Home Blog Pagina 2

Achilles Veen kampioen na gelijkspel tegen SV Venray!

Zaterdag 18 april speelde Achilles Veen 1 thuis tegen SV Venray! Op een bijzonder drukke Hanen Weide had de ploeg van Dennis van der Steen genoeg aan een puntje om het kampioenschap binnen te halen. Dat puntje werd gepakt. Na het eindsignaal stond er 1-1 op het scorebord en een feestgedruis kon losbarsten!

SV Venray kwam overduidelijk naar De Hanen Weide om ook een puntje te pakken. De ploeg van Mark Kroese liet zich volledig terug zakken op eigen helft in de angst kanonnenvoer te zijn voor de Veense ploeg.

Ondanks dat er toch voldoende kansen waren voor Achilles Veen om de score te openen, bleef het tot de rust 0-0. Nikki Baggerman zag een vrije trap gepakt worden door de doelman. Diezelfde doelman kon ook een kopbal van Pim Goossens vangen en een schot van Jochem Scheij werd net van richting veranderd. Jasper Huijzer schampte met het hoofd de bal na een voorzet van Jochem Scheij. Sky van Dongen draaide gevaarlijk weg van zijn tegenstander, maar kwam net niet tot een goed schot en even later zag hij een hard schot ook weer van richting veranderd worden. Vlak voor de rust wordt een inzet van Fabian Korporaal nog van de lijn gehaald.

In de tweede helft hetzelfde spelbeeld, al kwam Venray er nu ook een paar keer gevaarlijk uit. Eerst een kans voor Jasper Huijzer die via een tegenstander het zijnet raakt. Een kopbal van Pim Goossens op aangeven van Ayrton Statie raakt de lat en zijn volgende kopbal na een hoekschop van Jochem Scheij gaat voorlangs. Philippe van Arnhem verdedigde formidabel bij een uitbraak van Venray en nadat Pim Goossens opnieuw dichtbij een goal is gaat de bal op de stip voor een handsbal. Nikki Baggerman, normaal een zekerheidje, mist echter de strafschop. Zo dreigt de wedstrijd toch af te stevenen op een 0-0. Beide ploegen lijken hier vrede mee te hebben, totdat Pim Goossens in de 90e minuut toch 1-0 binnen kopt!

In de extra tijd komt echter toch SV Venray er nog een keer doorheen en weet de stand weer gelijk te trekken. Meteen daarna is het afgelopen. Achilles Veen kan feest gaan vieren en ook tegenstander Venray is blij met een broodnodig puntje!

Het bleef nog lang onrustig en gezellig op De Hanen Weide!

Opstelling Achilles Veen
Bjarne Bakker, Sam Spijkers (83’ Rob Keuken), Stephen Warmolts, Philippe van Arnhem, Ayrton Statie (75’ Tim van Broekhoven), Fabian Korporaal, Sky van Dongen, Nikki Baggerman (83’ Kevin Vermeulen), Jochem Scheij (62’ Rick Wels), Pim Goossens, Jasper Huijzer

De concurrentie
Echte concurrenten heeft Achilles Veen natuurlijk niet meer, aangezien de kampioensvlag is gehesen! De enige concurrent die was overgebleven, EVV Echt, is nog niet in actie gekomen. Zij spelen pas dinsdagavond tegen Juliana ’31.
Overige uitslagen: LRC – MASV 2-1, Orion – SV Valkenswaard 0-3, Baronie – OJC Rosmalen 2-0, AWC – Dongen 4-0, SV Laar – Wittenhorst 1-1 en Unitas ’30 – Mierlo Hout 1-4.

Volgende week
Het kampioenschap is binnen, maar de competitie zit er natuurlijk nog niet op. Zaterdag 25 april wordt er in Horst om 18:00 uur afgetrapt tegen Wittenhorst. Kan Achilles Veen de ongeslagen reeks van 20 wedstrijden voortzetten?

Klik op Achilles Veen voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Achilles Veen voor meer informatie over de club.

Van schoolopdracht naar succes: TIC bestaat tien jaar

0

TIC bestaat in november tien jaar. Waar het ooit begon met een training voor zestien kinderen, is het bedrijf uitgegroeid tot meer dan alleen een voetbalschool. „We zijn net zo trots als we een kind uit de vijfde klasse een bal kunnen leren aannemen, als wanneer we een spelertje leveren aan Feyenoord’’, vertelt oprichter Gijs Bogers (32).

Elke zondagochtend is het volle bak in het Atik Stadion. En daarvoor hoeft RBC niet eens thuis te spelen; het veld is dan namelijk gevuld met zo’n honderd kinderen. Allemaal komen ze voor het trainingsprogramma van TIC. Bijna tien jaar geleden, toen Bogers zijn voetbalschool oprichtte, had hij dit succes nog niet durven dromen – maar nu is het de werkelijkheid.

De geboorte van de voetbalschool vond plaats in datzelfde stadion, hoewel het in 2016 nog de naam van Herstaco droeg. Maar het idee van Bogers ontstond al een paar jaar eerder: „Ik moest voor een schoolopdracht een plan schrijven voor een eigen bedrijf en kwam toen met het idee van de voetbalschool’’, blikt hij terug. „Voor die opdracht kreeg ik een 9,8.’’

Kort daarna sloot de 17-jarige Bogers zich na de herstart van RBC aan bij de club als jeugdtrainer en speler. Ook liep hij stage bij het Nationaal Voetbalmuseum, dat toen nog in het stadion zat, waar de Voetbal Experience onderdeel van was. Later werd hij er ook werknemer. „Ik begon kinderen die het museum met hun ouders bezochten, training te geven, terwijl de ouders een rondleiding kregen. Ik wilde dat uitbouwen binnen de Experience, maar kreeg daar de ruimte niet voor.’’

En dus richtte Bogers op zijn 22ste TIC op. „Ik wilde kinderen helpen beter te worden, naast hun eigen voetbalclub’’, zegt hij. „In die tijd waren voetbalscholen nog niet zo populair als nu en trainingen op clubs worden natuurlijk met name vormgegeven door behulpzame ouders. Het is lastig om, zonder enige achtergrond in het voetbal of ervaring met training geven, een kwalitatief goede training neer te zetten. In dat gat dook ik.’’

Met wat advertenties op zijn sociale media en door zijn eigen netwerk aan te spreken, lukte het Bogers om zestien kinderen bijeen te krijgen op de eerste TIC-training. „Al snel kregen we de vraag of we ook kinderfeestjes organiseerden, dus ben ik dat ook gaan doen’’, schetst hij. „Ook ben ik toen begonnen met voetbalkampen en privé trainingen.’’

Na verloop van tijd kwamen er steeds meer kinderen bij en kon Bogers de trainingen niet meer in zijn eentje bolwerken. Dus ging hij de samenwerking aan met een tweetal trainers. Na de coronatijd traden zij, Yorben Bus en Quinten Jansen, ook in vaste dienst.

„Er zijn toen clinics en gymlessen op scholen, samenwerkingen met BSO’s, bedrijfsuitjes, indoor- en outdoortoernooien en voetbalvakanties bij gekomen’’, vervolgt hij. „Het werkgebied is nog veel groter geworden en inmiddels zijn er tien man in dienst bij TIC.’’

Vanwege de uitbreidingen, heeft Bogers de naam van zijn bedrijf vier jaar geleden veranderd naar TIC Sports. „We zijn namelijk veel meer dan alleen een voetbalschool’’, legt hij uit. „We onderscheiden ons met ons brede aanbod. Veel voetbalscholen hebben als hoofddoel om zoveel mogelijk spelers af te leveren bij BVO’s. Bij ons is iedereen welkom. Of je nou in de vijfde klasse speelt, of bij Feyenoord. Plezier voor jong én oud staat altijd voorop!’’

De tiende verjaardag van TIC wordt op 21 augustus gevierd in het Atik Stadion met een voetbalfestival. Aanmelden kan via de site van TIC.

Klik op TIC Sports voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TIC Sports voor meer informatie over de club.

BSC-aanvoerder zwaait na twintig seizoenen af: ‘Aanwas staat klaar’

0

Steven van Ginderen is aan zijn laatste maand bezig als voetballer. De 36-jarige aanvoerder van BSC speelde in eerdere seizoenen al met het idee om te stoppen, maar zijn besluit van afgelopen zomer om er één jaar aan vast te plakken blijft nu echt staan. „Wil voorkomen dat ik straks met tegenzin naar de trainingen ga’’, licht Van Ginderen toe.

Laat er geen tijfel over bestaan, Van Ginderen geniet van elk moment dat hij op het veld staat. Hij is onderdeel van een gezellig team, fysiek en conditioneel ervaart hij geen problemen en hij vindt het spelletje nog steeds leuk. Toch staat zijn besluit om te stoppen vast: „Ik merk al een tijdje aan mezelf dat ik mijn weekenden op een andere manier wil inrichten’’, vertelt de middenvelder.

Hetzelfde gevoel speelde voor de winterstop van het seizoen 2024-2025 ook al, mede door een aantal blessures. Na de seizoensonderbreking kreeg Van Ginderen toch weer de smaak te pakken. Ook de geringe aanwas om zijn vertrek op te vangen, speelde mee in zijn besluit om nog een jaartje door te gaan: „Er was op dat moment geen groepje jeugdspelers klaar om er direct te staan. Wel wist ik dat er een aantal talentvolle jongens aan zaten te komen, die na een jaartje kennismaken met het seniorenvoetbal wellicht wél klaar zouden zijn om in het eerste te komen.’’

En dat lijkt nu te zijn gelukt, zegt Van Ginderen. „We hebben een groepje van vier of vijf jeugdspelers uit de JO17 en de JO19 die ten minste één keer per week meetrainen, sommigen zelfs twee keer. Drie daarvan hebben al hun debuut gemaakt dit seizoen. Het is leuk om te zien dat die gasten beter worden en hun plekje beginnen te vinden. Ook is er een aantal jongens dat al wat langer bij het eerste zit, maar nu steeds belangrijker wordt.’’

De aanvoerder kan nu dus met een gerust hart terugkijken op zijn twintig seizoenen in het eerste van BSC. Een aantal momenten steken er bovenuit. „Uiteraard het kampioenschap in de vierde klasse drie jaar geleden. Sommige amateurvoetballers maken dat nooit mee, in mijn geval dus één keer. Ook het seizoen onder Natalino Storelli toen we promoveerden naar de tweede klasse was een heel mooi moment.’’

Natuurlijk waren er ook dieptepunten: „De degradatie naar de vierde klasse, waar we vijf jaar gespeeld hebben, was er daar een van. Het seizoen erna zakten we zelfs bijna af naar de vijfde klasse. In steden zie je veel verloop bij eerste elftallen, waar in dorpen de kern vaker bij elkaar blijft. Om de twee tot drie jaar stond er een nieuwe kern bij BSC, waardoor je kwaliteit inlevert’’, verklaart Van Ginderen deze mindere periode.

Na het huidige seizoen, waarin BSC strijdt tegen degradatie in de derde klasse, staat er een afscheidswedstrijd voor Van Ginderen op het programma (26 juni). Het huidige eerste elftal neemt het dan op tegen een ensemble van voormalig BSC-spelers. „Ik heb een lijst met oud-spelers gemaakt die ik er graag bij wil hebben – en dat was een lange lijst. Het gaat een hele kluif worden voor de trainer om iedereen genoeg speelminuten te geven’’, lacht de afzwaaiende aanvoerder.

Klik op BSC Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BSC Roosendaal voor meer informatie over de club.

De gangmaker van Gastel: hoe deze Kruislander zijn nieuwe thuis vond

0

Mats Helmons gaat nooit meer weg bij SC Gastel. Of hij nou in het eerste blijft, of in een lager team terechtkomt. Volgend jaar mikt de centrale verdediger in ieder geval nog op een plekje in de A-selectie: „Wat de toekomst daarna brengt, weet ik nog niet.’’

Sinds drieënhalf jaar woont de 28-jarige Kruislander met zijn vriendin in Oud Gastel. De club speelde een grote rol in zijn verhuizing. Zijn band met het dorp en de vereniging ontstonden meer dan een decennium geleden, toen hij de overstap maakte van SC Kruisland.

„Ik werd destijds als C-junior gepromoveerd naar de A1, omdat er te weinig spelers waren voor een B-elftal’’, begint Helmons. „Dat team ging door als een lager seniorenteam, maar ik voelde me daar nog iets te jong voor. Ik wilde in mijn eigen leeftijdsklasse spelen, op een wat hoger niveau dan mogelijk was bij Kruisland. Zo is de stap naar Gastel tot stand gekomen.’’

In diezelfde periode maakte Helmons een metamorfose als speler mee. Bij Kruisland was hij altijd spits geweest, tot hij zich in de A’tjes aansloot bij voetbalschool Aleco. Daarmee speelde hij wedstrijden tegen BVO’s en hooggeklasseerde amateurteams. „Die trainer zette me op rechtsback, terwijl ik had aangegeven dat ik een spits was’’, lacht Helmons. „In het A-elftal bij Kruisland hadden ze al genoeg spitsen, dus ben ik op het middenveld belanden gedurende dat seizoen ben ik weer een linie naar achteren gegaan.’’

Sindsdien ligt zijn voorkeur op de rechter centrale positie achterin. Zijn grootste kwaliteit? „Ik ben een man die in de duels moet zitten. Mijn tegenstander opvreten en het leven zuur maken, op een faire manier. Door de lucht kan ik me verbeteren, ook al ben ik 1,88 meter. Aan de bal merk ik ieder jaar weer progressie.’’

In het team voelt de verdediger zich helemaal senang: „We zijn een heel hecht team, zien elkaar ook buiten het veld veel op evenementen en verjaardagen. We zijn een aantal jaar geleden natuurlijk kampioen geworden, daarna direct gedegradeerd, toen weer kampioen geworden en vorig jaar gehandhaafd na nacompetitie. Dat je dat met je vrienden mag meemaken, is natuurlijk heel bijzonder.’’

Zijn rol in het team? „Ik zie mezelf als gangmaker, zorg voor de muziek in de kleedkamer en in de bus. Dat varieert van gezellige kantinemuziek, als we op de terugreis zijn van een overwinning, tot techno, om in de focus te komen voor een wedstrijd.’’

De doelstelling voor dit seizoen was om vier wedstrijden voor het einde handhaving veilig te stellen. Na een sterke tweede periode leek dat doel al binnen: de ploeg stond tweede in december. Maar daar kwam verandering in: de Gastelaren staan inmiddels in de middenmoot en zijn nog niet veilig. Het gat naar plek drie is daarentegen ook te overzien, dus houdt Helmons vertrouwen: „In ons veldspel is niet veel veranderd – het dubbeltje valt alleen steeds de verkeerde kant op. Dat zit in de details. Ik denk dat de derde plek een reëel doel is.’’

Zoals beschreven gaat Helmons komend seizoen weer vol voor een plek bij de selectie. „Je moet iedere zomer bewijzen dat je bij de beste achttien spelers van de club hoort. Of ik na komend jaar nog in het eerste wil spelen, of naar een lager team ga, zie ik dan wel. Andere clubs hoeven sowieso niet te bellen.’’

Klik op SC Gastel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SC Gastel voor meer informatie over de club.

Kroeven wil succes duurzamer maken: ‘Jeugdopleiding essentieel voor stabiele club’

ZVV Kroeven wil werk maken van een eigen jeugdopleiding. De Roosendaalse zaalvoetbalclub, die dit seizoen weer uitkomt in de eredivisie, ziet dat als een belangrijke stap richting de toekomst. „We willen de club duurzaam maken en minder afhankelijk zijn van spelers van buitenaf”, zegt voorzitter Mounir Ait Moussa (28).

De plannen voor een jeugdafdeling zijn niet nieuw. „We hebben het eerder geprobeerd, maar dat heb ik onderschat”, geeft Ait Moussa eerlijk toe. „Ik stond er grotendeels alleen voor en dat is niet te doen. Tevens was er met het beperkte zalenaanbod in Roosendaal alleen ruimte om wedstrijden te spelen en niet voor trainingen. En dat is natuurlijk essentieel om spelers beter te maken, naast goede begeleiding en meerdere trainers. Nu willen we het echt goed neerzetten.”

ZVV Kroeven is in korte tijd uitgegroeid tot een opvallende naam in het zaalvoetbal. Wat begon als een vriendenteam dat wedstrijden speelde tegen vriendenteams uit andere steden, die onderling een zaal huurden, groeide uit tot een club die inmiddels op het hoogste niveau van Nederland speelt. „We wonnen bijna alles”, blikt Ait Moussa terug. „Toen dachten we: laten we ons inschrijven bij de KNVB en kijken waar het schip strandt.”

Dat schip had de wind behoorlijk in de zeilen. Kroeven werd jaar na jaar kampioen en klom razendsnel op. „Het is eigenlijk te snel gegaan”, erkent de voorzitter. „In het begin droom je ervan, maar je verwacht niet dat het echt gebeurt.”

De basis van het succes werd gelegd in de beginjaren, toen een vaste groep spelers en trainer Ahmed Didi het team vormgaven. „Hij heeft ons echt het zaalvoetbal geleerd”, zegt Ait Moussa. „Dat was de fundering.”

Ondanks de snelle opmars blijft de club trouw aan haar roots. „Kroeven is ons DNA”, benadrukt Ait Moussa. „We willen een podium bieden aan talent uit Roosendaal en de regio, want er is hier heel veel talent. Het is mooi als jongens uit de stad bij ons kunnen spelen en zich kunnen ontwikkelen.”

Daar moet de jeugdopleiding een belangrijke rol in gaan spelen. „We willen zelf spelers opleiden, zodat er doorstroming naar het eerste kan plaatsvinden”, legt hij uit. „Dat is essentieel als je structureel op dit niveau wilt blijven.”

Die ambitie gaat verder dan alleen het sportieve. Ait Moussa ziet ook een maatschappelijke rol voor de club. In het dagelijks leven werkt hij als woonbegeleider van minderjarige statushouders. „Dat sociale aspect neem ik mee naar de club. We willen meer zijn dan alleen een team, ook iets betekenen voor de stad.”

Een uitdaging blijft de accommodatie. Momenteel speelt Kroeven zijn wedstrijden in Breda en traint het deels in Steenbergen. „In Roosendaal hebben we simpelweg geen geschikte zaal voor Eredivisie-wedstrijden”, zegt Ait Moussa. „Dat is zonde voor een club die hier vandaan komt.”

De hoop is gevestigd op de komst van een nieuwe topsporthal in Roosendaal. „Die plannen liggen er, maar het is nog even afwachten hoe snel het nieuwe gemeentebestuur dat gaat oppakken. We verwachten dat we daar in de toekomst een plek krijgen.”

Ondertussen richt Kroeven zich op stabiliteit. In het tweede seizoen in de eredivisie vecht de ploeg tegen degradatie. „We willen doorgroeien naar een stabiele club die zich geen zorgen meer hoeft te maken”, aldus Ait Moussa. „Maar daarvoor moeten we ook organisatorisch stappen zetten. We doen nu veel met een kleine groep, dat moet breder.”

MediFit Plus: persoonlijke zorg met oog voor sporters

Wie binnenstapt bij MediFit Plus merkt het direct: dit is geen standaard fysiopraktijk. De warme, huiselijke sfeer zorgt ervoor dat patiënten zich meteen op hun gemak voelen. „We willen dat mensen het gevoel hebben dat ze thuiskomen”, vertelt eigenaresse Bianca Pascal.

Die persoonlijke benadering staat centraal binnen de praktijk. Behandelingen duren niet standaard een half uur, maar worden volledig afgestemd op de patiënt. „Soms is dat dertig minuten, soms anderhalf uur. We kijken echt naar wat iemand nodig heeft, zowel fysiek als mentaal. Die ruimte nemen we bewust.”

MediFit Plus biedt een breed scala aan behandelingen. Zo is de praktijk gespecialiseerd in onder meer oedeemtherapie en psychosomatische fysiotherapie. „Bij oedeemtherapie behandelen we vochtophopingen in het lichaam, bijvoorbeeld na een operatie of blessure”, legt Pascal uit. „Psychosomatische fysiotherapie richt zich juist op de wisselwerking tussen lichaam en geest, bijvoorbeeld bij klachten die ontstaan door stress of spanning.”

Daarnaast wordt er gewerkt met moderne technieken zoals EMS-training, LPG en VacuShaper. „We combineren die technologieën vaak met elkaar, zodat we zo effectief mogelijk kunnen behandelen.”

Die aanpak blijkt ook waardevol voor sporters, waaronder voetballers. Pascal vertelt over een jonge speler die bij haar in behandeling kwam. „Hij was dertien jaar en had een knieblessure. Samen hebben we een programma opgesteld om zijn bovenbeenspieren te versterken en zijn stabiliteit te verbeteren.”

Wat deze behandeling bijzonder maakte, was het gebruik van virtual reality. „We hebben oefeningen gecombineerd met opdrachten en spelletjes in een VR-omgeving. Daardoor bleef hij veel langer gefocust en werd het trainen ook leuker. Voor een jongen van die leeftijd is dat echt een verschil.” Het resultaat liet niet lang op zich wachten. „We hebben ons doel bereikt en hij ging zelfs thuis vragen of hij zo’n bril kon krijgen. Zo enthousiast was hij.”

Volgens Pascal ligt daar een belangrijke kracht van MediFit Plus: het combineren van persoonlijke aandacht met innovatieve technieken. „We kijken niet alleen naar de klacht, maar naar de persoon erachter. Motivatie is een grote factor.”

De praktijk beschikt over twee locaties aan de Bergrand in Roosendaal, waardoor er flexibel gewerkt kan worden. „We hebben zowel een rustige behandelomgeving als een ruimte waar we actiever kunnen trainen. Dat maakt het mogelijk om ook complexere hulpvragen goed aan te pakken.”

Naast de behandelingen is er ook ruimte voor een moment van rust. „Mensen moeten zich hier prettig voelen. Soms hoort daar ook gewoon een kopje koffie bij en even een praatje. Dat maakt het verschil.”

Met die combinatie van zorg, aandacht en innovatie heeft MediFit Plus zich ontwikkeld tot een praktijk waar niet alleen patiënten, maar ook sporters zich thuis voelen. „Of je nu herstelt van een blessure of gewoon beter wilt bewegen: we helpen je graag verder.’’

Geen geboren leider, wel captain: De Wit staat op bij Roosendaal

De nieuwe aanvoerder van Roosendaal heeft nu ongeveer een jaar de band om de arm. De 24-jarige Jesper de Wit is naar eigen zeggen geen geboren leider, maar zegt in het moment wel wat hij denkt en voelt: „Toen heb ik het woord overgenomen.’’

Vorig seizoen kwam het eerste van Roosendaal in een sportief mindere periode terecht. Op dat moment was Dylan Matthijssen, die inmiddels is gestopt, de captain. Hij en het bestuur zaten vorig jaar niet helemaal op een lijn.

Iets wat ook op het veld tot uiting kwam, zegt De Wit: „Hij stopte zijn hart in het voetbal en was erg emotioneel. Ook richting het team. Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Tot hier en niet verder’, en heb ik het woord overgenomen. Niks ten nadele van Dylan, maar ik voelde dat het niet ten goede kwam van zijn spel, en dat van het team.’’

Het aanvoerderschap bij het eerste voelde, ondanks zijn ervaringen ermee in de jeugd, toch wat onwennig: „Ik was toen 23 jaar en zat in het team met jongens die veel meer ervaren zijn, zoals mijn broer Thijs en Dylan (respectievelijk 26 en 27, red.). Ik twijfelde vooral wat zij ervan zouden vinden, dat ik de lead nam, maar ze zijn er altijd heel goed mee omgegaan. Natuurlijk maakte mijn broer weleens grapjes aan de eettafel, zo van: ‘Ik luister toch niet naar je!’, maar daar bleef het wel bij’’, lacht De Wit.

Maar waarom werd de 2,5 jaar oudere Thijs dan geen captain? „Hij is hartstikke belangrijk met zijn ervaring en coacht ook, maar liever een-op-een dan voor de hele groep’’, legt Jesper uit. „Ik denk dat het iets karakterologisch is; hij is iets stiller, ik ben wat meer uitgesproken. Je ziet het ook terug in ons werk; ik heb namelijk social work gedaan en spreek de hele dag met mensen over hun gevoelens en emoties, Thijs is engineer bij Enexis en is veel technischer aangelegd.’’

Dit is dus het eerste volledige seizoen dat De Wit aangaat als aanvoerder. Rond november kregen hij en het team een lastige periode voor de kiezen: „We kregen het slechte nieuws over de ziekte van de vader van Dylan en Bradley (Matthijssen, red.)’’, blikt De Wit terug. „Dat raakte ons allemaal. Hij is iemand die wekelijks langs de lijn stond, en soms nog steeds staat. We hebben hen als team gesteund en dat heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht.’’

En dat was terug te zien in een kleine opleving qua resultaten. Er werd vier wedstrijden op rij niet verloren (twee overwinningen, twee gelijke spelen). Daarna kwam het team weer in een lange periode zonder overwinning. „Dat lag vooral aan het gebrek aan scorend vermogen’’, legt De Wit uit. „We creëerden genoeg kansen, maar maakten die niet af, en gaven het dan vaak in de laatste fase van weg.’’

Sinds de maand maart is begonnen, werd er echter niet meer verloren. Dat kwam mede door de ontstane vastigheid op linksbuiten, Charaf Berrezzel werd doorgeschoven vanuit de Onder-21, maar ook omdat er geen paniek ontstond na zo’n lange tijd zonder overwinning: „We wisten dat de doelpunten uiteindelijk zouden komen. Nu is het tijd om het volgende probleem te tackelen: we houden namelijk nooit de nul. Verder ben ik positief gestemd over de rest van het seizoen. We kunnen van iedereen winnen.’’

Klik op Rkvv Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rkvv Roosendaal voor meer informatie over de club.

RBC-souts doen ontdekking op Smitshoek-tribune: ook Troost komt naar Roosendaal

0

Naast Lloyd Hendriks is er komend seizoen nog een Smitshoek-talent te bewonderen in het Atik Stadion. Ook Jesper Troost komt over van de Barendrechtse vierdedivisionist, waar hij al binnen vier maanden na zijn komst kon rekenen op Roosendaalse interesse: „Heb niet lang hoeven nadenken toen RBC aanklopte’’, vertelt hij.

Zoals eerder geschetst in deze krant, zaten er voor Hendriks RBC-scouts op de tribune bij Smitshoek dit seizoen. Die zaten daar echter niet alleen voor hem. Jean-Paul Nuijten, hoofd van de technische commissie, is namelijk erg geïnteresseerd in de regio. „Ik was aanwezig bij het duel tussen Poortugaal en Smitshoek en Jesper viel me direct op’’, vertelt hij. „Dat heb ik toen intern besproken en heb nog anderen naar hem laten kijken.’’

Het profiel van de oud-jeugdspeler van Sparta beviel ook bij de andere scouts, dus lang hoefde hij niet te wachten op het eerste appje van Nuijten. „Dat was midden november’’, blikt hij terug. „Ik was behoorlijk verbaasd. Ik had nog nooit contact gehad met RBC.’’

„Toen ben ik bij Jean-Paul en trainer Mark Klippel op gesprek geweest’’, vervolgt Troost. „Ze vertelden me dat ze nog op zoek waren naar een middenvelder met mijn kwaliteiten. De visie van Mark, die het voetballend wil oplossen en onder de druk uit wil spelen, past bij mij. Ook reiken mijn ambities verder dan het niveau waarop ik nu speel – en dat kan bij RBC.’’

Of hij de stap niet te snel vond? De jonge middenvelder maakte immers in de zomer van 2025 nog de overstap van SHO uit Oud-Beijerland (toen eerste klasse) naar Smitshoek. „Natuurlijk is het jammer om een vereniging na een seizoen al te verlaten, maar ik vind dat als ik zo’n kans krijg, dat ik die moet aanpakken.’

De overstap van SHO naar Smitshoek had al een zomer eerder kunnen gebeuren, maar kwam er in 2025 dan toch. „In oktober of november van 2024 ben ik tot een overeenkomst gekomen met Smitshoek om de volgende zomer alsnog de overstap te maken.’’

„Toen ik hier afgelopen zomer aankwam, wist ik niet wat ik kon verwachten’’, is Troost eerlijk. „Het was een nieuw niveau, ik kende niemand. Maar ik ben heel goed opgevangen door de spelers, de staf en het publiek. En dat is heel belangrijk om goed te presteren. Natuurlijk is het niveau een stuk hoger, alles gaat wat sneller en zijn de jongens fysieker, maar omdat ik me thuis voelde, kwamen mijn kwaliteiten snel bovendrijven.’’

En die kwaliteiten liggen vooral in het voetballende gedeelte, volgens Troost zelf: „Vaak zie je op de 6-positie potige jongens die dingen fysiek oplossen. Dat ben ik totaal niet. Ik zoek juist de voetballende oplossing, met mijn dribbel en passing. Ik probeer het spel te lezen, het tempo te bepalen en jongens aan te sturen. Ik kijk heel erg op naar spelers als Frenkie de Jong, Vitinha en Sergio Busquets: uit drukke situaties komen, versnellen of vertragen wanneer het nodig is – daar streef ik naar.’’

Zijn doel voor komend seizoen: „Speelminuten maken in de Derde Divisie. Ik heb geen haast met het afdwingen van een basisplaats – als het één, drie of vijf maanden duurt, ben ik daar allemaal oké mee. Maar uiteindelijk wil ik een belangrijke schakel worden voor RBC.’’

Klik op RBC Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RBC Roosendaal voor meer informatie over de club.

Topscorer Roosendaal 4 heeft Ajax-verleden: ‘Het was een turbulente tijd’

Wie weleens bij het vierde van Roosendaal gaat kijken, zou niet verwachten dat er een speler met een Ajax-verleden in de selectie zit. Het is toch echt zo, alleen heeft hij geen verleden op het veld – maar op de scoutingafdeling. „Iedereen hoopt de nieuwe Frenkie de Jong te ontdekken, maar iedere leek kan dat talent zien’’, aldus Bram van Driesum (24).

Toen Van Driesum in 2024 een afstudeerstage zocht voor zijn studie International Sport Management, klopte hij aan bij Ajax. Tot zijn blijdschap werd hij uitgenodigd, maar het was nog geen gelopen race: „Er waren 240 sollicitanten voor de diverse stageplekken’’, vertelt hij. „Na een aantal rondes ben ik aangenomen op de afdeling jeugdscouting.’’

Binnen die afdeling ging Van Driesum aan de slag met zijn afstudeeronderzoek. Dat ging over het volgende: „Er was behoefte vanuit de club om de vrijwillige jeugdscouts op een uniforme manier te kunnen monitoren en evalueren’’, legt hij uit. „Dit omdat het aantal scouts moest krimpen, en ze dat op een eerlijke manier wilden doen. Dat kan alleen als de kaders scherp zijn, maar die waren er nog niet.’’

Uiteindelijk kwam Van Driesum met een set ‘performance indicators’ op de proppen. Op basis daarvan kon er een analyse gemaakt worden van een scout. Tussen die indicatoren zaten zaken als: communicatie, beschikbaarheid, betrouwbaarheid, kwaliteit. Van Driesum verzamelde gegevens uit de rapporten van alle vrijwillige jeugdscouts en maakte ze inzichtelijk: „Ajax kreeg wel zo’n zevenhonderd rapporten per week’’, schetst hij.

Om dit in de praktijk te brengen, kreeg Van Driesum voor het seizoen 2024-2025 een parttime baan aangeboden door Ajax. Met de inzichten werden er rond de winterstop evaluatiegesprekken gevoerd met de scouts. „We hadden een onderscheid gemaakt tussen: niet goed genoeg, matig, voldoende en ruim voldoende’’, legt Van Driesum uit. „De minste categorie lieten we direct gaan. De matige groep was redelijk groot, dus gaven we die actiepunten mee. De tweede seizoenshelft stond in het teken van het monitoren van die punten.’’

Om scouts op een legitieme manier te kunnen beoordelen, was de 24-jarige Roosendaler zelf ook elke zaterdag te vinden langs de lijnen bij jeugdwedstrijden. Zo ook bij NAC, waar Julian van Toor (15) hem in het bijzonder opviel. „Over hem heb ik een aantal rapporten geschreven en om hem dan uiteindelijk de stap naar Ajax te zien maken, is heel mooi. Ik heb daarin maar een kleine bijdrage gehad, maar dat is in principe ook het doel van vrijwillige jeugdscouting: het lokaliseren van talent.’’

„Veel nieuwe jeugdscouts hopen de nieuwe Frenkie te ontdekken en denken dat dat een hele prestatie is, maar iedere leek kan zulk buitensporig talent zien’’, vervolgt hij. „De moeilijkheid zit ‘m juist in die categorie daaronder.’’

Na afloop van het seizoen zette Van Driesum een punt achter zijn tijd bij Ajax, vanwege een master aan de Universiteit van Utrecht. „De publieke sector trok me meer. Daarnaast was het een turbulente tijd bij de club – zo kwam er een nieuwe technisch directeur, die weer andere wensen had dan de vorige. Dat frustreerde soms, maar ik had al besloten deze master te gaan doen. Desondanks was het een mooie ervaring.’’

En of Van Driesum zijn ervaring nog voor Roosendaal gaat inzetten? „Ik ben wel benaderd door de technische commissie, maar ben daar vanwege andere prioriteiten niet op ingegaan. Maar wie weet.’’

Klik op Rkvv Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rkvv Roosendaal voor meer informatie over de club.

Hendriks volgt zijn roots en komt naar RBC: ‘Ambitie van de club past bij mijn ambitie’

0

Lloyd Hendriks heeft zijn jawoord gegeven aan RBC en sluit komende zomer aan bij de selectie. De oud-jeugdspeler van ADO Den Haag en PEC Zwolle volgde zijn hart, dat voor een deel in Roosendaal ligt: „Mijn opa ging vroeger met zijn vader al naar RBC.’’

De 21-jarige buitenspeler komt over van vv Smitshoek, een vierdedivisionist uit Barendrecht. Hendriks, woonachtig in datzelfde dorp, overtuigde RBC dit seizoen met zijn goede rendement aldaar. Op het moment van schrijven staat de teller namelijk op acht doelpunten en negen assists na 22 duels. Maar hoe kwam RBC bij Hendriks terecht?

Daarvoor moeten we terug naar de zomer van 2025. „Ik zat toen zonder club, nadat PEC me had medegedeeld dat ze niet meer met me door wilden’’, schetst Hendriks. „Ik was te oud geworden voor de O21 en in de tweede seizoenshelft heb ik niet kunnen spelen vanwege een knieblessure, dus kwam ik niet in aanmerking voor het eerste. Ik ben toen op twee stages geweest, waarvan een bij FC Sellier & Bellot Vlašim – een KKD-club uit Tsjechië – en een bij Jong Sparta. Die zijn het allebei niet geworden.’’

In diezelfde periode had de vader van Hendriks, opgegroeid in Roosendaal, een belletje gedaan met Mark Klippel, de trainer van RBC. De twee kennen elkaar van vroeger, ze speelden namelijk samen bij BSC. „Hij heeft bij Mark een balletje opgegooid’’, vertelt Hendriks. „Maar RBC had geen plek meer voor me. Wel gaven ze aan me te zullen volgen bij mijn volgende club.’’

En dat werd dus Smitshoek, waar Hendriks al een verleden had. Rond zijn tiende levensjaar kwam hij er terecht, na te zijn begonnen bij vv Barendrecht. Vanuit Smitshoek maakte hij de stap naar Spartaan’20 en vervolgens ADO Den Haag, zijn eerste BVO. „Na mijn derde jaar kreeg ik de optie om te verlengen, maar ik had nog nooit meegedaan bij het eerste. Ik twijfelde of daar verandering in zou komen, dus wilde ik mijn geluk elders beproeven.’’

Na een stage bij PEC kwam het tot een overeenkomst. Voor het eerst ging Hendriks op zichzelf wonen, samen met twee andere teamgenoten in Zwolle. „Het was een goede ervaring om wat zelfstandiger te worden’’, vertelt hij. Voetballend gezien werd het dus geen succes.

In de periode dat Hendriks op zoek was naar een nieuwe club, onderhield hij al contact met Smitshoek. Na de mislukte stages kon hij daar direct aansluiten: „De staf en leiding kenden mijn doel vanaf het begin, namelijk: zoveel mogelijk minuten maken en me laten zien om weer hogerop te komen.’’

Het duurde niet lang voordat zijn doel was bereikt: net na de winterstop stond RBC namelijk al op de stoep. De technische leiding had een aantal wedstrijden van Hendriks bekeken en was overtuigd geraakt. „Maar andere clubs hadden me ook benaderd, dus wilde ik eerst alle gesprekken voeren, voordat ik de knoop zou doorhakken’’, vertelt hij.

Uiteindelijk werd het toch RBC. „Mijn familie komt uit Roosendaal, dus het is mooi om hier te kunnen spelen. Mijn opa ging bijvoorbeeld vroeger met zijn vader al naar RBC. Daarnaast spelen ze in een mooi stadion. De ambitie om binnen twee jaar op het hoogste amateurniveau uit te komen, past bij mijn eigen ambitie. Ze zien me als versterking voor het komende seizoen, maar moet nog laten zien dat ik in de basis hoor’’, besluit de tweebenige aanvaller.

Klik op RBC Roosendaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RBC Roosendaal voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.