WEMELDINGE – Het was voor Wemeldinge een uitstekend seizoen met een gedeelde tweede plek samen met SPS achter kampioen FC De Westhoek. De derde periode volgde als absoluut toetje, maar voor Robert de Graaf (23) smaakte de complete tweede seizoenshelft extra zoet.

 Eindelijk weer genieten van voetbal

“Dat mag zeker worden gezegd. Ik heb de afgelopen jaren amper gespeeld en dit seizoen ben ik pas in de winter aangesloten. Dat heeft te maken met het feit dat ik al jarenlang last heb van knieproblemen waaronder mijn meniscus en blijvende kraakbeenschade. Daardoor ben ik een paar seizoenen gestopt, heb ik even nog bij Yerseke gespeeld en nu dus bij Wemeldinge. In het begin van dit seizoen was ik nog geen lid maar uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan en heb nog geen seconde spijt. Het voelt in alle opzichten heerlijk!”

Ervaring komt goed van pas

De Graaf speelde in het verleden ook nog voor Den Hoorn in Delft en enkele jaren op hoog niveau bij Kloetinge waar hij tot de O23 selectie behoorde. Die ervaringen komen hem nu bij Wemeldinge prima van pas en zorgen ervoor dat hij in de vijfde klasse prima uit de voeten kan. “Eerst ben ik gaan opbouwen bij het tweede elftal en dat ging zo goed dat de trainer vroeg om bij het eerste aan te sluiten. Dat heb ik gedaan en denk dat het naar behoren is gelopen. Tegen Vivoo uit maakte ik het enige doelpunt en dat was wel mooi. Op die manier heb ik toch ook zeker mijn bijdrage gehad in de resultaten van het elftal.”

Voetbal bleef altijd trekken

Doordeweeks doet hij het op trainingen soms nog wat rustig aan en het voetballen doet hij met een brace. “Dat is noodzaak om zo de demping te ondersteunen en de reactie in de knie te minimaliseren. Ik heb toen ik het advies kreeg te stoppen gezocht naar alternatieve qua sport maar die vond ik niet. Voetbal is het enige wat ik écht leuk vind. De sportschool deed ik maar was niks voor mij. Nu ik weer op het veld sta en het op deze manier kan invullen is dat echt geweldig. Het spelletje was en is veel te leuk om er al mee te stoppen. Hier bevalt het me uitstekend en houd ik me prima staande. Wie weet wat er nog allemaal inzit voor mezelf en de ploeg, maar voorlopig vind ik het lekker om weer wekelijks op het veld te kunnen doen wat ik het leukste vind: lekker een potje voetballen.”

Met vertrouwen richting de toekomst

De inwoner van Wemeldinge hoopt ook volgend seizoen onder de nieuwe trainer Aloys Lockefeer zijn basisplek te behouden als aanvallende middenvelder. “Hoewel ik ook als links- of rechtsbuiten kan spelen zie ik mezelf wel als creatieve middenvelder. Die positie past me het beste en voelt vertrouwd. Onze selectie blijft zo goed als intact en iedereen wil er graag voor gaan dus zo’n prikkel qua prestatie die heb ik een tijdje wel gemist. Sinds ik hier ben aangesloten ben ik hier prima opgevangen en zit ik echt op mijn plek. Na al die belasting op trainingen en weer wedstrijden te spelen voelt na al die fysieke ellende de knie steeds weer een stukje beter. Ik voel me ein-de-lijk weer écht voetballer en dat is een gevoel wat ik in tijden niet heb gehad.  Dus hopelijk kan ik er nog wat jaren hier bij Wemeldinge als voetballer aan vastplakken.”

’S-HEER ARENDSKERKE – Hoewel derdeklasser ’s-Heer Arendskerke het afgelopen seizoen zonder prijs afsloot kijkt trainer Marco Groeneveld toch terug op een goed eerste seizoen bij de club. Net zoals overigens het bestuur en de spelersgroep, die allemaal de samenwerking goed beviel. Daardoor zal Groeneveld ook komend seizoen weer voor de groep staan om er te proberen zijn attractieve speelstijl verder in te slijpen.

Snel thuis bij de club

“Het is een heel warme dorpsclub waar ik snel mijn weg heb gevonden en een groep tot mijn beschikking heb die zeker wel de nodige potentie in zich herbergt. Natuurlijk zijn er veel dingen voor verbetering vatbaar en daar gaan we na de zomer ook zeker verder mee aan de slag. Maar het belangrijkste is dat iedereen de wil heeft om vooruit te gaan en dat is voor mij als trainer heerlijk werken.”

Aanvallend voetbal als uitgangspunt

De afgelopen competitie was zonder twijfel volgens de ervaren oefenmeester opnieuw sterker dan die van het jaar ervoor. “Er zaten een hele hoop sterke teams in onze klasse en ook allemaal met flink wat ervaren spelers die op een hoger niveau hebben gespeeld. Toch hebben we ons nooit ingegraven en altijd geprobeerd vooruit te voetballen en op de aanval te spelen vanuit balbezit. Dat is ook precies waar ik voor sta als trainer. Niet uit de counter spelen of met je kont in de zestien. Maar zelf willen en durven spelen. Dat gaat wel eens fout en kost soms goals en punten. Maar je moet wel proberen om, zéker op ons niveau, ook het publiek te vermaken. En daardoor heb ik afgelopen seizoen meermaals met een tevreden gevoel na wedstrijden rondgelopen die we niet altijd zelf wisten te winnen.”

Meer rendement voor het doel

Eén van de punten waar Groeneveld wel ontevreden over is, dat is over het aantal gescoorde goals het afgelopen seizoen. “Veel te weinig! We hebben legio kansen bijeen gespeeld door ons goede spel. Maar je moet wel de trekker dan overhalen om wedstrijden te winnen. Dat hebben we meermaals nagelaten en dat is iets wat beter moet komend seizoen. Maar de jongens zijn van goede wil en daar gaat het mij om. Net zoals we te vaak te makkelijke tegengoals krijgen als repeterend verhaal. Dat moeten we er juist uit zien te krijgen.”

Vertrouwen in komend seizoen

Gelukkig beginnen we na de zomer weer qua punten op nul en is het volgens Groeneveld zaak om die zaken te verbeteren. “Ook dit seizoen hebben we vaak genoeg laten zien dat we in wedstrijden het elke tegenstander lastig kunnen maken. Al trekken we nog te weinig de punten over de streep. Als ons dat lukt met z’n allen dan weet ik zeker dat we ons goede spel gaan koppelen aan meer punten. En dan weet je nooit wat het aan het eind gaat opleveren.”

KLOETINGE – Met een stuk of 18 kampioensteams, een kampioenschap van de O23 én daardoor promotie tot een O21 op landelijk niveau kan Marijn Meijboom niet anders dan trots zijn. En dat is het bestuurslid Jeugdzaken binnen v.v. Kloetinge dan ook. ‘Niet alleen op de selectieteams overigens maar op de ontwikkeling die we binnen de gehele jeugdafdeling van de club doormaken. In heel veel opzichten maken we prachtige stappen vooruit.’

Nieuw beleid 

Zo’n vier jaar geleden nam Meijboom het stokje over als bestuurslid jeugdzaken binnen het hoofdbestuur van de kersverse tweededivisionist. Op Sportpark Wesselopark regende het dit seizoen opnieuw kampioenstitels en mooie resultaten. Maar het gaat volgens de inwoner van Wemeldinge veel verder dan dat. “We hebben een mooi meerjarenbeleidsplan opgesteld en daarin hebben we voor zowel de selectieteams als de teams die daaronder zitten bepaalde doelstellingen bepaald. Met het bestuur, de coördinatoren, trainers, stafleden en overige vrijwilligers werken we daar elke dag hard aan om die te realiseren en dat gaat niet onaardig.”

Doorstroming jeugdspelers

Zo wil men dat de selectieteams zoveel mogelijk op divisieniveau actief zijn, vooral om uiteindelijk de doorstroming vanuit de O23 en straks de O21 richting eerste selectie te kunnen borgen. “We willen graag op termijn jaarlijks een of twee jongens afleveren bij de selectie en het mooiste zou zijn dat ze ook in de basis terecht komen. Maar doordat het niveau steeds hoger wordt, wordt tegelijk de lat voor de jeugd ook hoger gelegd. Dat realiseren we ons maar het blijft wel het streven.”

Terug bij Kloetinge

Hij voetbalde ooit zelf bij Kloetinge, vertrok vanwege studie naar de randstad en keerde later weer terug naar Kloetinge. Toen zijn zoon ging voetballen bij Kloetinge werd hij er eerst jeugdtrainer en later dus bestuurslid. “De cirkel was daarmee wel rond. Best bijzonder om nu in deze rol mezelf bij de club terug te vinden. Maar het bevalt perfect en het is prachtig om bij zo’n mooie en bloeiende vereniging actief te zijn.”

Jeugdteams

Want hoewel de prestatieteams vaak het meest in het oog springen, ziet hij ook bij de andere jeugdteams mooie dingen gebeuren. “De TC TOP en TC Academy hadden we al, maar we zijn nu ook de Technische Commissie Basis aan het vormen. Daar draait het primair om plezier en ontwikkelen. Elke kind op zijn of haar eigen niveau. Dat krijgt steeds meer vorm. We hebben nog altijd een ledenstop voor bepaalde leeftijden, maar de ontwikkelingen zien er goed uit op korte- en lange termijn. Er gebeurt veel en ik geniet daar intens van. Het kost tijd maar geeft ook energie. Elke keer als ik op het sportpark kom en ik zie de jeugdspelers genieten, blij zijn en lol hebben met elkaar. Prachtig vind ik dat.”

HANSWEERT – Al bijna dertig jaar loopt hij rond op het sportcomplex van Hansweertse Boys. En als het aan Danny Krayenbrink ligt dan komen daar zeker nog flink seizoenen bij. Ondanks dat de ploeg nu een aantal seizoenen in het reserve-voetbal acteert ziet de clubman wel weer volop plezier. ‘En plezier in het spelletje, ondanks of je wint of verliest, dat blijft de basis van alles.’

“In heb natuurlijk voorheen altijd in de vierde klasse gespeeld dus het was wel even schakelen toen we besloten om dat vaarwel te zeggen. Maar realistisch gezien was het niet langer haalbaar. In het eerste seizoen waren en wel wat gasten gestopt, maar dit seizoen zie ik toch dat de sfeer anders is. Er zijn een hoop jongens weer gaan voetballen en naar hier gekomen die puur kiezen om voor het spelplezier te voetballen en minder voor de échte prestatie. Ik ben iemand die wel altijd wil gaan voor het maximale maar zeker niet meer ten koste van alles. Voor mij is het belangrijkste dat de club behouden blijft en ik hier met mijn vrienden en voetbalmaten kan blijven spelen op het dorp.”

Krayenbrink ziet bovendien dat hij nu speelt met een groep gasten waarvan hij voorheen nog met hun vaders in het eerste speelde. “Dat is dan wel weer leuk. We hebben een aantal jongens van dertig plus, maar de rest is een stuk jonger. Toch klikt het allemaal goed en is de selectie heel hecht. Na de wedstrijden nog een drankje doen met elkaar of ergens een hapje eten. Super vind ik dat. Natuurlijk zou je ooit wel weer eens willen kijken of je kan terugkeren in het standaardvoetbal, maar voorlopig zie ik dat niet direct gebeuren. Mede ook omdat we, net als bij andere clubs, te maken hebben met een terugloop van leden. Zo hadden we altijd drie teams in competitie. Twee bij de senioren en een 35+. Maar helaas zal volgend seizoen de zondagploeg verdwijnen. Zonde, maar helaas kan het niet anders.”

Een echte vaste positie in het veld heeft hij door de jaren heen niet echt meer. “Nee, dat vind ik ook niet het belangrijkste. Waar het voor het elftal nodig is dat ik speel, daar doe ik dan mijn best. Het gaat erom dat we met z’n allen lekker een potje kunnen voetballen. Het liefst met zo goed mogelijke resultaten al was dat dit seizoen soms nog te wisselvallig. Als ik kijk naar mijn eigen seizoen dan ben ik nog niet geheel ontevreden. Van nature ben ik spits óf laatste man, al heb ik ook linksback en op het middenveld gespeeld. Uiteindelijk ben ik toch nog tot het aantal van twintig goals gekomen en daar ben ik best tevreden mee. Het laat zien dat ik nog altijd wel van waarde kan zijn, zeker ook voorin.”

Toch denk hij dat er qua team nog wel meer inzat dan er uiteindelijk is uitgekomen. “Zonder meer. Af en toe hadden we te maken met wisselende samenstellingen en daardoor ook met een stuk wisselvalligheid qua prestaties. Dat is dan voor volgend seizoen iets om met elkaar aan te gaan werken, want we hebben zeker een groep waarin wel potentie zit. Het is nu zaak om wat constanter te worden in de wedstrijden. Als dat lukt zou mooi zijn, want als je wint dan is de derde helft in veel gevallen toch net nóg ietsje leuker.”

YERSEKE – Roeien met de riemen die er beschikbaar waren. Dat was voor Yerseke het devies in de 2^e klasse E. Dat bleek echter onvoldoende want de ploeg bleek een flinke maat te klein en degradeerde met slechts negen punten. Lichtpuntje was het 18-jarige talent Michael Salm. Na twee jaar aan basisplaatsen mag hij zich in de voorbereiding laten zijn bij v.v. Goes waar hij ook komend seizoen een heel jaar gaat meetrainen.’

“Dat is voor mij persoonlijk natuurlijk wel een heel mooie uitdaging. Ik zit al sinds mijn zestiende bij de selectie hier in Yerseke en heb de afgelopen twee seizoenen vrijwel alles in de basis gespeeld. Dat is dus Goes ook opgevallen en ik krijg daar de kans om één keer per week een heel seizoen mee te trainen. En daarbij ook de voorbereiding mee te maken. Dat is voor mijn een ervaring die ik wil meepakken. Ik ben een jongen met ambitie en alles wat ik daar leer kan ik ook weer meenemen en toepassen bij Yerseke.”

Salm is een lange verdediger die de duels niet uit de weg gaan, beschikt over een behoorlijke snelheid, goed in de kopduels en de 1:1. Maar ook een speler met rust en overzicht aan de bal. Bij Yerseke heeft hij echter vooral zichzelf defensief moeten tonen en zich moeten meten met ijzersterke spitsen van de topteams. “Dat was voor mij een mooie leerschool. Om tegen spitsen van clubs als SVOD’22, DVV’09 en Terneuzense Boys te spelen. Daar word ik ook alleen maar sterker en beter van. Het was aanpoten maar ik heb me denk ik wel aardig staande weten te houden.”

Toen destijds Arjan Dingemanse vertrok naar Goes kwam er in de achterste lijn een plekje vrij. Trainer Marco Groeneveld durfde het wel aan om Salm als jonkie voor de leeuwen te gooien. “Daar ben ik Marco erg dankbaar voor. Hij zei altijd dat hij als trainer jonge jongens wilde ontwikkelen en een bijdrage wilde leveren aan mooi voetbal. Dat ik ook daarom het maar moest laten zien. Dat heb ik met twee handen aangepakt en sindsdien ben ik nooit meer uit het elftal gegaan.”

Dat het dit seizoen met zijn club Yerseke niet is gelukt om in de tweede klasse te blijven dat liet zich al een aantal jaar aanzien. “We hebben de laatste paar seizoenen flink wat kwaliteit en ervaring ingeleverd. Terwijl we tussentijds ook nog met een trainerswissel te maken hebben gehad. Dat kan je als kleine dorpsclub onmogelijk blijven opvangen en dan gaat het een keer fout. Dat was dit seizoen dus het geval en nu is het zaak om de rug te rechten en te proberen om weer omhoog te klimmen. Er gaan wat jongens weg, maar Rick Kramer en ook Arjan Dingemanse komen allebei weer terug. Die nemen de nodige ervaring mee en dat is wat we goed kunnen gebruiken.”

Ondanks dat hij in het nieuwe seizoen dus wil ontdekken hoever zijn kwaliteiten als voetballer reiken bij v.v. Goes zal hij ook vol overtuiging en inzet met Yerseke de strijd aangaan voor promotie. “Dat is wel de bedoeling in elk geval. We hebben ondanks de degradatie en tegenvallende resultaten nooit de moraal als groep verloren. We zijn voor elkaar door het vuur blijven gaan en ook ik ben als jongeling altijd goed ondersteund. Door de medespelers en ook het publiek. Dat is ook wat de club en de groep zo hecht maakt. En dat is ook wat hoort bij Yerseke denk ik. Altijd doorgaan en strijd leveren, iedere wedstrijd opnieuw. Alleen is dat afgelopen seizoen niet genoeg gebleken om te overleven helaas.”

NIEUWDORP/ LEWEDORP – Het eerste seizoen van SSA Lebo/SVN was uiterst succesvol met een glansrijk kampioenschap in de 4^e Klasse A. Tijdens het seizoen waren op social media van de club eveneens prachtige visuals en pre-match aankondigen te bewonderen. Dat is het werk van Jeffrey de Vos, speler bij de tweede selectie van de SSA.

Van het eerste naar de SSA

“Ik was jeugdspeler bij Nieuwdorp en later ook nog even speler van het eerste. Maar nu ben ik actief in het tweede van de SSA. Dat komt vooral ook omdat ik naast het ontwerpen van allerlei graphics ook nogal druk ben in de weekenden als dj. Daar gaat veel tijd inzitten en dat is niet te combineren allemaal met het spelen in een eerste elftal.”

Van clubgraphics naar een baan

Dat zijn visuals op de sociale media van de club en de website in het oog sprongen dat was wel duidelijk. Zozeer zelfs dat hij er momenteel ook zijn baan aan te danken heeft. “Ik werk nu bij ITN Groep, installatiebedrijf in Nieuwdorp. Zij zagen mijn werk voorbij komen op de socials en benaderden me of ik niet voor hen ook wilde gaan ontwerpen. Mooi hoe sommigen werelden dan toch kunnen samenkomen.”

Autodidact met oog voor perfectie

Hij volgde Pabo maar haalde zijn propedeuse niet. Hij wilde het daarna vol op het draaien als dj gaan gooien, tot dus de ITN Groep op zijn pad kwam. “Daar ben ik nu werkzaam als Social Media en Marketing Manager. Zonder opleiding maar als autodidact in het designerwerk ben ik best trots dat het zo is gelopen. En dat dankzij het maken van pre-match graphics voor Lebo/ SVN. Dat vind ik nog altijd heel gaaf om te doen en om tot in de perfect zo’n post en graphic in elkaar te zetten. Het moet kloppen. Soms duurt het een half uur, soms een uur en als ik niet tevreden ben kan het nog langer zijn. Maar het moet er voor mezelf echt ‘gelikt’ uitzien voordat het op de socials gaat.”

Voetbal op een lager pitje

Door al zijn werkzaamheden staat het voetballen wel op een lager pitje momenteel en speelt hij enkel op zaterdag mee tijdens de wedstrijden. “Trainen zit er door al het werk en alle aanvragen momenteel zeker niet in. Maar soms moet je keuzes maken en dan kies ik toch voor het ontwerpen en draaien als dj.”

Een nieuwe uitdaging in design

Door het samengaan van Lewedorpse Boys en SV Nieuwdorp is het ontwerpen van schedule-posts en ook de matchday-posts een stukje lastiger geworden. “Dat heeft vooral te maken met de kleuren van beide clubs… niet echt om te zeggen ‘wauw’ als het gaat om designwerk. Het nieuwe logo is wel tof, maar rood, wit en groen…. Dat is andere koek om dat allemaal mooi bij elkaar te brengen. Ze zijn nu ook aan het kijken hoe ze dat in een gezamenlijk tenue gaan samenbrengen. Ik ben er wel benieuwd naar haha.”

Dromen van een leven in de muziek

Het is overigens zijn droom om in de toekomst volledig te kunnen leven van zijn dj-carrière en daarnaast nog designs te blijven maken. “Het ontwerpen en maken van content vind ik nog steeds heel leuk, maar mijn grootste ambitie ligt in de muziek. Daar wil ik de komende jaren steeds meer stappen in zetten en hoop ooit volledig te kunnen leven van de muziek. Tot die tijd combineer ik verschillende werkzaamheden en geniet ik van alles wat ik mag doen.”

NIEUWERKERK – De top-5 werd door SKNWK behaald, maar het toetje in de vorm van een periodetitel zag de ploeg van Stijn Dooge aan zich voorbijgaan. Gezien het aantal blessuregevallen binnen de krappe selectie is het volgens de verdediger nog knap dat de top-5 werd bereikt. ‘Ik heb helaas veel meer moeten toekijken vanaf de kant dan me lief was dit seizoen dus hopelijk is dat na de zomer anders…’

Van jong talent naar ervaren kracht

De 23-jarige Dooge debuteerde negen seizoenen geleden onder Perry Snoep en werd een jaar later basisspeler met Ralph Zegers aan het roer. Sindsdien is hij eigenlijk onder alle trainers die volgden een onbetwist basisspeler gebleven. “Als veertienjarige mocht ik al meetrainen en een jaar later debuteren. Sindsdien heb ik enorm veel geleerd, vooral van Ralph maar ook van de andere trainers en medespelers. Dat heeft me gevormd tot de speler die ik nu ben. Hoewel ik nog altijd jong ben kan ik wel al terugkijken op een heel reeks aan wedstrijden en ben nu zelf één van de meest ervaren krachten in de groep.”

Een seizoen vol fysieke tegenslagen

Dit seizoen was zijn bijdrage door tal van uiteenlopende blessures echter minimaler dan voorgaande jaren. “Deze zomer heb ik tijdens een hikingtocht mijn kuit overbelast, daarna volgden nog een gebroken enkelbotje en een scheurtje in de hamstring. Slechts een paar duels voor de winter heb ik meegedaan. Dit is mijn negende jaar bij de senioren en ik heb eigenlijk nog nooit een heel jaar alles kunnen meespelen. Het waren nooit zware blessures, maar het blijft toch zuur dat ik nooit een heel seizoen lang fit ben geweest sinds mijn debuut als vijftienjarige.”

SKNWK blijft zich ontwikkelen

Onder trainer Edwin Kriens heeft volgens Dooge, die over het algemeen als ‘tien’ of als rechtsback zijn wedstrijden speelt, SKNWK veel stappen gezet. “En dan vooral op technisch en tactisch vlak zijn we weer verbeterd. Daar hamert Edwin echt op en dat hebben we ondanks de vele blessures in de ploeg toch goed gedaan. Hopelijk kunnen we in het nieuwe seizoen daar opnieuw wat in verbeteren.”

Een leven lang verbonden aan SKNWK

Ondanks dat hij inmiddels in Rotterdam woont gaat Dooge dan op voor alweer zijn tiende seizoen in het hoofdmacht. “Dat zegt denk ik voldoende over hoe graag ik voor SKNWK voetbal. Het is een hechte club, een echte vriendengroep ook. Daarvoor kom ik vanuit Rotterdam terug. Als we uiteindelijk hier een goede vierdeklasser kunnen zijn en wie weet nog eens een stapje kunnen zetten naar de derde klasse… Dat zou prachtig zijn.”

KERKWERVE – Ze is al enkele jaren niet meer woonachtig in Kerkwerve en had drie seizoenen geleden al gezegd ‘zoek maar alvast iemand anders’, maar nu is het toch echt definitief. In het nieuwe seizoen keert Veerle Kleppe (32) niet meer terug als verzorgster bij WIK’57. ‘Wat ooit begon als kijkje in de keuken bij de club voor een studieopdracht heb ik tien jaar lang met heel veel plezier gedaan. Nu is het tijd voor wat anders.”

“Destijds heb ik bij de club een opdracht uitgevoerd voor mijn minor Sport- en Prestatiepsychologie. Zo is het balletje gaan rollen en omdat ook mijn broer bij de club speelde ben ik daarna verzorgster geworden. Ik kom uit Kerkwerve en mijn familie woont er nu nog. Dus dan was de optelsom snel gemaakt. Ik kwam al sinds mijn jeugd ook op de club en het leek me wel leuk om iets voor de vereniging te kunnen betekenen. Dat heb ik tot de allerlaatste wedstrijd het afgelopen seizoen met heel veel plezier en voldoening gedaan.”

Veerle kwam een jaartje of negen geleden via studie al in de randstad terecht en is inmiddels woonachtig in Den Haag. “Daardoor was ik al niet meer wekelijks in Zeeland, maar probeerde er wel zoveel bij te zijn. Dat combineerde ik dan met familiebezoekjes en dat was altijd weer heel gezellig. Maar omdat ik daarnaast ook zelf nog hockey op de zondagen was het weekend daarmee ook altijd heel goed gevuld. Nu heb ik besloten om puur nog voor het hockey te kiezen zodat ik in elk geval nog één dag in het weekend heb om andere dingen te doen.”

Om als verzorgster goed beslagen ten ijs te komen volgde ze dankzij WIK’57 een cursus en paste de kennis dus toe bij de spelers van de onlangs gedegradeerde dorpsclub. “Dat was in het begin voor de spelers echt wennen. Ik was toen natuurlijk nog een stuk jonger. Maar uiteindelijk was het voor iedereen wel vertrouwd. Omdat ik ook een baan heb waarvoor ik veel moet reizen is het voor iedereen gewoon beter dat iemand de verzorging doet die er altijd bij kan zijn. Gelukkig is die nu gevonden en kan ik dus met een gerust hart het stokje overdragen.”

Met een nacompetitie en promotie beleefde Veerle bij WIK’57 een mooi sportief hoogtepunt. “Maar helaas duurde het maar één seizoen. Dat hadden we wel een beetje verwacht maar het is wel jammer. Toch is de sfeer altijd goed en gezellig gebleven. Ik heb een mooi afscheid gekregen, compleet met applaus in de laatste wedstrijd na een ‘gefakete blessurebehandeling’. Tuurlijk ga ik het ook missen, zeker de derde helften. Maar het is goed zo.”