Home Blog Pagina 2

Tamara Duijster: ‘Gewoon het met elkaar in de kleedkamer zijn’

Vier jaar geleden gestopt, besloot Tamara Duijster om dit seizoen weer te gaan voetballen. En sinds een aantal maanden aangesloten bij de dames 30+ van Wilhelmina’26, heeft de voormalig verdedigster haar uitlaatklep opnieuw helemaal gevonden. “Ik bleef het al die tijd toch leuk vinden.”

Haar connectie met de voetbal, ging in de afgelopen jaren dan ook allesbehalve verloren, vertelt Duijster (32). “Mijn vriend (Gerben Vos) speelde in het eerste, dus ik bleef er wel komen.” Dus toen de dames van de 30+ haar vroegen of ze het niet zag zitten om weer te gaan voetballen, had de inwoonster van Wijk en Aalburg eigenlijk maar weinig bedenktijd nodig. “Voetbal was echt altijd mijn uitlaatklep, alleen was de koek vier jaar geleden gewoon even op. Maar nu wilde ik graag weer wat gaan doen.”

Vertrouwd

Want haar vriend inmiddels gestopt bij het eerste, en zelf twee kinderen gekregen, vond Duijster het tijd om haar voetbalschoenen weer uit de kast te trekken. “Ik heb vanaf mijn zestiende of zeventiende, vijftien jaar lang op zaterdag gevoetbald. Daardoor kende ik de groep natuurlijk al. En als je dan wordt teruggevraagd…” Begint het vuurtje van vroeger, vanzelf weer te branden. “Gewoon het onder de mensen zijn, in de kleedkamer en de gezelligheid onder elkaar. Dat mis je. Het voelt ook meteen weer vertrouwd.” Zoals dat eigenlijk ook was, toen Duijster ooit begon met voetballen. “Vrouwenvoetbal kwam bij Wilhelmina’26 wat later. Maar toen dat eenmaal op poten was gezet, ben ik er niet meer vanaf gegaan.” Begonnen bij een echt meidenteam, viel ze er in eerste instantie, qua leeftijd een klein beetje tussen. “Je had toen de meisjes en de dames. Later is dat samengevoegd.” Met Duijster, op haar plek in de verdediging. “Ik stond meestal achterin. Rechts- of linksback. Maar ook wel eens laatste man.” Bij een vereniging, waar ze zich sowieso behoorlijk thuis voelt. “Het is echt een warme en gezellige club. De mensen kennen je en er wordt altijd een praatje met je gemaakt.” Vandaar ook, dat Duijster niet lang hoefde na te denken, of ze weer wilde gaan voetballen. “Het trekt heel erg als je er ieder weekend blijft komen. Helemaal als ze het dan ook aan je blijven vragen.”

Zou meer kunnen

Met open armen ontvangen, staat ze weer iedere week met plezier op het veld. “De afgelopen drie jaar trainden ze, naar wat ik begreep, bijna niet. Nu doen we dat wel. Op dinsdag. Af en toe kunnen we dan ook aansluiten bij het eerste.” Om uiteindelijk, op vrijdag te kunnen presteren. “Afwisselend spelen we dan een toernooi. Soms is dat twee keer per maand, en soms één keer in de drie weken.” Maar wanneer het ook is, Duijster is blij dat ze weer op het voetbalveld staat. “Met de meeste meiden waar ik nu mee voetbal, heb ik de afgelopen vijftien jaar gespeeld. Dat is het leukste. Daarom begon het ook echt weer te kriebelen, toen ze vroegen of ik weer zin had om te voetballen.” Hoe zit het verder, qua meidenvoetbal bij Wilhelmina’26? “Je merkt dat er steeds meer aandacht voor is, maar de aantallen zullen altijd een ding blijven. Het is nog best wel magertjes, en het trekt nog niet heel erg. Wat dat betreft is het lastig om ze aan het voetballen te krijgen, omdat je maar weinig jeugd hebt. Dat zou wel meer kunnen.” Veel veranderd, is er volgens Duijster dan ook niet. Sinds het moment dat ze stopte. “Eigenlijk voelde het meteen weer hetzelfde! Op misschien wat jonge aanwas bij het eerste na.” Ook aan haar eigen fanatisme, is in al die jaren niks veranderd. “Ik ben net begonnen, dus ik hoop het nog wel even vol te houden. Zeker nu ik een gezin heb, voelt het voor mij echt weer als een uitlaatklep!”

Kaay Criel voelt zich op zijn plek in het Nederlandse voetbal bij RIA W

0

WESTDORPE – Hij was eigenlijk al gestopt met voetballen in België. Gestart als zelfstandige en vol met plannen voor gezinsuitbreiding. Kaay Criel was toen 29 en na een half jaar werd hij gepolst voor een stap naar Nederland. De Belgische goalie zou het een seizoentje aankijken of het beviel. Het antwoord laat zich, inmiddels 6 seizoenen raden. ‘Het is een prachtige stap geweest en het voetbal in Nederland bevalt me goed.’

 

Afgelopen seizoen had Criel wel een half jaar te kampen met een knieblessure waardoor hij een groot deel van de wedstrijden moest missen. “In de voorbereiding liep ik een blessuremeniscus op waarvan ik vrijwel een heel seizoen last heb gehad. Balen natuurlijk maar zeker als je een eigen zaak hebt en een gezin dan ben je toch een stukje voorzichtiger om te snel weer het veld op te stappen. Aan het eind van vorig seizoen heb ik wel weer wat gekeept. Nu train en speel ik weer wekelijks en dat is dan toch een fijne uitlaatklep.”

 

Criel speelde in België onder meer voor KVV Zelzate, Sint-Pauwels, Sint-Kruis-Winkel en SK Wachtebeke. “Daar kom ik ook vandaan al wonen we nu in Assenede wat ook makkelijk aan te rijden is naar Westdorpe. Ik werd destijds gebeld door een Belgische trainer die de reserves trainde bij RIA W. Zo ben ik in contact gekomen, gaan praten en heb toen de stap gemaakt. Een prima keus want ik zit er nu nog altijd. We hebben een leuke spelersgroep en de sfeer is fantastisch. Een echte vriendengroep die ook na trainingen en wedstrijden gezellig bijeen blijft.”

 

Hij omschrijft het voetballen in Nederland toch wel als persoonlijker dan in België. “Hier draait het toch veel om sfeer en kameraadschap. In België is het vaak toch zakelijker allemaal. RIA W is een heel fijne club waar de laatste jaren ook heel veel Belgen naartoe kwamen om er te spelen. Nu heeft de groep een flinke transformatie ondergaan en zijn er heel veel jongere spelers bijgekomen uit de regio. Dat maakt het allemaal toch ook weer interessant.”

 

Het is daardoor voor de nieuwe trainer Tim Cleuskens de afgelopen periode puzzelen geweest om de juiste formatie te vinden. “Na zeven jaar is Arno Verlinde vertrokken als trainer en dan is het voor iedereen zoeken. We hebben wel een spelersgroep met kwaliteit maar dat heeft tijd nodig. Zelf probeer ik daar met mijn ervaring en coaching een rol in te pakken. Jongens sturen, verdedigers neerzetten en belangrijk zijn door te coachen en rust uit te stralen. Die dynamiek is nieuw en dat bevalt me ook wel weer. De nieuwe jongens passen hier prima en ondanks dat de resultaten nog wisselend zijn is daar qua sfeer niets van te merken. Als straks iedereen weer fit en beschikbaar is dan gaan de automatismen zeker komen en ben ik overtuigd dat ook de prestaties dan weer verbeteren.”

 

De meevoetballende keeper heeft voor zichzelf besloten dat hij per seizoen kijkt of hij er nog een jaartje aan vastknoopt. “Het gaat nu weer goed, maar we krijgen een tweede kindje dus ook dat wordt kijken hoe het gaat lopen. Als je ouder wordt dan gaan ander zaken prioriteit krijgen. Maar vooralsnog heb ik nog altijd plezier, voel me fit én voel me hier thuis. Als ik de keuze maak om te stoppen zal het definitief zijn, want terugkeren naar België om te voetballen zie ik niet meer gebeuren.”

Commissie VVTB4Business timmert bij Terneuzense Boys goed aan de weg

TERNEUZEN – Dat een vereniging, ongeacht het niveau waarop het acteert, niet kan overleven zonder de inzet en ondersteuning van sponsoring dat is algemeen bekend. Alleen is niet elke club in het bezit van een vast omkaderd beleid, een sponsorgroep of soortgelijke commissie. Bij v.v. Terneuzense Boys is dat allemaal wel het geval. Frank Verhelst is met nog vijf andere commissieleden, een drijvende kracht achter VVTB4Business.

 

“Wij zijn van mening dat sponsor worden bij onze vereniging echt voor iedereen is weggelegd. Want alle kleine beetjes helpen om de club zo goed mogelijk te laten functioneren, de velden te prepareren, reclame-uitingen te optimaliseren, teams in uniforme kledij te laten voetballen, kwalitatieve goede trainingen te kunnen geven, en ga zo maar door. Want wij hebben als motto: Geen beurs is te klein en geen gesteld doel is te hoog. Van hoofdsponsor tot evenementsponsor, van shirtreclame tot een reclamebord of raamsticker. Alles is bij ons mogelijk en iedere sponsor wordt door ons als commissie omarmd en krijgt de kans om zichzelf op de juiste wijze aan ons publiek te laten zien.”

 

De sponsorgroep van de ambitieuze tweedeklasser zit overigens behoorlijk in de lift en is nog altijd flink groeiende. En bij groeiende ambities hoort ook een goed en gedegen beleid. “Sinds vier jaar werken we als sponsorcommissie met een duidelijk uitgeschreven sponsorplan en willen we gefaseerd de zaken aanpakken op tal van aandachtsgebieden. Zo hebben we ons eerst bezig gehouden met de kleding en sponsoruiting op borst-, rug- en mouwen voor al onze wedstrijdtenues. We hebben een kledingcontract afgesloten om uiteindelijk alle 34 teams die we in competitie hebben te voorzien van dezelfde tenues. Dat zorgt in onze ogen voor uniformiteit en een professionele uitstraling. Dat is gelukt en toch iets waar we enorm trots op zijn.”

 

Een ander in het oog springend project was de upgrade van het sponsorhome bij de club. “Dat is volledig gerestyled en is echt prachtig geworden. Ook dit is grotendeels middels sponsoring tot stand gekomen. Het is voorzien van een eigentijdse uitstraling waarmee we weer jarenlang vooruit kunnen. Het moet een goed plek zijn waar sponsoren zich thuis voelen met een uitstraling die eigentijds is en past bij onze club. Op 20 september 2025 is het sponsorhome feestelijk geopend door de Terneuzense sportwethouder Laszlo van de Voorde in het bijzijn van het bestuur, de commissieleden en een grote groep sponsoren.”

 

Twee keer per jaar wordt er bij de club een businessevent gehouden waar kan worden genetwerkt en waar sponsoren van allerlei verschillende branches elkaar kunnen ontmoeten en op ongedwongen wijze met elkaar in contact komen. “Een voetbalvereniging kan daarin een faciliterende en ook verbindende factor zijn. Samenwerking is in onze regio erg belangrijk vinden wij. Daar doen we als VVTB4Business in elk geval wel ons uiterste best voor.”

 

Als gevolg van het sponsorplan wordt er momenteel hard gewerkt aan de zichtbaarheid van sponsors op en rondom het sportpark. “Reclameborden, banners, doeken, bestickering bijvoorbeeld. Allemaal wordt dat nu gemoderniseerd, uniform gemaakt, en flink uitgebreid. We hebben zo’n tweehonderd sponsoren en het blijft groeien. Een goede ontwikkeling en ook noodzaak. We zetten ons als VVTB4Business daar graag voor in. En dat voor de gehele vereniging. Want elk lid verdient evenveel aandacht en faciliteiten. We hebben 800 leden en groeien ook op dat vlak gestaag door. Sponsoring is dan essentieel en goed beleid daarvoor ook. We werken daar met een mooie groep vrijwilligers keihard aan. Als je ziet waartoe het al heeft geleid, dan doen we dat met heel veel inzet en plezier, en dat geeft veel voldoening”

Eerste klus als hoofdtrainer bij SV Sluis mooie uitdaging voor Jaap van Keeken

0

SLUIS – Hij had al de nodige ervaring als trainer bij zijn club IJzendijke. Maar de echte stap op eigen benen als hoofdtrainer zocht Jaap van Keeken buiten de dorpsgrens. Sinds dit seizoen staat hij als eindverantwoordelijke voor de groep bij vierdeklasser SV Sluis. Met zijn ploeg is hij sterk aan het seizoen begonnen.

 

“Dat is natuurlijk altijd een fijne bijkomstigheid. Het gaat ook heel goed. We hebben een mooie voorbereiding gehad en ook in de beker behoorlijke resultaten neergezet. In de competitie hebben we ook al laten zien op dit niveau goed aan te kunnen haken. Dat is ook wel waar we naar streven. We willen graag meedoen voor de prijzen en bijblijven in de bovenste regionen van deze klasse.”

 

Van Keeken is in het bezit van een VC2 diploma en mag nu trainen tot en met vierde klasse. Nu hij de eerste stappen als hoofdtrainer heeft gezet kijkt hij ook al verder richting de toekomst. “Het op eigen benen staan bevalt wel goed. Ik ben ook blij dat ik van SV Sluis als jonge trainer de kans heb gekregen mezelf te laten zien en ontwikkelen als trainer. Op termijn wil ik ook opgaan voor een VC3 diploma maar dat moet dan wel goed te combineren zijn met alles wat ik daarnaast doe zoals werk, voetbal en privéleven. Voorlopig wil ik me eerste hier ontwikkelen en proberen om mijn speelwijze en visie op voetbal over te brengen op de spelersgroep. Een plek bij de eerste vier ploegen en een eventuele periodetitel zijn we mijn doelstellingen.”

 

Voordat hij de stap maakte naar Sluis heeft Van Keeken jarenlang trainerservaring opgedaan bij de jeugd van v.v. IJzendijke en de laatste vier seizoenen stond hij bij het tweede elftal van de club uit zijn woonplaats aan het roer. “Dat was een redelijk niveau maar in druk en verantwoordelijkheid niet te vergelijken met een eerste elftal. Toen vanuit het Sluise bestuur was dat wel een prettige binnenkomer. Als de vraag van de spelers zelf komt dan begin je toch al anders, al moet je dan nog wel waarmaken wat ze verwachten en hopen te krijgen.”

 

Waar de afgelopen seizoenen de trainingsopkomst bij SV Sluis een punt van aandacht bleek en ook sommige spelers irriteerde, daar heeft de nieuwe hoofdtrainer momenteel geen klachten. “De opkomst is hoog en iedereen gaat als de brandweer. Dat zie je ook terug tijdens wedstrijden en in resultaten. We hebben ervaren jongens en jonge talenten. Die mix werkt vooralsnog goed en iedereen wil er vol voor gaan. Dat is voor mij als trainer prettig werken. Ik ben een trainer die rustig is, dingen helder uitlegt wat ik wil en dat werkt. De groep wilde duidelijkheid. In systeem, oefenstof en uitleg. Dat probeer ik te bieden en dan komen de resultaten vanzelf. Daar ben ik van overtuigd en we zien voorlopig dat de klik erg goed is.”

 

Het feit dat hij nu niet meer als trainer bij v.v. IJzendijke actief is, wil niet zeggen dat hij niet meer op de club te vinden is. “Nee hoor. Ik ben nog lid en beschikbaar als het programma het toelaat voor het tweede of derde elftal. Daarnaast speel ik bij de 7×7-competitie. Dus wat dat betreft kom ik er nog voldoende, maar voor mijn loopbaan als trainer vond ik het beter om eens een deurtje verder te kijken. En daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.”

Met Terneuzen wil Brendan Uijtdewilligen minimaal gaan voor nacompetitie

TERNEUZEN – Hij had de overschrijvingspapieren naar FC Axel al ondertekend. Toch besloot hij alsnog bij v.v. Terneuzen te blijven. ‘Ik had het nog altijd naar mijn zin maar wilde mezelf laten zien als centrumverdediger. Dat had ik al twee jaar aangegeven maar die kans kwam niet. Toen de trainer aangaf dat ik die kans dit seizoen zou krijgen hoefde ik niet meer weg en heb ik mijn overschrijving weer ingetrokken.’

 

De toezegging van trainer Soufian Dooms was voor de 20-jarige Terneuzenaar een bevestiging die hij nodig had. Sinds dat moment is hij er vol voor gegaan en wekelijks laat hij zien op die positie in het hart van de defensie een meerwaarde te zijn. Rust aan de bal, onverzettelijk in de duels, scherp in de coaching en tegelijkertijd af en toe een doelpunt meepikken. “Het gaat persoonlijk inderdaad niet onaardig. Ik heb er ook heel veel voor gedaan en hard aan mezelf gewerkt. Zeker ook in fysieke zin. Veel in de sportschool krachttraining gedaan en dat heeft de vruchten wel afgeworpen tot op heden.”

Uijtdewilligen speelt na zijn terugkeer van JVOZ alweer vier seizoenen bij de roodzwarten en is blij met de kansen die hij heeft gekregen. “Ik heb bij JVOZ echt enorm veel geleerd. Ik vertrok overigens als buitenspeler. Uiteindelijk ben ik daar in de verdediging gezet. Tijdens een wedstrijd was ik kritisch op de verdedigers en daarop besloot de trainer iets bijzonders. ‘Laat jij dan zelf maar zien hoe het als verdediger wél moet’ en hij zette me achterin. Dat ging toen ook tot mijn eigen verrassing erg goed en sindsdien ben ik nooit meer uit de verdediging weggegaan haha.”

 

En zou keerde hij dus met een hoop extra voetbalervaring terug op zijn zestiende om bij de eerste selectie van de derdeklasser aan te sluiten. “Toen stond ik vooral linksback of soms ook op het middenveld. Ik heb misschien wel de bouw van een back en de diepgang maar toch voelde ik me niet comfortabel. Dat had ik aangegeven en eindelijk mag ik het nu centraal laten zien. Op die manier kom ik veel vaker aan de bal, kan ik me meten met de spitsen en mezelf meer met de opbouw bemoeien. Maar het uitschakelen van spitsen en voorkomen van doelpunten vind ik echt heerlijk.”

Daarmee hoop hij een voorname bijdrage te leveren aan de sportieve prestaties en de doelstellingen van de ploeg. “Voor ons is het halen van de nacompetitie echt de eerste prioriteit. Dat hebben we vorig seizoen niet gehaald en moet nu minstens het doel zijn. Dat wordt wel een fiks karwei want we zitten op zijn zachtst gezegd niet in een kinderachtige klasse. Er zijn veel sterke teams die allemaal grote ambities hebben net zoals wij. Het is zaak om elke week bij de les te zijn en om vooral bij te blijven en punten te blijven pakken.”

 

De linksbenige verdediger speelt op de positie die hij wilde, krijgt alle vertrouwen van zijn trainer én speelt wekelijks met zijn oudere broer Dyson. “Dat laatste is wel heel speciaal moet ik zeggen en ook echt superleuk. Hopelijk komen er zo nog heel wat seizoenen achteraan waarin we ons allebei steeds meer ontwikkelen als speler en belangrijk kunnen zijn voor het team.”

 

Als centrale verdediger is hij ook zelfkritisch en ziet zeker nog een hoop verbeterpunten. “Ik moet nóg fitter worden qua conditie en werken aan een betere lange pass. Ik kan ook best nog fel reageren in het veld, een aspect waar ik nu erg op let. Ik ben nog jong en heb hopelijk nog heel wat seizoenen voor de boeg. Daarin wil ik zo goed mogelijk presteren bij Terneuzen en dan zie ik wel wat mijn voetbaltoekomst me verder gaat brengen.”

Blessurevrij voetballen is het enige wat nu telt voor Mika Loof

ZAAMSLAG – Voetbal en knieblessures, heel veel spelers hebben er al mee te maken gehad op alle niveaus. Zo ook Mika Loof, de 25-jarige aanvaller van v.v. Zaamslag kende de afgelopen jaren al de nodige fysieke problemen. Ook dit seizoen zorgt het gewricht nog voor de nodige tegenslag.

 

“Tijdens een training in de voorbereiding van seizoen had ik het gevoel dat ik mijn knie verdraaide. Ik heb een verleden met knieblessures en dus ben ik nu extra voorzichtig als ik iets voel. Direct stopte ik met trainen en heb een MRI-scan laten maken. Daarop bleek niets te zien. In de zomerperiode heb ik rust gehouden en ben nu volop bezig om de knie weer op te trainen. Het zal nu eventjes duren voordat ik alles vol weer meedoe en wedstrijden ga spelen. Maar het doel voor mij is wel om blessurevrij te kunnen voetballen en van waarde te zijn voor de ploeg.”

 

Loof is als sinds de jeugd actief bij de vierdeklasser, waarvan hij ook in de B-jeugd nog twee jaar in een SSA met FC Axel voetbalde. Hij stapte over naar de senioren en mocht in 2020 zelfs even ‘ruiken’ aan het grote werk toen hij bij de selectie werd gehaald van de Axelaars. In een oefenpotje sloeg het noodlot toe. “Ik mocht meespelen in een oefenwedstrijd en toe scheurde ik mijn kruisband. Vervelend als je een kans krijgt je te laten zien en dat het dan zo misgaat. Er restte me niks anders dan te revalideren en te proberen om sterker terug te keren op het veld. Wel heb ik de tijd genomen voor mijn herstel om zeker te zijn dat ik niet zou terugvallen.”

 

Wel liet hij Axel achter zich en keerde terug naar Zaamslag om daar in het tweede elftal te beginnen. “Toen kreeg ik klachten aan mijn andere knie en heb ik de beslissing genomen om een jaar volledig met voetbal te stoppen. Als jeugdspeler stond ik altijd bij het eerste langs de lijn te kijken en had ik altijd een ‘dat wil ik later ook’-gevoel. Uiteindelijk ben ik weer begonnen met voetballen en aangesloten bij het eerste elftal. Ik ben blij dat ik vanuit de jeugd ben doorgekomen en hier bij Zaamslag het eerste heb gehaald.”

 

Het zegt iets over de mentaliteit en inzet van Loof die ook nu hij geblesseerd is vol overtuiging is om terug te keren in de selectie en het elftal. “Dat is wel mijn streven om dit seizoen te bereiken. Want er is niks mooiers dan voetballen. Vorig seizoen hebben we de finale van de nacompetitie verloren, heel jammer. Maar ook dit seizoen denk ik dat we een groep hebben die moet kunnen meestrijden. We hadden een goede voorbereiding en dat biedt toch vertrouwen voor een goed vervolg in de competitie. Zelf heb ik door die blessure nog geen minuut meegespeeld. Ik sta wel weer op het trainingsveld, heb looptraining hervat en ga nu stilaan weer meer meedoen tijdens de oefenvormen. Uiteindelijk hoop ik weer de stap op het veld te zetten en met goals en assists van waarde te zijn.”

 

De knie zal dan ook dit keer eerst weer uit de gedachten moeten verdwijnen. “Die kruisbandblessure ligt nu ver achter me en denk ik niet meer aan. Toch blijf je nog altijd alert maar dat moet slijten. Of ik nu in de spits kom te spelen, als rechtsbuiten of af en toe moet invallen. Het maakt me weinig uit. Speelminuten maken dit seizoen is wat telt en daar werk ik nu vol vertrouwen naartoe.”

Tim Vermeirssen een van laatste ‘jongens van ‘t durp’ bij Hulsterloo

NIEUW-NAMEN – Waar in het verleden het aantal spelers uit Nieuw-Namen aanzienlijk was in het elftal van v.v. Hulsterloo, daar is de afgelopen jaren de balans vooral doorgeslagen naar basisspelers afkomstig uit het Belgische Kieldrecht. Middenvelder Tim Vermeirssen is momenteel nog één van de laatste ‘jongens van ’t durp’ bij de vierdeklasser.

 

“Samen met Nathan van de Walle, Jan Bosman, Tom van de Waard en Christoph Praet. Al woont die laatste nu overigens in Kieldrecht. Maar het klopt wel dat de balans de afgelopen jaren de andere kant op is gegaan. Al moet je ook realistisch genoeg zijn om te bedenken dat zonder de inbreng van spelers uit onder meer Kieldrecht de vereniging misschien niet meer had bestaan op dit niveau.”

 

Vermeirssen zelf speelde in de jeugd van Hulsterloo en vertrok daarna richting de jeugdopleiding van het Belgische Nieuwkerken. Via Kieldrecht en v.v. Clinge keerde hij uiteindelijk weer terug bij de club uit zijn woonplaats. Daar is hij als centrale middenvelder een vaste waarde in het eerste elftal dat momenteel uitkomt in de 4e Klasse A van het zondagvoetbal. “Een voor ons als Hulsterloo zeker sterke klasse. Al denk ik dat we met jongens die er zijn bijgekomen zeker onze wedstrijden gaan winnen en punten gaan pakken. Het belangrijkste is voor ons om te proberen te handhaven in deze klasse. Wanneer dat lukt dan hebben we het zonder twijfel goed gedaan.”

 

Onder meer Johan Onghena, schoonbroer van Vermeirssen, en nog enkele jongens vanuit Kieldrecht zorgden voor een behoorlijke kwaliteitsimpuls voor de gepromoveerde Zeeuws-Vlamingen. “We hebben misschien een selectie waarvan de gemiddelde leeftijd iets ouder ligt dan bij andere ploegen. Maar voor ons zijn al die mannen erg waardevol en zorgen ervoor dat we uiteindelijk dit niveau zijn terecht gekomen. We hebben een leuke groep, de trainingen worden goed bezocht en het fanatisme bij iedereen is zeker aanwezig. Daarbij is het ook vooral na de trainingen en wedstrijd hier in de kantine erg gezellig. Die sfeer en saamhorigheid is voor mij als voetballer ook erg belangrijk. Dat bepaalt ook vaak of je het goed naar de zin hebt bij een club. Op dat vlak zit het bij Hulsterloo absoluut meer dan goed.”

 

Voor de middenvelder is het zijn tweede seizoen bij de senioren van de vereniging waar hij ooit zijn eerste stapjes als voetballer zetten. Een terugkeer die dus vorig jaar direct resulteerde met een promotie. “Dat was wel een mooie terugkeer. We eindigden het seizoen op een punt van kampioen NSV en promoveerde als nummer twee ook rechtstreeks. Een mooie bekroning en nu we eenmaal in de vierde klasse zitten willen we daar ook blijven. Er zijn wat jonge gasten bijgekomen en die mixen goed met de ervaren spelers die er al waren. Het leuke is dat we in deze klasse een aantal derby’s spelen tegen Vogelwaarde , Clinge en Hontenisse.”

 

Er zitten een paar heel sterke ploegen uit Brabant bij dus wat dat betreft ziet Vermeirssen het als een interessante competitie. “Daar wil ik me graag meten qua niveau. Meestal speel ik in een controlerende rol op ‘6’ of ‘8’. Een heerlijke positie waarbij je veel aan de bal komt. Het is leuk om weer terug te spelen op het dorp en met een aantal jongens van Nieuw-Namen, met mijn schoonbroer én een groep gasten die gezelligheid willen koppelen met presteren. Samen proberen er het maximale eruit te halen en daarna samen een pintje drinken, prachtig toch?”

Einde HBC’22 deed Rick Ghijs direct kiezen voor terugkeer naar Hoofdplaat

HOOFDPLAAT – Nadat zijn club v.v. Hoofdplaat besloot te fuseren met Biervliet tot HBC’22 ging Rick Ghijs mee. Maar na één seizoen was het gevoel toch niet waarop hij hoopte en koos voor IJzendijke. Nu er is besloten de fusie te beëindigen was dat voor de verdediger een signaal om terug te keren bij v.v. Hoofdplaat dat dit seizoen niet uitkomt in het standaard- maar in het reservevoetbal.

 

“Dat was voor mij absoluut geen reden om niet de stap te maken om hier op het dorp terug te keren om te voetballen. Ook mijn broer is Wouter is sinds dit seizoen teruggekeerd en dat is natuurlijk wel heel gaaf. Hij speelde bij SV Oostburg maar ook hij keerde direct terug toen bleek dat Hoofdplaat weer als zelfstandige vereniging zou doorgaan. En het bevalt geweldig. Gewoon met een groep vrienden en mijn broers Wouter en Gertjan op zondag een potje voetballen en daarna met elkaar een hapje eten hier op het dorp of een lunch met soep en broodjes in de kantine. Pilsje erbij en genieten van de derde helft.”

 

Rick is aanvoerder van het elftal en heeft bijna zijn gehele voetballeven doorgebracht op Sportpark De Oesterput. “Op dat ene seizoen HBC’22 en twee bij v.v. IJzendijke na dan. Ik heb met IJzendijke een kampioenschap behaald en een jaartje in derde klasse gevoetbald. Dat was wel mijn top als speler denk ik. Dus nu ik dat heb meegemaakt is het geen probleem om nu in het reservevoetbal actief te zijn. We hebben een leuke groep voetballers, allemaal vrienden van elkaar en daarmee samenspelen is me misschien nog wel meer waard dan elke week op een zo hoog mogelijk niveau voetballen.”

 

Hoewel de verdediger nog geen dertig is ziet hij zichzelf niet meer vertrekken bij de dorpsclub uit zijn woonplaats. “Nee, dit is ideaal. Ook in combinatie met het privéleven. Mijn zoontje gaat vaak mee naar de club en die geniet ook altijd. Er zijn voldoende mensen die een oogje in het zeil houden al, mijn vriendin is er ook vaak en dat is fijn. Hier is echt nog een dorps- en familiaire sfeer en dat is prettig. Natuurlijk proberen we om zoveel mogelijk te winnen maar zeker niet meer ten koste van alles.”

 

Nu ze weer actief zijn in het geelzwart hebben de vrienden, die wekelijks twee avonden trainen, met elkaar besloten om zo lang mogelijk bij elkaar te blijven. “Minimaal willen we allemaal het 100-jarig bestaan van onze vereniging meemaken. Dat is in 2031 dus we hebben nog een paar seizoentjes te gaan met z’n allen. Ik ben blij weer ‘gewoon’ bij Hoofdplaat te spelen. Daar is het voor mij in de jeugd ooit begonnen en zal het dus hoogstwaarschijnlijk ook weer eindigen.”

Spits Jelle Nieuwelink kiest voor speelminuten bij Vogelwaarde

VOGELWAARDE – Hoewel hij al twee seizoenen vast lid was van de eerste selectie koos aanvaller Jelle Nieuwelink bewust voor een overstap naar v.v. Vogelwaarde. De ploeg komt net als v.v. Hontenisse uit in de 4e Klasse A. ‘Ik wilde gewoon wekelijks in een eerste elftal spelen en de kansen daarop schat ik hier bij Vogelwaarde veel hoger in.’

 

Nieuwelink treedt daarmee in de voetbalsporen van vader Michel die ook bij de groenhemden met grote regelmaat doelpunten produceerde. “Dat is natuurlijk wel heel leuk en het zou mooi zijn dat ik ook hier geregeld mijn goals kan meepikken. Ik heb altijd in de jeugd gespeeld bij Hontenisse en dus ook twee seizoenen deel uitgemaakt van de selectie. Alleen moest ik het meestal doen met invalbeurten en dan ook vaak op posities waar niet altijd mijn beste kwaliteiten liggen. Dus daarom heb ik besloten deze stap nu te maken.”

 

Bij Vogelwaarde had hij na gesprekken met trainer Veli Eryürük een goed gevoel en krijgt hij nu volop kansen om zichzelf te laten zien op de plek die hij ambieert in de spits. “Samen met mijn zijn ook Bruno Steijns en Niels van Damme overgekomen van Hontenisse en dat is toch ook wel prettig. Op die manier kom je niet helemaal alleen bij een nieuwe club en dat was leuk dat ook zij besloten om deze stap te maken.”

Tot op heden heeft de 21-jarige spits het enorm naar de zin bij zijn nieuwe club en dat heeft uiteraard veel te maken met het vertrouwen dat hij voelt en de speelminuten die hij nu wekelijks in de benen heeft. “Dat is absoluut zo. Ik had het laatste seizoen bij Hontenisse minder drive dan nu. Vooral omdat ik wist dat een echte kans op mijn positie niet zou komen. Ondanks dat er nu een nieuwe trainer is had ik het gevoel dat het beter was om elders die drive weer terug te gaan vinden. Want anders zou ik misschien weer in dezelfde situatie terechtkomen en dat wilde ik niet meer. Daarom heb ik in de zomer veel voor mezelf getraind, veel gelopen om zodoende conditioneel sterker bij mijn nieuwe club te beginnen. Daar heb ik nu wel profijt van merk ik in wedstrijden.”

Dat hij zich nu fitter voelt en meer inhoud heeft op conditioneel vlak dat ervaart de inwoner van Kloosterzande als een fijn gevoel. “Niet meer afhankelijk zijn van invalbeurten maar veel vaker vanaf de start mezelf te kunnen tonen op het veld is heerlijk. En dat ik nu vooraf weet op welke positie ik sta ik ook best prettig. Dan kan ik doelgericht mezelf beter en verder ontwikkelen als voetballer. Ik ben van nature een spits die veel meevoetbalt en dat past ook in het spel dat we bij Vogelwaarde willen spelen. Daardoor Ik kom veel aan de bal en dat vind ik wel lekker. Ik ben niet de allersnelste en kies mijn momenten om diep te lopen. Op die manier probeer ik waardevol te zijn voor het elftal en als het even kan mijn goals mee te pikken.”

 

Dat moet volgens Nieuwelink kunnen leiden tot een plek in de linkerrij van de vierde klasse en misschien wel tot iets meer. “Dat zal moeten blijken, maar de top-6 moet zeker erin kunnen zitten met deze groep. Als ik dan daaraan met assists en goals een bijdrage kan leveren zo mooi zijn. Maar voorlopig is mijn belangrijkste doel om hier te groeien als voetballer en om te proberen een heel seizoen als basisspeler minuten te maken. Als dat lukt ben ik tevreden.”