Home Blog Pagina 2

Van twee clubs naar één centraal duo bij SV Rhoon

Vorig seizoen verdedigde Tim de Jong (23) nog de kleuren van WCR en speelde Jeffrey Zwaan (34) voor VV Rhoon. Door de fusie kwamen de twee deze zomer bij SV Rhoon voor het eerst bij elkaar in één selectie. Inmiddels vormen ze samen het centrale verdedigingsduo van het vlaggenschip van de nieuwe vereniging. Een mooi voorbeeld van wat de fusie voetbaltechnisch heeft opgeleverd.

De Jong komt uit Rhoon, maar zette zijn eerste voetbalstappen bij Smitshoek. Daarna maakte hij de overstap naar Spartaan’20, waar hij de hoogste jeugdelftallen doorliep. Vervolgens koos hij ervoor om weer met zijn vrienden bij Smitshoek te gaan voetballen. Daar kwam de centrale verdediger enkele jaren uit voor het tweede elftal en sloot hij af en toe aan bij de hoofdmacht.

Op een gegeven moment wilde De Jong ergens anders gaan kijken en kwam hij bij WCR terecht. Daar speelde hij tot afgelopen zomer, toen de club samen met VV Rhoon opging in SV Rhoon.

Zwaan heeft een heel andere route afgelegd. Hij begon op zijn achtste bij Oude Maas en bleef daar tot zijn twintigste. Een aardig detail is dat hij daar de laatste vier seizoenen samenspeelde met de vader van zijn huidige verdedigingspartner. Na Oude Maas vertrok Zwaan naar VV Rhoon, waar hij ongeveer veertien jaar deel uitmaakte van het eerste elftal.

Met Rhoon maakte hij enkele bijzondere seizoenen mee. Zo promoveerde de ploeg drie jaar geleden naar de tweede klasse. “Het seizoen daarvoor waren we via de nacompetitie maar net in de derde klasse gebleven. Daarna kwamen er een paar ervaren spelers bij en promoveerden we. Alleen wisten we toen al dat die ervaren jongens zouden stoppen.” Zonder die routine bleek de tweede klasse een stap te hoog. Rhoon degradeerde en moest vorig seizoen opnieuw een stap terug doen.

Voor beide verdedigers kwam de fusie daarom op een interessant moment. De Jong denkt dat vooral WCR de samenwerking goed kon gebruiken. “WCR was vorig seizoen een beetje een half-half clubje. Er liepen genoeg goede jongens rond, maar voor spelers die zich verder wilden ontwikkelen waren de mogelijkheden minder. Als ik nu naar het eerste elftal van SV Rhoon kijk, staat er een grote groep die elkaar verder kan helpen.”

Zwaan zag de fusie zelfs als noodzakelijk. Zeker met het oog op het toekomstige gezamenlijke complex aan de overkant van de huidige accommodatie. “Je moet er toch niet aan denken dat je daar twee aparte kantines zou neerzetten.”

Van de selectie van WCR maakten uiteindelijk slechts drie spelers de overstap naar de eerste selectie van SV Rhoon. Volgens Zwaan zijn die spelers wel degelijk versterkingen. “Bij WCR zijn afgelopen seizoen ook veel spelers vertrokken”, vult De Jong aan.

Zelf hebben De Jong en Zwaan hun plek inmiddels naast elkaar gevonden in het centrum van de verdediging. Daarbij kunnen ze het niet laten elkaar een beetje op de hak te nemen. “Jeffrey is een rustige en ervaren voetballer”, begint De Jong serieus. “Af en toe heeft hij een wat houterige motoriek, maar dat zal wel door zijn leeftijd komen. Hij is een fantastische voetballer met een heerlijk linkerbeen. Daarbij praat hij veel en is hij een enorme sfeermaker.”

Zwaan kaatst de bal terug. “Tim speelt bij SV Rhoon eigenlijk onder zijn niveau. Vanaf de eerste training kon je al zien dat hij goed aan de bal is en een goede uitstraling heeft. Hij is echt heel snel. Soms is hij nog wat nonchalant, maar als je achterin staat en zo goed kunt voetballen, krijg je dat al snel.”

De Jong sluit niet uit dat hij in de toekomst nog een keer hogerop gaat. “Ik denk dat ik te snel een stap terug heb gedaan. Vooral mijn keuze destijds om bij Smitshoek weg te gaan was misschien niet de beste. Of ik daar spijt van heb? Ja en nee. Ik heb er uiteindelijk ook van geleerd. Ik hoop de komende jaren nog eens te kijken waar mijn top ligt.”

Ondertussen merken beiden dat er door de fusie ook buiten het veld iets verandert. Vooral op donderdagavond is het verschil zichtbaar. Waar vroeger voornamelijk de eerste selectie na de training in de kantine bleef hangen, schuiven nu ook spelers van O23 en O21 aan. “Dan zitten er zo’n zestig man in de kantine. Dat is supergezellig.”

Met de nieuwe clubkleuren kunnen de verdedigers prima leven. Over het nieuwe logo zijn ze wat minder enthousiast.

Sportief verwacht Zwaan geen wonderen van de nieuwe fusieclub, maar hij ziet voldoende kwaliteit. “Ik denk dat we bovenin het rechterrijtje kunnen eindigen. We hebben op iedere positie goede spelers, maar de selectie is niet heel breed. Als wij een offday hebben, zijn we gewoon niet zo’n goede ploeg.”

Buiten het voetbal werkt De Jong bij een personalisatiebedrijf in Rhoon. Zwaan, die sinds een half jaar vader is, werkt als facility manager bij de gemeente Rotterdam. Op het veld hebben de twee inmiddels hun gezamenlijke taak gevonden. De één afkomstig van WCR, de ander jarenlang het gezicht van VV Rhoon, maar nu samen verantwoordelijk voor het hart van de verdediging van SV Rhoon.

Leen Vos geniet van zijn rol binnen de jeugd van Barendrecht

Drie avonden per week is Leen Vos op Sportpark De Bongerd te vinden en op zaterdag ontbreekt hij uiteraard evenmin. Bijna 75 jaar is hij inmiddels, maar daar voelt de vrijwilliger van Barendrecht zich absoluut niet naar. Als technisch jeugdcoördinator, verantwoordelijke voor de kleding en met allerlei facilitaire werkzaamheden heeft Vos genoeg te doen. “Ik ben gepensioneerd en heb daardoor wat meer tijd. Ik kan bijvoorbeeld ook snel op mailtjes reageren. Maar ik voel me nog lang geen 75.”

Met ongeveer 1200 jeugdleden, verdeeld over zo’n tachtig teams, is de jeugdafdeling van Barendrecht bijna een vereniging op zichzelf. De club telt in totaal ongeveer 2100 leden. Vos is als technisch jeugdcoördinator verantwoordelijk voor de selectieteams van O13 tot en met O19. Voor een deel van de tussenliggende teams is er nog een andere coördinator.

Na de winterstop begint het werk voor het volgende seizoen al. Samen met de selectietrainers wordt bekeken welke spelers in aanmerking komen voor een hoger team. “De trainer van O13-1 geeft bijvoorbeeld aan welke spelers volgens hem het volgende seizoen in O14-1 zouden kunnen spelen. Daar praten we vervolgens verder over. Uiteraard betrekken we de kinderen daar ook bij.”

Daarnaast melden zich veel spelers van andere verenigingen voor een stage. Vos krijgt daar gemiddeld zo’n 250 mails per seizoen over. Barendrecht kijkt daarbij gericht naar wat nodig is. “Als we op een bepaalde positie zelf voldoende spelers hebben, hoeven we daar niet nog iemand van buitenaf bij te halen.”

Tegelijkertijd vertrekken talenten uit de jeugdopleiding regelmatig naar een betaaldvoetbalorganisatie. Dat is voor Barendrecht sportief gezien niet altijd prettig, maar overheersend is de trots. “Het is natuurlijk jammer als je een goede speler kwijtraakt, maar het is ook mooi dat jongens van onze club die stap kunnen maken. En als het bij een BVO niet lukt, kunnen ze altijd weer terugkomen.”

Zijn werkzaamheden beperken zich allang niet meer tot het voetbaltechnische gedeelte. Vos is ook verantwoordelijk voor de kleding en betrokken bij de kleine clubshop. Wanneer een team een kledingsponsor vindt, regelt hij de offerte en bestelling. Dit seizoen leverde de komst van een nieuwe hoofdsponsor voor de jeugd een flinke klus op. “We hebben 1200 shirts vervangen waarop de nieuwe sponsor moest komen. Dat is redelijk goed gegaan, dus ik mag niet klagen.”

Ook op facilitair gebied heeft Vos een belangrijke rol. Toen Barendrecht ongeveer zeven jaar geleden voor de KNVB-certificering een manager facilitair nodig had, werd hij gevraagd. Vos was op dat moment trainer van het derde elftal. Sindsdien houdt hij zich onder meer bezig met materialen en de veldindeling voor trainingen.

Dat laatste vraagt gedurende een seizoen regelmatig om aanpassingen. Als grasvelden niet gebruikt mogen worden, moet het trainingsschema opnieuw worden ingedeeld. Daarnaast worden er doordeweeks veel oefenwedstrijden gespeeld waarvoor ruimte moet worden gevonden.

De band van Vos met Barendrecht ontstond via zijn gezin. Zelf voetbalde hij op behoorlijk niveau bij Overmaas, destijds volgens hem “een echt bolwerk in Rotterdam”. Na een conflict met zijn trainer vertrok hij naar Spartaan’20. Daar speelde hij nog vier jaar voordat hij trainer werd. Na vier jaar moest hij daarmee vanwege zijn werkzaamheden stoppen.

Inmiddels was Vos vader geworden en in Barendrecht gaan wonen, waar hij nu al 45 jaar woont. Toen zijn derde zoon bij Barendrecht ging voetballen, raakte hij bij de club betrokken. Eerst als vader langs de lijn, daarna als trainer en uiteindelijk in verschillende andere functies. Inmiddels is hij zo’n 26 jaar actief binnen de vereniging.

Juist doordat hij al zo lang meeloopt, ziet Vos verschillende generaties voorbij komen. “Ik heb natuurlijk jeugdteams getraind. Die jochies van toen zijn inmiddels volwassen kerels geworden en hebben zelf kinderen. Dat vind ik ontzettend leuk.”

Het plezier dat hij aan jeugdvoetbal beleeft, ziet hij misschien nog wel het duidelijkst bij de allerkleinsten. Barendrecht heeft de Bongerdjes en de Champions League voor de jongste voetballers. “Dat is echt een genot om naar te kijken. Als je die kinderen bezig ziet, is verder even niets belangrijk. Ik zou bijna zeggen dat je het daarvoor doet.”

Ondanks de omvang vindt Vos Barendrecht nog altijd een gezellige vereniging. “Mensen zeggen weleens dat het zo’n grote club is. Dan zeg ik: ga op zaterdag maar eens in de kantine of langs de velden kijken. Dan zie je hoe gezellig het hier is.”

Zoals veel amateurverenigingen kan ook Barendrecht extra vrijwilligers gebruiken. Dit seizoen werd daarom een vrijwilligersbijdrage ingevoerd. Ouders kunnen zeventig euro terugverdienen door zes uur vrijwilligerswerk voor de club te verrichten. Er melden zich mensen, maar volgens Vos loopt het nog niet storm.

Zelf hoeft hij niet overtuigd te worden van de waarde van vrijwilligerswerk. Wanneer Barendrecht complimenten krijgt over het voetbal van de jeugdteams of over de manier waarop alles binnen de club is georganiseerd, doet hem dat goed. “Dat streelt natuurlijk wel. Uiteindelijk ben ik toch onderdeel van het geheel.”

En voorlopig is Vos dat nog volop. Bijna 75 of niet, op De Bongerd is nog genoeg te doen.

Jack van den Berg opnieuw rode draad in loopbaan Stanley Husen

Op papier lijkt het misschien een opmerkelijke stap. Stanley Husen (37) beleefde vorig seizoen bij Rhoon zijn eerste jaar als hoofdtrainer en degradeerde met de club naar de vierde klasse. Een paar maanden later maakte hij deel uit van de technische staf van vierde divisionist Smitshoek. Wie zijn voetbalverleden kent, zal echter minder verrast zijn. Jack van den Berg loopt namelijk al jarenlang als een rode draad door de loopbaan van Husen.

Samen met Van den Berg, Ferry van Lare en Adnan Bajic vormt Husen dit seizoen de technische staf van Smitshoek. Vorig jaar behaalde hij zijn VC3-diploma. Daarmee mag hij tot en met de tweede klasse als hoofdtrainer werken. Om verder te kunnen met VC4 moet Husen eerst twee jaar ervaring opdoen als hoofdtrainer of als assistent bij een club op een hoger niveau.

Die ervaring doet hij nu op bij Smitshoek. “Ik kan me voorstellen dat het niet heel logisch overkomt dat je als beginnend trainer degradeert naar de vierde klasse en er vervolgens een divisieclub belangstelling voor je heeft.” De verklaring is voor een belangrijk deel Van den Berg. “Jack en ik kennen elkaar heel goed. Hij is jarenlang mijn trainer geweest en heeft een belangrijke stempel op mijn loopbaan gedrukt. Daarbij is hij heel sociaal.”

Husen werd geboren in Rotterdam en begon als vierjarige bij De Musschen op Zuid. Via Barendrecht kwam hij in de jeugdopleiding van Feyenoord terecht. Daarna volgden opnieuw Barendrecht, Kozakken Boys, ASWH en wederom Barendrecht. Bij Kozakken Boys werd de centrale verdediger onder trainer Danny Buijs kampioen in de Topklasse.

Na een aantal jaren bij Barendrecht veranderden zijn prioriteiten. Husen kreeg een gezin en met twee kleine kinderen werden de lange voetbalreizen steeds minder aantrekkelijk. “Op een gegeven moment heb je die busreizen naar Harkemase Boys wel gezien.”

Helemaal stoppen wilde hij nog niet. Husen sloot aan bij Rhoon en beleefde daar ondanks het lagere niveau veel plezier. Met de club promoveerde hij via de nacompetitie zelfs naar de tweede klasse. Na die promotie stopte een groot deel van de ervaren spelers. Husen ging zelf nog een seizoen door, waarna Rhoon weer degradeerde.

Het trainerschap zat toen al langer in zijn hoofd. Hij had zijn eerste trainersdiploma’s al behaald en kreeg na zijn spelersloopbaan bij Rhoon direct de kans als hoofdtrainer. Zijn debuutseizoen eindigde weliswaar met degradatie naar de vierde klasse, maar bevestigde voor Husen ook dat hij verder wilde als trainer. “Ik ben natuurlijk nog een beginnende trainer met pas één jaar ervaring. Ik wil graag aanvallend voetbal spelen. Dat is voor spelers het leukste om te doen en voor de toeschouwers het leukste om naar te kijken.”

Ook aan trainingen besteedt hij veel aandacht. “Er gaat behoorlijk wat tijd in zitten om leuke trainingen te bedenken. Ik wil dat spelers met plezier naar de training komen. We spelen geen Champions League, dus plezier is heel belangrijk.”

Bij Smitshoek kwam Husen in een andere voetbalomgeving terecht dan hij bij Rhoon gewend was. Met een knipoog: “Ik moest er even aan wennen dat ze de bal naar de goede kleur konden spelen.” Hij ziet vooral een jonge en frisse selectie die graag vooruit wil.

Smitshoek wil zich in de subtop van de Vierde Divisie nestelen. Mocht promotie zich aandienen, dan wil de club daar organisatorisch beter op voorbereid zijn. Enkele jaren geleden promoveerde Smitshoek naar de Derde Divisie, maar volgde direct weer degradatie. Husen ziet onder meer Jodan Boys en FC ‘s-Gravenzande als belangrijke concurrenten. Waar zijn eigen ploeg precies staat, vindt hij nog lastig in te schatten. Met het vertrek van onder anderen Tim Eekman en twee spelers naar RBC is bovendien flink wat scorend vermogen verdwenen.

Ook over zijn eigen plafond als trainer doet Husen nog geen grote uitspraken. “Ik wilde eerst ontdekken of het trainerschap iets voor mij is. Dit wordt pas mijn tweede seizoen. Ik heb inmiddels wel het idee dat het bij me past en ik vind het heel erg leuk. Waar het uiteindelijk eindigt, heb ik geen flauw idee. Ik zie mezelf niet zo snel het betaalde voetbal ingaan.”

Aan bezigheden heeft Husen sowieso geen gebrek. Naast zijn gezin en het voetbal werkt hij als consultant bij een IT-bedrijf en heeft hij een eigen onderneming die administratieve werkzaamheden uit handen neemt van kinderopvanginstellingen.

Voorlopig ligt zijn voetbalontwikkeling bij Smitshoek. En opnieuw staat Van den Berg daarbij aan zijn zijde. De trainer die ooit een belangrijke stempel drukte op Husen als voetballer, speelt nu ook een rol in de volgende fase van zijn carrière.

Rijnmond Hoogvliet Sport samen met FC Straat in MDT-project

Sinds dit seizoen is Rijnmond Hoogvliet Sport samen met FC Straat het MDT-project bij de club gestart. Het project is veel breder dan alleen voetbal, het richt zich op de ontwikkeling van spelers als sporter én als persoon.

Nick Meivogel is razend enthousiast over de samenwerking met FC Straat. “Rijnmond Hoogvliet Sport is door FC Straat benaderd. Eén van de mensen van FC Straat woont letterlijk tegenover de club. Hij heeft toen iemand van de club benaderd en die heeft gezegd dat ze met mij moeten gaan praten. Toen hebben we het stap voor stap opgezet. Eerst zouden we het voor 30 spelers doen en uiteindelijk zijn we nu met twee groep van start gegaan. De hele O13 jeugd doet eraan mee en dat zijn 60 spelers” Rijnmond Hoogvliet Sport is vanaf dit seizoen begonnen. De eerste week was er eerst theorie in de bestuurskamer, dus dat was sowieso spannend voor de kinderen.” Vertelt Nick.

Het traject van FC Straat duurt ongeveer 12 weken. Spelers worden twee keer per week begeleid door coaches van FC Straat. Tijdens de bijeenkomsten komen zowel theorie als praktijk aan bod. Uiteindelijk werken de spelers gezamenlijk toe naar het organiseren van een eigen FC Straat-eindtoernooi.

Dat het niet alleen voetbal is wordt ook duidelijk als je de belangrijkste onderdelen ziet. Ontwikkelen van voetbalvaardigheden, Focus op ontwikkeling, samenwerken en verantwoordelijkheid, iets betekenen voor de club en de buurt en een officieel certificaat na succesvolle afronding van het traject.

Het project is vooral bijzonder omdat het een mooie combinatie is van voetbalontwikkeling, sociale vaardigheden, verantwoordelijkheid nemen, betrokkenheid bij de club en omgeving, persoonlijke groei en zelfvertrouwen.

Met ruim 60 deelnemers uit de O13 categorie de twee keer per week enthousiast aanwezig zijn, kun je gerust zeggen dat het project FC Straat leeft binnen de club. Er is een uitstekende opkomst en de betrokkenheid is zeer groot.

Behalve het trainen van voetbal skills is het samenwerken aan een gezamenlijk doel heel belangrijk. Dat gezamenlijke doel is het organiseren van een eigen FC Straat-eindtoernooi. De spelers gaan onder andere aan de slag met het maken van teamindelingen, het opstellen van FC Straat-spelregels, het regelen van scheidsrechters, het ontwerpen van flyers, het uitnodigen van deelnemers en publiek, het verzorgen van catering en de complete organisatie van het evenement.

“Ook de trainingen zijn anders dan normaal. Ze moesten bijvoorbeeld in drietallen samen naar de andere kant van het veld dribbelen. Dan moesten ze hesjes neerleggen, een spelletje spelen en daarna weer hand in hand terug dribbelen. Ze leren ze op een leuke manier om elkaar vast te houden en ook samen te werken. Dat is voor deze leeftijdsgroep, sommige kinderen zijn natuurlijk al aan het puberen, heel mooi om te zien. Ze stappen over alle grenzen heen om dit samen met elkaar te doen.” Vervolgt Meivogel.

Een belangrijk onderdeel is ook dat er dingen worden ingezameld en de opbrengsten daarvan naar een goed doel gaan. Ondertussen zijn de kinderen druk met het organiseren van de buurt activiteiten. Ze zamelen statiegeld in en organiseren een bingo voor ouderen. Het leeft enorm bij de kids.

“Er komt dus op 21 november een groot toernooi bij Rijnmond met meer dan 100 deelnemers. Alles wordt geregeld door de kinderen en ik word daar heel enthousiast van.” Zegt Nick. Het moet gezegd worden, het spat er ook echt vanaf bij Nick Meivogel. “De kinderen mogen zelf invullen hoe het toernooi wordt gevuld, maar ze zijn al met het idee gekomen dat allemaal één of twee vriendjes gaan uitnodigen. Die hoeven geen lid te zijn van Rijnmond Hoogvliet Sport. Als ieder kind één vriendje aanlevert wordt het natuurlijk al enorm druk op het complex.” Vervolgt Meivogel.

Mooie bijkomstigheid is dat er ook misschien we nieuwe leden zouden kunnen komen uit het toernooi. Op het toernooi komt ook een influencer bij.

FC Straat is de grootste online en offline voetbalclub van Nederland, opgericht door straatvoetballer en influencer Soufiane Touzani. FC Straat is ontstaan uit zowel passie voor voetbal als de noodzaak voor het welzijn van jongeren.

Na het toernooi is er nog een event waar alle deelnemers met bussen naar één van de twee locaties die daarvoor zijn uitgekozen worden gebracht en daar krijgen ze dan uiteindelijk een certificaat uitgereikt door Touzani zelf.

Meivogel benadrukt ook nog dat het natuurlijk mooi zou zijn als de kinderen die nu in dit traject zitten ook in de toekomst iets voor de club willen gaan doen en zich door FC Straat daarvan bewust zijn geworden.

Edwin den Hoed brengt structuur in de onderbouw van Slikkerveer

Plezier en ontwikkeling moeten bij de jeugd van Slikkerveer hand in hand gaan. Om dat binnen een grote jeugdafdeling goed te organiseren, is volgens Edwin den Hoed (40) vooral duidelijkheid nodig. Duidelijke afspraken, heldere communicatielijnen en gedurende het hele seizoen zicht houden op de ontwikkeling van spelers. “Ik ben ervan overtuigd dat kinderen het meeste plezier hebben als ze op hun eigen niveau voetballen.”

Den Hoed is inmiddels bezig aan zijn tweede volledige seizoen waarin hij zich bezighoudt met de voetbaltechnische organisatie van de onderbouw, die bij Slikkerveer loopt tot en met de JO13. Dat hij bij de club terechtkwam, kwam vooral door zijn kinderen.

Zelf groeide Den Hoed op in Oud-Beijerland en voetbalde hij altijd bij OSV. In 2010 verhuisde hij naar Ridderkerk. Zijn zoon, inmiddels twaalf jaar, en dochter van negen gingen bij Slikkerveer voetballen. Zoals dat bij veel amateurclubs gaat, werd vader vervolgens gevraagd om een handje te helpen.

“Ik ben gestrikt om mijn zoon training te gaan geven. Dat heb ik een paar jaar gedaan.”

Daar bleef het niet bij. Den Hoed werd gevraagd om toe te treden bij het voetbal technisch hart bij de JO-11. Iedere lichting heeft iemand die zijn lichting in de gaten houdt op voetbaltechnisch gebied.

Voordat hij ja zei, wilde Den Hoed wel precies weten wat Slikkerveer daarmee wilde bereiken. Uiteindelijk werd de doelstelling duidelijk: de organisatie van de onderbouw verbeteren zonder het plezier uit het oog te verliezen.

Een belangrijke stap was het scheiden van de organisatorische en voetbaltechnische verantwoordelijkheden. De coördinatoren binnen de verschillende leeftijdsgroepen houden zich bezig met praktische zaken zoals ballen, doelen en andere materialen. De voetbaltechnische mensen kijken naar de ontwikkeling en het niveau van de spelers en naar de teamindelingen.

“Daardoor hebben we duidelijke communicatielijnen voor spelers, trainers en ouders. Iedereen weet beter bij wie hij met een bepaalde vraag moet zijn.”

Ook over de manier van trainen zijn gezamenlijk afspraken gemaakt. Slikkerveer heeft daarbij bewust niet gekozen voor een omvangrijk technisch handboek vol voorgeschreven trainingen. “We hebben met elkaar gebrainstormd over wat we belangrijk vinden. Het is geen dik boek met 150 trainingen. We werken met kaders en richtlijnen.”

Zo moet tijdens trainingen veel met de bal worden gewerkt, zijn herhalingen belangrijk en wordt ook de warming-up zoveel mogelijk met bal gedaan. Op die manier wil Slikkerveer herkenbaarheid creëren. “Je bouwt aan een bepaalde cultuur binnen de club. Als je afspraken met elkaar maakt, kun je elkaar daar ook op aanspreken.”

Gelijkheid speelt daarbij eveneens een rol. In principe moeten teams dezelfde faciliteiten krijgen, ongeacht het niveau waarop ze spelen. Het beschikbare veld en trainingsmateriaal worden zo eerlijk mogelijk verdeeld.

De nieuwe werkwijze zorgde aanvankelijk wel voor vragen en enige weerstand bij trainers. Zeker omdat veel jeugdtrainers tegelijkertijd ouder zijn van een speler. Den Hoed benadrukte juist dat hun kennis noodzakelijk is. Twee keer per seizoen beoordelen trainers de ontwikkeling en het niveau van hun spelers. Na iedere fase volgt een evaluatie.

“De trainers staan met die kinderen op het veld en hun input is dus heel belangrijk.”

Daarbij is inmiddels ook een spelersvolgsysteem. Het doel is niet om gedurende het seizoen voortdurend spelers van team te laten wisselen. Na de beoordeling van de trainers worden deze besproken door voetbal technische zaken om te beoordelen of iedereen op zijn plek speelt en de teams het naar hun zin hebben.

Een voordeel van deze werkwijze is dat aparte selectietrainingen niet meer nodig zijn. De club heeft immers gedurende het hele seizoen zicht op de ontwikkeling van de jeugdspelers. Bij JO8 en JO9 gaat Slikkerveer daarnaast werken met circuittrainingen. Vanaf JO10 tot en met JO13 kunnen spelers op basis van de evaluaties incidenteel met een hoger team meetrainen.

Den Hoed ziet overeenkomsten tussen zijn oude club OSV en Slikkerveer, maar vooral de omvang is veel groter bij Slikkerveer. Het grote aantal jeugdteams bij Slikkerveer maakt een duidelijke organisatie volgens hem extra belangrijk. Juist bij een grote vereniging moet worden voorkomen dat iedereen op zijn eigen eiland gaat werken.

In zijn dagelijkse werk komt Den Hoed vergelijkbare vraagstukken tegen. Hij werkt bij een scheepvaartkantoor in Rhoon en houdt zich daar bezig met veiligheid, processen en procedures. “Die vergelijking trek ik ook weleens met Slikkerveer. Het gaat erom hoe je iets neerzet en organiseert. Als het eenmaal goed staat, geeft dat heel veel rust en duidelijkheid.”

En uiteindelijk moet die structuur vooral ten goede komen aan de kinderen. Niet door van de jeugdopleiding een strak keurslijf te maken, maar door ervoor te zorgen dat iedere speler op een passend niveau kan trainen, spelen en zich ontwikkelen. “Als dat niveau klopt, komt dat het voetbalplezier alleen maar ten goede.”

Paula van der Einde geeft Smitshoek een eigen gezicht

Paula van Einde (27) kwam bij Smitshoek terecht via haar familie. Sowieso zit haar hele familie in het voetbal. Zo is haar oom vroeger voorzitter geweest van Spartaan’20, een andere oom zit bij BVV Barendrecht en ook mijn vader heeft altijd gevoetbald. Mijn broertje wilde gaan voetballen en wij woonde toen in Carnisselande. Toen ging mijn broertje bij Smitshoek spelen. Mijn vader was toen trainer en deed ook dingen met betrekking tot het zoveel jarig bestaan. Zo werd hij steeds meer betrokken bij Smitshoek en voor hij het doorhad zat hij in het bestuur van de club. Mijn moeder was er ook vaak en stond dan achter de bar. Toen ik 12 was geworden zeiden mijn ouders: “Dat is mooi, nu kan je tosti’s gaan maken. ”Vijf jaar geleden stopte ik met op de zaterdag werken en toen dacht ik bij mezelf wat doen mensen eigenlijk op hun vrije zaterdag?

Er stond toen iets open bij de supportersclub en zodoende ben ik ook betrokken geraakt bij de pupil van de week. Dus eigenlijk het betrekken van de jeugdspelers bij het eerste elftal. Dat doe ik nu nog steeds en het is heel leuk om de kinderen zo te zien. Die vergeten zo’n dag nooit meer.

Zelf is Paula werkzaam in de sales in de evenementenwereld en heeft ook enige marketingervaring. Sinds dit seizoen is Paula ook betrokken bij het sociale mediateam. Ze heeft eerst een marketingplan geschreven. Met name over de koers die de club zou willen gaan varen. Ik vind het belangrijk dat de jeugd ook kan worden bereikt. Zij gebruiken enorm veel social media en kom je dus ook met ze in contact. Over het geheel heb ik mijn eigen sausje kunnen gooien. Uiteraard doet Paula dit niet alleen, er zijn veel mensen die helpen want er zit ontzettend veel werk in.

De selectie heeft een eigen account gekregen waar alle zaken met betrekking tot de selectie op worden gezet. Daar worden leuke filmpjes gemaakt over bijvoorbeeld de pupil van de week. Vooral wat leukere content maken.

Daarbij hebben we ook een soort businessmodel gemaakt. Simpele zaken zoals dat iedereen hetzelfde lettertype gebruikt, maar bijvoorbeeld ook dezelfde kleur oranje. Eigenlijk om Smitshoek een beetje als merk neer te zetten. Maar ook dat er één uitstraling wordt uitgedragen voor de hele club.

Smitshoek heeft momenteel 1600 leden en we proberen iedereen te bereiken via de sociale media. Het algemene account van Smitshoek is eigenlijk het verlengde van het clubhuis. Daar worden aankondigingen voor evenementen op geplaatst, leuke prestaties van diverse teams. Daar hebben we natuurlijk ook input voor nodig van de ouders, trainers en spelers zelf.

Zelf heeft Paula nooit gevoetbald. We speelde ze korfbal tot haar 16e, maar haar vriend is profvoetballer geweest. Dus is ze ook op deze manier betrokken bij voetbal. Haar vriend Yesin van der Pluijm speelde in de Verenigde Staten en voetbalt momenteel bij Hercules in Utrecht. Verder was een groot deel van haar familie actief in het voetballen. Behalve de sociale media en de pupil van de week heeft Paula samen met haar vader ook wat evenementen georganiseerd en samen doen ze ook veel voor het bedrijventoernooi bij Smitshoek. “Ik vond dat heel leuk om met hem samen te doen, maar inmiddels heeft mijn vader wel een stapje teruggedaan bij de club. Hij is ook geen bestuurslid meer.” Zegt Paula over de samenwerking.

Ondertussen komt er ook wel veel werk van de club richting Paula, maar daar geniet de Barendrechtse ook van. “Ik moet zeggen, het is heel leuk om er mee bezig te zijn. Ik zie nu pas hoe groot de club eigenlijk is en hoeveel jeugd we hebben. Hoeveel werk er om een selectieteam nodig is.” Gemiddeld is Paula 10 a 12 uur mee bezig en dan nog buiten de zaterdag om.  We gebruiken Instagram, facebook en Tic-Tok. Daarnaast voor de businessclub ook LinkedIn. Daarbij komen ook nog wat neventaken zoals het maken van flyers of iets dergelijks. Eigenlijk komt er veel meer bij kijken dan alleen de social media.

We zijn bij Smitshoek nog steeds op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Er staat op de website ook een vacaturebank. Het is heel breed van coördinator tot kantinemedewerkers. We blijven een amateurclub die zijn vrijwilligers heel hard nodig heeft.

Odette en Rodney Versloot: ‘Zelfs na onze verhuizing was LMO verlaten geen optie’

Op zaterdag gaat de wekker vroeg bij Odette en Rodney Versloot. Rond half acht zijn ze bij LMO en regelmatig vertrekken ze pas twaalf uur later weer richting huis. Opvallend genoeg zien ze elkaar gedurende zo’n lange voetbaldag nauwelijks. Daarvoor hebben ze het allebei veel te druk met hun verschillende taken binnen de Rotterdamse vereniging.

De bijna 39-jarige Odette is jeugdvoorzitter, verzorgt het wedstrijdsecretariaat en de inschrijvingen voor de gehele club en organiseert daarnaast de toernooien. Rodney (35) is jeugdcoördinator, scheidsrechters coördinator en assistent-scheidsrechter bij het eerste elftal. Daarnaast fluit hij op zaterdag wedstrijden en staat hij momenteel tijdelijk voor de groep bij Onder 9-2.

Het begon allemaal toen hun dochter ging voetballen bij LMO. “We werden vrij snel benaderd om iets voor de club te gaan doen”, vertelt Odette. “Rodney begon als trainer en ik ging het jeugdbestuur in.”

Hun dochter stopte later met voetballen, maar vertrekken bij LMO kwam bij haar ouders niet ter sprake. “We hadden de club inmiddels in ons hart gesloten en zijn gewoon gebleven. We genieten ervan. Ik vind het oprecht heel erg leuk om te doen.”

Zelf op het veld

Beiden hebben zelf een sportieve achtergrond. Rodney voetbalde in de jeugd bij Hillesluis, totdat een beenbreuk roet in het eten gooide. Later speelde hij squash op semiprofessioneel niveau. Op zijn 25ste pakte hij het voetbal weer op en kwam hij via DRL uiteindelijk bij LMO terecht.

Als trainer heeft hij inmiddels verschillende leeftijdscategorieën onder zijn hoede gehad. “Onder 16 vind ik de mooiste leeftijd om te trainen.”

Ook Odette heeft zelf gevoetbald. Ze begon bij Noorderkwartier en speelde later voor FC Maense. Daarnaast kwam ze uit voor de Kaapverdiaanse selectie, waarmee ze onder meer toernooien in Luxemburg speelde. Nadat ze moeder was geworden, stopte ze met voetballen. Inmiddels bestaat het gezin uit drie kinderen: twee dochters van 18 en 15 jaar en een zoon van zeven. De jongste is ondertussen ook lid van LMO.

Alsof alle werkzaamheden bij de voetbalclub nog niet genoeg zijn, hebben beiden ook een drukke baan. Rodney is teamleider bij een transportbedrijf en houdt zich bezig met logistiek. Odette werkt in de catering in de Rotterdamse haven.

Half uur rijden

Sinds twee jaar woont het gezin niet meer in Rotterdam. Omdat hun vorige woning te weinig ruimte bood, verhuisden ze naar ’s-Gravendeel. Voor een bezoek aan LMO moeten ze tegenwoordig ongeveer een half uur in de auto zitten. De gedachte om daarom een club dichter bij huis te zoeken, is echter nooit serieus opgekomen. “We hebben er echt nooit over nagedacht om bij de plaatselijke club iets te gaan doen en LMO te verlaten. Echt nooit!”, zeggen ze bijna in koor. Rodney is duidelijk: “Ik zou nooit meer iets bij een andere club gaan doen.”

Ook thuis blijft LMO regelmatig onderwerp van gesprek. “We moeten natuurlijk wel over de club communiceren”, grapt Rodney. “Ze is bij LMO ook nog eens de baas.”

Op zaterdag hebben ze daar nauwelijks tijd voor. Vanaf half acht zijn beiden druk bezig en pas wanneer alles achter de rug is, drinken ze samen nog wat. De zondag is in principe de rustdag van het gezin Versloot, al verdwijnt voetbal ook dan nooit helemaal uit beeld.

Even geen voetbal

Dat merken ze vooral wanneer de competitie stilligt. “In de winterstop zitten we op zaterdag op de bank en kijken we elkaar aan: wat moeten we vandaag doen?”, zegt Odette lachend.

De twee beseffen tegelijkertijd dat vrijwilligers niet voor het oprapen liggen. Daarom nemen ze veel taken op zich. Samenwerken gaat daarbij overigens niet altijd goed. Ooit vormden ze samen de toernooicommissie, maar verschillen van inzicht zorgden thuis nog weleens voor discussie. Inmiddels doet Odette de toernooien alleen. “Ik kan daar nog wel een vrijwilliger bij gebruiken”, erkent ze.

Voorzittersambities heeft ze ondanks haar vele werkzaamheden niet. De huidige voorzitter grapte ooit dat Odette zijn opvolger zou worden, maar zelf heeft ze andere prioriteiten.

“Ik wil mij inzetten voor de jeugd. We willen ervoor zorgen dat we die naar een bepaald niveau kunnen tillen. Daar zijn we bij LMO met zijn allen mee bezig en we zijn enorm trots op de jeugd die er nu staat.”

Koen Morssink zat stiekem te wachten op dat ene telefoontje

Eigenlijk had Koen Morssink (33) zijn keepershandschoenen al opgeborgen. Zijn vriendin was zwanger, het vaderschap kwam eraan en na jarenlang voetballen vond de doelman het wel even mooi geweest. Toch begon het na een paar maanden alweer te kriebelen. Toen Wesley van Gils belde met de vraag of hij bij VV Pernis weer onder de lat wilde gaan staan, hoefde Morssink dan ook niet heel lang na te denken.

De geboren en getogen Hoogvlieter begon zijn voetballoopbaan bij Oude Maas. Daar doorliep hij de jeugdopleiding en schopte het uiteindelijk tot het eerste elftal. Na een uitstapje naar WCR keerde hij terug naar zijn oude club. Toen Oude Maas en PSV Poortugaal fuseerden, ging Morssink mee naar het nieuwe SV Poortugaal. Eigenlijk was het plan om daar lekker met vrienden te gaan voetballen. Trainer Henk Dirven dacht daar anders over. “Hij kende mij nog van Oude Maas en wilde me bij de eerste selectie hebben. Dat was helemaal niet de bedoeling, maar uiteindelijk heb ik daar toch nog vier of vijf jaar gespeeld.”

Na twee seizoenen bij Meeuwenplaat veranderden zijn prioriteiten. Zijn vriendin raakte zwanger en Morssink besloot een jaar te stoppen. “Ik wilde kijken hoe het vaderschap mij zou bevallen. Maar in januari begon het alweer te kriebelen. Ik miste vooral de humor in de kleedkamer en de spanning rond de wedstrijden.”

Precies op het juiste moment kwam het telefoontje van zijn oud-trainer Van Gils. “Hij vroeg of ik mijn handschoenen weer wilde aantrekken. Ik zei dat ik daar even over moest nadenken. Uiteraard heb ik hem niet verteld dat ik eigenlijk op zijn telefoontje zat te wachten.”

Pernis speelde destijds in de vierde klasse, maar degradeerde via de nacompetitie tegen YVV De Zwervers. “Toen dacht ik wel even: nu moet ik dus in de vijfde klasse gaan spelen.” Toch kreeg hij geen spijt van zijn keuze. “Het plan van de trainer klopt, de club klopt en iedereen staat voor je klaar. We hebben een goede groep met veel talent en daarnaast een aantal ervaren jongens.”

Vorig seizoen volgde de beloning met het kampioenschap. Dat succes zag Morssink aanvankelijk niet direct aankomen. “Onze voorbereiding was niet goed. Wesley bleef altijd superpositief en dat sloeg uiteindelijk over op de groep. Ook het trainingskamp in de winter heeft veel gedaan. Daarna waren we bijna onverslaanbaar.”

Volgens de doelman was de afdeling bovendien sterker dan misschien werd gedacht. Ook Steeds Hooger en Swift Boys promoveerden uiteindelijk naar de vierde klasse. Het krachtsverschil met de onderste ploegen was wel groot. Tegen Rotterdam United, dat slechts negen spelers kon opstellen, won Pernis bijvoorbeeld met 14-1.

Dit seizoen moet Pernis zich weer bewijzen in de vierde klasse. De voorbereiding en bekerwedstrijden boden perspectief, al was de selectie door vakanties nauwelijks compleet. Inmiddels is iedereen weer beschikbaar. “De vierde klasse is toch een ander niveau en er wordt nu ook iets anders van ons verwacht. Het teamgevoel moet nog wel groeien.” De eerste competitiewedstrijden leverden nog geen overwinning op.

Aan de instelling van Morssink zal het niet liggen. “Als we verliezen, ben ik er echt even doodziek van. Ik ben een winnaar en doe er alles aan om te winnen. Dat is mijn mentaliteit.”

Als keeper omschrijft hij zichzelf als meevoetballend en sterk op de lijn. Met zijn lengte heeft hij niet het klassieke postuur van een doelman, maar dat compenseert hij met zijn reflexen en coaching. Praten doet hij sowieso veel vanuit zijn doel.

Buiten het veld werkt Morssink al twaalf jaar bij SSC Consolidation in Hoogvliet, waar hij leidinggevende is op de exportafdeling. Inmiddels heeft hij zijn leven aardig op de rit: werk, zijn vriendin, zijn tweejarige zoontje én het voetbal waarvan hij dacht afscheid te kunnen nemen. Dat laatste bleek toch moeilijker dan gedacht.

Meeuwenplaat bouwt met nieuwe energie aan de jeugd

Zonder jeugd geen toekomst. Voor voorzitter Marco Gouw (64) is het zo simpel. Na een mindere periode ziet hij bij Meeuwenplaat weer positieve ontwikkelingen binnen de jeugdafdeling. Er is een jeugdbestuur gevormd, het aantal jonge leden groeit weer en steeds meer ouders steken de handen uit de mouwen. Tegelijkertijd blijft de zoektocht naar vrijwilligers onverminderd belangrijk.

Meeuwenplaat heeft een periode achter de rug waarin het minder ging met de jeugd. Volgens Gouw had dat vooral te maken met een gebrek aan kader. Inmiddels zijn er binnen de vereniging mensen opgestaan die daar verandering in willen brengen. “We hebben een jeugdbestuur kunnen vormen en zij zijn nu bezig om de organisatie verder op te bouwen en commissieleden te vinden. Je merkt dat er een positieve omslag gaande is.”

Ook qua ledenaantal ziet Gouw lichtpuntjes. Vorig seizoen liep het aantal jeugdleden nog iets terug, maar inmiddels melden zich weer regelmatig nieuwe kinderen aan. Die groei brengt tegelijkertijd een uitdaging met zich mee. Zonder trainers en leiders kunnen immers niet onbeperkt nieuwe teams worden gevormd. “Bij een kleinere club als Meeuwenplaat kom je dan al snel terecht bij goedwillende ouders. Gelukkig zijn er inmiddels ouders opgestaan die leider willen worden of willen assisteren bij de trainingen. Maar we kunnen altijd meer vrijwilligers gebruiken.”

De Onder 15 is momenteel het oudste jeugdteam van Meeuwenplaat. Alle andere jeugdspelers komen uit jongere leeftijdscategorieën. Dat betekent dat het nog enkele jaren kan duren voordat spelers vanuit de eigen opleiding richting de seniorenselectie kunnen doorstromen.

Voor Gouw staat voorop dat kinderen met plezier bij Meeuwenplaat voetballen. “Het belangrijkste is dat ze het naar hun zin hebben, dat de faciliteiten goed zijn en dat ze goed worden begeleid. Natuurlijk hoop je uiteindelijk dat een team kan doorstromen. Dat is belangrijk voor de vereniging, want zonder jeugd heb je als club geen toekomst.”

Zoals veel verenigingen kreeg Meeuwenplaat tijdens en na de coronaperiode een flinke tik. De club telt momenteel ongeveer 300 leden, van wie er circa 270 actief voetballen. “Kinderen konden anderhalf jaar niet voetballen en zijn toen andere dingen gaan doen. Een deel daarvan is niet meer teruggekomen.”

Een ander probleem voor een kleinere vereniging is het vasthouden van talent. Clubs uit de omgeving die op een hoger niveau spelen, weten Meeuwenplaat goed te vinden. “Als wij er een leuk pareltje tussen hebben zitten, zijn er een paar concurrerende buren die zo’n speler graag komen ophalen.”

Meeuwenplaat probeert ondertussen ook de spelers van het eerste elftal bij de jeugd te betrekken. Na de degradatie uit de derde klasse is de selectie behoorlijk veranderd. Slechts vier spelers van vorig seizoen bleven over. “We hebben nu een heel positieve groep. We proberen die jongens ook enthousiast te maken om iets voor de jeugd te doen.”

Gouw weet uit eigen ervaring hoe belangrijk de jeugd voor een vereniging kan zijn. Hij was de jongste in een gezin met vijf kinderen en alle kinderen voetbalden bij Meeuwenplaat. Zelf kwam hij als zesjarige bij de club terecht. Inmiddels is hij 64 en nog altijd nauw betrokken.

In al die jaren is er veel veranderd, maar volgens Gouw is één ding hetzelfde gebleven: de sfeer. “Iedereen kent elkaar en iedereen groet elkaar, wie je ook bent. Donderdag is onze clubavond en dan zie je mensen elkaar gewoon een hand geven. Dat vind ik nog steeds zo mooi.”

Juist die clubcultuur wil Meeuwenplaat doorgeven aan een nieuwe generatie. Daarvoor zijn niet alleen jeugdspelers nodig, maar ook mensen die bereid zijn een paar uur in de week te helpen. De boodschap van Gouw is daarom duidelijk: nieuwe jeugd is welkom, maar nieuwe vrijwilligers minstens zo hard.

Ton en Trudy Ketting zijn trots op hun SV Poortugaal

Van de fanshop en bestuurskamer tot de bouwploeg, het paaskamp en zelfs het optreden als steward. Ton en Trudy Ketting zijn al tientallen jaren op allerlei manieren actief voor hun club. Ze begonnen ooit bij PSV Poortugaal en maakten in 2018 de fusie met Oude Maas tot SV Poortugaal mee. Inmiddels telt de vereniging ruim 1400 spelende leden, komt het eerste elftal uit in de Derde Divisie en staat het 100-jarig bestaan voor de deur. Genoeg redenen voor het echtpaar om trots te zijn.

Trudy Ketting (66) woont met Ton in Poortugaal. Samen hebben ze twee kinderen en twee kleinkinderen. Haar vrijwilligerswerk bij de club begon in de jaren negentig achter de bar. In 1998 kwam daar noodgedwongen een einde aan toen ze ernstig ziek werd. “Eigenlijk was ik al opgegeven. Dat ik hier nog zit, is een wonder. Daarna ga je natuurlijk ook anders leven.”

Rond 2013, toen de club op het nieuwe complex speelde, pakte Trudy haar vrijwilligerswerk weer op. Samen met Gerard Heijstek ging ze aan de slag in de fanshop, waar ze nog altijd op zaterdagochtend te vinden is. Daarnaast verzorgde ze drinken in de bestuurskamer bij jeugdwedstrijden en is ze samen met Corrie gastvrouw wanneer het eerste elftal thuis speelt.

Daar hoort inmiddels ook een vaste traditie bij. “Ik bak altijd cake en dat wordt enorm gewaardeerd.” Haar vroegere ervaring met naaiwerk komt eveneens nog van pas. Wanneer er iets aan de kleding kapot is, verricht Trudy regelmatig het nodige verstelwerk. Toch geniet ze vooral van de contacten. “Het is eigenlijk altijd gezellig in de bestuurskamer.”

Ook Ton groeide op met de club. Hij begon bij PSV Poortugaal in de F-jeugd en voetbalde tot en met de A-junioren. Daarna maakte zijn werk bij Shell het onmogelijk om door te gaan. Toen zijn zoon jaren later ging voetballen, keerde Ton terug op het complex. Hij kwam oude bekenden tegen en werd gevraagd om bij de veteranen in het zesde elftal te gaan spelen.

Vanaf dat moment bleef hij hangen. Eerst ging Ton mee met het traditionele paaskamp, waarna hij ook onderdeel werd van de organisatie. In totaal was hij daar 24 jaar bij betrokken. Na de fusie verdween het paaskamp. “Dat vond ik jammer, maar je moet dat ook accepteren.”

Ton was daarnaast een periode secretaris en rolde vervolgens het onderhoud in. “Ze wisten dat ik geen twee linkerhanden had, maar twee rechterhanden. Ik vind het gewoon leuk om dingen te repareren.” Uiteindelijk kwam hij terecht in de bouwploeg, waarvan hij nog steeds deel uitmaakt. Ook oud papier ophalen, coördineren of een wedstrijd fluiten waren werkzaamheden waarvoor de club bij hem kon aankloppen.

Een ander terugkerend evenement is het Shelltoernooi. Dat werd oorspronkelijk door een collega georganiseerd bij Rijnmond Hoogvliet. Toen die collega vertrok en het toernooi dreigde te verdwijnen, nam Ton het initiatief. “Ik wilde het wel organiseren, maar dan natuurlijk bij mijn eigen club.” Inmiddels is Ton met pensioen en heeft een collega vanuit Shell een deel van de organisatie overgenomen, maar hij is bij SV Poortugaal nog altijd bij het toernooi betrokken. Voor de vereniging levert het evenement bovendien extra inkomsten op.

Een belangrijk moment voor Ton en Trudy was de fusie in 2018. PSV Poortugaal en Oude Maas gingen samen verder als SV Poortugaal. Ton was destijds secretaris bij PSV en maakte het proces van dichtbij mee. “Van beide clubs werden mensen bij elkaar gezet en op alle gebieden kwamen er commissies. Uiteindelijk is die fusie perfect verlopen.”

Bij een deel van de oudere generatie zat volgens hem nog wel wat oud zeer tussen beide verenigingen. Bij jongere leden speelde dat nauwelijks. Inmiddels is de fusieclub uitgegroeid tot een vereniging met 1422 spelende leden, verdeeld over ruim tachtig teams. Een mooi tastbaar overblijfsel van beide voorgangers staat langs het hoofdveld. Daar staan tegenwoordig twee tribunes. De oude tribune van Oude Maas werd door de bouwploeg naar de nieuwe plek overgebracht.

Ook sportief heeft SV Poortugaal flinke stappen gezet. Het eerste elftal speelt dit seizoen voor het eerst in de Derde Divisie. Dat brengt nieuwe verplichtingen met zich mee. “De KNVB stelt op dit niveau strengere eisen. We moeten bijvoorbeeld stewards hebben. Een aantal mensen, onder wie ik, heeft daarvoor een cursus gevolgd”, vertelt Ton.

Voor hem wordt de kracht van SV Poortugaal echter niet bepaald door het niveau waarop het eerste elftal speelt. “Het is een gemoedelijke club. Natuurlijk willen we graag winnen, maar ik vind vooral belangrijk hoe we na afloop met elkaar omgaan. We krijgen van bezoekende clubs complimenten over hoe het complex erbij ligt en hoe alles georganiseerd is. Een groter compliment kun je als vereniging eigenlijk niet krijgen.”

Volgend jaar wacht alweer een volgende mijlpaal. SV Poortugaal viert dan het 100-jarig bestaan. Vanaf 20 april staat een grote feestweek gepland, die om 19.27 uur wordt geopend met een receptie.

Voor Ton en Trudy wordt het opnieuw een bijzonder moment bij de vereniging waaraan ze al zoveel jaren een bijdrage leveren. Niet alleen langs het veld, maar vooral op al die plekken waar vrijwilligers ervoor zorgen dat een voetbalclub ook daadwerkelijk een vereniging blijft.