Home Blog Pagina 2

Hans en Jaap zijn klaar voor SV Rhoon, nu de rest nog

0

Meer WCR dan Hans Heeze (66) en Jaap de Waardt (77) vind je ze waarschijnlijk niet snel. Heeze loopt al zeker veertig jaar bij de club rond en zijn opa stond zelfs aan de wieg van de vereniging. De Waardt kwam in 1972 naar WCR en hangt inmiddels al 54 jaar reclameborden op. Nu WCR en VV Rhoon samen verdergaan als SV Rhoon, zijn de twee vrijwilligers kritisch op het verloop van de fusie. Tegelijkertijd kijken ze vooruit. “Volgens ons begint de echte fusie pas als we straks allemaal op het nieuwe complex zitten.”

Heeze (66) is geboren en getogen in Rhoon. Hij voetbalde jarenlang bij WCR en is tegenwoordig actief als vrijwilliger. Alleen tussen april en september moet de club een deel van zijn aandacht delen met zijn andere grote hobby: de postduiven. De rest van het jaar is hij regelmatig op het complex te vinden, tegenwoordig als assistent van De Waardt.

Die laatste kwam in 1972 over van VV Rhoon. “Daar hadden ze me een kunstje geflikt en toen ben ik naar de katholieke buurman gegaan.” De Waardt voetbalde tot zijn 36e bij WCR en maakte deel uit van de selectie, al speelde hij voornamelijk in het tweede elftal. Jarenlang droeg hij daar de aanvoerdersband. “Het was een prachtige mix en echt een vriendenteam. Het gekke is dat we zoveel plezier met elkaar hebben gehad, maar ik tegenwoordig bijna niemand meer uit dat elftal zie.”

Na zijn actieve loopbaan bleef De Waardt hangen. Al 54 jaar verzorgt hij de reclameborden langs en rond de velden en daarnaast pakt hij allerlei onderhoudsklusjes op. Samen met Heeze vormt hij een handig duo. Het woord onmogelijk gebruiken ze niet snel. “Als we niet weten hoe iets moet, zoeken we gewoon uit hoe we het kunnen oplossen.”

Die instelling past volgens de twee bij het WCR van vroeger. Vrijwilligers bouwden zelf de kantine en een sporthal, zonder subsidie van gemeente of overheid. Ook aan gezelligheid ontbrak het niet. De Waardt herinnert zich grote carnavalsfeesten en zelfs een biljarttoernooi waaraan toppers als Raymond Ceulemans en Rini van Bracht deelnamen.

Juist daarom doet het hem pijn dat de saamhorigheid volgens hem is afgenomen. “Als ik het vergelijk met vroeger, springen de tranen soms in mijn ogen.” Volgens De Waardt is niet alleen de vereniging, maar het hele dorpsleven veranderd. Ook vandalisme rond het complex is een terugkerend probleem. Reclameborden worden vernield, fietsen belanden op het dak en op de tribune ligt regelmatig kapot glas. “Er is voor jongeren in het dorp natuurlijk ook weinig te doen, maar er wordt hier bijna dagelijks wel iets gesloopt.”

Ondertussen moeten WCR en VV Rhoon samen één nieuwe vereniging worden. Volgens Heeze en De Waardt verloopt dat proces nog wat chaotisch. Een definitief bestuur is er nog niet en beide oude clubculturen bestaan voor hun gevoel nog behoorlijk naast elkaar.

Zelf zijn ze ondertussen gewoon aan het werk gegaan voor SV Rhoon. Zo kregen ze de vraag om de reclameborden te verzorgen. Veel borden zijn inmiddels verhuisd van het voormalige hoofdveld van WCR naar het huidige hoofdveld van SV Rhoon. Op het oude veld hangen nog borden van bedrijven die niet meer betalen. “Maar die laten we vooral hangen om ervoor te zorgen dat de bal niet steeds in de sloot belandt.”

Zelfs over de nieuwe clubkleuren hebben de twee een mening. Groen-wit was niet hun eerste keuze. “Dat zijn toch de kleuren van Rotterdam. Er zit eigenlijk niets van WCR of Rhoon in. Wij hadden een shirt zoals Go Ahead Eagles, met rood en geel, wel mooi gevonden.”

Toch overheerst niet het verlangen om alles bij het oude te laten. Beide mannen denken dat SV Rhoon vooral tijd nodig heeft om daadwerkelijk één vereniging te worden. De verhuizing naar het geplande nieuwe complex aan de overkant kan daarin volgens hen een doorslaggevende rol spelen. Nu zijn er bijvoorbeeld nog altijd twee kantines in gebruik.

“Als iedereen straks op hetzelfde complex zit, begint het eigenlijk pas echt.”

Daarvoor is volgens Heeze en De Waardt wel één ding essentieel: mensen die bereid zijn iets voor de nieuwe vereniging te doen. SV Rhoon heeft in alle geledingen meer vrijwilligers nodig. Mensen die niet alleen vertellen wat er moet gebeuren, maar ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken.

Aan Heeze en De Waardt zal het in ieder geval niet liggen. Hun hart mag dan tientallen jaren bij WCR hebben gelegen, hun handen zijn inmiddels gewoon aan het werk voor SV Rhoon.

Aness Serghini vindt bij Barendrecht zijn voetbalplezier terug

Vier jaar geleden streek Aness Serghini neer bij BVV Barendrecht. Inmiddels is de 25-jarige Rotterdammer een vaste waarde bij de tweede divisionist. De linksbuiten doorliep jarenlang de jeugdopleiding van Vitesse en droomde van het profvoetbal. Toen die droom uiteenspatte, had hij even tijd nodig. Bij Barendrecht vond hij het plezier terug én bewees hij dat hij ook op hoog amateurniveau het verschil kan maken.

Aness groeide op in Rotterdam-Zuid en zette als vier- of vijfjarig jongetje zijn eerste voetbalstappen bij de kabouters van DEHMusschen. Op zijn achtste maakte hij de overstap naar Spartaan’20, waar zijn talent al snel werd opgemerkt. Vitesse haalde hem naar Arnhem en daar zou hij vijf jaar in de jeugdopleiding spelen.

Serghini schopte het tot Onder 21 en tekende een driejarig contract. Toch kwam er uiteindelijk een einde aan zijn Arnhemse avontuur. “Na mijn contract hebben we in onderling overleg besloten dat ik beter naar een andere club kon gaan. Er kwam een nieuwe Duitse trainer die 5-3-2 wilde gaan spelen. Ik heb bij Vitesse een heel mooie tijd gehad.”

In Arnhem werkte hij onder anderen met voormalig international Theo Janssen. “Ik heb daar toptrainers gehad. Theo heeft mij met veel dingen geholpen en wij hadden een goede klik. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ik ben bij Vitesse via de voordeur vertrokken.”

Na zijn vertrek volgde een periode zonder voetbal. Het besef dat een carrière als profvoetballer er waarschijnlijk niet meer in zat, moest Serghini verwerken. Hij richtte zich op zijn maatschappelijke carrière, maar na een jaar begon het voetbal toch weer te kriebelen. Via trainer Leen van Steensel kwam Barendrecht op zijn pad. “Ik had een goede klik met hem. Ik begon bij Barendrecht met een amateurcontract waarin ook stond dat ik eventueel bij Onder 23 zou spelen. Vanaf het begin ging het echter zo goed dat we dat gedeelte hebben overgeslagen. Na een paar weken stond ik in de basis van het eerste.”

Inmiddels is hij bezig aan zijn vierde seizoen bij Barendrecht. Als linksbuiten zorgt Serghini niet alleen voor dreiging, maar weet hij ook regelmatig het net te vinden. “Ik ben altijd wel een goalgetter geweest. Ook in de jeugd scoorde ik vaak. Ik begin aan de buitenkant, maar kom in een vrije rol ook vaak in de as terecht. Mijn sterkste punten zijn het passeren van een tegenstander en mijn neusje voor de goal.”

Hoewel hij regelmatig te horen krijgt dat hij tweebenig is, wijst Serghini resoluut zijn rechterbeen aan als zijn beste. “Met links kan ik wel een voorzet geven en op doel schieten. Tussen de vijftien en twintig doelpunten maken, is dit seizoen mijn persoonlijke doelstelling.”

Ook met Barendrecht zijn de ambities gegroeid. Op het moment van schrijven bezet de ploeg een knappe vierde plaats in de Tweede Divisie. “Vooraf was handhaving de doelstelling, maar zoals het nu gaat, mogen we die best bijstellen. Ik wil graag in het linkerrijtje eindigen. De Tweede Divisie is zwaar. Iedereen kan van iedereen winnen. Als je een wedstrijd niet honderd procent gefocust ingaat, verlies je hem.”

Ook in de KNVB-beker timmert Barendrecht aan de weg. In de volgende ronde wacht thuis RKC Waalwijk. “Ik hoop op een mooie wedstrijd met veel supporters. Ik heb er alle vertrouwen in. Het verschil tussen de Keuken Kampioen Divisie en de Tweede Divisie is qua niveau niet eens zo groot.”

Buiten het voetbal werkt Serghini bij een naschoolse opvang in Rotterdam. “Dat was altijd mijn plan B voor als het profvoetbal niet zou lukken. Ik vind het heerlijk om na schooltijd lekker met die gastjes te voetballen.”

Patrick van Kruining wil meidenvoetbal bij Smitshoek goed op de rit krijgen

Wie regelmatig commentaar heeft op hoe dingen binnen een club geregeld worden, moet soms ook zelf verantwoordelijkheid nemen. Dat vond Patrick van Kruining (48) in ieder geval. Toen bij Smitshoek de functie van meidencoördinator vrijkwam, besloot de echte clubman de daad bij het woord te voegen. “Ik heb altijd veel commentaar, dus dan moet je ook een keer zelf aan de slag.”

Sinds half augustus is Van Kruining verantwoordelijk voor de meidenafdeling van Smitshoek. Tot nu toe doet hij dat alleen, maar binnenkort krijgt hij versterking van Angelique Roest. Aan werk ontbreekt het niet. De club telt acht meidenteams: MO10, MO12, twee teams bij MO13, MO15, twee bij MO17 en MO20.

Smitshoek is de afgelopen jaren meer gaan inzetten op het meidenvoetbal en probeert betere faciliteiten te bieden. Aan belangstelling ontbreekt het volgens Van Kruining niet. “Er zijn veel meiden die bij Smitshoek willen voetballen.”

Zelf raakte hij nog nauwer bij het meidenvoetbal betrokken door zijn dochter. Zij voetbalt inmiddels zo’n zeven jaar bij Smitshoek en speelt momenteel in MO17. Toen zij nog tussen de jongens speelde, was haar vader twee seizoenen trainer. Na haar overstap naar de meiden, al sprong hij later nog een keer bij als trainer.

Toen de vorige coördinatoren Tamara en Edwin stopten, kwam de vacature voorbij. Van Kruining besloot ervoor te gaan. Dat betekende direct meer werk dan hij vooraf misschien had verwacht. “Je denkt dat je vooral aanspreekpunt bent, bij trainingen gaat kijken en op zaterdag wat wedstrijden bezoekt. Maar er komt natuurlijk veel meer bij kijken.”

Dat merkte hij meteen bij MO20. Na vorig seizoen vertrok een aantal speelsters, waardoor er nog slechts elf overbleven. Twee meiden op de wachtlijst konden worden toegevoegd en via sociale media en contacten van speelsters werd verder gezocht. “Het lijkt erop dat er nog een paar meiden bijkomen, zodat we weer een volwaardig team hebben.”

Van Kruining verwacht dat de hectiek na de herfstvakantie wat afneemt en alle teams dan definitief op de rit staan. Het belangrijkste is dat alle ploegen vanaf het begin van de competitie gewoon konden spelen.

Over verdere groei van de meidenafdeling wil hij voorlopig nog niet te veel praten. Eerst moet de basis goed zijn. “We moeten vooral goed faciliteren wat we nu hebben. Als dat allemaal op orde is, kunnen we verder kijken. Ik heb de afgelopen jaren meiden bij Smitshoek zien vertrekken naar clubs in de regio omdat het daar beter geregeld was. Dat vind ik zonde voor een club als Smitshoek.”

Zijn ideaalbeeld is duidelijk. Goede trainers vanuit de vereniging, ondersteund door betrokken ouders, zodat speelsters zich binnen de club kunnen blijven ontwikkelen. Dat hoeft volgens hem niet te betekenen dat alles prestatiegericht moet worden. “Ik zou het prima vinden als we recreatieve meidenteams hebben. Maar het zou natuurlijk ook mooi zijn als er uiteindelijk teams tussen zitten die bijvoorbeeld in de hoofdklasse kunnen spelen.”

De band van Van Kruining met Smitshoek gaat veel verder terug dan het voetbal van zijn dochter. Hij speelde zijn hele jeugd bij de club en debuteerde op zestienjarige leeftijd al in het eerste elftal. Later verdween het voetbal een jaar of tien tot vijftien naar de achtergrond toen hij zijn eigen bedrijf begon. “Ik maakte honderd uur in de week. Dan gaat voetbal vanzelf op een lager pitje.”

Een paar jaar geleden trok hij de voetbalschoenen weer aan bij de veteranen, samen met verschillende voormalige ploeggenoten. Dankzij hardlopen en wielrennen was de conditie nog prima, maar zijn lichaam moest opnieuw wennen aan de korte sprintjes en fysieke duels. “Ik raakte regelmatig geblesseerd. Maar ik ben toch doorgegaan. De derde helft vind ik nog veel te gezellig.”

In het dagelijks leven heeft Van Kruining met AKM in Barendrecht een architectenbureau en projectontwikkelingsbedrijf. Zijn vrije uren steekt hij tegenwoordig voor een deel in de meidenafdeling van Smitshoek.

“Voor een vereniging is het mooi als er zowel jongens als meiden rondlopen. Dat komt de sfeer binnen de hele club ten goede.” Eerst wil Van Kruining ervoor zorgen dat de huidige acht teams krijgen wat ze nodig hebben. Daarna kan Smitshoek verder kijken.

Stijn van Staalduinen (18) is dé sfeermaker bij FC ‘s-Gravenzande

0

Stijn van Staalduinen is op drie manieren verbonden aan FC ‘s-Gravenzande. Hij voetbalt zelf in het achtste elftal, hij geeft als trainer leiding aan de Onder 12, en als aanvoerder van het supportersvak is de achttienjarige een verantwoordelijk aanspreekpunt binnen de club. Alle drie de rollen vervult hij al jaren, en alle drie geven ze hem voldoening op hun eigen manier.

Stijn doorliep bij ‘s-Gravenzande alle selectieteams, tot en met de Onder 23. Dit jaar maakte hij voor het eerst de overstap naar de senioren, waar hij in het achtste elftal belandde. “Bij ‘s-Gravenzande 2 zijn het echt de talenten die later naar het eerste doorstromen. Ik mocht nog wel aansluiten bij de Onder 23, maar dan speelde ik alleen maar helftjes. Daar zat ik niet op te wachten.”

Dat hij zijn talent niet verder heeft uitgebuit, vindt hij soms jammer. “Maar het is ook prima zo.” Zijn team, een echt vriendenteam, speelt in de vijfde reserveklasse en staat op dit moment bovenaan. Zelf speelt hij rechtsachter. ‘s-Gravenzande is een grote club, met veel seniorenteams, en het achtste is daar met recht onderdeel van. Trainen doen ze twee keer per week. “We willen allemaal wel ons best doen, maar het is ook gewoon lachen met elkaar.” Prestatie leveren vindt hij daarbij wel belangrijk. “Het is ook leuk als je met z’n allen een beetje een prestatie neer wil zetten.”

Naast speler is Stijn ook trainer. Hij geeft op maandag, dinsdag en donderdag training aan de Onder 12, met op zaterdag de wedstrijd. Op zondag verzorgt hij daarnaast de voetbalschool. Dit is zijn vierde seizoen als trainer. “Ik was er vroeg bij.” Of hij volgend seizoen met deze groep meegaat naar de Onder 13 weet hij nog niet. Zijn papieren heeft hij al op zak. “Ik heb VC1 gehaald, de oude UEFA C.” Naast school, hij zit in zijn examenjaar van de havo, blijft dat goed te combineren.

Wat het trainerschap voor Stijn zo aantrekkelijk maakt, is een combinatie van factoren. “Het is toch wel een stukje prestatie, denk ik.” Maar het draait voor hem niet om het aanleren van techniek. “Die jongens kunnen allemaal al goed voetballen. Het gaat mij er vooral om dat we echt een team zijn. Gezelligheid met z’n allen, en voor elkaar willen vechten.” Hoe hij dat probeert te bereiken, houdt hij bewust simpel. “Gewoon lol hebben met z’n allen. Veel zit ‘m ook al in grapjes maken met elkaar.”

Van trommels tot Capo

Los van voetballen en trainen is Stijn al jaren de drijvende kracht achter het supportersvak van ‘s-Gravenzande. Hij begon er rond zijn veertiende mee. “Ik ben een beetje zingend begonnen, toen we nog echt jong waren.” De groep groeide gestaag, mede dankzij een aantal oudere jongens die ervaring hebben bij grotere clubs. De derby’s trekken tussen de 2.000 en 2.500 bezoekers, en Stijn wordt binnen de groep Capo 1 genoemd. “Dat is natuurlijk nog wel vrij klein allemaal.

Maar ik regel wel het meeste, en ik heb de contacten met de club eigenlijk vooral.” Die contacten, met de verenigingsmanager en het bestuur, zijn volgens hem goed geregeld. “Vroeger hebben we weleens problemen gehad. Maar dat is gelukkig verleden tijd.” Gaat er bij een derby iets mis, dan wordt hij daarop aangesproken. “Dat gebeurt eigenlijk bij elke derby weleens. Maar we hebben hele goede contacten met de club, dus dat wordt altijd opgelost.”

Spandoeken van 35 meter

De kern van zijn werk als Capo is het maken van de grote spandoeken. Vorig jaar moest er in korte tijd een doek van 35 bij 3 meter komen, voor een belangrijke wedstrijd. “Toen moesten we echt snel verven met z’n allen, met een man of 50.” Het begint met het bestellen van stof bij een vaste leverancier, die in één keer 35 bij 3 meter kan leveren. Daarna wordt het ontwerp ‘s nachts met lijnen op de stof geprojecteerd en overgetrokken, voordat de groep het in de loods gaat inkleuren. “Als we echt doorverven met z’n allen, zijn we zo twee weken verder.” Lastig is vooral de logistiek. “De loods kan dan niet gebruikt worden, want je kunt het doek niet opvouwen als de verf nog nat is. Vaak verven we daarom op vrijdag, zodat het op zondag droog genoeg is om op te halen.”

Voordat Stijn begon, bestonden er bij ‘s-Gravenzande al wel wat supportersuitingen, maar die stelden volgens hem weinig voor. “Toen de club ooit kampioen werd, is er volgens mij een klein doekje geprint. Maar wat er nu staat, is echt groter dan het ooit is geweest.” De eerste zelfgemaakte doeken waren niets meer dan losse lappen stof van een meter hoog, aan elkaar genaaid op het veld. Inmiddels wordt de stof dus besteld bij een vaste leverancier. “Ik weet niet eens precies hoe hij dat bestelt. Dat regelt die gozer gewoon.” Ook het naaiwerk en het klaarmaken voor het verven loopt via een vast netwerk van mensen binnen de groep. “Je hebt allerlei lijntjes uitstaan naar mensen om het allemaal geregeld te krijgen. Dat kan je ook niet in je eentje doen.”

Trots op wat er staat

Wat het Stijn vooral geeft, is het idee dat hij iets heeft opgebouwd dat inmiddels op eigen benen staat. “We zijn echt klein begonnen. Dat nu iedereen zegt: verf dit en verf dat, dat vind ik mooi om te zien.” Dat hij de aanzet daartoe gaf, en dat de groep het nu samen doet, maakt hem trots. “Ik ben er heel trots op dat we het nu met z’n allen kunnen doen.” De club zelf is inmiddels een vast onderdeel van zijn dagelijks leven. “Ik ben er bijna dagelijks.” Of ‘s-Gravenzande kampioen kan worden? ,,Ik denk van wel ja, maar ik ben misschien een beetje optimistisch. Als we het daadwerkelijk worden, is dat denk ik wel het mooiste wat er is. Dan hoeven we daarna eigenlijk niets meer te doen in ons leven,” grapt Stijn.

Van Dijk ruilde kampioensfeest bij Westlandia in voor nieuwe start bij Verburch

0

Kevin van Dijk (36) is na negen seizoenen bij Westlandia begonnen als trainer van Verburch. Zijn afscheid daar kon bijna niet mooier, want met het zaterdagelftal van Westlandia werd hij in zijn laatste seizoen nog kampioen, vlak voordat de zaterdagtak werd opgeheven.

Dat het kampioenschap er kwam, stond allerminst vast. Westlandia worstelde de laatste jaren al met bezetting, met zowel een zaterdag- als een zondagtak en een Onder 21 en Onder 19 die allemaal uit dezelfde spelersgroep moesten putten. “Het was veel ballen hoog houden. Het was zelfs de vraag of we dat seizoen überhaupt konden starten.” Toch werd het seizoen een succes. “Boven verwachting hebben we alle prijzen gewonnen. Beter konden we het niet afsluiten.”

Van Dijk stopte zelf vroeg met voetballen door blessures, en begon al tijdens zijn eigen spelersloopbaan parallel met trainen. Zijn eerste club als trainer was VFC, waar hij van de F tot en met de B jeugd en nog een jaar het tweede opleidde, met een lichting die grotendeels nog altijd samen voetbalt in het eerste van VFC. Negen seizoenen geleden maakte hij de overstap naar Westlandia, waar hij tot dit jaar bleef.

Dat hij na negen jaar wegging bij Westlandia, deed hem wel iets. Bovendien had spelers zien opgroeien, die vrienden van hem waren geworden. “Dat was best wel zwaar om daar afscheid van te nemen. Ook omdat we met die lichtingen enorm veel succes hebben gehad. In die negen seizoenen hebben we 22 prijzen gewonnen. Waaronder zes keer kampioen en twee keer de beker en dan diverse cups nog.”

Na het verdwijnen van de zaterdagtak waaierden spelers uiteen: sommigen bleven bij Westlandia, anderen vertrokken naar andere clubs. Van Dijk nam zelf vier spelers mee naar Verburch.

De overstap naar Verburch

Rond de jaarwisseling begon de trainerscarrousel in het Westland te lopen, mede omdat bekend was dat de zaterdagtak van Westlandia zou verdwijnen. Verburch klopte in december bij Van Dijk aan, en de gesprekken verliepen snel. “Mijn gevoel was meteen goed.”

Een concrete doelstelling kreeg Van Dijk niet mee vanuit het bestuur, maar zelf legt hij de lat hoog. “Ik wil niet naar beneden kijken. Het liefst doen we tot het einde van het seizoen mee voor iets.” Die ambitie staat onder druk door een golf aan blessures vlak na de voorbereiding, waaronder een gescheurde kruisband, een gebroken neus en een afgescheurde bovenbeenspier. “Dat zijn geen dingen die met trainingsintensiteit te maken hebben. Gewoon pech. Maar we hebben genoeg kwaliteit, en er komen ook gewoon goede jonge jongens aan.” Zo speelde een zeventienjarige inmiddels twee wedstrijden lang de volle negentig minuten.

Duidelijkheid als handelsmerk

“Dat krijg ik altijd terug van spelers: dat ze weten wat ze aan me hebben.” Dat hij relatief jong is voor een hoofdtrainer, ervaart hij niet als een probleem. Bij Westlandia was zijn oudste speler vorig jaar nog maar begin dertig, bij Verburch ligt de gemiddelde leeftijd iets hoger, maar nog altijd jong.

Over Verburch zelf is Van Dijk na een paar maanden al enthousiast. “Het is een warme club. Er zijn ontzettend veel mensen betrokken, niet alleen bij de selectie, maar ook in de breedte en bij de jeugd.” Zo lopen er spelers uit zijn eigen selectie rond die daarnaast ook jeugdtrainer zijn bij de club.

Van der Mout leidt sinds deze zomer de hele jeugdopleiding van VV Lyra

0

Tim van der Mout (26) is sinds afgelopen zomer Hoofd Jeugdopleiding (HJO) bij vv Lyra. Afgelopen vier jaar was hij verantwoordelijk voor de onderbouw, waarbij Edger Kuntz de bovenbouw onder zijn hoede had. Toen Kuntz afgelopen zomer vertrok, vroeg de club aan Van der Mout om het stokje over te nemen. Nu is hij verantwoordelijk voor de gehele jeugdopleiding.

Van der Mout is geen onbekende bij de club. Hij loopt er al rond vanaf zijn vierde en speelde zelf tot en met de A-junioren, tot een knieblessure daar een einde aan maakte. Vanaf dat moment rolde hij het trainersvak in, eerst als hoofdtrainer bij de jeugd. “Het ontwikkelen van spelers en van het team, dat vond ik onwijs leuk. Het stukje wat ik in het voetbal miste, heb ik in het trainersvak zeker teruggevonden.”

De keuze voor maar één Hoofd Jeugdopleiding, met daaronder drie à vier technische jeugdcoördinatoren, kwam voort uit de groei van de club. Lyra telt inmiddels 47 jeugdteams en ruim 500 spelende jeugdleden. “We merken dat onze jeugdopleiding fors groeit, vanwege de vele nieuwbouw in De Lier en inmiddels uit zijn huidige jasje groeit. Daarom hebben we bewust gekozen voor een andere organisatiestructuur.” De Technisch Coördinatoren gaan fungeren als verlengstuk richting de trainers. Ze zullen de opleidingsvisie en voetbal beleidsplan waarborgen. De lichting coördinatoren zorgen voor organisatie en communicatie binnen de jeugdopleiding. “Een van de belangrijkste kenmerken als Hoofd Jeugdopleiding is andere mensen in hun kracht zetten binnen een vereniging”.

Duidelijkheid & structuur

Wat voor Van der Mout vooropstaat in de jeugdopleiding, is duidelijkheid en structuur. “We hebben met elkaar een rode draad geschreven, een voetbalbeleidsplan waar we met z’n allen achter staan. Daar hebben we een jaar of twee aan gewerkt, samen technische mensen en jeugdtrainers binnen de club.” Daarnaast investeert de club in het opleiden van trainers. “Dit is één van onze speerpunten en ons onderscheidend vermogen in de regio. Afgelopen 4 jaar hebben we gelukkig geen vacatures hoeven uitzetten omdat ons fundament met eigen trainers erg sterk is. Jaarlijks leiden we 14 interne deelnemers op middels de basis JVC cursus. Bovendien hebben we elk jaar een vast budget vrijgemaakt voor VC1, VC2 en VC3.”

Een opvallend uitgangspunt is dat Lyra in de onderbouw, tot en met de Onder 12, bewust geen selectie- en niet-selectieteams hanteert. We passen het “Gelijke kansen” systeem toe binnen onze jeugdopleiding. “We vinden het lastig om spelers op die leeftijd al op een podium te zetten. Die ene jongen is sneller dan de rest, een ander schiet de ballen harder en weer een ander lijkt precies te weten waar hij/zij moet lopen. Talent, zeggen we dan. Maar weten we op die leeftijd eigenlijk wel wie talent heeft? Bij vv Lyra denken we van niet. Daarom wordt er bij de jongste jeugd niet geselecteerd. Iedereen krijgt dezelfde aandacht, dezelfde trainingsmomenten en dezelfde faciliteiten.”

“Teams worden wel ingedeeld op kwaliteit, maar team 1 en 2 worden bewust even sterk gemaakt, net als team 3 en 4, zodat zwakkere spelers zich optrekken aan sterkere. Zo leiden we op in de breedte. Daarnaast wordt er ook rekening gehouden met het “geboortemaandeffect’. Twee spelers die officieel in dezelfde leeftijdscategorie voetballen, kunnen bijna een jaar in leeftijd verschillen. Voor een volwassene stelt dat weinig voor.

Voor een kind van tien is een jaar tien procent van zijn hele leven. Dat zie je terug op het veld. De ene is groter, sterker, sneller en verder in zijn motorische ontwikkeling. Hij wint de duels en loopt zijn tegenstander eruit. Het ligt voor de hand om te denken: daar loopt het talent. Maar misschien kijk je vooral naar een kind dat toevallig wat verder in zijn ontwikkeling is. Spelers uit het derde en vierde kwartaal hebben soms juist meer potentie op lange termijn.”

Partnerschap met AZ

Lyra is sinds enkele jaren partnerclub van AZ, en dat verschilt volgens Van der Mout van eerdere samenwerkingen met clubs als Sparta, ADO en Feyenoord. “Daar ging het vooral om een lijst met spelers aan het einde van het jaar, of dat zij als eerste wilden weten als een speler elders werd gescout. Daar haalden wij weinig voldoening uit. Bij AZ ligt de nadruk juist op kennisdeling. Wanneer de behoefte er is, kunnen trainers aanschuiven bij presentaties over trainingsmethodiek, teamindeling en de kwartaalaanpak. Vorig jaar kwam Hoofd jeugdopleiding, Paul Brandenburg, langs om die aanpak toe te lichten. Ook host Lyra een paar keer per jaar oefenwedstrijden van AZ’ers tegen clubs als Anderlecht of Club Brugge. Wij liggen qua afstand ongeveer in het midden tussen Alkmaar en België. En met een relatief nieuw clubgebouw en acht velden, hebben we de faciliteiten ervoor.”

Jonk zet bij Westlandia in op hoge intensiteit en positiespel

0

Jonathan Jonk is dit seizoen begonnen als trainer van Westlandia. Hij is nog jong (39) voor een hoofdtrainer, maar heeft al een flink cv. Na drie seizoenen bij TOGB zocht hij een nieuwe club, en kwam uit bij een van de grotere namen van het Westland. Zijn aanpak is duidelijk: veel intensiteit, veel positiespel en altijd de kortste weg naar het doel.

Jonk komt oorspronkelijk uit Voorschoten, waar hij in de jeugd van de fusieclub Voorschoten’97 voetbalde. Toen hij in de A1 speelde, trainde hij al een eigen elftal. Ook volgde hij toen een sportopleiding. Hij merkte dat hij als speler niet het grootste talent was en dat hij meer uit zijn trainerscarrière kon halen. “Ik had vroeg door dat ik meer uit het trainen kon halen dan uit het voetballen.” Zijn plan was om alle jeugdelftallen te doorlopen, met het eerste als doel. “Dat heb ik uiteindelijk ook gehaald.”

Zijn eerste stappen zette hij als assistent bij een oudere trainer. Dat was Brian Monks. Hij was destijds zo’n 75 jaar oud en had nog bij Liverpool gespeeld. Toen hij een heupoperatie kreeg en vier maanden wegviel, nam Jonk het team over. Een verschil in aanpak bleek meteen. “Bij hem maakte het niet uit of je te laat kwam. De beste speler speelde altijd. Bij mij was dat anders. Kwam je te laat, dan was je wissel.” Het jaar daarna draaide hij het team zelfstandig.

Jonk begon met het trainen van de met de E- top (O11 spelers) op groot veld. “Het was een soort FIFA 98 op de PlayStation, maar dan in het echt. Je kon ze alles leren. Ze waren helemaal te kneden.” Het mooiste vindt hij het eindresultaat. “In de jeugd zie je elke week flinke stappen. Dat jouw werk op het veld zichtbaar wordt, daar haal ik de meeste voldoening uit.” Bij senioren is dat anders, zegt hij, maar de kern blijft hetzelfde. “Mijn elftallen spelen bijna op een identieke manier.”

Geen gebrei, wel positiespel

Die identiteit omschrijft hij helder. “Ik hou niet van gebrei.” Zijn teams spelen met een doel naar voren, via de kortste weg naar de goal. Wel past hij zich aan, aan de kwaliteiten van zijn spelers. De opbouw doet hij bijvoorbeeld met drie man, maar dat hangt af van de tegenstander. “Als zij met één spits druk zetten, hoef ik daar geen drie man neer te zetten.” Dat betekent ook dat opbouwen geen doel op zich is. “Opbouwen moet je alleen doen als het kan. Kan het niet, dan moet je wat dieper zoeken. Dat is geen schande. Je moet jezelf niet in problemen gaan brengen. Staat het 1-0 en staan we al zeventig minuten voor, dan hoef je de laatste twintig minuten echt niet te blijven opbouwen. Uiteindelijk draait het om winnen.” Heilig is voor hem het positiespel. “Dat was bij de D’tjes al heilig, en dat heb ik alleen maar doorgetrokken. Het zit in samenspel, in samen bewegen, goed kijken, de bal één of twee keer raken. Het is conditioneel, en de meeste spelers vinden het ook gewoon leuk.”

Van TOGB naar Westlandia

Onder leiding van Jonk eindigde TOGB vorig seizoen op de zevende plek in de derde divisie, met 53 punten, een totaal dat de club nooit eerder haalde. Het grootste deel daarvan, 33 punten, pakte de ploeg na de winterstop. “Daar heb ik voor mezelf het maximale uit gehaald.”

Wat Jonk in het begin vooral opviel, was hoeveel de spelers moesten wennen aan zijn trainingen. Westlandia traint drie keer per week, en hij zet in op hoge intensiteit. “Ze moesten wennen aan het harde trainen. De trainingen gaan van oefening naar oefening op tempo. Dan zijn ze moe en voldaan, maar ze geven wel alles.” GPS-meters leggen vast hoeveel afstand en sprints er gemaakt worden, maar echt nodig heeft hij de data niet. “Je ziet het in de data niet altijd terug, maar mijn spelers zeggen zelf wel dat ze helemaal kapot zijn.”

Ook voor jeugdtrainers heeft Jonk een duidelijke boodschap. De training moet doorlopen van oefening naar oefening, zonder dat er eindeloos wordt gepraat. “Heb je negentig minuten, zorg dan dat je minimaal vijfenzeventig minuten netto speeltijd hebt. Dat is veel, dat is echt snel doorgaan in je oefeningen. Maar dan gaat ook de ontwikkeling sneller.” Zijn eigen trainingsformulieren zijn daarom tot op de minuut uitgeschreven.

Een hoogtepunt uit dit seizoen was de uitzege in de Westlandse derby bij ‘s-Gravenzande. “Wij waren beterWestlandia is lastig te verslaan en krijgt weinig tegendoelpunten, maar scoren is nu de uitdaging. “Wij hebben wedstrijden waarvan je denkt: die moet je gewoon beslissen. Maar ik heb het gevoel dat het goed komt.”

Top vijf als streven

Een officiële doelstelling is er niet. Westlandia werd vorig jaar negende en eindigde de laatste jaren nooit in de top vijf. Jonk wil daar naartoe. “Dat is een gezonde doelstelling. Maar ik ben ook nieuw. De speelwijze en de intensiteit hebben tijd nodig.”

Olsthoorn volgde zijn vader en opa het eerste van Monster in

0

Bo Olsthoorn (24) is rechter wingback van het eerste elftal van SC Monster, de club waar hij zijn hele jeugd al voetbalt. Dat hij ooit in het eerste zou staan, stond voor hem al vroeg vast. Zowel zijn vader als zijn opa speelden er ook, en dat fascineerde hem. “Ik sprak het altijd hardop uit, al bij mijn eigen lichting: ik wil later in het eerste spelen. Ik was daar heel erg vastberaden in.”

Olsthoorn doorliep alle jeugdelftallen en maakte in 2021, nog spelend in de Onder 19, zijn debuut in het eerste. Dat debuut, uit gewonnen, was meteen een feest. “Heel de familie was erbij. Mijn buurjongen Ruben en vriend Bink speelde ook al in het eerste. Dat was heel erg mooi.”

Na zijn debuut volgde een jaar in het derde, met af en toe een invalbeurt bij het eerste, en daarna een sterk seizoen in het tweede. Vervolgens kreeg hij steeds meer minuten in het eerste, destijds net kampioen in de derde klasse. “Ik moest wennen aan de intensiteit, en er stond ook wel wat druk op.” Een seizoen later werd hij vaste linksback in de tweede klasse en voetbalde hij bijna alles in een nieuw kampioensjaar. In de eerste klasse volgde tegenslag: blessures kostten hem zijn basisplek, tot hij die in de laatste vier, vijf wedstrijden terugpakte, waarmee de ploeg zich handhaafde. De zomer erna bleef hij zelf doortrainen. “Ik merkte dat ik conditioneel niet sterk genoeg was. Dus ging ik de sportschool in, gewoon om fit te beginnen.” Vorig seizoen voetbalde hij vrijwel alles, met weinig fouten. “De trainer kon op mij bouwen.”

Een verrassende vijfde plek

Dat vorige seizoen begon met als doel handhaven, maar groeide uit tot iets veel groters. Na de komst van een nieuwe spits en twee middenvelders draaide de ploeg lange tijd mee aan de top, en werd zelfs twee keer tweede in een periode. Tegen het einde zakte het team echter terug. “De tank was gewoon leeg. Iedereen had alles gegeven, en toen liepen andere ploegen conditioneel over ons heen.” Uiteindelijk eindigde Monster vijfde, een resultaat waar Olsthoorn met gemengde gevoelens op terugkijkt. “Zonde, want een periode hadden we wel verdiend.”

Nieuw systeem, nieuwe rol

Dit seizoen begon met een nieuwe trainer en een ander systeem: 5-3-2. Olsthoorn speelt nu als rechter wingback, een positie die aanvallende en verdedigende taken combineert. “Ik moet er verdedigend, ondersteunend en aanvallend bij betrokken zijn. Dat is een leuke taak.”

Krappe overwinningen zijn een handelsmerk van Monster. “Als we op voorsprong komen, spelen we in een laag blok. Daar hebben we vorig jaar veel op gewonnen. Want zie maar eens door onze verdediging heen te spelen. We werken keihard voor elkaar.”

Een echte familieclub

Ondanks het hoge niveau blijft Monster in de kern een dorpsclub, vindt Olsthoorn. Spelers worden er niet betaald volgens hem. “Spelers moeten naar óns toe willen, niet voor het geld. Ik merk dat bijna iedereen die hier komt, niet meer weggaat.” Een aantal sterke lichtingen, aangevuld met teruggekeerde spelers uit de regio, tilde de afgelopen jaren zowel het eerste als het tweede elftal naar een hoger niveau. Het tweede speelt inmiddels op het hoogste niveau voor een tweede team.

Olsthoorn geniet nog altijd volop van het voetballen in het eerste. Vrienden en familie, onder wie zijn opa en oma, zijn vaste gasten langs de lijn. Zowel thuis als uit. “Het is mijn uitlaatklep. Eerst voetballen, daarna een biertje met vrienden. Ik had nooit gedacht dat ik ooit eerste klasse zou spelen.” Als ervaren speler stelt hij inmiddels ook zelf nieuwe debutanten gerust. “Ik zeg dan: speel je eerste balletjes rustig aan, dan zit je er zo weer lekker in.”

Erik en Perry vormen de leiding van het eerste van Honselersdijk

0

Erik van Velden (41) en Perry Ruinard (53) zijn de teammanagers van het eerste elftal van Honselersdijk. Allebei zijn ze al decennialang aan de club verbonden, en allebei kwamen ze via een andere weg in deze rol terecht.

Erik speelde zelf zijn hele jeugd bij Honselersdijk en debuteerde op zijn 17e in het eerste elftal. Dat hield hij vol tot zijn 25e, tot een zware blessure roet in het eten gooide. “Daarna ben ik niet meer teruggekomen op het niveau wat er vereist werd.” Hij voetbalde nog een paar jaar in het tweede en derde, voordat hij er definitief mee stopte. Daarnaast gaf hij zeventien jaar lang jeugdtraining: elf jaar de D1, drie jaar de B1 en drie jaar de A1, de laatste jaren samen met Erwin Bouman, inmiddels assistent-trainer bij het eerste. Toen Erwin vertrok en Erik zelf twee jonge kinderen kreeg, legde hij het trainerschap een jaar of drie stil. Pas toen zijn eigen zoon ging voetballen, pakte hij het weer op. “Ik heb er kort over nagedacht, maar dacht: dat lijkt me wel heel erg leuk.” Sinds deze zomer is hij daarom teammanager van het eerste elftal.

Via de buurman het voetbal in

Perry kwam op een heel andere manier bij de club terecht. Zelf heeft hij nooit gevoetbald. Via zijn buurman, destijds coördinator bij Honselersdijk en op zoek naar leiders, rolde hij er 33 jaar geleden in. “Ik ging altijd al bij het eerste kijken, en toen klikte het eigenlijk gelijk.” Hij begon als leider bij de jeugd, eerst bij de B, later bij de A, en breidde dat uit toen zijn eigen dochters gingen voetballen. Jarenlang combineerde hij zo ‘s ochtends de jongste jeugd met ‘s middags de A-junioren. Dit is zijn zesde seizoen als leider van het eerste elftal.

Beiden geven aan dat het werk van een teammanager vaak wordt onderschat. Erik dacht dat de overstap van jeugdtrainer naar leider hem tijd zou schelen, maar kwam bedrogen uit. “Ik ga donderdags nog even naar de training, en voor zaterdag moet er van alles geregeld worden. Lunch maken voor de spelers, spullen klaarzetten voor de wedstrijd en de bespreking. En na afloop ruim je ook weer alles op. Je bent eigenlijk de hele dag bezig.”

Perry herkent dat helemaal, al ligt zijn werk meer op de achtergrond. “Zondags ben ik eigenlijk al weer bezig met de wedstrijd van zaterdag erop. Ik kijk wat er in de kantine verbruikt is, wat we moeten bijbestellen aan brood, en in welke kleuren de tegenstander speelt. Als ik dat niet weet, bel ik ze gewoon op.” Maandagavond is traditioneel het moment waarop de shirts worden gewisseld en opgeruimd. “Als het er maandag nog niet is, dan doen we het dinsdag maar.”

Een goede klik

De samenwerking tussen de twee noemt Erik uitstekend. Dat Perry hem ooit zelf als jeugdleider heeft meegemaakt, scheelt. In de praktijk verdelen ze de taken natuurlijk: Perry regelt de randzaken, van shirtjes ophangen tot de warming-up voorbereiden, terwijl Erik meer het veld op gaat om daar dingen te regelen. Beiden halen voldoening uit vergelijkbare dingen: het spelletje zelf en de band met de spelers. Erik komt via zijn verleden als jeugdtrainer regelmatig oud-pupillen tegen in de selectie van het eerste. “Da maakt het ook weer extra leuk.”

Sportief kijken beide mannen nuchter naar het seizoen. Honselersdijk speelt, net als vorig jaar, in de eerste klasse. Vorig seizoen werd pas op de laatste speelronde de veilige status bereikt. Erik ziet dit seizoen door een wat krappere selectie, na het vertrek van enkele spelers, als uitdaging. “Als we dit jaar in het linkerrijtje kunnen meedraaien, hebben we het heel goed gedaan.”

Perry trekt een vergelijkbare conclusie, en wijst daarbij op het karakter van de selectie. “We spelen met onze eigen jeugd. Dan moet je eerlijk zijn dat je niet veel hoger hoort.” Voor hem draait het sowieso niet alleen om de uitslag. “Het is en blijft een hobby en een spelletje. Op het moment dat we verliezen, hebben we dat ook echt met z’n allen gedaan. Maar ik kom niet chagrijnig thuis.”

Wat de club betekent

Beide mannen zijn al hun hele leven, of bijna hun hele leven, met Honselersdijk verbonden. Voor Erik zou het wegvallen van de club een regelrechte teleurstelling zijn. “Het is toch je club. Dat zou me wel raken.” Perry omschrijft Honselersdijk als een gezellige club waar iedereen elkaar kent. Dat die verbondenheid verder reikt dan het eigen elftal, bleek alvast bij de derby tegen Velo, de dag na dit gesprek. Perry schatte vooraf in dat zo’n driehonderd tot vierhonderd Honselersdijkers zouden meereizen. “Dat zijn altijd de wedstrijden waar je het voor doet.”

Erik mist het zelf nog weleens om op zo’n dag zelf op het veld te staan, vooral tijdens derby’s. Zijn knie staat dat niet meer toe. Na zijn blessure scheurde hij binnen anderhalf jaar ook nog twee keer zijn enkelbanden, met telkens verzuim op zijn werk tot gevolg. “Toen dacht ik: dit is het dan ook niet meer.”

Een feestje in Benidorm

Hoe relaxed het leidersbestaan óók kan zijn, blijkt uit het jaarlijkse trainingskamp in januari, waar Perry smakelijk over vertelt. Vorig keer ging de club met drie teams naar Benidorm, goed voor 22 teamtassen aan materiaal. Spelers kregen zelf een koffer van tien kilo voor persoonlijke spullen, terwijl trainingsspullen en schoenen centraal werden ingezameld. De spelersraad stelde van tevoren een lijst op van wie welke tas zou meenemen. “Op het moment dat het ingepakt staat, kunnen wij het eigenlijk loslaten.” Terwijl de trainers volop aan de slag gaan op het trainingsveld, hoeven de leiders vooral te zorgen dat alle spullen op tijd klaarstaan. “Dan hobbelen wij er op ons gemak achteraan. Het is voor ons best relaxed, al is het ervoor altijd nog wel even hard werken om alles ingepakt te krijgen. Benidorm was een fantastische ervaring.”