Home Blog Pagina 2

Jesse Kerkhove bezig aan zijn laatste seizoen bij De Meeuwen

0

ZOUTELANDE – Ruim 11 seizoenen is Jesse Kerkhove (31) vaste waarde onder de lat bij derdeklasser De Meeuwen. Afgelopen seizoen had de ervaren goalie zelfs de minste tegengoals in de competitie. Het leverde echter geen promotie op want Kerkhove strandde met De Meeuwen in de nacompetitie.

 

“Dat was natuurlijk wel jammer, maar we hebben denk ik toch wel een mooi seizoen gehad. We namen uiteindelijk de eerste periode over en speelden daardoor zelfs nog nacompetitie. Persoonlijk ging het sportief zeker niet onaardig en het was toch wel mooi om samen met de defensie de minste tegengoals van de competitie te hebben. Een leuke statistiek. Maar ook de rest van het elftal heeft daarin ook zijn bijdrage gehad. Het was met een vierde plek en nacompetitie een goede teamprestatie.”

 

Dit seizoen zijn er een paar mutaties geweest maar de groep is wel grotendeels intact gebleven. Daardoor heeft de selectie van trainer Daan Eikenhout een mooi mix van jonge gasten, twintigers en enkele ervaren rotten. Daar rekent Kerkhove zichzelf ook wel bij. Door het terugvallen van enkele sterke Zeeuwse ploegen uit de tweede klasse zoals VCK en MZC’11 is de competitie een stuk sterker geworden. “Of dat echt zo is moet blijken, maar het wordt voor iedereen wel een pittig seizoen. Heel veel ploegen hebben als doelstelling om voor de prijzen te spelen. Wij willen graag onze prestaties van vorig jaar evenaren. En dat gaat in alle opzichten ongetwijfeld een fikse klus worden. Vorig seizoen speelde we regelmatig goed maar stonden we soms met lege handen. Dat moet je nu zien te voorkomen, zéker als je uiteindelijk weer mee wil strijden in de linkerrij.”

 

Voor zichzelf is hij wel helder qua doelstelling. Kerkhove is in principe bezig aan zijn laatste seizoen als eerste keeper. Op dit moment is hij bezig om zijn opvolger Damon de Vries klaar te stomen om zijn plek te gaan overnemen. “Dat is wel de bedoeling. Ik ben onlangs vader geworden van een dochtertje en geef ook al 15 jaar keeperstraining. Dus het wordt nu wel erg druk. Daarom heb ik de keus gemaakt dat Damon eerste keeper gaat worden en ik dan de reserverol en die van keeperstrainer bij het eerste ga vervullen. Damon is een talentvolle keeper dus wat dat betreft is de opvolging onder de lat meer dan gewaarborgd voor de toekomst.”

 

Maar eerst wil Kerkhove, die aan zijn 26e seizoen bij De Meeuwen bezig is, er nog een prachtig seizoen van maken. “Tot de D-pupillen was ik voornamelijk spits en ben ik uiteindelijk vast gaan keepen. Sindsdien nooit meer ermee gestopt. Ik ben trots op al die jaren dat ik hier al onder de lat mag staan. We hebben een prachtige groep en ik keep bij een mooie club. Als ik fit blijf en mijn vorm laat zien die ik de afgelopen seizoenen heb getoond, dan wil ik in mijn laatste seizoen zo lang mogelijk mijn waarde tonen voor de club en het elftal. En daarna sta ik met veel plezier mijn plekje af.”

Joey Hanisch wil met Veere weer voor minimaal periodetitel gaan

0

VEERE – Hij debuteerde al op zijn 17e in het eerste elftal bij de club waar Joey Hanisch (22) al op zijn 5e begon te voetballen. Inmiddels is hij basisspeler bij de zaterdag vijfdeklasser en hoopt hij dit seizoen opnieuw voor minimaal een periodetitel te kunnen gaan.

 

“Het is wel de doelstelling voor ons om minimaal hetzelfde te behalen als vorig seizoen. En als het dan even kan natuurlijk wel via die nacompetitie te promoveren. Want terugkeren in de vierde klasse is wel waar we met deze groep en met elkaar keihard naartoe willen werken.”

 

Hanisch is van origine een linksbuiten maar speelt onder de huidige trainer vooral op rechts in de voorhoede. “Eigenlijk speel ik gewoon waar de trainer denkt dat ik het meeste van waarde kan zijn voor het elftal. Het belangrijkste is dat ik wekelijks speel en dan ook nog in het eerste elftal bij de club waar ik van kinds af aan al voetbal. Hier speel ik met vrienden en dat bevalt me perfect. We hebben een geweldig leuke groep, een jonge groep op met een enkele speler die wat ouder is. Die mix is goed en daarmee kunnen we op dit niveau zeker weer bovenin meedoen.”

 

Dat hij in een vriendenteam speelt en vooral dat er ondanks misschien soms mindere resultaten altijd gezelligheid heerst. “Dat moet blijven en die gezelligheid is voor ons als groep zeker ook heilig. Zonder plezier en gezelligheid is het spelletje toch echt de helft minder leuk. Natuurlijk willen we altijd winnen en daar doen we ook met z’n allen ons stinkende best voor. Als het dan niet lukt of er gaan dingen fout, dan durven we die ondanks dat we allemaal binnen en buiten het veld vrienden zijn, echt wel tegen elkaar te zeggen. Zo hoort het ook. Want op het veld proberen we toch altijd het maximale eruit te halen.”

 

Met een goede voorzet, scorend vermogen en een redelijke snelheid in de benen heeft de jonge aanvaller zijn waarde al getoond voor het elftal. Toch werkt hij nog aan zijn fysiek en dan met name in balbezit. “Mezelf beter kunnen wapenen te sterke verdedigers is wel een werkpunt. Dat geeft me dan ook de mogelijkheid om eventueel als diepe spits te kunnen spelen. Meer opties voor de trainer en sowieso ook voor mezelf op wekelijkse speelminuten.”

 

Doordat er wat jongens zijn gestopt, vertrokken of in een lager elftal zijn gaan spelen is de groep er in de ogen van Hanisch misschien wat op achteruit gegaan. “Maar dan moeten andere jongens maar opstaan en een stapje extra zetten. Er zijn wat jongens vanuit het tweede doorgeschoven en wat gasten uit de jeugd vast erbij. Met elkaar gaan we keihard werken en ons best doen om direct aan te haken en mee te doen bovenin.”

 

Zelf vind hij dat er van hem nu meer mag worden verwacht binnen het elftal. “Ik heb nog weer meer ervaring en moet daarin het voortouw durven nemen. Ik had vorig seizoen de meeste goals en assists van de ploeg. Dat wil ik minsten ook nu weer realiseren. Maar het belangrijkste is de teamprestatie. De rest is dan allemaal bonus.”

Jur Minderhoud gaat voor basisplek bij De Noormannen

0

WESTKAPELLE – Vorig seizoen was hij nog de vormgever op het middenrif bij de JO16 van De Noormannen. Sinds deze zomer is Jur Minderhoud vast doorgeschoven naar de eerste selectie. Nu heeft hij een nieuw en ambitieus doel: basisspeler worden maar sowieso elke week zoveel mogelijk minuten maken.

 

“Dat is wel de bedoeling die ik heb inderdaad. Ik krijg nu deze mooie kans om mezelf te laten zien en dan hoop je natuurlijk op het maximale. Dat is een basisplek. Maar het is vooral mijn bedoeling om veel te leren en zoveel mogelijk wedstrijdminuten te pakken. Liefst bij het eerste elftal en anders maak ik daar waar het kan minuten bij het tweede. Ik probeer in elk geval de trainer van mijn kwaliteiten te overtuigen.”

 

De 16-jarige Minderhoud is één de drie spelers uit de JO16 die vervroegd werd doorgeschoven naar de hoofdmacht. Vier andere jeugdspelers zijn nu toegevoegd aan de tweede selectie van de zaterdag vierdeklasser uit Westkapelle. “Het hoogste jeugdteam dat we nu hebben is een JO15. De club heeft er bewust voor gekozen om ons team door te schuiven naar de senioren. En voor mij is het wel prettig omdat ik mezelf graag wil uitdagen als voetballer. Die kansen krijg ik nu volop. Allemaal nieuwe tegenstanders, nieuwe medespelers én een stap omhoog in alles. Fysieke weerstand maar ook technisch sneller moeten handelen. Daar word ik in mijn ogen alleen maar een betere speler van op termijn.”

 

Met Geoffrey Geldof staat er dit seizoen ook nog eens een nieuwe trainer voor de groep, ook een aspect dat voor de jonge middenvelder extra kansen biedt. “Iedereen begint weer helemaal op nul en het biedt voor iedereen mooie kansen. Ik heb in de voorbereiding van de trainer al veel speeltijd gekregen, ook op mijn favoriete positie achter de spitsen. Tegen MZVC scoorde ik in mijn debuutwedstrijd direct ook mijn eerste seniorengoal. Een heerlijke binnenkomer natuurlijk, ook al was het in een oefenpotje..”

 

‘Goed genoeg is oud genoeg’, het is een veel gehoorde spreuk in het voetbal. En eentje die ook op Minderhoud van toepassing blijkt te zijn. “Mensen die de keuzes maken wat spelers en indelingen betreft vonden blijkbaar dat ik er klaar voor was om bij het eerste aan te sluiten. Ik ben me bewust dat dit nog maar de eerste stap is en dat ik nog heel veel moet leren. Maar die tijd geef ik mezelf wel. Ik geniet elke training en wedstrijd die ik op het veld mag staan. Liefst op ‘tien’ een anders op ‘zes’. Daar liggen mijn kwaliteiten en dat hoop ik de trainer voldoende te laten zien.”

 

Vorig seizoen wist De Noormannen op doelsaldo uiteindelijk de nacompetitie voor degradatie te ontlopen en is dus ook dit seizoen vierdeklasser. “We hopen nu zo hoog mogelijk te eindigen en niet in de probleemzone te belanden. Daar hoop ik in elk geval zelf zoveel mogelijk mijn steentje aan te kunnen bijdragen.”

Ruud van Driessche is inmiddels bij Serooskerke al prima op zijn plek

0

SEROOSKERKE – Na 19 seizoenen in het eerste elftal te hebben gespeeld nam Ruud van Driessche in augustus 2025 afscheid van ‘zijn cluppie’ SDO’63 in Lamswaarde. Hij kwam tot in totaal 94 doelpunten en is daarmee all-time topscorer bij de dorpsclub. Inmiddels is hij bezig aan zijn tweede seizoen bij v.v. Serooskerke waar hij al een titel pakte en er lustig op los scoorde in het zesde.

 

“Ik pendelde een aantal seizoenen heen en weer tussen onze woonplaats Middelburg en Zeeuws-Vlaanderen om er te gaan trainen en mijn wedstrijden te spelen bij SDO’63. Maar met twee kleine kinderen en een fulltime baan werd dat steeds lastiger te combineren. Daarom ben ik gaan kijken voor een club in de buurt en kwam ik dankzij vrienden al snel terecht bij Serooskerke. En vanaf het eerste moment voelde dat goed. Het is een gemoedelijke club en nog een échte vereniging. Dat vind ik heerlijk. Niet alleen op het veld, maar zeker ook erbuiten is er veel saamhorigheid en gezelligheid. Dat was voor mij wel een voorname reden om voor Seroos te kiezen.”

 

Uiteindelijk koos Van Driessche voor het zesde elftal waar hij niet constant de verplichting had om twee keer te moeten trainen en elke zaterdag wedstrijden te moeten spelen. Zeker omdat hij naast voetbal in hardlopen nog een tweede sportieve passie heeft gevonden. “Ik heb al een aantal keer de Kustmarathon gelopen en wil nu ook de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen gaan doen. Dat is niet te combineren met spelen in een eerste elftal voor mij. Want als ik ergens voor ga, dan doe ik het ook maximaal. Dus ook dat speelde mee om te kiezen voor voetbal in een lager team om zodoende beide passies te combineren.”

Hij trainde overigens wel geregeld mee bij het eerste van Serooskerke vorig seizoen maar dat was volgens Van Driessche flink aanpoten. “Conditioneel heb ik daar ook zeker wel mijn voordeel mee gedaan. Zowel bij het zesde als tijdens het hardlopen. Maar twee keer trainen, een gezin én hardlopen bleek helaas toch te pittig”, aldus de inmiddels 35-jarige middenvelder.

 

Het was met het zesde overigens wel een succesvol seizoen met uiteindelijk het kampioenschap als ultieme bekroning. “Bij SDO’63 speelden we voornamelijk wel in de onderste regionen en om dan nu eens een keer kampioen te worden was wel eens een leuke ervaring. We zijn overigens dit seizoen wel het vijfde elftal geworden en ik heb besloten om doordeweeks even niet te gaan trainen. Die must is er gelukkig ook niet en de gezelligheid onderling blijft hetzelfde.”

 

Straks ga ik weer de Kustmarathon lopen en in het voorjaar in Zeeuws-Vlaanderen. Tussendoor probeer ik daar waar ik kan van waarde te zijn voor het elftal. De stap naar hier is me vooralsnog perfect bevallen. Ik voel me hier thuis, word gewaardeerd en heb met een reeks goals en assists mijn waarde gehad in de kampioensrace. Twee keer scoren en een assist in de kampioenswedstrijd zijn toch herinneringen die me voor altijd zullen bijblijven, ook al is het bij het zesde elftal. We gaan dit seizoen proberen er bij het vijfde opnieuw een aantal aan toe te voegen.”

Fysiotherapeute Manouk Reurink geniet van haar rol als verzorgster bij VCK

0

KOUDEKERKE – Voetbal en blessures zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En voor spelers is het altijd fijn wanneer er iemand met verstand van zaken aan de zijlijn staat om te helpen en verzorgen wanneer dat nodig is. Sinds begin 2025 is Manouk Reurink (22) verzorgster van dienst bij derdeklasser VCK. ‘Het is heel afwisselend en leuk om te doen. Bovendien is alles hier top geregeld. Het is mijn eerste ervaring als verzorgster maar het bevalt perfect.’

 

De thuiswedstrijd tegen Bruse Boys was voor de inwoonster van Vlissingen haar allereerste wedstrijd waarbij ze in functie langs de zijlijn stond. Inmiddels is ze afgestudeerd fysiotherapeute en werkt ze fulltime in een kleine Middelburgse praktijk. “Via een aantal Ik bekenden bij VCK is het contact ontstaan en kwam de vraag of ik als verzorgster aan de slag wilde bij VCK. Het leek me wel een leuke uitdaging, ben het gesprek aan gegaan en sindsdien ben ik betrokken. Ervaring als verzorgster bij een voetbalteam had ik niet maar gezien mijn achtergrond en opleiding gaat dat allemaal prima.”

 

In de tijd dat ze nu bij VCK aan de slag is heeft ze op sportief gebied al verschillende uitersten meegemaakt. “Klopt helemaal. Natuurlijk eerst het kampioenschap naar de tweede klasse en afgelopen mei de degradatie. Vorig seizoen was er ook eentje waarbij, zeker ook in fysieke zin, veel dingen tegenzaten met veel blessures ook. Wellicht dat daar in mijn ogen het oude kunstgrasveld een rol in speelde. Dat is met de aanleg van het nieuwe veld in elk geval een flinke verbetering. Hopelijk merken we dat ook op het blessurevlak.”

 

In haar rol vervult ze een hele hoop afwisselende taken en is er altijd een nauw overleg met de hoofdtrainer. Sinds dit seizoen heeft ze een vaste warming-up gemaakt die spelers zelf uitvoeren. Daarnaast doet ze regelmatig ook 1:1 hersteltrainingen om spelers weer op te trainen en klaar te stomen om op zaterdag te spelen. Dat is ook een mooi proces.

“Ik ben elke zaterdag bij zowel thuis- als uitwedstrijden aanwezig en tijdens beide trainingsavonden. Mijn taken zijn onder meer intapen, masseren, blessures behandelen en tijdens de wedstrijden aanwezig zijn en te handelen waar nodig. Bij de club heb ik de beschikking over een eigen ruimte en kan ik zowel preventief en na een blessure spelers helpen. Het is altijd fijn wanneer je spelers kan adviseren en behandelen vooraf zodat ze probleemloos kunnen sporten. Maar ook wanneer je een rol kan hebben als er blessures zijn ontstaan en je dan helpt ze weer speelklaar te krijgen.”

 

Zelf was ze fanatiek handbalster maar daar is ze, mede ook door haar rol bij VCK, nu mee gestopt. “Dat viel niet langer te combineren. Ik ben ongeveer een uurtje of twaalf per week op de club en werk fulltime. Ik blijf fit door te hardlopen en ga naar de sportschool. Zelf weer een teamsport doen dat zie ik niet snel nog gebeuren. Daarvoor is het verzorgster zijn veel te leuk en dat ga ik daarvoor niet meer opgeven. VCK is een warme club en voel me hier enorm thuis. Deze kennismaking met voetbal bevalt me dan ook perfect en hoop ik nog wel een tijd vol te houden.”

Trots erelid Frank van Wezel al bijna 25 jaar hoofdsponsor bij SVOD’22

0

OOSTKAPELLE – Toen Frank van Wezel in Kenia woonde zocht hij een woning in Nederland als uitvalsbasis. Dat werd een vakantiehuisje in Oostkapelle. Nooit had iemand verwacht dat die stap het begin zou zijn van een jarenlange verbondenheid. Met het dorp én met de lokale amateurclub… Inmiddels wonen Frank en Caroline permanent in het dorp en mag Frank zich sinds eind 2025 erelid noemen van SVOD’22.Onder meer als dank voor zijn bijna 25 jaar lange betrokkenheid als hoofdsponsor.

 

Vanuit de club was het meer dan duidelijk wat de overwegingen waren om tijdens de Algemene Ledenvergadering de 84-jarige ondernemer aan een select gezelschap ereleden toe te voegen. “De beweegreden van onze leden om Frank tot erelid te kronen is zijn betrokkenheid op meerdere vlakken. Hij is al jaren hoofdsponsor van ons vlaggenschip, maar zijn enthousiasme en betrokkenheid hebben ook een grote rol gespeeld bij zijn benoeming”, zei voorzitter Marcel Vermue daarover.

 

Van Wezel was blij verrast met de benoeming en tegelijkertijd ook vooral trots. De oprichter van het wereldwijd bekende merk HI-TEC en later ook Duca del Cosma tekende ooit in 2002 zijn eerste sponsorovereenkomst met de club. “Ik woonde toen ik Southend en was daar inmiddels sponsor en zat in de board van profclub Southend United. Via de zoon van een zakelijk klant kwam ik in contact met toen nog Oostkapelle. Eerst vroeg men of ik een bord wilde sponsoren. Daarna voorzichtig of ik misschien hoofdsponsor wilde worden. Dat was in 2002. In de overeenkomst stond dat ik minstens één wedstrijd per seizoen zou bezoeken op Duinhelm. Dat heb ik altijd volgehouden en dat zijn er uiteraard flink wat meer geworden inmiddels.”

 

De ondernemer heeft door de jaren heen de vereniging flink zien groeien op meerdere vlakken. “Het is prachtig om iets voor de vereniging en voor het dorp te kunnen betekenen en daar genieten we intens van ook. De verbondenheid is groot en het is schitterend om te zien hoe de mensen zich allemaal zo voor de club inzetten. We wonen inmiddels nu ook hier en dat bevalt perfect. Elke wedstrijd ben ik wel op langs de lijn te vinden. Het is toch schitterend dat we nu na Hoek, Kloetinge en Goes de vierde club van Zeeland zijn en uitkomen in de eerste klasse? Dat is een compliment voor heel veel mensen. Ik denk ook echt dat er in de selectie nu voldoende kwaliteit aanwezig is om mee te kunnen draaien.”

 

En hoewel Van Wezel in mei 2026 ook Duca del Cosma verkocht blijft het hoofdsponsorschap voor de toekomst gewaarborgd. “Dat zal niet meer zijn met een bedrijf van mezelf, maar in de nieuwe overeenkomst zal het bedrijf van mijn zoon dat hoofdsponsorschap voorzetten. Het gaat dus nu over op de volgende generatie. We doen het echt uit liefde voor het dorp en de club. Een club waar ik straks ook zelf weer ga deelnemen aan het Walking Football. Na een partijtje tennis met Richard Krajicek had ik mijn hamstrings gescheurd. Maar dat is herstelt dus ga ik weer vol energie voetballen. Ik kijk er weer met plezier naar uit, net als naar het nieuwe seizoen in eerste klasse.”

Sander van de Wetering reist wekelijks ruim 550 kilometer voor VC Vlissingen

0

VLISSINGEN – Toen VC Vlissingen betaald voetbal speelde werd Sander van de Wetering als 6-jarig ventje ‘gevangen’ door het roodwitte virus. Vandaag de dag noemen ze zoiets clubliefde. Een uitstervend fenomeen misschien, maar niét voor Sander. Hij woont al jarenlang in het Limburgse Vaals en reist élke week ruim 550 kilometer om zijn clubje te zien voetballen. Sterker nog, hij is materiaalman, verzorger én zelfs speaker bij het eerste elftal.

 

“Ik leef daar echt altijd de gehele week naartoe en dat al tientallen jaren lang. Ik vind het gewoon een geweldige club. In het profvoetbal ging ik met mijn vader mee naar het stadionnetje aan de Irislaan. We woonden daar vlakbij. Later ben ik verhuisd naar Vaals, dat is 263 kilometer enkele reis. Voor mij geen probleem. Die reis maak ik elke keer opnieuw met heel veel liefde en plezier. Ik stap dan rond acht uur in de auto en ben dan altijd vroeg op de club. Dan kijk ik wat bij de jeugd, zorg dat alle materialen voor de jongens van het eerste in orde zijn en klets met wat mensen. Soms kijk ik ook wel eens bij de 35+ met al die oud-spelers. Superleuk en altijd gezellig.”

 

Dat door de jaren heel VC Vlissingen al diverse keren is afgedaald tot de kelders van het amateurvoetbal en ook tussendoor weer opklom. Het is de clubman allemaal om het even. “Mij maak het niveau van voetbal niet zo uit. Het is voor mij pure hobby en ook pure clubliefde. Bovendien ga ik op zaterdagen ook altijd even bakkie koffie doen bij moeders, die woont nog altijd in de binnenstad. Het voelt altijd weer als thuiskomen.”

De liefde voor VC Vlissingen en alle uren die Sander er voor over heeft om vanuit Limburg wekelijks naar Zeeland te reizen. Voorzitter Johan de Visser vond dat dit wel een stukje extra waardering verdiende en gaf Sander op bij de Vriendenloterij om hem als ‘clubicoon’ in het zonnetje te zetten. “Dat was wel een ongekende verrassing. Ik ben toen door een filmploeg zeker zestien uur gevolgd en overal gefilmd. Thuis, tijdens de autorit, in Antwerpen, op de club en ga zo maar door. Dat heeft me wel geraakt dat men vanuit de club zoiets had gedaan. Het is een prachtig videootje geworden hoor. Maar eigenlijk blijf ik liever uit de spotlights. Waardering is leuk maar hoeft niet persé in de schijnwerpers. Laat mij maar lekker op de achtergrond mijn ding doen, daar geniet ik het meeste van. Net zoals van de babbeltjes langs de lijn met supporters en het grappen en grollen met de spelers. Heerlijke momenten zijn dat en dan ga ik altijd weer vol energie en genoegdoening de auto in naar Limburg.”

 

In alle jaren dat hij betrokken is bij de club heeft Sander maar een drietal duels van zijn ploeg gemist. Alle andere keren stuurde hij zijn auto heen en terug over de snelweg om ‘erbij’ te zijn. “Dat blijf ik doen zolang ik kan. Deze club gaat me aan het hart en geeft me plezier en voldoening. Tot in lengte van jaren zal dat altijd zo blijven.”

Zeelandia Middelburg vol ambitie en volop in ontwikkeling

MIDDELBURG – In het jaar dat Zeelandia Middelburg 25 jaar bestaat is men bij de club nog altijd enorm ambitieus. Een gecertificeerde jeugdopleiding die aan de weg timmert, een O23 team op divisieniveau én de ambitie uitspreekt om met het eerste elftal vol voor promotie te gaan in de 3e Klasse A. ‘We zijn vol ambitie en ook nog volop in ontwikkeling. Walcheren verdient een club op divisieniveau en dat is voor ons een stip aan de horizon’, zegt verenigingsmanager Freek van der Maas.

De oud-doelman van het eerste elftal is uitgesproken als het gaat over de visie en richting die men bij de Walcherse club voor ogen heeft. Van der Maas is sinds februari 2023 fulltime in dienst van Zeelandia Middelburg als verenigingsmanager nadat hij zowel de rol van Emma Verstraate (verenigingscoördinator) als Technisch Manager Edwin Overbeek op zich nam.

Een vol bord met taken en verantwoordelijkheden voor Van der Maas. “Dat is het zeker maar het is een uitdagende en vooral mooie functie om te kunnen en mogen vervullen voor de vereniging waar ik zelf al zoveel jaar actief ben. We willen op een goede, geleidelijke en vooral erg gezonde manier toegroeien naar divisieniveau. Ons beleid richt zich erop om daar binnen zo’n vijf tot acht jaar naartoe te werken met elkaar. Geen gekke sprongen maken maar gedegen bouwen, schaven, evalueren en doorontwikkelen. Met heel veel mensen werken we daar elke dag opnieuw hard aan.”

Van der Maas mag met recht een kind van de club worden genoemd. Sinds zijn zesde jaar is hij immers lid van Zeelandia Middelburg. Hoewel Zeelandia al sinds 1910 bestaat, viert de fusieclub die ontstond na samengaan met Middelburg dit jaar haar 25-jarig bestaan. “Dat is toch ook een mijlpaal waar we met z’n allen bij stil willen staan. In die jaren hebben we als vereniging net stilgezeten en hebben we een flinke ontwikkeling doorgemaakt op allerlei verschillende vlakken zowel sportief als ook op maatschappelijk gebied.”

Daarbij doelt hij onder meer op een ongekend ledenaantal van 1400 leden over de gehele lijn, een businessclub, een spelersstichting, status als erkend leerbedrijf en een BSO voor basisschoolleerlingen. Ook is de vereniging een plek waar mensen met een verstandelijke beperking dagbesteding ontvangen en hand- en spandiensten verrichten voor de club. “Vanuit de KNVB hebben we als enige Zeeuwse club bovendien de certificering Lokale Jeugdopleiding ontvangen. Daarvoor hebben we een traject doorlopen en voldoen we aan de kwaliteitseisen zoals door de bond gesteld. Allemaal zaken die laten zien dat we meer zijn dan alleen een voetbalclub waar trainingen worden gegeven en onze leden hun wedstrijden spelen. We zijn een vereniging die zowel de breedte- als prestatieve sporters willen faciliteren.”

Als verenigingsmanager is hij dagelijks bezig om dat allebei binnen de kaders van de club te laten groeien. “Er zit nog heel veel onbenut potentieel. Als we er uiteindelijk in slagen om dat allemaal te maximaliseren dan ben ik er van overtuigd dat we op termijn zeker nog wat stappen omhoog kunnen zetten. Dat verdient deze regio ook. Walcheren verdient gewoon een club op divisieniveau. Het zou mooi zijn als we als Zeelandia Middelburg in ons jubileumjaar daarin weer een sportieve stap kunnen gaan zetten met z’n allen.”

Nando Pfaff ziet toekomst RCS met veel positiviteit tegemoet

0

OOST-SOUBURG – Al op zijn zevende kwam Nando Pfaff terecht bij RCS waar hij uiteindelijk tot zijn vijftiende zou blijven. Na jaren kwam hij weer terug bij de club. Eerst nog als voetballer in een lager team, daarna bij de jeugd en inmiddels is hij alweer sinds 2022 voorzitter. ‘Geweldig om te doen en om te zien hoeveel waardevolle vrijwilligers zich willen inzetten voor onze vereniging. We maken nog steeds mooie stappen voorwaarts en dat is positief voor de toekomst.’

 

Toen Pfaff stopte met voetballen koos hij ervoor om met enkele vrienden te gaan basketballen bij BVS. Via een collega kwam hij jaren later als voetballer terecht bij Oostkapelle. “Dat was rond mijn dertigste en daar heb ik gevoetbald in een lager elftal. Toen mijn oudste zoon Nino ging voetballen in 2005 bij RCS ben ik vrijwilliger geworden. Van lieverlee rol je er dan weer vanzelf steeds verder in en voor ik het wist was ik leider van een jeugdteam.”

 

Daar bleef het echter niet bij want later werd hij ook voorzitter van de jeugdcommissie, was algemeen lid van de TC, vlagger en leider bij het tweede elftal en kwam hij terecht in het hoofdbestuur. Uiteindelijk werd hij in 2022 benoemd tot algeheel clubvoorzitter. “We zijn toen begonnen met vier bestuursleden en tussentijds is één bestuurslid gestopt. Maar gelukkig hebben we de afgelopen periode hard gewerkt om ervoor te zorgen dat we ook op bestuurlijk vlak weer meer mensen aan boord krijgen. Een prima ontwikkeling in een tijd waarbij je alle taken en verantwoordelijkheden moet kunnen delen met voldoende personen. Dat is ons gelukt.”

 

Tijdens de aankomende Algemene Ledenvergadering zullen er daardoor weer meerdere mensen worden voorgedragen. ““Recent en in korte tijd hebben we gesprekken gevoerd met meerdere, gemotiveerde kandidaat-bestuursleden. Allemaal hebben ze een groot hart voor RCS, zijn ze al zeer actief binnen de vereniging en kennen ze de club erg goed. Ze zijn bereid gevonden om nog een extra stap te zetten om deel te gaan nemen aan het bestuur van RCS. Daar zijn we als zittend bestuur erg verheugd me en zien dat als een voorname stap vooruit voor de vereniging.”

 

Als voorzitter kijkt hij met genoegen toe hoe de vereniging zich ontwikkelt op allerlei verschillende vlakken. “Sportief zitten we in de lift en zijn we sinds een tijdje partnerclub van NAC/ JVOZ. We werken bovendien ook toe naar ons 100-jarig bestaan. Ook weer een mooie mijlpaal voor de vereniging. Met ons eerste team willen we graag proberen mee te strijden voor promotie naar de tweede klasse. Het is geen must maar een mooie ambitie om met elkaar naartoe te werken. Daarnaast hebben we een O23 en gaan we kijken hoe we dat allemaal goed in vorm kunnen gieten. We maken enorm veel stappen op tal van manieren en om daar dan als voorzitter een coördineren rol in te kunnen vervullen dat vind ik wel heel erg mooi. We zitten op een positieve manier in de lift en dat is erg prettig werken.”

SJO Serooskerke/Veere introduceert Kaboutervoetbal

0

SEROOSKERKE/VEERE – Om de allerkleinste jeugd zo vroeg mogelijk in aanraking te laten komen met het voetbalspelletje heeft men bij de SJO Serooskerke/Veere onlangs iets nieuws geïntroduceerd: Kaboutervoetbal voor kinderen in de leeftijd van 2 tot 5 jaar.

 

“Heel veel spelers die actief zijn bij onze twee clubs hebben de afgelopen tijd kinderen gekregen. En we zaten vorig seizoen met enkele spelers hardop te denken hoe leuk het zou zijn om die heel kleine kids met voetbal en met de clubs op een speelse wijze in aanraking te laten komen. Zo hebben we dat vervolgens met enkel enthousiaste ouders en wat bestuursleden handen en voeten gegeven en daar is het Kaboutervoetbal uit ontstaan”, zegt Jeffrey Koets, bestuurssecretaris bij de SJO.

Ze hadden binnen de jeugdafdeling van SJO Serooskerke/Veere wel al mini’s maar de leeftijdsgroep van nóg jongere kinderen was nog niet aanwezig. Zo ontstond dus het plan om ook voor de allerjongsten plezier, spelen én bewegen met elkaar te mixen en zo spelenderwijs het voetbal te introduceren bij de peuters. “En daar blijkt dus enorm veel animo voor te zijn want we hadden direct al aanmeldingen voor 16 kids. Prachtig toch? Op 22 augustus hadden we onze eerste training en toen bleken het er zelfs 17 te zijn! Het was een prachtig gezicht om iedereen zo enthousiast te zien rennen en bewegen over het veld. En dan ook de ouders ook zo te zien genieten was natuurlijk helemaal geweldig.”

 

Omdat de kinderen nog erg jong zijn, vindt de training plaats met hulp van de ouder of verzorger samen met een groepje vaste trainers. “Tijdens de trainingen staan plezier en bewegen centraal. We gaan spelenderwijs aan de slag met voetbalspelvormen. Maar het belangrijkste is: lekker samen in beweging zijn, dat is wat we ons als doel hebben gesteld toen we het idee hebben uitgewerkt.”

Tijdens het seizoen is nu elke zaterdagochtend van 9:00 tot 9:45 uur het sportpark Noordhout van Serooskerke dé plek waar volop kabouters over het trainingsveld dartelen en kennismaken met voetbal. “In eerste instantie was het idee om de training in de pannakooi te houden, maar gezien het aantal aanmeldingen maken we nu gebruik van een half veld. In de wintermaanden gaan we naar binnen en zoeken we de gymzaal op. Het is uiteindelijk ons doel om de kabouters in te laten stromen in een team binnen onze SJO.”

 

Koets (30) is zelf al sinds zijn vijfde lid van Serooskerke en daar voetbalde hij tot afgelopen jaar nog in het eerste elftal. “Nu ik zelf vader ben geworden heb ik besloten om een stapje terug te doen en ga ik in het derde voetballen. In het verleden heb ik ook jeugdtrainingen gegeven en ook nu ben ik als één van de trainers betrokken bij het kaboutervoetbal en zit in het bestuur van de SJO. Alles bij elkaar heerlijk druk, maar als ik dan zie hoeveel plezier die kabouters hebben dan denk ik dat hier zeker muziek in zit en hopelijk levert het wat nieuwe jeugdleden op de komende jaren.”