Home Blog Pagina 2

Stap naar SDO’63 kwam voor Mathijn Bruijns op goede moment

0

LAMSWAARDE – Hij liep sinds zijn vijfde rond bij v.v. Steen waar hij de laatste seizoenen voetbalde bij het tweede elftal van de derdeklasser. Daar merkte hij dat de prioriteit soms minder bij het voetbal lag. Hij zocht een nieuwe uitdaging en was een eerdere toenadering van SDO’63 nog niet vergeten. Die interesse was er nog altijd en dit keer besloot de middenvelder naar ’t Heilig Land te verkassen.

 

“Michel van Bunder had me al eerder eens gepolst of ik interesse had maar ik had toen niet de behoefte om elders te gaan voetballen. Maar nu voelde ik dat dit het goede moment was om toch een keer de stap te wagen. Mezelf uitdagen en in een nieuwe omgeving weer extra drive hervinden. Tot op heden is dat een goede keus gebleken. Daarnaast hebben we bij SDO’63 met de komst van nog een aantal nieuwe jongens een prima selectie staan die wat mij betreft zeker kan gaan verrassen.”

 

Een harde doelstelling is er nog niet vastgesteld. “Nee en dat komt omdat we daar onderling niet helemaal uitkwamen. Het is natuurlijk ook niet eenvoudig om te bepalen waar we precies staan ten opzichte van andere teams. Sommigen zijn nieuw voor iedereen, sommige hebben ook veranderingen ondergaan net zoals onze groep. Ik denk dat een plek in de linkerrij mogelijk moet zijn of misschien wel meer. Dat baseer ik vooral het gegeven dat er jongens zijn bijgekomen die de selectie echt sterker hebben gemaakt. Met de komst van Niek Luime hebben we er  bovendien een speler bij gekregen die op hoger niveau al heel veel ervaring heeft opgedaan. De trainer heeft een duidelijke speelwijze en er wordt ook gedisciplineerd getraind. Al die elementen bij elkaar moeten op een gegeven moment vruchten gaan afwerpen.”

 

Tot zijn tweeëntwintigste speelde Bruijns op Steen waar hij de gehele jeugd doorliep en uiteindelijk tot het tweede elftal reikte. “Daar voetbalde ik voornamelijk als controleur op het middenveld. Bij SDO’63 is mijn rol wel wat anders. Daar sta ik vooral op ‘10’ en moet me meer met de opbouw bezighouden. Ik ben nu actiever, moet meer meters maken van box to box en op beslissende momenten de duels aangaan. Een andere manier van spelen maar wel weer een leuke ontwikkeling voor mezelf als voetballer. Net zoals ik merk dat de vijfde klasse wel een stukje fysieker is dan ik altijd bij het tweede elftal gewend was. Daar werd meer gevoetbald.”

 

Hoewel hij merkt dat hij voetballend zeker een meerwaarde is voor het elftal en vooraf technisch en in de opbouw zijn mannetje staat, weet hij ook op welke vlakken het nog beter moet. “Dat is vooral in het spel zónder bal. Daarin moet ik meer brengen, meer vuile meters maken en vooral in de duels meer mezelf laten gelden. Bij Steen kon ik dat dus vaak voetballend oplossen, nu vraagt het soms om echte duels om de bal. Daarin moet ik zeker nog meer durf tonen en fysieker mezelf wapenen.”

 

De afgelopen seizoenen kenmerkten zich voor de inwoner van Heikant ook regelmatig door lichamelijke mankementen en blessures. Dat blessurespook hoopt hij bij SDO’63 buiten de deur te houden. “Dat is wel het voornaamste doel en gaat nu, mede dankzij de inspanningen van de trainer, die ook fysio is, tot nu toe goed. Een keer een volledig seizoen voetballen zonder sores te hebben om mijn lichaam. Als dat lukt én ik kan daarnaast bij een doelpunt of vijftien betrokken zijn, dan zou ik daar nu direct voor tekenen.”

Jason de Kievit ziet linkerrij als haalbaar doel voor SV Oostburg

OOSTBURG – Hij maakte nog net het allerlaatste seizoen van SV Oostburg in het zondagvoetbal mee. Maar pas sinds de ploeg overstapte naar het zaterdagvoetbal is Jason de Kievit een vaste waarde bij de vierdeklasser. De aanvaller wil het hoogst haalbare nastreven en ziet daarin een positie in de top van de linkerrij zeker als haarbare kaart.

 

“Daar moeten we met elkaar wel naar streven vind ik. We hebben een jonge selectie maar toch ook een paar heel ervaren dertigers erbij. Die sturen en begeleiden ons heel goed en sinds ik overkwam vanuit de jeugd heb ik aan hun tips en coaching enorm veel gehad. Jonge spelers kunnen nog wel eens wisselvallig presteren maar dan merk ik wel dat ze me tijdens wedstrijden en trainingen altijd proberen te helpen. En nu ik een aantal jaar bij de selectie zit probeer ik dat op mijn beurt ook weer te doen met gasten die vanuit de jeugd overkomen.”

 

De Kievit debuteerde op zijn zeventiende onder Fabian Wilson en maakte in de opvolgende vier jaar nog Patrick Boute, Ronnie Tresonie en nu Carlo van Grimberghe mee als hoofdtrainers. “Dat zijn er op zo’n korte periode best veel. Nu met Carlo merken we wel dat de tactische accenten anders liggen dan in de seizoenen ervoor. Zelf voel ik me wel goed en voel ook het vertrouwen dat ik krijg. Meestal speel ik nu voorin als rechts- of linksbuiten, waarbij mijn voorkeur uitgaat aan een vrije rol vanaf de rechterkant. Acties maken, tegenstanders opzoeken en van daaruit proberen belangrijk te zijn voor het elftal.”

Het enige wat er in de ogen van de 21-jarige flankaanvaller soms aan ontbreekt is scoren al liet hij in de 4-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen SSV’65 zien dat hij ook dat aspect in zich heeft. Met een onvervalste hattrick had hij een groot aandeel in de overwinning. “Klopt maar toch doe ik dat nog te weinig in mijn ogen. Vaker sta ik aan de basis van een goal met een assist terwijl ik zelf in kansrijke positie nog niet effectief genoeg ben. Daarin moet ik nog meer een ‘killer’ worden van mezelf.”

 

Vanaf zijn vierde loopt hij op voetbalschoenen rond op het sportpark aan de Baljuw Veltersweg en had hij maar één doel: het eerste elftal halen. “Van Fabian heb ik die kans gekregen en die heb ik aangegrepen om niet meer uit de selectie te verdwijnen. Het is mooi om voor deze club te spelen. Mijn vrienden voetballen er, ik woon in Oostburg ook en kan op een leuk niveau voetballen. Meer heb ik niet te wensen op dit moment. Al zou ik het wel gaaf vinden om mezelf nog eens te meten op een hoger niveau, in de derde klasse bijvoorbeeld. Het liefst doe ik dat met Oostburg al zal moeten blijken of dat realistisch is qua doel.”

Voorlopig ziet hij dat de prestaties dit seizoen daarvoor nog niet constant genoeg zijn en dat het qua punten en veldspel op en af gaat. “Het gros van de groep is jong en dus is het vaak nog te grillig in het veld. De ene week lukt alles en daarna draait het stroef. Ervaring komt met speelminuten en die krijgt iedereen voldoende. Dus voor de toekomst zie ik het positief in, zeker nu vanuit de jeugd enkele talentvolle gasten al meetrainen en soms minuten maken. Wat dat betreft ben ik positief. Het zou mooi zijn om dit seizoen ons te nestelen in de linkerrij. De weg is nog lang maar ik zie daarvoor zeker voldoende kansen.”

Philippine-talent Wout van Doorn staat vrijwel dagelijks op het voetbalveld

PHILIPPINE – Bijna elke dag is Wout van Doorn wel op het voetbalveld van zijn club te vinden. Doordeweeks traint hij vier keer en op zaterdag speelt hij meestal twee wedstrijden. Het talent is actief bij zowel de O17 als het eerste elftal, waar hij ook stevig op deur klopt voor een vaste basisplaats.

 

“Het is natuurlijk heel leuk om bij de senioren wekelijks nu speelminuten te maken en geregeld ook in de basis te starten. Maar ik voetbal ook nog heel graag bij de O17 samen met mijn vrienden en bovendien het elftal wat wordt getraind door mijn vader. Ik voetbal gewoon graag en het is voor mij echt een uitlaatklep. Daarbij zorgt het er ook voor dat ik me op verschillende manier kan blijven ontwikkelen zowel bij de jeugd als de senioren.”

 

Van Doorn is woonachtig in Sluiskil waar hij zijn eerste stappen op voetbalschoenen zette bij de lokale voetbalclub. Nadat de club ophield te bestaan maakte hij de keus voor Philippine om daar te gaan voetballen in de jeugd en waar hij dus een aantal seizoenen geleden al mocht ‘ruiken’ aan het spelen bij de senioren. “Op mijn vijftiende heb ik al geregeld meegedaan met het eerste. Dat was al erg leuk en nu zit ik sinds dit seizoen er voor het eerst echt vast bij en probeer ik bij zowel de O17 als het eerste elftal mijn waarde te hebben.”

 

Bang voor overbelasting is de pas zeventien geworden middenvelder overigens niet. “Nee hoor. Ik doe dat inmiddels al een aantal jaar nu en mijn lichaam is er al goed aan gewend geraakt. Het is ook wel fijn om met voetballen bezig te zijn. Gaaf toch dat je bijna elke dag op het voetbalveld kan staan en je daardoor ook beter en sterker wordt?”

Het feit dat hij momenteel een dubbel programma aan trainingen en wedstrijden afwerkt en hij van de trainers Randy van Overmeeren en Huib Meerman veel vertrouwen krijgt als jongeling geeft hem een drive om te blijven streven naar meer en beter. “Dat is wel de bedoeling op termijn voor mijzelf. Ik mag en kan me nu meten met senioren, met volwassenen die fysiek sterk zijn en waar ik me dus tegen moet wapenen. Sneller handelen, sneller spelen en slim zijn in de duels. Daar doe ik dan zeker ook bij de O17 ook mijn voordeel mee tijdens wedstrijden.”

 

Bij zowel het jeugdteam als de senioren speelt Van Doorn op het middenveld. ‘Ik heb in het verleden ook wel in de verdediging gespeeld maar een controlerende rol op het middenveld past me veel beter. Bij de O17 dribbel ik nog graag en durf ik meer mijn acties 1:1 te maken. Bij het eerste voetbal ik vooral wat simpeler. Korte pasjes, minder lopen met de bal. Want heb wel gemerkt dat dit soms stevig wordt afgestraft. Ik heb veel voor het voetbal over en geef altijd alles. Dat zal ik ook altijd blijven doen. En zolang het kan en verantwoord is blijf ik ook voor beide teams voetballen.”

 

Het doel is om met Philippine na het kampioenschap te handhaven in de vierde klasse. “Dat moet echt wel kunnen denk ik. En daar waar ik kan zal ik er mijn stinkende best voor doen om voor het elftal mijn waarde te hebben. Persoonlijk hoop ik zoveel mogelijk minuten te kunnen maken. Op termijn lijkt het me gaaf om ooit nog eens te kijken of ik een hoger niveau ook aan zou kunnen. Tot die tijd is het Philippine wat telt en waar ik het maximale uit wil halen qua niveau en speelminuten.”

Anton Abdelrahman vol ambitie begonnen aan trainersklus bij Corn Boys

0

SAS VAN GENT – Hij verhuisde vorig jaar vanuit Den Haag naar Sas van Gent waar hij momenteel werkzaam is als leraar. Met een passie voor voetbal kwam hij logischerwijs bij Corn Boys terecht. Daar speelde hij onder meer bij het tweede- en derde elftal. Tot hij na de winterstop zichzelf terugvond als assistent-trainer van de vijfdeklasser. Sinds dit seizoen is hij hoofdtrainer en vol ambitie om het maximale uit zijn groep halen.

“Sas van Gent is een levendige gemeenschap en ook bij de voetbalclub zijn er een hoop mensen die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de vereniging. Zelf heb ik ook vanaf ik ben begonnen op tal van manieren de handschoen opgepakt. In Den Haag was ik ook heel erg veel met voetbal bezig en heb ik jarenlang in de jeugd verschillende lichtingen getraind. Hier bij Corn Boys is het voor het eerst dat ik eindverantwoordelijk ben voor een eerste elftal en dat zie ik als een prachtige kans om mijn ervaring uit het verleden toe te passen op deze fanatieke en leergierige spelersgroep.”

In totaal is hij nu begonnen aan zijn elfde seizoen als voetbaltrainer en kijkt hij met de nodige ambitie vooruit. “Ik heb zeker ambitie als trainer nu ik voor het eerste eindverantwoordelijke ben. Dus daar wil ik in de toekomst zeer zeker nog hogerop mee. Nu wil ik me vooral op alle facetten van het trainersvak bij de senioren ontwikkelen. Ontdekken waar mijn kracht ligt en wat de aandachtspunten zijn als trainer. Goed beschouwd is training geven hetzelfde als lesgeven aan een klas leerlingen. Alleen is de oefenstof anders en doceer je met een ander doel. Maar het overbrengen van kennis aan een groep is wel iets wat in me zit.”

De bekerwedstrijden waren volgens Abdelrahman een prima opmaat voor het huidige seizoen en onderdeel van een volgens de trainer goed verlopen voorbereiding. “We doen het helemaal niet onaardig en in de groep zit voldoende kwaliteit. Het is een mooie klasse met dit seizoen wel een bijzonder wedstrijdschema. Dat komt door de naderende afsluiting van de tunnelbuis. Maar daar hebben we mee te dealen allemaal. De intentie die we hebben is om gewoon voor de titel te gaan. Ambitieus? Misschien wel maar je moet durven de lat hoog te leggen. Als we bijblijven en aanhaken weet je nooit wat er allemaal mogelijk blijkt. We willen gewoon bovenin zo lang mogelijk meedoen en als ik een voorzichtige inschatting moet maken dan denk ik dat een plek bij de top-4 of top-5 zeker zou kunnen. Wanneer deze groep de lijn doortrekt zou dat resultaat geweldig zijn.”

Extra knap ook omdat er een aantal jongens zijn vertrokken en slechts een enkeling daarvoor terugkwam. “Toch ben ik blij met de kwaliteit van onze groep. Veel jonge jongens en een paar oudere gasten. Die moeten de jonkies meenemen en tot nu toe gaat dat goed. De tijd zal leren waar we gaan eindigen maar ik ben erg tevreden met hoe het draait en ontwikkelt allemaal binnen de vereniging. Hopelijk is het een omslag en een beginpunt van iets moois.”

 

Sem Coenen wil de komende jaren bij Clinge graag zijn waarde tonen

0

CLINGE – In zijn debuutseizoen als basisspeler bij het eerste elftal van v.v. Clinge wist Sem Coenen (20) net niet de nacompetitie voor promotie te behalen. Daardoor komt hij samen met zijn ploegmaats ook dit jaar uit in de 4e Klasse A van het zondagvoetbal. Daar mikt hij opnieuw op een klassering in de top-5. ‘Het kampioenschap is een brug te ver, daarvoor hebben we misschien een te smalle kern.’

Vertrek van spelers biedt kansen voor anderen

De conclusie van de jonge aanvaller is helder en realistisch. “Als je kijkt naar vooral de Brabantse teams dan hebben die veelal een grotere selectie en kunnen eventuele tegenslagen makkelijker opvangen dan wij. Bij ons zijn er de afgelopen seizoenen toch ervaren gasten gestopt. En met het vertrek van Teun en Dries van Putte naar HVV’24 toch ook jongere spelers die we goed hadden kunnen gebruiken. Dat is echter de realiteit en moeten we mee dealen. Bovendien biedt dit ook kansen aan andere jongens om nu in het eerste te laten zien wat ze waard zijn.”

Van HVV’24 terug naar vertrouwd Clinge

Coenen zelf speelde van de mini’s tot de E-pupillen bij Clinge om daarna de gehele jeugdopleiding in Hulst bij HVV’24 te gaan voetballen. In de JO19 werd hij gevraagd om terug te keren en daarop besloot hij de overstap te maken naar de club uit zijn woonplaats. “Ik ging op zondag altijd naar Clinge kijken en voelde me er echt thuis. De sfeer en het ons-kent-ons dat vind ik prettig. Daarbij had ik ook het gevoel dat de kansen voor mij om te spelen in een eerste elftal bij Clinge simpelweg veel groter waren. Dus heb ik besloten terug te keren en daarvan heb ik nog geen moment spijt gehad.”

Van spits naar rechtsbuiten

Waar hij bij HVV’24 veelal in de spits speelde is hij sinds zijn terugkeer bij Clinge vrijwel direct naar de rechtsbuitenplek verhuisd. “Daar had ik nog weinig gespeeld maar het is een positie die me erg goed ligt. Ik ben van nature ook meer iemand van de voorbereiding of de assist en niet zozeer een afmaker. Ik ben ook redelijk snel dus dat zijn allemaal wel aspecten die goed van pas komen op deze positie.”

Realistische ambities met een jonge selectie

De selectie bij de hoofdmacht is niet heel breed en bovendien ook erg jong. En dat gaat vaak gepaard met grilligheid en wisselvallige prestaties. “Dat klopt. We hebben een beroerde voorbereiding gespeeld met weinig goede resultaten. De titel was onze doelstelling want je wilt altijd het hoogste nastreven. Maar realistischer is toch om te mikken op een plek bij de bovenste vijf en dan zien of je nog een eventuele periode kan pakken. Wanneer we daarin met z’n allen slagen dan hebben we het gewoon goed gedaan.”

‘Ik wil me graag verder ontwikkelen bij Clinge’

De jonge buitenspeler voelt zich op zijn plek en is blij met het vertrouwen dat hij krijgt van de technische staf bij de club. “De stap van jeugd naar senioren is altijd een grote en dat was vorig jaar even wennen. Inmiddels weet ik mezelf wel staande te houden. Ik ben ook een speler die nooit echt gekke dingen doet, die simpel speelt ook. Ik denk dat ik het spelletje wel aardig zie en daardoor probeer om de goede keuzes te maken. Ik ben nog jong en kan nog op veel vlakken groeien. Dat wil ik graag hier bij Clinge doen. Om nog effectiever te zijn en mijn waarde te hebben voor het elftal. Ik voetbal met plezier voor deze club en hoop dat nog jaren te blijven doen.”

Handhaven is voor Martin Seghers en Steen enige wat écht telt

0

SINT-JANSTEEN – Dat het momenteel nog niet lekker draait bij v.v. Steen dat mag wel duidelijk zijn. Waar vorig seizoen de ploeg van Martin Seghers knap als vierde eindigde in de 3e Klasse C vindt men zichzelf nu een flink stuk dieper op de ranglijst terug. Toch is de middenvelder vol vertrouwen dat het tij uiteindelijk zal draaien.

‘We hebben laten zien prima op dit niveau te kunnen voetballen’

“Dat is wel het doel en ook echt mijn verwachting. We hebben laten zien prima op dit niveau te kunnen voetballen, dan kan dat een paar maanden later niet ineens allemaal weg zijn. Natuurlijk zijn we met Rory van den Branden een heel belangrijke schakel uit het team kwijtgeraakt. Maar voor de rest is de selectie zo goed als hetzelfde gebleven en hebben in Wout Vervaet van Hontenisse de groep nog versterkt.”

Het gemis van Van den Branden op het middenveld

De ervaring en vooral het loopvermogen van Van den Branden wordt echter volgens Seghers wel danig gemist. “Nu hij is gestopt merken we pas hoeveel Rory op het middenveld aan meters en werk verzette. Dat is nu aan andere gasten, waaronder ikzelf, om dat stokje over te nemen. We hebben een heel jonge groep en dat zie je soms in wedstrijden wel terug. Dan worden we op slimheid of ervaring geklopt en kost dat ons punten. Toch denk ik absoluut dat we in de selectie voldoende jongens hebben die de kwaliteit hebben om in derde klasse mee te komen. Alleen moet je wedstrijden spelen om op dit niveau ervaring te tanken en dat gaat met vallen en opstaan.”

Al jarenlang een vaste waarde bij Steen

Inmiddels is Steen alweer bezig aan het achtste seizoen in derde klasse en als het aan de centrale middenvelder ligt komen daar nog zeker flink wat seizoenen bij. “Voor de club is dit een mooi niveau, zeker als je ook een aantal derby’s kan spelen. Hontenisse en ook Clinge zijn dan we weggevallen maar wedstrijden tegen HVV’24 blijven speciaal, al is de wedstrijd dit seizoen er eentje om lering uit te trekken en qua resultaat om snel te vergeten. Als je met 5-1 verliest moeten we ons niet afvragen of het terecht was…”

Wennen aan het Weekendvoetbal

Wat wel nieuw is dat is het gegeven dat zowel HVV’24 als Steen dit jaar voor het eerst uitkomen in een klasse van het Weekendvoetbal, een derde klasse met zowel zaterdag- als zondagploegen. “Dat is ook wel weer leuk omdat je tegenstanders treft die ook voor ons onbekend zijn. Het is op sommige vlakken nog zoeken, qua formatie, qua automatismen soms en ook hoe de nieuwe teams in de competitie spelen en wat hun niveau is. We zijn niet al te best aan het seizoen begonnen en het is dan zeker zaak om snel een tandje bij te zetten met z’n allen om te trachten uit de onderste regionen weg te komen. We hebben de afgelopen jaren laten zien best een stabiele derdeklasser te zijn en daar moeten we ook nu weer naartoe werken.”

Persoonlijke ontwikkeling en ambities

Seghers speelt al sinds zijn vijfde bij Steen en zit sinds zijn zeventiende bij de selectie. Vorig seizoen was de middenvelder tijdens alle wedstrijden basisspeler en dat hoopt hij ook dit jaar onder Mario Vermeirssen weer te realiseren. Ik merk dat ik door wekelijks te spelen wel sterker ben geworden en vooral mannelijker in de duels. Nu is het vooral zaak om ook bepalender te worden met goals en assists. Dat is een facet in mijn spel wat duidelijk beter moet en waar ik hard aan probeer te werken. Maar het allerbelangrijkste is dat we als team doorgroeien en ons snel veilig kunnen spelen. Want Steen hoort zeker op dit niveau thuis.”

Assistent Giovanni Van Kouteren kent met Breskens prima seizoensstart

BRESKENS – Afgelopen seizoen werd vierdeklasser Breskens als debutant in het zaterdagvoetbal achtste op 26 punten achterstand van kampioen Lebo/ SVN. Dit seizoen beleeft het elftal van Kees Duitemeijer en assistent Giovanni Van Kouteren een komeetstart. ‘Het gaat prima tot nu toe, zaak is om deze lijn nog een heel seizoen vast te houden.’

Als voetballer was Van Kouteren (27) actief bij Terneuzense Boys waar hij bij de A-jeugd en later in het tweede elftal Kees Duitemeijer als trainer meemaakte. Vanwege zijn werk besloot de Terneuzenaar al vroeg de voetbalschoenen in de tas te laten. “Ik run een eigen horecazaak Leonidas Chocolats & Café in Sluis. Daarmee zijn we zeven dagen per week geopend en dan is zelf voetballen niet heel handig. Qua tijdsinvestering maar ook met het risico op eventuele blessures. Dus vandaar dat ik de beslissing nam om te kiezen voor mijn werk boven het uitoefenen van mijn hobby.”

Toch bleef onderhuids de voetbalmicrobe bij de Terneuzenaar al die tijd wel kriebelen. Zeker toen hij een berichtje kreeg van Duitemeijer. “Kees appte dat hij trainer werd van Breskens en dat hij op zoek was naar een assistent. Of ik daar eventueel interesse in zou hebben. Dan ga je toch nadenken en dingen afwegen. Uiteindelijk zijn we in gesprek gegaan en werd ik enthousiast. Ik had op trainersvlak ook geen ervaring en moest zien of het te combineren viel allemaal. Ik heb de uitdaging aangenomen, heb inmiddels de eerste instapcursus als trainer afgerond en moet zeggen dat het geweldig bevalt allemaal.

Het is goed te combineren en krijg van Kees ook vrijheid om dingen op te pakken. Als je alleen pylonen zou mogen neerzetten was ik er snel klaar mee geweest misschien. Maar we bespreken alles en werken samen toe naar onze doelstellingen. Dat voelt erg prettig en ook ik maak in mijn rol wekelijks nog stappen.”

Inmiddels merkt Van Kouteren ook dat het trainerschap hem behoorlijk grijpt qua uitdagingen en wakkert ook zijn ambitie wel aan. “Ik merk dat het naar meer smaakt om als trainer toe te werken naar doelen en met een groep te proberen het voetbalidee te vertalen naar het veld en uiteindelijk naar prestaties en punten.”

En op het vlak van die prestaties en punten gaat het bij Breskens crescendo. Een goede voorbereiding en een foutloze start zorgt ervoor dat de West-Zeeuws-Vlamingen onder aanvoering van het Terneuzense trainersduo de ranglijst in de 4e Klasse A aanvoert. “Er zijn meerdere sterkte teams in de competitie maar vooralsnog gaat het perfect. We spelen goed, scoren veel en als je die twee dingen goed doet dan doe je mee voor de prijzen. Dat is ook wat we willen en waar we met deze groep naartoe werken. We zijn vorig jaar begonnen om te bouwen en veel jonge en talentvolle jongens inpassen. Nu hebben we enkele ervaren krachten erbij gekregen en is de groep meer in balans. Daarmee proberen we om herkenbaar voetbal te spelen en tot op heden slagen we daar prima in.”

De rol die hij vervult bij de club bevalt hem prima en maakt hem ook nieuwsgierig. “Ik zou daar misschien wel verder in willen. Over een vervolgcursus als trainer heb ik al nagedacht, maar de VC5 cursus zat al snel vol. Voorlopig probeer ik me nog verder te ontwikkelen en hoop ik met Breskens mooie stappen te zetten. De start is goed, nu is het zaak om het tot het eind vol te blijven houden met z’n allen.”

David Almekinders wil stappen maken met jeugdige Aardenburg-selectie

AARDENBURG – Na vijf seizoenen IJzendijke nam David Almekinders bewust een ‘sabbatical’. Om meer thuis te zijn bij het gezin en even afstand van het trainersbestaan te nemen. Toen het begon te kriebelen wilde hij wel terugkeren, maar dan als ‘parttime-trainer’. Die kans deed zich voor bij AVC Aardenburg. ‘Dat was prettig en het bevalt me erg goed tot nu toe.’

Dit seizoen vormt West-Zeeuws-Vlaming een duo met Bart van de Wijnckel, die eveneens als ‘parttimer’ bij de jonge Aardenburgse selectie voor de groep staat. “We zijn er altijd samen op zaterdag zoveel mogelijk samen bij. Maar doordeweeks nemen we elk één van de trainingsavonden voor ons rekening en die samenwerking loopt tot op heden prima.”

Het was voor Almekinders, die in het verleden ook als trainer nog actief was bij v.v. Cadzand, een uitdaging om als trainer niet de volledige verantwoordelijkheid alleen te dragen. “Het was even afstemmen en wennen in het begin. Maar nu draait het en is het erg prettig dat AVC Aardenburg als club me op deze manier de mogelijkheid geeft om het trainerschap, het voetbal en het privéleven op een voor mij optimale wijze te kunnen invullen.”

De afgelopen seizoen was men bij de vijfdeklasser niet getrakteerd op klinkende resultaten en een vooruitzicht op sportief glorieuze tijden. Toch was dat voor Almekinders geen reden om de rol als trainer er niet op te pakken. “Nee zeker niet. Ik merk dat er een enorm leergierige groep jonge spelers staat. Met een tweetal wat ervaren jongens. Maar er valt nog heel veel uit te halen denk ik. Want die gasten zijn eigenlijk een paar jaar geleden té vroeg voor de leeuwen gegooid. Noodgedwongen omdat men bij de club in het standaardvoetbal wilde blijven. Dat was enerzijds mooi, maar voor de jongens kwam die immense stap misschien te vroeg. Nu gaan we back to basic om vanaf daaruit weer te bouwen.”

En dat bouwen gaat vaak met vallen en opstaan. Dat is het Aardenburgse trainersduo inmiddels wel al duidelijk geworden. “Bart is met die jongens opgegroeid en kent ze van haver tot gort. Ik ben er vrijwel blanco ingestapt. Dan zie je ook andere zaken. Ik ben blij verrast over de inzet, de trainingsopkomst en de bereidheid te leren en in zichzelf te investeren. Soms is het qua keuzes en veldspel nog wel wat naïef en worden er fouten gemaakt. Die worden, zeker door de meer ervaren teams, dan direct afgestraft. Maar we zijn in opbouw met deze groep en ze kunnen absoluut nog veel stappen maken om beter te worden. Dan zijn dat allemaal nuttige leermomenten.”

Men hoopt bij de vijfdeklasser in elk geval om het beter te doen dan het de afgelopen jaren is gegaan. “Toen ik begon heb ik niet persé naar niveau gekeken. Maar als je merkt dat jongens willen en je ziet op trainingen en ook in wedstrijden dat het spel beter wordt en jongens dingen oppakken, dan zou het mooi zijn om het te vertalen in punten. Want dat is wel waar mensen naar kijken. Ik zie het zeker positief tegemoet. Een harde doelstelling hebben we niet, maar als we dit seizoen een paar teams onder ons weten te houden dan hebben we het met z’n allen uitstekend gedaan.”

Rousseau de Poorter is nog altijd vol vertrouwen bij HSV Hoek

0

HOEK – Soms heb je spelers die nieuw zijn bij een club en vanaf wedstrijd één laten zien een absolute meerwaarde te zijn. Rousseau de Poorter (25) liet vorig seizoen dat zijn komst naar de Lovenpolder een schot in de roos was. Met zijn loopvermogen, drive en inzet was hij veelvuldig uitblinker. Ook dit seizoen toont hij, nu HSV Hoek minder draait, eveneens zijn klasse en werd tegen De Treffers terecht verkozen tot Man of the Match.

Een indrukwekkend rijtje Belgische topclubs

Voordat de rechter wingback vanuit België bij tweede divisionist Hoek neerstreek had hij er al een indrukwekkend rijtje clubs opzitten. Hij begon ooit in de jeugd van Leerne, speelde daarna voor Deinze in zijn toenmalige woonplaats. Daarna volgende nog de jeugd van Cercle Brugge, Lokeren en RSC Anderlecht. “Daar raakte ik geblesseerd aan mijn enkelbanden en ging het sportief gezien ook minder. Uiteindelijk tekenede ik bij Zulte-Waregem waar ik in de beloftenploeg kwam te spelen. Het seizoen erna kwam ik bij de A-kern, maakte mijn debuut in het profvoetbal onder Franky Dury. Maar opnieuw scheurde ik mijn enkelbanden en was het klaar.”

Blessureleed zet profdroom tijdelijk stil

Zulte-Waregem verruilde de in Haïti geboren voormalig Belgisch jeugdinternational uiteindelijk opnieuw voor Deinze. “Maar ook daar kreeg ik te maken met blessureleed. Ik brak mijn onderarm en lag er opnieuw een half jaar uit. Daarna heb ik nog in Spanje gespeeld op uitleenbasis en vervolgens ben ik naar FC Knokke gegaan om tot slot bij de amateurs van Sparta Petegem te gaan voetballen. Daar kwam ik op de radar van HSV Hoek. Ik heb wel even getwijfeld om de stap te zetten want Nederland was toch onbekend. Maar de manier van spelen hier past goed bij me. Dat is ook wel gebleken vorig seizoen. Ik kon direct van waarde zijn en we beleefden een droomseizoen. Als je zo dichtbij de titel ben in Tweede Divisie….. Echt heel erg jammer. Zeker als je bedenkt dat ons eerste doel was om veilig te spelen na het kampioenschap. Niemand hield rekening met ons, al veranderde dat na de winter wel natuurlijk.”

De stap naar Nederland en HSV Hoek

Binnen de speelwijze van Gérard de Nooijer is de wingback, zeker in combinatie met Kevin Hebbelinck, een onmisbare schakel. De manier van spelen valt ook bij het publiek meer dan in de smaak. “Het is heerlijk voetballen voor Hoek. Als je ziet hoeveel publiek er altijd is bij wedstrijden. Die sfeer is echt ongekend en veel intenser dan in België. Ik ben in Hoek wel een beter speler geworden. Volwassener, minder slordig in mijn spel ook. Ik heb die uitdaging wel nodig, ook nu wel minder goed draaien dan vorig jaar. We hebben naar mijn mening nog altijd een heel goede selectie, alleen zijn we minder scherp in de afronding. Daarnaast merk je ook dat tegenstanders zich nu anders wapenen tegen ons. Dat vraagt ook weer ander voetbal van ons. Maar ik ben er van overtuigd dat we opnieuw ons gaan redden.”

‘Bij Hoek ben ik een betere speler geworden’

De Poorter staat nog tot 2027 onder contract bij HSV Hoek waar de bescheiden Belg het enorm naar zijn zin heeft. Toch blijft hij ook dromen. “Mijn loopbaan als prof is door blessureleed even in de knop gebroken en stilgezet. Via een omweg speel ik nu op een prachtig niveau bij een mooie club. Maar ik heb nog altijd de droom om als prof te spelen niet uit het hoofd gezet. Het spelplezier is volledig terug en wie weet wat er nog in mijn tank zit. Elke training en wedstrijd is een leermoment om te blijven groeien. En waar dat gaat eindigen dat is voor later. Nu wil ik eerst presteren met HSV Hoek en de weg omhoog hier weer inzetten. We hebben laten zien een hoog niveau te kunnen halen als team. Daaruit moeten we vertrouwen blijven halen.”

Mauri Janssen hoopt met Biervliet weer terug omhoog te klimmen

BIERVLIET – Vorig seizoen schoot v.v. Biervliet als een raket uit de startblokken. Wekenlang stond de vijfdeklasser ongeslagen aan kop én pakte de eerste periodetitel. Maar gaandeweg vloeide de energie uit de ploeg. Dat voelde verdediger Mauri Janssen ook gebeuren. ‘Het was alsof we ‘op’ waren. Niets lukte nog en helaas is dat gevoel schijnbaar nog altijd niet uit ons elftal verdwenen.’

Een beroerde voorbereiding en slechte competitiestart hebben ervoor gezorgd dat Jansen en zijn ploegmaats geen koploper zijn maar hekkensluiter in de vijfde klasse. “Zo snel kan het dus blijkbaar in het voetbal wel verkeren. We missen ook nu nog altijd het ritme ondanks dat we nagenoeg dezelfde selectie hebben. Wel hebben we veel studenten die doordeweeks niet beschikbaar zijn. Misschien dat daar ook een oorzaak ligt. Al hebben we vorig seizoen laten zien dat we ons met iedereen ons goed kunnen meten dus wat dat betreft heb ik zeker vertrouwen dat we weer omhoog moeten kunnen klimmen.”

In verband met de aankomende tunnelafsluiting spelen de Zeeuws-Vlaamse teams voor de winterstop niet tegen regiogenoten maar staan er louter duels met ploegen van ‘de overkant’ op het programma. “En laten wij nou niet in het begin tegen in mijn ogen drie titelkandidaten hebben gespeeld. Als je dan zelf als ploeg nog niet de beste vorm hebt dat weet je dat het lastig wordt. Dat is ook gebleken. Toch zie ik, zeker ook na de winter, nog volop kansen om in de linkerrij te eindigen. Dat is voor ons nu in elk geval wel de doelstelling geworden.”

Janssen is naar eigen zeggen een ‘echte Biervlietenaar’ en speelde nooit voor een andere vereniging, behalve dan fusieclub HBC’22 samen met Hoofdplaat. “Vanaf de f’jes speelden we al met elkaar tot de O19. We hebben toen besloten bij elkaar te blijven en allemaal bij Biervliet door te gaan in de vijfde klasse. Zelf speelde ik in eerste instantie bij het tweede elftal. Een logische beslissing maar dat was voor mij echt even een eyeopener. Het roer moest bij mij om en dat heb ik toen vol motivatie gedaan.”

En met dat omgooien van het roer doelt de 20-jarige flankverdediger op een verandering van leefstijl. “Ik ben keihard aan de slag gegaan, anders gaan eten en leven én volop gaan sporten. In totaal ben ik daardoor ruim 30 kilo afgevallen en mezelf terug in de eerste selectie geknokt. Dat je dan op een gegeven moment ook basisspeler wordt, dat was toch wel een mooie bekroning op een periode heel hard werken.”

De knop ging om en nu voetbal ik wekelijks in het eerste elftal samen met mijn vrienden en mijn broertje. Daar heb ik heel hard voor gewerkt en dat blijf ik doen want dit voelt nu zoveel lekkerder. Het is een soort bevrijding en nu ik een basisplek heb wil ik die zo lang mogelijk behouden. Dit is echt ook mijn club, daar zet ik me behalve op ook náást het veld graag voor in. Ik zit in de sponsorcommissie en beheer de socials.”

Maar dat is niet het enige. Want op 27 maart 2027 viert de club het 100-jarig bestaan. Ook daarvoor zet hij zich in. “Ik ben lid van de jubileumcommissie en met die groep zijn we volop bezig de festiviteiten te bedenken en organiseren. Zo is er op 4 juni een bedrijfstoernooi en op 5 juni de grote feestdag. Een toernooidag met afsluitende feestavond. Dat wordt een happening en kijk ik enorm naar uit. Maar ook om richting dat eeuwfeest toch met het eerste te proberen om weer met de ploeg de weg omhoog in te zetten. Dat zou het allemaal toch wat mooier en feestelijker maken.”