groep nu een stuk jonger is. Daarom willen we ons nu eerst handhaven, daarna kijken we wel.”

Onderschat

Een uitspraak die na een moeizame start, met één punt uit vier wedstrijden, wel te billijken lijkt. “We hebben met Omar Khan niet alleen een nieuwe trainer, maar ook een andere speelwijze. Dat is even aanpassen.” Maar ondanks dat de resultaten voorlopig uitblijven, is Bah nog altijd vol vertrouwen. “We voeren heel veel gesprekken met elkaar en zijn op de goede weg.”

Wat is volgens hem het grootste verschil met vorig seizoen? “Minder ervaring. Weten wat er gevraagd wordt om wedstrijden te winnen. Daar moeten we nog stappen in maken.” Iets waar ze vorig jaar bij Almkerk juist in uitblonken. “Toen hebben we in bijna de helft van de wedstrijden de nul gehouden en waren we een heel lastige ploeg om te verslaan.”

Eén die misschien wel een klein beetje onderschat werd, denkt Bah. “Weinig mensen hadden ons zo hoog ingeschat. Die hebben we wel een beetje verrast.” Met uiteindelijk dus een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de vierde divisie. “Op een gegeven moment zaten we echt in een goede flow. Daarom had er voor mijn gevoel nog wel meer ingezeten. Het is dat we in de halve finale in de verlenging verloren, anders waren we naar de finale gegaan.”

Een mooi fundament om op door te bouwen, zou je zeggen. “Het voelt een beetje alsof we weer opnieuw moeten beginnen. Daar proberen we de nieuwe jongens wel in mee te nemen, maar dat is lastig. Al heb ik wel het gevoel dat het kan komen.”

In ook voor hem nog maar zijn tweede jaar bij de club. “Hiervoor speelde ik bij SC ‘t Zand, tegen Almkerk. In de eerste klasse. Uiteindelijk degradeerden we, en wilde ik graag een stap hogerop maken.” Via Dylan den Exter kwam hij uiteindelijk in het blauw met wit terecht. “Dylan is een goede vriend van mij, ik ben ambitieus en Almkerk deed het de laatste jaren goed.”

Stap maken

Toch werd zijn eerste jaar in eerste instantie niet helemaal wat Bah had gehoopt. “Het is een heel warme club, iedereen maakt een praatje met je en ik ben goed opgevangen, alleen had ik voor de winterstop veel last van blessures. Aan mijn hamstring en mijn schouder.”

Daarna weer fit, knokte de inwoner van Waalwijk zich vervolgens in de basis. “Daarna heb ik alles gespeeld. Ook omdat de trainer zei dat ik goed bezig was en ik voelde dat hij veel vertrouwen in mij had.”

Als creatieve speler, met een sambadribbel, zoals Bah het zelf noemt. “Ik ben iemand die makkelijk tegenstanders passeert, snel is, tweebenig en visie heeft. Ik zie dingen snel.” Het liefste als linksbuiten, maar tegenwoordig op acht. “Vorig seizoen heb ik bijna overal gespeeld. Van rechtsback en linksback, tot nummer zes, tien en aan de buitenkant.”

Pas op het laatste moment bij Almkerk aangesloten, kon hij daar wel mee leven. “Het was wel lastig, maar je weet dat het moeilijk is om in de basis te komen. Daarom was ik blij met de minuten die ik mocht spelen.” Op welke positie hoopt hij uiteindelijk te eindigen? “Ik wil graag de focus leggen op acht of tien.”

Met de ambitie om ooit naar divisieniveau te gaan. “Ondertussen heb ik nu al vier jaar ervaring in de eerste klasse, dus ik denk dat ik het aankan. Het is geen straf om hierna nog een seizoen bij Almkerk te blijven, maar misschien kan ik al wel die stap maken.”

Een stap die Bah in zijn leven al vaker heeft gemaakt. “Ik ben op mijn zevende begonnen bij WSC, daar heb ik ook in het eerste gespeeld. Daarna ben ik naar ASWH O23 gegaan, maar daar werden valse beloftes gedaan en kreeg ik geen duidelijkheid over of ik in het eerste elftal zou gaan spelen.”

Om toch de overstap naar de senioren te maken, vertrok hij vervolgens naar SC ‘t Zand. “Daar heb ik eerst nog in de jeugd gezeten, maar daarna heb ik twee jaar bij het eerste gevoetbald.” Om uiteindelijk dus bij Almkerk terecht te komen.

Waar moeten ze dit seizoen vooral stappen in maken, vindt hij? “We moeten als team het plan blijven volgen. Fases doorkomen als we het moeilijk hebben. Als we dat leren, zijn we moeilijk te kloppen.”

Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

vv Almkerk
-
0
Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

Ruim anderhalf jaar nadat het idee werd geboren, hebben ze bij Almkerk eindelijk een tribune bij het hoofdveld. Want na het opvragen van verschillende offertes en het samen goed nadenken over de financiering, was het afgelopen week zo ver, vertelt bestuurslid Bart Monster. “We spelen in de eerste klasse, dan hoort het erbij.”

En dus ging een nieuwe commissie, onder leiding van de voorzitter van de tribunecommissie Adriaan Hakkers, vorig jaar rond de zomer aan de slag, neemt Monster (72) ons mee. “Met het opvragen van offertes, het bestellen en het kijken naar de financiering.” Uiteindelijk een fraaie tribune uitgekozen, besloot de club om stoeltjes te gaan verkopen. Om op die manier geld op te halen. “Mensen kunnen hun eigen stoeltje kopen, voor één, vijf of tien jaar. Zodat je altijd een vast plekje hebt.” Inmiddels meer dan 70 stoelen verkocht, werd daarmee een groot deel van de nieuwe tribune gefinancierd, legt het bestuurslid gebouwen en terreinen uit. “Daarnaast hebben we natuurlijk ook sponsoren, hebben we donaties gekregen en doen we volgend jaar nog een veiling.”

Anderhalf jaar

Want een tribune met 144 stoelen, van zestien meter breed, vijf meter diep en zes meter hoog, financier je natuurlijk niet even zomaar. Maar was wel heel erg nodig, vindt Monster, die samen met Hakkers, Gert Ambachtsheer, Henk van der Schaaf en Rick van Straten deel uitmaakt van de commissie. “We spelen in de eerste klasse, dus hoort dat erbij. Daarom vonden we het, eigenlijk sinds anderhalf jaar geleden, belangrijk om te kijken wat er mogelijk was. Toen is het idee al geboren.” Goed nagedacht over de financiering en dat allemaal rond gekregen, is de inwoner van Almkerk na vier dagen opbouwen, tevreden met het eindresultaat. Helemaal gezien zijn functie bij de club. “Ik regel en doe veel van wat er op het sportpark moet gebeuren. En daarnaast, heb ik contact met de gemeente. Onder meer over vergunningen.” Een rol, die hij inmiddels alweer een jaar of acht voor zijn rekening neemt. Voetballen, deed Monster zelf niet. “Mijn zoon voetbalde wel altijd in het eerste, en ook mijn kleinzoons zaten en zitten hier op de voetbal.” Toch kwam de vrijwilliger dus uiteindelijk bij de club terecht. “Iemand vroeg of ik dat wilde. Ik zat hiervoor 37 jaar bij de brandweer, maar daar was ik net gestopt. Dus had ik wat tijd over. Zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Met een opvallend simpele reden. “Ik dacht: waarom zou ik het niet doen? Het is al zo lastig om vrijwilligers te vinden.”

Weggegooid geld

Een keuze, waar Monster na al die jaren, allesbehalve spijt van heeft. “We hebben een heel mooi complex, met allemaal fijne mensen. Alles gaat hier in harmonie. Dat vind ik plezierig.” Zijn tijd, steekt Monster er dan ook met alle liefde in. “Zoiets als het plaatsen van een nieuwe tribune, is natuurlijk veel werk. Maar voorlopig, is dit het dan ook wel even.” Want stilzitten, hebben ze de afgelopen jaren bij Almkerk niet gedaan. “We hebben een nieuwe lounge gebouwd, en twee jaar geleden, hebben we alle lampen vervangen voor LED-verlichting. Dat scheelt een hoop energie. Net als de nieuwe verwarmingsinstallatie die we onlangs geplaatst hebben.” Allemaal zaken, waar ze nog lang plezier van hopen te hebben. “Maar misschien verhuizen we over acht jaar wel naar een ander sportpark, dus we zijn een beetje voorzichtig met wat we uitgeven.” Iets waar ze tijdens het plaatsen van de nieuwe tribune, rekening mee hebben gehouden. “Die kan gewoon mee. Hij is helemaal van staal en kan gedemonteerd worden en dan weer ergens anders worden neergezet. Dat was één van de voorwaardes van ons. Anders is het natuurlijk weggegooid geld.” En, zou de voldoening een stuk minder groot zijn geweest. “Na anderhalf jaar voorbereidingen, is het natuurlijk wel iets waar we naar uit hebben gekeken!”

Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

vv Achilles Veen
-
0
Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

Vanwege knieproblemen zelf op jonge leeftijd gestopt met voetballen, heeft Nimsy Sonneveld zich inmiddels volledig gestort op het geven van training. Een rol waar de inwoner van Wijk en Aalburg als trainer van de O19 van Achilles Veen enorm van geniet. “Ik vind het spelletje veel te leuk om het niet te doen.”

Toch mist de pas 30-jarige Sonneveld het zelf voetballen nog altijd heel erg, vertelt hij. “Vooral de wedstrijdspanning en het ergens naartoe leven. Die spanning voel ik nu ook nog wel, maar je ervaart het toch anders.” Spanning waardoor hij zelf als voetballer juist beter ging voetballen. En wat hij ook nu nog altijd het liefste zou doen. “Als je dan aan de kant staat, denk je toch af en toe: dat had ik anders gedaan.”

Opvoeding

Maar rond zijn 22ste kreeg Sonneveld last van knieproblemen, waardoor dat er niet meer in zat. “Vroeger heb ik ooit mijn knieschijf gebroken, daar kreeg ik op latere leeftijd opnieuw last van.” Zeker in combinatie met zijn opleiding Sport en Bewegen in Den Bosch. “Daardoor heb ik op mijn 23ste besloten om te stoppen. Al doe ik nu nog wel één keer in de twee weken aan zaalvoetbal. Dan heeft mijn knie precies genoeg rust om te herstellen.”

Voetballen op het veld deed Sonneveld voornamelijk bij Achilles Veen. “Ik heb hier elf jaar gevoetbald, voordat ik naar NOAD’32 ging. Daar heb ik drie seizoenen gespeeld. Voornamelijk omdat ik bij Achilles Veen tussen één en twee hing, en ik graag nog in de jeugd wilde voetballen. Dat kon hier niet.”

Uiteindelijk stopte hij op jonge leeftijd en rolde Sonneveld dankzij zijn studie, waar hij ook zijn VC1-diploma haalde, het trainersvak in. “Ik heb eerst twee jaar bij Roda Boys gezeten, dit is alweer mijn derde seizoen bij Achilles Veen.” Eerst als trainer van de O19, daarna de O17 en nu dus opnieuw de hoogste jeugdcategorie, vertelt de docent lichamelijke opvoeding op een middelbare school. “Ik vind het fijn om met jeugd te werken. Zowel op mijn werk als op het veld. Daarom is het leuk dat ik dat kan combineren.”

Helemaal omdat voetbal nog altijd zijn grootste passie is. “Ik ben gek van voetbal, en vind het mooi om dat over te brengen op die gasten.” Al is training geven voor Sonneveld meer dan alleen beter leren voetballen. “Het voelt ook als een soort verlenging van de opvoeding. Het bijbrengen van normen en waarden, en een stukje discipline.” In combinatie met het samen hebben van een doel. “Dat proces vind ik mooi. Zeker als ze doorhebben waarom we bepaalde dingen doen. Zoals bijvoorbeeld conditieoefeningen. Ik laat ze nooit dingen voor niks doen. Daar probeer ik ze in mee te nemen.”

Aan de bak

Op zoek naar de balans tussen wat wel en niet kan. “Die jongens krijgen op deze leeftijd met steeds meer dingen te maken. Stappen, uitgaan. Ik vind het leuk om ze daarin te sturen. Af en toe de teugels laten vieren, of juist niet. Daar zit een behoorlijke uitdaging in, maar dat vind ik juist leuk.”

Sonneveld omschrijft zichzelf dan ook als streng, maar rechtvaardig. “Ik verwacht op het veld discipline en dat je keihard je best doet. Daarbuiten is er ruimte om te ontspannen.” Zolang de intensiteit tijdens de trainingen of wedstrijden maar goed is. “Uiteindelijk is het aan ons om ze klaar te stomen voor de senioren.”

Met leuk en aanvallend voetbal. “Ik houd van hoog drukzetten, en alles op tempo. Dat verwacht ik ook op de training. Dan moeten ze echt aan de bak.” Iets waar zijn groep in het begin nog wel wat moeite mee had, vertelt hij. “Sommige jongens hadden echt zoiets van: ik ben er, dus dan is het goed. Maar in een team moet je echt wat voor elkaar over hebben.”

Daar heeft hij dit jaar veel energie in gestoken en dat gaat

Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

vv Sleeuwijk
-
0
Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

Studerend in Amsterdam, draagt Pieter-Joost van der Plas nog steeds ieder weekend het shirt van Sleeuwijk. Want ondanks dat het af en toe een stukje reizen is en hij vroeger als jeugdspeler van NAC droomde van het profvoetbal, voelt de middenvelder zich helemaal thuis bij de derdeklasser. “Ik ken al die gasten van jongs af aan.”

Echt de ambitie om ooit nog hogerop te gaan, heeft de nog altijd pas 22-jarige Van der Plas dan ook niet. “Zeg nooit nooit, maar ik heb het nu gewoon heel erg naar mijn zin bij Sleeuwijk. We hebben een leuk team, waar nog veel groei in zit.” Zowel binnen als buiten het veld. “Na de wedstrijd of training blijven we vaak nog even in de kantine. Dat maakt het zo’n gezellige club.” Zeker in zijn geval. “Mijn ouders zijn er altijd en ook mijn zus doet hier veel. Wat dat betreft is het echt een familieclub.”

Mentaal zwaar

Eén die goed is begonnen aan het seizoen. “Tien punten uit de eerste vier wedstrijden, is zeker een lekker begin!” Al zag Van der Plas dat ook wel een beetje aankomen, is hij eerlijk. “We hebben een goede voorbereiding gehad en kunnen met veel dezelfde jongens doorbouwen op vorig jaar.” Kortom, de goede lijn van de tweede seizoenshelft doortrekken, is het devies. “Toen werden we uiteindelijk zevende, ik hoop dat we het nu beter kunnen doen dan vorig jaar. Dat we echt ergens voor kunnen spelen.”

In een volgens hem sterkere competitie dan afgelopen seizoen. “Vorig seizoen kregen we weinig goals tegen en stond de organisatie goed, alleen scoorden we te weinig. Dus we moeten meer kansen gaan creëren én meer goals gaan maken.” Gelukkig voor Van der Plas zelf kan hij daar in ieder geval weer zijn steentje aan bijdragen, nadat hij er lang uitlag met een kruisbandblessure. “Op 19 oktober 2024, uit bij Zwaluwe, scheurde ik de kruisband van mijn linkerknie af. Sinds afgelopen januari speel ik weer.”

En dat terwijl hij tijdens die wedstrijd dacht dat het nog wel meeviel. “Ik speelde toen als centrale verdediger. Wilde een bal afschermen bij de achterlijn, kreeg een duw en knakte door mijn knie. Dat voelde niet lekker, maar toch heb ik puur op adrenaline nog een kwartier doorgespeeld. Tot aan de rust.” Toch zijn kruisband, werd Van der Plas pas in februari geopereerd. “Daardoor had ik echt niet verwacht dat het zo erg was.”

Gelukkig verliep zijn revalidatie vervolgens voorspoedig. “Daar was ik heel blij mee. Na negen maanden was ik eigenlijk weer fit, maar toen heb ik bewust nog even tot na de winterstop gewacht.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Mentaal was het heel zwaar. Je gaat twee of drie keer per week naar de fysio of de sportschool, maar zeker in het begin zijn het niet de leukste oefeningen.”

Iets wat Van der Plas stiekem al wel wist. “Vroeger heb ik al eens eerder wat aan mijn linkerknie gehad, toen was er een stukje kraakbeen afgescheurd. Daar ben ik twee keer aan geopereerd. Zo’n ervaring helpt toch, omdat je minder snel in de stress schiet.”

Realistisch zijn

Al klinkt dat nu makkelijker dan het daadwerkelijk misschien was. “Het is heel zuur om je team vanaf de zijlijn te zien spelen, helemaal als het niet goed gaat. Dan is het heel vervelend dat je niet kunt helpen.” Want gemakkelijk ging het afgelopen seizoen niet. “Het duurde eigenlijk net iets te lang voordat we veilig waren.”

Nu dat toch gelukt is, kijkt Van der Plas niet ontevreden terug. “We hebben een goede basis gelegd voor dit jaar. Dat was het doel.” Ook de inwoner van Amsterdam zelf is er wat dat betreft helemaal klaar voor. “Ik heb nu nergens meer last van en kan weer vrij voetballen. Dat is natuurlijk heel fijn. Ik probeer het oo

123...1.533Pagina 2 van 1.533