Home Blog Pagina 2

Braat durft te dromen: ‘Uniek voor een club als RSV’

vv RSV
-
0
Braat durft te dromen: ‘Uniek voor een club als RSV’

Een liesbreuk, twee kruisbandblessures en een schouderblessure. Arjan Braat heeft het in zijn voetbalcarrière op fysiek gebied niet echt getroffen. Maar inmiddels weer fit, droomt de aanvaller met vierdeklasser RSV van het kampioenschap. “Ik durf dat zeker uit te spreken!”

Aan vertrouwen dus geen gebrek, bij de 31-jarige buitenspeler. “Aan het begin van het seizoen heb ik al eens gezegd dat we zouden kunnen verrassen. Toen hoopte ik top drie en nacompetitie.” Want met een brede selectie en voldoende kwaliteit, zag Braat het destijds al helemaal voor zich. “We beschikken over veel verschillende kwaliteiten. Snelheid voorin en kracht achterin.” Een gedeelde eerste plaats, laat de inwoner van Sprundel dan ook dromen. “Misschien zit er nog wel wat leuks in het vat!”

Scherp blijven

Zoals bijvoorbeeld directe promotie naar de derde klasse. “Ik durf zeker uit te spreken dat we voor het kampioenschap moeten gaan!” Gebaseerd, op resultaten uit het verleden. “We creëren altijd kansen, scoren makkelijk en zijn nagenoeg iedere wedstrijd de bovenliggende partij. Wat dat betreft komen we er tot nu toe redelijk makkelijk doorheen. Al had ik, om eerlijk te zijn, ook weer niet verwacht dat het zó goed zou gaan.” Helemaal niet na vorig seizoen, waarin de ploeg niet verder kwam dan een zevende plek. “Toen hadden ze vaak moeite om genoeg spelers te hebben, en moesten ze regelmatig jongens van het tweede of derde lenen. Dat is nu gelukkig niet meer.” Mede dankzij een aantal versterkingen én doorgeschoven jeugd. En trainer Bas Antens. “Door hem zijn we conditioneel sterk en zitten we in een goede flow.” Maar te hard van stapel lopen, wil Braat nog lang niet doen. “Soms blijven jongens tijdens de derde helft nog heel lang hangen voor een feestje, maar onze koppies moeten op scherp blijven. We moeten het echt gewoon wedstrijd voor wedstrijd bekijken.” Want één ding, weet Braat wel: “Dit is uniek voor RSV. De club heeft nog nooit derde klasse gevoetbald, dat is toch bizar? Dat besef mis ik soms. Maar dat kan ook de jeugdigheid zijn.”

Van glas

Jeugdigheid die Braat zelf, in ieder geval niet met zich meebrengt. “Ik heb ondertussen behoorlijk wat clubjes gehad.” Want begonnen bij Rood Wit, droeg hij in de jaren daarna achtereenvolgens het shirt van Unitas’30, opnieuw Rood Wit, Hoeven, Dosko en nu dus RSV.” Sinds dit seizoen, maakt hij onderdeel uit van het vlaggenschip van de club uit Rucphen. “Twee jaar geleden speelde ik hier nog in een vriendenteam en twijfelde ik om te stoppen. Tot ik contact kreeg met Bas.” Eén ding weet Braat dan ook zeker: “RSV wordt echt mijn laatste club!” Waarom viel zijn keuze op de blauwe formatie? “Het is dichtbij huis, alles is goed geregeld, het zijn leuke gasten en de club leeft. Iedere wedstrijd staan er veel mensen langs de kant, waaronder mijn ouders en vriendin.” Gelukkig voor hen, staat hij sinds de laatste weken ook weer op het veld. “Ik ben echt wel een man van glas. Heb twee keer mijn kruisband gescheurd, heb een liesbreuk gehad en de afgelopen drie maanden, was ik herstellende van een schouderblessure. Nadat mijn schouder uit de kom was gegaan.” Toch is de rechtspoot, die ooit nog eerste klasse speelde, weinig van zijn voetbaltalent verloren in de afgelopen jaren. “Vroeger moest ik het écht van mijn snelheid hebben, dat is nu iets minder geworden. Maar ik ben ontzettend tweebenig, dat is mijn wapen. En ik maak graag acties en houd van goaltjes maken.” De linksbuiten denkt voorlopig, dan ook nog niet aan stoppen. “Het liefste blijf ik nog voetballen tot mijn 34ste.” In het liefst, de derde klasse. “Dat zou geweldig zijn!”

Klik op RSV de laatste artikelen over de club.
Klik op RSV voor meer informatie over de club.

Dubbeldam blij met terugkeer op oude nest bij Corn Boys

Corn Boys
-
0
Dubbeldam blij met terugkeer op oude nest bij Corn Boys

SAS VAN GENT – Na drie seizoenen v.v. Terneuzen keerde Karsten Dubbeldam afgelopen zomer terug naar Corn Boys. Een terugkeer voor de middenvelder op het oude nest, de club waar hij als jong ventje zijn eerste stappen op het voetbalveld zette. Vooralsnog is het sportief een stapje terug, maar bevalt het voetballen in het ‘vertrouwde’ oranje, wit en blauw hem heel goed.

“Het feit dat ik nu wekelijks speel is sowieso erg prettig, al had ik van mezelf wel verwacht om tijdens wedstrijden meer te kunnen brengen. Dat is nog niet altijd gelukt zoals ik het zou willen, maar in alles is dit voor mij wel een goed stap geweest.”

De 21-jarige Sluiskillenaar, die zowel als aanvallende middenvelder of rechtsbuiten uit de voeten kan, is naar zijn zeggen wel als een sterkere voetballer teruggekeerd vanuit Terneuzen. “Daar heb ik een seizoen bij de O19 in de hoofdklasse gespeeld en vervolgens was ik twee seizoenen onderdeel van de eerste selectie. Echte kansen heb ik niet gekregen, want het merendeel van de wedstrijden speelde ik bij het tweede. Maar toch ben ik, zéker in fysiek opzicht, gegroeid als voetballer. Maar om echt stappen te kunnen zetten in je ontwikkeling heb je tegenstand, uitdaging en vooral speeltijd nodig. Daarom heb ik weloverwogen de keuze gemaakt om weer in vertrouwde omgeving bij Corn Boys in de vijfde klasse te gaan spelen.”

In die vijfde klasse van het zaterdagvoetbal vindt de ploeg zichzelf terug die in de rechtse rij. Een klassering die volgens Dubbeldam lager is dan waar men vooraf op had gehoopt. “Maar sportief liep het in het begin niet echt. We hebben na de wedstrijd tegen concurrent Vlissingen ook een trainerswissel gehad. Tom stopte en nu staat de trainer van het tweede elftal voor de selectie. We merken wel dat we inmiddels de opgaande lijn wel te pakken hebben, al laat zich dat nog niet altijd vertalen in punten en goede uitslagen.”

Een niet heel brede selectie is volgens de middenvelder mede de reden dat het soms in wedstrijden niet even eenvoudig is om met dezelfde elf namen op het wedstrijdformulier te beginnen. “Dat is een reden denk ik, maar ook dat de bal er soms niet in wil. Dan krijgen we kansen op goals en die laten we onbenut, maar aan de andere kant vliegt dan de eerste beste kans er wel in en lopen we achter de feiten aan. Irritant maar wel de realiteit. Dan voetballen we prima mee en na zo’n tegenslag valt het uit elkaar. Dat mag niet gebeuren en daarin moeten we nog beter worden. Als ons dat lukt, dan ben ik overtuigd dat de punten vanzelf gaan volgen.”

Met de terugkeer naar Corn Boys heeft hij de afgelopen maanden geleerd om ook wel anders te gaan voetballen. “Zelf ben ik van nature een meer voetballende speler en in deze competitie is het soms veel duwen en trekken, veel duels uitvechten en fysiek voetbal. Daarin heb ik wel stappen gezet en is leerzaam. Maar ooit hoop ik nog wel een keer een stap omhoog te maken. Puur om te ontdekken waar mijn plafond ligt. Die uitdaging heb ik nodig als voetballer, maar om nu weer even een tijdje met vrienden te kunnen voetballen is voorlopig wel even mooi.”

Klik op Corn Boys voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Corn Boys voor meer informatie over de club.

Internos knokt tegen degradatie: ‘Stapje extra zetten’

vv Internos
-
0
Internos knokt tegen degradatie: ‘Stapje extra zetten’

In plaats van direct weer meedoen voor promotie, bivakkeert Internos een jaar na de degradatie uit de derde klasse, ook een niveau lager in de gevarenzone. Maar ondanks de mindere resultaten, geniet middenvelder Tom Staps nog net zo van het spelletje. “Voetbal blijft de leukste sport die er is!”

Ook als je meer verliest, dan wint. Zo blijkt. “Ik ga nog steeds iedere zaterdag met plezier en energie naar de club. Om te winnen!” Toch lukt dat dus vaker niet, dan wel. “Veel wedstrijden hebben we echt maar nipt verloren. Soms omdat we zelf de kansen niet afmaken, maar ook door een stukje conditie en winnaarsmentaliteit.” Want vooral op personeelsvlak, kennen ze bij Internos dit seizoen de nodige problemen. “Er zijn wat jongens gestopt, waardoor we vaak maar met een kleine groep trainen.”

Geloof

Een vervelende situatie, vertelt Staps (24). “Het is een combinatie van factoren. Onze kern bestaat uit leuke gasten en als op zaterdag om half drie het fluitje gaat, gaat iedereen er ook vol voor, maar als je dan na zeventig minuten toch weer merkt dat het lastig wordt, is dat wel heel moeilijk.” Want, realistisch als Staps is: “Het is ook een stukje kwaliteit. Zo eerlijk moet je zijn.” Toch weigert de inwoner van Etten-Leur, werkzaam als data-analist, om de handdoek in de ring te gooien. “Als je net een stapje extra zet voor elkaar, kom je al heel ver.” Precies zoals ze aan het begin van het seizoen deden. “We begonnen prima, dus ik had niet verwacht dat het uiteindelijk zo moeilijk zou worden.” Desondanks, is dat dus de realiteit. “Daarna kwamen we in een negatieve spiraal en snakten we echt naar een overwinning.” Het gat naar de veilige achtste plaats, is dan ook groot. “Vanaf nu spelen we eigenlijk alleen nog maar finales.” Finales, die gewonnen moeten worden. “Met volle inzet, ben ik er met deze groep van overtuigd dat het kan. Als je een paar keer wint, doe je weer mee.” Het doel, is wat Staps betreft dan ook niet veranderd. “Hoe lastig het ook wordt, handhaven is nog steeds onze doelstelling. Dat geloof moet echt bij ons gaan ontstaan.” Want het verschil met vorig seizoen, is aanzienlijk, heeft hij gemerkt. “In de derde klasse heb je bij iedere tegenstander een paar spelers met individuele kwaliteiten, die er echt bovenuit steken. Dat is nu veel minder. Nu draait het veel meer om het spelen als een team.” De verschillen onderling, zijn daardoor wel kleiner, vertelt Staps. “Iedere wedstrijd is interessant om te spelen. Bijna alle ploegen kunnen het elkaar moeilijk maken.”

Stofzuiger

Gemakkelijk, wordt het de komende weken dan ook niet. Beseft ook Staps zich. “Maar het is wel leuk om er samen voor te gaan.” Want, voegt hij daaraan toe. “Die spanning is mooi. Net als die beleving. Daar doe je het uiteindelijk ook voor, als voetballer.” In zijn geval, dus als speler van Internos. “Ik voetbal hier al vanaf mijn vijfde en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor, is simpel. “Het is een leuke vereniging, met gezellige mensen en ik kom iedere keer met plezier naar de club. Vooral dat sociale aspect, is voor mij heel belangrijk. Ik zit hier echt op mijn plek.” Een vertrek uit Etten-Leur, ziet de middenvelder dan ook niet zo snel gebeuren. “Eigenlijk weet ik zeker dat ik altijd bij Internos blijf!” Spelend als stofzuiger op het middenveld. “Ik moet het vooral hebben van mijn verdedigende kwaliteiten, het kort zitten en mijn loopvermogen. Aan de bal, ben ik niet de beste.” Zijn eigen kwaliteiten, kent Staps dan ook als de beste. “De bal afpakken en inleveren bij de betere voetballers.” Precies wat voetbal voor hem zo mooi maakt. “Dat is de essentie van een teamsport. Ieders individuele kwaliteiten samen benutten.” Om op die manier, Internos in de vierde klasse te houden. “Daar gaan we vol voor!”

Klik op Internos voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Internos voor meer informatie over de club.

Trainerschap dames Sluis/ Aardenburg bevalt Carlo Gelauf goed

S.V. Sluis
-
0
Trainerschap dames Sluis/ Aardenburg bevalt Carlo Gelauf goed

SLUIS/ AARDENBURG – Bij verschillende jeugdteams van Breskens stond Carlo Gelauf al eens eerder voor de groep. En later ook als trainer bij de dames van Breskens/ Schoondijke/Cadzand. Maar nu is hij voor het tweede seizoen trainer van de dames bij Sluis/ Aardenburg. Dat deed (en doet) hij sindsdien met veel plezier.

“Toen ik de vraag kreeg om bij Sluis/Aardenburg het stokje over te nemen was ik bij Breskens trainer van de MO15. Er zijn in het amateurvoetbal ook altijd trainers tekort dus toen de vraag kwam zag ik het als een mooie uitdaging en heb ik eigenlijk gelijk ‘ja’ gezegd. Mijn eigen voetbalachtergrond is er vooral eentje op recreatief niveau, maar het neemt niet weg dat ik met heel veel passie en overtuiging de rol als trainer op me neem.”

De resultaten kunnen wellicht beter, maar dat is volgens Gelauf bij de dames niet het allerbelangrijkste aspect. “Natuurlijk wil je altijd winnen, maar door aantoonbare oorzaken zoals ploegenwerk bij een aantal en een paar langdurige blessures missen we soms een aantal belangrijke speelsters en dan loop je wel eens tegen onnodig puntverlies op. Dat is in ons geval zeker het geval geweest en jammer genoeg sta je dan wat minder hoog dan je zou kunnen of willen.”

Vanuit de MO17 zijn er een aantal jonge meiden doorgestroomd en ook dat vraagt volgens de trainer een bepaalde mate van gewenning. “Het verschil tussen de jeugd en de vierde klasse bij het damesvoetbal is toch een fikse stap. De jonge meiden hebben het goed opgepakt en inmiddels hun draai gevonden in het seniorenvoetbal. We hebben een mix qua groep met een aantal oudere speelsters en jonge meiden. Dat klikt goed samen en het is prachtig om dan te zien dat het een heel hechte groep is bij elkaar. Dat de resultaten dan soms achterblijven is jammer. Maar het gaat er mij vooral om dat ze plezier beleven aan het spelletje, de rest komt dan uiteindelijk vanzelf wel.”

Het mooiste is volgens de trainer dat de speelsters vooral positief blijven naar elkaar toe. “Negativiteit helpt niemand en daar waken we voor. We blijven positief naar elkaar en naar tegenstanders. Het sociale aspect van teamsport is cruciaal. Zowel op als naast het veld. Want tijdens de derde helft is voor de meiden minstens zo belangrijk.”

De rol van hem als trainer schetst hij heel duidelijk: “Dat de meiden gewoon lekker kunnen trainen en op zaterdag lekker kunnen voetballen. We willen winnen, maar iedereen krijgt altijd speeltijd. Dat is iets wat we met elkaar hebben afgesproken en wat eigenlijk vanuit de groep zelf is aangedragen. Dus daar heeft iedereen vrede mee. Het doel was om in de middenmoot te spelen maar dat is dus nog niet gelukt. Voorlopig proberen we om in het restant nog zoveel mogelijk puntjes te pakken. Maar zoals gezegd is één aspect het allerbelangrijkste ten opzichte van winnen: plezier hebben en houden. En dat is bij iedereen binnen onze groep, inclusief de staf, zonder twijfel het geval!”

Klik op SV Sluis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Sluis voor meer informatie over de club.

‘Ik had verwacht dat we hoger zouden staan’

vv SVC
-
0
‘Ik had verwacht dat we hoger zouden staan’

Als nummer drie via de nacompetitie gepromoveerd naar de vierde klasse, kent SVC voorlopig een uitdagend seizoen. Zorgen maken om degradatie, doet de twintigjarige Brent van Engelen zich ondanks een plek in de gevarenzone echter nog niet. “Maar ik had wel verwacht dat we hoger zouden staan.”

Helemaal, omdat de ploeg uit Standdaarbuiten met zes punten uit de eerste drie wedstrijden uitstekend aan het seizoen begon. “Toen dacht ik echt dat we de top vijf zouden kunnen halen. Dan valt dit natuurlijk wel tegen…” Want strijdend tegen degradatie, had er volgens Van Engelen veel meer ingezeten. “We hebben een paar keer echt onterecht verloren. Ook van ploegen die bij ons in de buurt staan.”

In het eerste

Zijn terugkeer bij SVC, is op sportief vlak dan ook nog niet helemaal geworden wat hij er op voorhand van had gehoopt. “Ik ben hier op mijn zesde begonnen, maar als tweedejaars D, ben ik toen naar Virtus gegaan. Vooral omdat we naar Zevenbergen verhuisden én het niveau daar in de jeugd wat hoger was. Dus het was ook een soort stap omhoog.” Tot een debuut in het vlaggenschip, kwam het uiteindelijk niet. “Er was op het middenveld veel concurrentie, daarom wilde ik eigenlijk niet in het eerste spelen.” Sinds dit seizoen terug op het oude nest, heeft Van Engelen zijn plekje gevonden. “Het is heel leuk om weer terug te zijn! Veel teamgenoten kende ik nog van vroeger. Die zaten toen al in het eerste, terwijl ik nog in de F’jes zat, haha. Dat vind ik best wel leuk.” En dat terwijl de inwoner van Zevenbergen er nooit echt van droomde, om in het eerste van SVC te spelen, vertelt hij. “Dat doel had ik nooit. Ik hoopte op een profclub!” Een profclub, werd het uiteindelijk niet. De vierde klasse wel. “Het is veel lange ballen en fysiek.” Een manier van spelen die hem naar eigen zeggen, niet altijd even goed ligt. “Ik ben meer van het voetballen.” Vaak als controlerende middenvelder. “Meestal speel ik op zes. Meer verdedigend, dan echt de opbouw doen.”

Spel maken

Kwaliteiten, die ze de komende weken hard kunnen gebruiken bij SVC. “We moeten nog twee plekjes stijgen, maar ik verwacht dat we ons gaan handhaven! Daar heb ik alle vertrouwen in.” Waar dat vertrouwen op gebaseerd is? “Tegen goede ploegen zakken we vaak wat meer in, dan geven we weinig weg. Terwijl we tegen mindere teams meer moeten aanvallen. Dan verliezen we. Daar moeten we een balans in zien te vinden.” Want, zo vertelt Van Engelen. “We vinden het soms lastig om het spel te maken. In de counter zijn we eigenlijk beter.” Al kan de ploeg ook daar, nog wel wat stappen in maken, vindt hij. “Effectiever met de kansen omgaan. Dat kan nog wel beter. En minder kansen weggeven natuurlijk.” Voor nu, in het shirt van SVC. “Voorlopig zit ik zeker weten op mijn plek, dus ik wil eerst een paar jaar hier spelen. Al moet je altijd kijken wat er overblijft qua spelers.” Een terugkeer bij Virtus, sluit hij in ieder geval niet bij voorbaat uit. “Wie weet ooit, maar nu niet.”

Klik op SVC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SVC voor meer informatie over de club.

Routinier Edwin van de Voorde voorlopig nog niet klaar bij Clinge

VV Clinge
-
0
Routinier Edwin van de Voorde voorlopig nog niet klaar bij Clinge

CLINGE – Waar de afgelopen jaren v.v. Clinge kon bogen op een flinke groep ervaren krachten, daar heeft de club dit seizoen noodgedwongen moeten teruggrijpen op vooral jonge jongens. Aanvoerder en meest ervaren kracht Edwin van de Voorde kijkt trots naar de ontwikkeling van de ploeg en de huidige vierde plek in de 4e Klasse A. ‘Gezien de kracht van de Brabantse teams  en de onervarenheid in onze selectie is dit voor nu misschien wel het maximaal haalbare.’

Na de degradatie stopten er zeven ervaren basiskrachten bij Clinge en werd de groep aangevuld met jongens uit eigen jeugd en het tweede elftal. Geen ideale start om op een niveau lager dan direct voor de prijzen mee te strijden. “Achteraf gezien is het misschien goed dat we zijn gedegradeerd. Nu spelen we een niveau lager en doen we goed mee in de subtop. De jonge jongens krijgen nu meer tijd om te wennen en aan te haken. Het duurde even voordat de puzzelstukjes in elkaar pasten maar dat gaat steeds beter en beter.”

De centrale verdediger is in het jonge elftal een verlengstuk van de trainer en probeert zijn manschappen binnen de lijnen te coachen, neer te zetten en aan te sturen. Hij voelt zich na al die jaren als een vis in het Clingse water. “Toen ik met mijn vriendin Rowena, inmiddels mijn vrouw, verhuisde naar Zaamslag kwam ik per toeval in contact met Harold Biesbroeck, toen voorzitter van Clinge. Ik ging er praten en dat gevoel was direct goed. Ik besloot om niet in Zaamslag maar bij Clinge te gaan spelen, vooral ook omdat zij op zondag speelden. Tot op heden een geweldige keus waar ik nog geen seconde spijt van heb gehad.”

Hij startte ooit met voetballen in de jeugd van Schoondijke. Daar zag hij zichzelf op zijn dertiende terug bij de A-junioren. “Dat was voor mij het teken om naar Breskens over te stappen omdat ik met leeftijdsgenootjes wilde spelen. Uiteindelijk kreeg ik op mijn zestiende de kans in het eerste van Breskens en speelde daar acht seizoenen in het eerste. Daarna volgde nog één jaar bij AVC Aardenburg waar we met een groep Bressiaanse vrienden handhaving in vierde klasse realiseerden. Door de verhuizing naar Zaamslag koos ik voor een stap hogerop, dat werd dus Clinge waar ik bezig ben aan mijn twaalfde seizoen.”

Van de Voorde is inmiddels vader van drie kinderen en maakte in zijn jaren bij Clinge drie kampioenschappen en evenveel degradaties mee. “Ik ben hier vanaf het eerste moment uitstekend opgevangen en voelde me gewaardeerd en welkom. Volgend jaar ga ik zeker nog door. Als ik 37 word dan bestaat de club 100 jaar. Dat wil ik graag nog meemaken als actief spelen. Daarna is het aan de jeugd. Tot die tijd zal ik mijn stinkende best doen om die jonge gasten zoveel mogelijk klaar te stomen om het stokje over te nemen. Hopelijk kunnen we dit seizoen nog een periode pakken. Of het moment goed is om weer een stap te zetten weet ik niet, maar leerzaam is het sowieso voor iedereen. Het is echter geen must. Realistisch kijkend zitten we qua niveau een beetje tussen de derde- en vierde klasse in.”

“We zetten stappen vooruit en het zou mooi zijn als er wellicht nog wat versterking van buitenaf kan bijkomen om de groep breder en sterker te maken. Voor mezelf hoop ik vooral fit te blijven, mijn waarde te tonen en uiteindelijk hier op een mooie manier afscheid te kunnen nemen. Maar zover is het voorlopig nog niet. Het spelletje is nog veel te leuk en ik wil hier met Clinge nog een tijdje mooie resultaten neerzetten.”

Klik op VV Clinge voor meer artikelen over de club.
Klik op VV Clinge voor meer informatie over de club.

‘Soms gingen we gewoon met het vliegtuig’

Unitas 30
-
0
‘Soms gingen we gewoon met het vliegtuig’

Werkzaam als interim financial, blijft voetballen voor Bas van Beckhoven toch het leukste wat er is. En nadat hij dat eerder deed in de jeugdopleiding van Willem II/RKC, FC Den Bosch en in Amerika, is de verdediger sinds dit seizoen neergestreken bij vierdedivisionist Unitas’30. “Ik krijg er heel veel energie van.”

En dus is de 24-jarige Van Beckhoven blij, dat hij het is blijven doen. Want zo vanzelfsprekend, was dat eigenlijk nog niet, vertelt hij. “Ik ben vorig jaar afgestudeerd, en daardoor wist ik niet zeker of ik kon blijven voetballen. In combinatie met mijn werk en verschillende cursussen, is het soms best lastig.” Toch vindt de inwoner van Chaam het juist daarom fijn, om wekelijks op het veld te staan. “De voetbal is voor mij echt een uitlaatklep. Even niet dat serieuze van het werk, maar kleedkamerhumor.”

Madonna

Bij Unitas’30 dus. “Vorig jaar februari namen ze contact op, omdat Bas Rockx naar RBC ging.” Op zoek naar een nieuwe linksback, kwamen ze bij hem uit. “Ik was toen bijna klaar met studeren in Amerika, en wilde graag weer naar Nederland komen.” In mei afgestudeerd en met zijn master in Finance op zak, zag Van Beckhoven een stap naar Etten-Leur wel zitten. “Het niveau waarop ik voetbalde in Amerika, is vergelijkbaar met dat van Unitas’30.” Hoe kijkt hij terug, op zijn vier jaar in de Verenigde Staten? “Het is een heel andere cultuur. Mensen leven daar totaal anders.” In zijn geval, in combinatie met school. “Je leeft echt als een topsporter. De faciliteiten zijn fantastisch. Elke dag trainen, eten op de club, krachttraining, ijsbaden, bubbelbaden. Je wordt behandeld als een profvoetballer.” Ook bij uitwedstrijden. “Dan gingen we soms gewoon met het vliegtuig.” De leukste avonturen, beleefde Van Beckhoven dan ook buitenom het voetbal. “Ik heb nog een keer bij Madonna thuis gevoetbald. De zangeres. Haar geadopteerde zoontje wilde zich graag ‘meten’ en ons team, speelde op het hoogste niveau in de buurt. Dus werden we, van net buiten New York, naar Hamptons gebracht, om daar in haar tuin te voetballen.” Foto’s, heeft hij daar niet van. “Die mochten we natuurlijk niet maken.” Indrukwekkend, was het wel. “Het was een enorm landhuis, met een voetbalveld in de tuin. En we werden opgehaald met golfkarretjes.” Lijkt het voetbal in Amerika op dat in Nederland? “Het is daar veel directer. Echt gericht op winnen. Alle gasten zijn fit. Echt van die opgepompte gasten, die heel gemotiveerd zijn, graag willen én er vol opklappen. Ik denk dat ze het in de Vierde Divisie, prima zouden doen.” Al zou het even wennen worden. “Het voetbal hier, is veel verzorgder. Dat maakt het wat mij betreft leuker.”

Schedel gebroken

En dat begon voor Van Beckhoven, allemaal bij Chaam. Toen hij een jaar of zes oud was. “Op mijn elfde ben ik vervolgens gescout door Willem II/RKC, en daarna heb ik nog bij Brabant United en FC Den Bosch gespeeld.” Om vervolgens, naar België te vetrekken. “Dat was eigenlijk het plan, maar toen kwam New York. Dan is het een makkelijke keuze, haha!” Profvoetballer, werd Van Beckhoven uiteindelijk dus niet. “Op mijn zestiende heb ik mijn schedel gebroken, waardoor ik anderhalf jaar niet heb gevoetbald. Daarna merkte ik dat ik niet meer op mijn oude niveau kon komen en dat het aanpoten was.” De linkspoot ging op school terug van vwo naar havo en moest ook op voetbalgebied, een stapje terug doen. “Als je in een jeugdopleiding niet bij de beste spelers hoort en het vooral van hard werken moet hebben, moet je realistisch zijn. Ik vond het heel leuk om te doen, maar deed het niet alleen maar om profvoetballer te worden. Mijn studie nam ik ook gewoon serieus.” En dus, belandde hij bij Unitas’30 in het amateurvoetbal. “Ik ben ook nog gevraagd door Chaam, daar heb ik even over nagedacht, maar ik vind het toch het leukste om op niveau te voetballen.” Niveau, dat hij vond in Etten-Leur. Al vallen de resultaten in de Vierde Divisie wat tegen, vindt Van Beckhoven. “Met de middelen die we hebben, doen we het goed. We voetballen leuk, alleen kan iedereen van iedereen winnen.” Na de promotie van vorig jaar, is de ploeg daardoor wel verwikkeld in een felle degradatiestrijd. “Ik heb er alle vertrouwen in dat we ons gaan handhaven! Dat moet gewoon lukken.” Want, zo is hij van mening: “We zijn niet de best voetballende ploeg, maar moeten het hebben van karakter en hard werken. Momenten kiezen en gedisciplineerd spelen.” Met hem, als linksback. “Ik speel wel een beetje op zijn Amerikaans. Veel opkomen en gas geven.” Of Van Beckhoven dat ooit weer op een hoger niveau wil doen, weet hij nog niet. “Ik heb niet het gevoel dat ik een stap moet maken. Tuurlijk zou ik ervoor openstaan, maar het is niet per se een doel. Het moet ook allemaal maar passen met mijn werk.” Voorlopig, zit hij dan ook uitstekend op zijn plek. “Ik vind het gewoon leuk om lekker te voetballen. Het is voor mij echt een uitlaatklep en ik kan er mijn energie in kwijt!”

Klik op Unitas’30 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Unitas’30 voor meer informatie over de club.

Martijn van Lent al gestart als nieuwe Hoofd Jeugdopleiding bij Terneuzen

VV Terneuzen
-
0
Martijn van Lent al gestart als nieuwe Hoofd Jeugdopleiding bij Terneuzen

TERNEUZEN – Met een verleden als speler én als (jeugd)trainer bij v.v. Terneuzen is men bij de zaterdag derdeklasser blij dat Martijn van Lent aan de slag gaat als de nieuwe Hoofd Jeugdopleiding. Eigenlijk de bedoeling pas vanaf 1 juli 2026, maar de Terneuzenaar is ook nu al begonnen met wat werkzaamheden.

“Hoewel ik ook bij Spui heb gevoetbald en er het tweede elftal heb getraind, ben ik natuurlijk voornamelijk bij Terneuzen actief geweest. Daardoor is de vereniging me goed bekend en ken er heel veel mensen. Ik denk dat mijn betrokkenheid die ik heb binnen de club en ook het feit dat men mij heeft gevraagd aangeven dat er veel vertrouwen is. Het is voor mij na de andere rollen die ik binnen de club heb gehad een mooie nieuwe stap om de jeugdopleiding bij Terneuzen weer verder op de rails te gaan zetten. Niet alleen, maar samen met een hele groep betrokken clubmensen.”

Op zijn 26e moest Van Lent stoppen met voetballen door aanhoudende blessures. Met een CIOS-opleiding en profiel voetbal als achtergrond begon hij met het geven van trainingen bij voetbalschool Young United. Daar kwamen toen jeugdteams bij Terneuzen en uiteindelijk het tweede elftal bij.

Na een jaartje zonder functie begon het toch te kriebelen en dus kwam de vraag van v.v. Terneuzen op een goed moment. “Zeker. Ik heb er ook echt veel zin in. Want we zijn de afgelopen jaren misschien niet altijd even goed omgesprongen met ontwikkelingen en kansen die er lagen. Daardoor zijn we qua jeugd achterop geraakt en dat willen we nu stap voor stap weer gaan herwinnen. De jeugd moet weer terug naar een hoger niveau, richting eerste klasse en hoofdklasse. Maar ook proberen om nieuwe leden te werven en alle categorieën weer gevuld te hebben. Ambitieuze plannen, maar wel op een geleidelijke manier. Dat is waar we naar willen toewerken.”

Een ander speerpunt bij de Terneuzense club is om in de toekomst te streven naar een groot aantal jongens uit eigen jeugd die uiteindelijk het eerste elftal bereiken. Nu zijn dat er slechts een aantal die zijn doorgebroken de laatste jaren. “Dat aantal willen we graag weer zien groeien de komende jaren om op die manier meer een eigen identiteit te kweken als club. En dat begint uiteraard met een goed beleid vanuit de jeugd. Ik ga daarin het operationele deel doen, terwijl Timon Heida het beleid op papier zal vormgeven. Daarnaast hebben we een groep enthousiaste en vakbekwame kaderleden en coördinatoren om het geheel te gaan begeleiden. Ik zie enorm uit naar deze uitdaging en ben er van overtuigd dat we uiteindelijk weer de stap omhoog gaan maken. Daar gaan we in ieder geval alles aan doen.”

Een goede communicatie is daarbij volgens Van Lent essentieel. En laten zien waarvoor je staat. “Zo hebben we als club een samenwerking met de stichting ‘Stop Schelden met KK’ en dragen alle teams vanaf de mini’s tot en met het eerste dit initiatief ook uit. Binnen de jeugd zijn ook spelers van het eerste elftal als trainers betrokken bij verschillende teams. Zo willen we stapsgewijs de weg omhoog met de jeugdopleiding gaan inzetten om over een aantal jaar te kunnen oogsten.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Terneuzen
Klik hier voor meer informatie over VV Terneuzen

‘Ik kan soms echt genieten van die gasten’

vv Hoeven
-
0
‘Ik kan soms echt genieten van die gasten’

Lastig om in te schatten hoe het seizoen met een jonge groep precies zou verlopen, gingen ze bij derdeklasser Hoeven in eerste instantie voor handhaving. Maar nu de ploeg zich daarover geen zorgen meer hoeft te maken, durft Jurgen Pertijs stiekem een beetje naar boven te kijken. “Het linkerrijtje zou mooi zijn!”

En dus mikt de 32-jarige Pertijs op een plek bij de eerste zeven. “Als ons dat lukt, hebben we het gewoon goed gedaan.” Want met een jonge groep en veel onervarenheid, was het lastig om in te schatten, vertelt de inwoner van Roosendaal. “Daardoor was onze doelstelling in eerste instantie gewoon om erin te blijven. Zeker omdat we in het begin wel wat punten hebben weggegeven.” Toch zijn die degradatiezorgen, inmiddels wel verdwenen. “Het moet raar lopen willen we nog in de problemen komen.”

Stuk stabieler

Sterker nog. Het verschil met nummer twee HVV’24, is slechts vijf punten. “Het zit allemaal nog dicht bij elkaar.” Stiekem, kijkt Pertijs dan ook naar boven. “Met de groep die we hebben, doen we het prima. Maar alles wat we nog mee kunnen pakken, is mooi meegenomen.” Helemaal, met de flow waar ze bij Hoeven nu in zitten. Al is dat ook indirect een gevaar, beseft de routinier. “We moeten soms beseffen dat het niet altijd mooi hoeft te zijn. Een keer lelijk winnen is ook niet erg. Al wil je natuurlijk ook weer niet 26 wedstrijden de lange bal spelen.” Op zoek naar de balans, dus. “Af en toe moet je het zakelijk en pragmatisch insteken. Dat gaat steeds beter.” Want een jonge groep of niet, Pertijs ziet genoeg ontwikkeling. “In de verdediging én omschakeling, zijn we een stuk beter geworden. Het is heel fijn als verdediger, dat er een keer op het middenveld een overtreding wordt gemaakt.” Zodat een hoop kansen, voorkomen kunnen worden. “In het begin kregen we te veel tegengoals, nu houden we vaker de nul en zijn we een stuk stabieler.” Met hem, als centrale verdediger of rechtsback. “Het liefste speel ik centraal, omdat je daar minder moet lopen. Dat is op mijn leeftijd wel lekker.” Toch speelde hij in al zijn jaren bij het eerste, vooral als rechtsback. “Ik ben geen back die er steeds overheen klapt. Moet het vooral hebben van een stukje positionering en zorgen dat ik verdedigend goed sta. Een beetje de controle houden.”

Lekker voetballen

Bij de club, waar Pertijs al sinds zijn vijfde speelt. “Op mijn zeventiende deed ik voor het eerst mee bij het eerste en toen ik tweedejaars A was, ben ik definitief aangesloten. Dit is nu mijn dertiende seizoen.” Voor een andere club spelen, deed de verdediger niet. “Ik ben ook nooit gevraagd, maar anders had ik het antwoord wel geweten.” Want Hoeven, voelt als thuis, voor Pertijs. “Het is gewoon een gezellige dorpsclub, die leuk meedoet en waar alles om het voetballen heen, ook heel belangrijk is. Daar ga ik goed op.” Ondertussen, kent hij natuurlijk dan ook iedereen. “Ik ben ook lang jeugdleider geweest, met sommige jongens speel ik nu gewoon samen.” Hoe dat is, als routinier in een jong team? “Leuk! Vooral ook omdat je anders denkt over bepaalde dingen. Op mijn leeftijd, maak je jezelf niet meer zo snel druk om dingen. Terwijl op je 23ste, alles nog draait om de voetbal. Nu wil ik gewoon lekker een potje voetballen en het naar mijn zin hebben.” En wedstrijden winnen. “Daar gaat het spelletje nog steeds om. Ook omdat het dan toch een stuk lekkerder is, om op dinsdag weer te gaan trainen.” Aan het fanatisme, kan het bij Hoeven in ieder geval niet liggen. “Ik kan soms echt genieten van die gasten, als ik ze dan volle bak terug zie sprinten.” Al slaan ze zo nu en dan, ook wel eens door, lacht Pertijs. “Dan komen ze met allemaal tactische dingen, terwijl ik dan denk: laten we eerst die bal naar een blauwe spelen.” Hoe dan ook, aan stoppen denkt hij nog lang niet. “Ik heb het geluk dat ik nooit zware blessures heb gehad en ik herstel nog altijd goed. Dus zolang ik het idee heb dat ik goed meekan, blijf ik doorgaan.” Ondanks, dat de voetbal tegenwoordig niet meer het belangrijkste is in zijn leven. “Ik heb naast een zoontje van zeven maanden, een dochtertje van drie. Die komt altijd kijken en is echt over de zeik als ze niet mee mag, haha!”

Klik op VV Hoeven voor meer artikelen over de club.
Klik op VV Hoeven voor meer informatie over de club.

‘Het voelt goed om sponsor te zijn’

vv Wernhout
-
0
‘Het voelt goed om sponsor te zijn’

Even over nagedacht, besloot Janus Machielse van De Meijer Staalbouw om ruim twee jaar geleden hoofdsponsor te worden van Wernhout. Want ondanks dat de eigenaar van de staalleverancier zelf niks met voetbal heeft, vindt hij het toch wel een mooie eer. “Ik doe het voor de jeugd hier op het dorp.”

Een klein beetje het stokje overgenomen, van zijn voorganger bij De Meijer Staalbouw. “Toen Jef (de Meijer) nog eigenaar was, zijn ze jarenlang jeugdsponsor geweest.” Tot de club twee jaar geleden, aanklopte bij Machielse (63). Die sinds 2017 de scepter zwaait bij het staalbedrijf. “Ze hadden geen hoofdsponsor meer. Of ik dat wilde doen…” Bewust van de uitdaging in de omgeving, ging de inwoner van Zevenbergen met de voetbalvereniging in zee. “Wernhout is natuurlijk geen werelddorp en veel bedrijven zijn hier al weg. Dan blijft er op een gegeven moment weinig over.”

Voor de jeugd

En dus besloot hij met De Meijer Staalbouw, nog wel gevestigd in Wernhout, hoofdsponsor te worden. Voor drie jaar. “Ik heb er wel even over nagedacht, want het gaat toch over geld.” Daarbij, lacht Machielse. “Heb ik helemaal niks met voetbal. Heel vroeger, heb ik even bij Virtus gespeeld.” Heel vaak op de club, komt hij dan ook niet. “Heel zeldzaam ga ik eens kijken. Verder heb ik het veel te druk met mijn werk en mijn gezin.” Een trotse sponsor, is Machielse desondanks wel. “Het voelt goed om sponsor te zijn. Daarom heb ik het ook gedaan, uit belang voor de jeugd hier. En, iemand moet het doen, toch?” Maar als je het dan doet, moet je het goed doen. “We hebben alles netjes aangekleed rondom het veld.” Met behulp van een reclamebureau. “Als je het terrein oploopt, zie je wel wie de hoofdsponsor is. We hebben de tribune goed aangepakt.” Want ondanks dat Machielse dus niet al te vaak bij de voetbal komt. “Voel ik me wel prettig bij de mensen die er rondlopen. Een paar kende ik natuurlijk ook al wel een beetje.” Helemaal vreemd, is het dorp voor hem dan ook niet, vertelt hij. “Mijn twee tantes kwamen uit Wernhout. Dus vroeger was ik ieder weekend hier. En natuurlijk bij de Bloemencorso.”

Super team

Veel veranderd is er wat dat betreft niet, al komt Machielse nu naar Wernhout om te werken. Bij De Meijer Staalbouw. “We zijn een staalleverancier, voor onder meer woningbouw. Maar we bouwen ook loodsen. In feite pakken we alles aan, dat met staal te maken heeft. Van industriebouw en constructiewerken, tot reparatiewerkzaamheden en verhuur.” Verder, is het bedrijf dat in 1976 werd opgericht door Jef de Meijer, ook actief in het leveren en monteren van dak- en gevelbeplating en in de bouw van machines voor landbouw en boomkwekerij. “We zijn nu met een club van 28 man en bestaan exact 50 jaar.” En dat moet gevierd worden. “In juni gaan we vier dagen met z’n allen naar Madrid. Een weekendje vonden we toch net te kort.” Een blijk van waardering van Machielse, die negen jaar geleden, de rol als eigenaar overnam. “We hebben echt een super team van mensen. Iedereen werkt keihard. Dat maakt uiteindelijk je bedrijf. En gelukkig, loopt Jef hier ook nog regelmatig rond!” Al is het maar, om het heel af en toe over de voetbal te hebben. “Ik hoop natuurlijk dat Wernhout bovenin meedraait. Ze berichten mij ook altijd wel, en als er een toernooi is, ga ik even kijken.” Of hij de komende jaren betrokken blijft als hoofdsponsor? “Dat moet je natuurlijk niet gelijk zeggen, haha!”

Klik op vv Wernhout voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Wernhout voor meer informatie over de club.

123...1.498Pagina 2 van 1.498

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.