Home Blog Pagina 2

Robin Borremans: ‘Ik miste het gevoel om samen iets te bereiken’

vv De Fendert
-
0
Robin Borremans: ‘Ik miste het gevoel om samen iets te bereiken’

Na een jaar niks te hebben gedaan en te hebben genoten van zijn gezin, staat Robin Borremans sinds dit seizoen voor de groep bij vierdeklasser De Fendert. Een club die naar eigen zeggen goed bij hem past. “Iedereen staat met beide benen op de grond en wil het echt met elkaar doen.”

Zijn eerste maanden bij de dorpsclub, bevallen de 40-jarige Borremans dan ook uitstekend. “Ik heb het onwijs naar mijn zin.” Precies zoals de gesprekken op voorhand, al deden vermoeden, vertelt hij. “Dat plaatje komt helemaal uit. Er staat een groep die vooruit wil, stappen wil maken en enthousiast is. Daardoor kunnen we bouwen en is er veel mogelijk. Dat past bij mij.” De ambities, liegen er dan ook niet om. “Op termijn willen we graag naar die derde klasse. Al koppelen we daar geen tijd aan.”

Op adem komen

Aan de voorwaarden, zal het in ieder geval niet liggen. “We hebben een heel veld om te trainen. Dat wilde ik ook graag, omdat je dan tactisch veel meer dingen kan doen.” Maar ook zijn grote spelersgroep, stemt Borremans tevreden. “En ook in de jeugd, loopt genoeg talent rond. Daarnaast hebben we de mogelijkheid om gebruik te maken van beelden, via Veo.” Kortom, de trainer zit helemaal op zijn plek. “Dat gevoel is voor mij heel erg belangrijk, dat je samen een stap kunt maken.”

Want na een jaar geen club te hebben getraind, begon het bij Borremans toch wel weer te kriebelen. “Toen heb ik echt bewust gekozen voor mijn dochter, om bij haar te kunnen zijn.” Verder kocht hij een huis en kwam de inwoner van Goudzwaard even op adem, nadat hij in het seizoen daarvoor, zowel Hoeven als ZBVH onder zijn hoede had. “Daar moest ik even van bijkomen.” Vooral de eerste zes tot acht maanden, waren dan ook heerlijk, neemt hij ons mee.

“Daarna miste ik toch wel weer het gevoel om samen met een groep iets te bereiken.” En dus besloot de voormalig trainer van Steenbergen, Hoeven en ZBVH, te solliciteren bij De Fendert. “Ik kende de club nog niet, was er ook nog nooit geweest, maar heb gewoon gesolliciteerd.” Een keuze, waar hij achteraf allesbehalve spijt van heeft. “Er heerst een heel warme sfeer, een beetje vergelijkbaar met Hoeven. Dat Brabantse past bij mij.” Zowel op, als naast het veld. “De groep is heel hecht, en iedereen streeft echt het verenigingsleven na. Willen het met elkaar doen en staan met beide benen op de grond. Daar houd ik van.”

Geen moeten

Het plaatje dat hem op voorhand werd geschetst, klopt dan ook met de realiteit. “We hebben in de voorbereiding al heel veel werk verricht. Met name in het aanbrengen van een bepaalde structuur. Hoe leef je naar een wedstrijd toe en hoe word je volwassener? Ik wil die jongens slimmer maken.” En natuurlijk wedstrijden zien winnen. Al is de manier waarop, al een klein beetje veranderd. “Soms heb je een plaatje in je hoofd, maar is de praktijk anders. In de voorbereiding was het nog zoeken naar de juiste speelwijze. We zijn van 4-3-3 naar 4-4-2 gegaan, maar dat bleek voor de spelers toch onwennig.

Daarom zijn we inmiddels weer terug bij 4-3-3.” Met in ieder geval, meer vertrouwen.  “We hebben de afgelopen periode stappen gezet en er is nu veel meer duidelijkheid over hoe we willen spelen en wat we daarin van elkaar verwachten.” Hoe wil Borremans De Fendert dit seizoen precies laten spelen? “Met veel beleving, strijd, passie en power. Dat was kenmerkend voor ons spel bij Hoeven, dat wil ik nu ook. Dat is voor mij gewoon een vereiste.” De lat, leggen ze dan ook behoorlijk hoog, nadat de ploeg vorig jaar zesde werd. “We hebben met elkaar uitgesproken dat we voor de top vier willen gaan.”

In een volgens Borremans sterke competitie. “Ik verwacht dat er acht of negen ploegen echt aan elkaar gewaagd zullen zijn. Die gaan strijden om de bovenste helft.” Aan promotie naar de derde klasse, denkt hij dan ook nog niet. “Door mijn periodes bij Hoeven en Steenbergen, ken ik de kwaliteiten daar. Dat voelt nu nog te vroeg.” Maar proberen, kan natuurlijk altijd. “We gaan er wel voor, en zien wel waar we eindigen. Alleen is het dit jaar voor ons absoluut nog geen moeten. Maar op termijn, zouden we het heel graag willen.” Een denkwijze die past bij Borremans, die in het bezit is van zijn VC3-diploma. “Voorheen wilde ik het maximale en zo hoog mogelijk trainen, dat wil ik nu niet meer. Het gaat er voor mij nu vooral om dat ik met plezier op het veld sta.

Ik wil graag met een team ergens naartoe werken en samenbouwen, dat vind ik leuker dan op het hoogste niveau trainer zijn.” Precies dat, hoopt Borremans dit seizoen met De Fendert dan ook te doen. “Ik zou tevreden zijn als we een herkenbare speelstijl hebben, iedereen weet wat hij moet doen en dat we met stabiliteit wedstrijden winnen. Dat wil ik samen met de staf bereiken. Dat is het doel voor nu!”

Rick van Dijck: ‘Veel ploegen hebben ons een beetje onderschat’

vv Noordhoek
-
0
Rick van Dijck: ‘Veel ploegen hebben ons een beetje onderschat’

Bijna elke wedstrijd bij de selectie van het eerste, mocht Rick van Dijck afgelopen seizoen bij vijfdeklasser Noordhoek al ruiken aan het grote werk. En met een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie, smaakt die kennismaking voor de jongeling naar meer. “Het zou mooi zijn als we hetzelfde als vorig jaar kunnen doen.”

Al heeft de pas zeventienjarige Van Dijck een voorgevoel, dat het dit seizoen zomaar wat lastiger kan gaan worden voor de club uit Noordhoek. “Afgelopen jaar hebben best veel ploegen ons een beetje onderschat, denk ik. Dat zullen ze nu niet meer gaan doen.” En dus zet de verdediger op voorhand voorzichtig in. “Ik hoop dat we weer een beetje bovenin mee kunnen doen, maar ik verwacht dat het de middenmoot wordt.”

In de jeugd

Hoe kijkt hij terug op de vijfde plaats en het bereiken van de nacompetitie, van afgelopen seizoen? “We hebben een heel mooi jaar gehad. Niet alleen qua prestaties, maar ook qua gezelligheid en de leuke feestjes. Ik vind het mooi hoe we het gedaan hebben als team.” Een team, waar Van Dijck officieel, nog geen onderdeel van uitmaakte. “Eigenlijk speelde ik nog in de jeugd, maar ik zat bijna elke wedstrijd bij het eerste.” Hoe dat voor hem was? “Ik vond het heel leuk om mee te doen, al is het wel heel anders voetballen. Je moet veel meer rust aan de bal hebben, meer coachen en ook beter opletten.” Vooral in balbezit. “Het tempo ligt veel hoger.” Fysiek gezien, vond de inwoner van het dorp het meevallen, vertelt hij. “Ik ben zelf gelukkig ook wel sterk.” Niet voor niks, zit Van Dijck sinds dit seizoen dan ook vast bij het eerste elftal. “Daar ben ik heel blij mee! Uiteindelijk leer je daar toch het meeste van.” De tiener hoopte daarom stiekem, op promotie naar de vierde klasse. “Ik was heel benieuwd hoe we het daar zouden doen.”

Liever centraal

Maar gestrand in de nacompetitie, kwam het daar uiteindelijk niet van. En dus komt Noordhoek dit seizoen opnieuw uit in de vijfde klasse. Wat verwacht hij er dit jaar van? “Ik denk dat we blij mogen zijn als we weer vijfde worden, maar daar ga ik niet vanuit. Al hoop ik het natuurlijk wel. Daar moeten we in ieder geval voor proberen te zorgen.” Ruimte voor verbetering, ziet Van Dijck dan ook nog genoeg. “Af en toe spelen we te snel lang, terwijl we dan moeten durven te voetballen.” Ook voor hem, ligt daar een mooie uitdaging. Als rechtsback. “In de jeugd stond ik altijd centrale verdediger, nu speel ik vaak back.” Op welke positie hij het liefste speelt? “Ik sta liever centraal. Dat weet de trainer ook, dus hopelijk komt dat straks goed!” Aan kwaliteiten, in ieder geval geen gebrek. “Ik ben heel fel, ga altijd voor de bal en ben sterk in de duels. Eigenlijk deins ik nergens voor terug.” Een karaktereigenschap, waar ze bij Noordhoek al heel wat jaren van kunnen genieten. “Op mijn vijfde op zesde ben ik hier begonnen met voetballen, en ik heb nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor is simpel. “Lekker op het dorp, we kennen elkaar allemaal en het is gezellig met mijn vrienden. Daarom zou ik niet weten waarom ik naar een andere club zou gaan.” De komende jaren ziet Van Dijck, die op twee minuten lopen van de voetbal woont, zichzelf dan ook in het rood met wit spelen. “Ik heb het naar mijn zin, dus blijf lekker op de Noordhoek voetballen.” Wie weet, wat er dit seizoen en in de toekomst dan nog allemaal in zit. “We worden steeds beter!”

Richard Konings: ‘Het is echt een soort vriendschap onder elkaar’

Rood Wit
-
0
Richard Konings: ‘Het is echt een soort vriendschap onder elkaar’

Al acht jaar elftalleider bij het eerste van Rood-Wit, heeft Richard Konings vanaf het begin van dit seizoen ook nog de rol van wedstrijdsecretaris op zich genomen. En dus houdt de voormalig middenvelder zich sinds een aantal maanden bezig, met onder meer het indelen van de velden en het schuiven met spelers. “Ik doe het puur om de club te helpen.”

Want nadat zijn voorganger Jan van Nispen had aangegeven te willen gaan stoppen en kantinebeheerder en bestuurslid accommodatie Toon de Jong zich tijdens één van de leidersvergaderingen opwierp om die taak op zich te nemen, wist Konings (54) niet hoe snel hij daar een stokje voor moest steken. “Ik wilde niet dat Toon die functie ook nog zou gaan doen, dus ben ik gaan kijken wat het zijn van wedstrijdsecretaris precies inhield.”

Club helpen

Van zorgen voor de velden, kleedkamers en het aanstellen van scheidsrechters, tot het schuiven van spelers. Het bevalt Konings tot nu toe goed, vertelt hij. “De lagere elftallen hebben een vaste clubscheidsrechter, dus dat is makkelijk. En ook de kleedkamers, zijn in principe altijd hetzelfde. Die hoef je maar één keer in te delen. Daardoor valt het qua tijd best mee.” Helemaal, als alles soepel verloopt. “Op donderdagavond zitten we altijd samen met alle leiders, om te kijken hoe het ging en om vooruit te kijken naar het komende weekend.” Over het waarom Konings de rol van wedstrijdsecretaris op zich heeft genomen, is hij duidelijk. “Puur om de club te helpen. Anders zitten ze weer met een vacature.” En dat is iets, wat de inwoner van Sint Willebrord toch liever niet ziet. Als kind van de club. “Ik loop hier al van kleins af aan rond en heb tot mijn 42ste gevoetbald.” Het eerste elftal, haalde de middenvelder zelf niet. “Ik speelde altijd op zaterdag, in de lagere elftallen.” Waarna hij zich stortte op het nodige vrijwilligerswerk. “In het verleden ben ik jeugdleider geweest, en nu zit ik in de bouwcommissie en in een commissie voor de organisatie van het U10-toernooi.”

Dankbare taak

Functies die Konings met alle liefde, zo goed mogelijk probeert te vervullen. “Het is bij Rood-Wit gewoon altijd gezellig en echt een soort vriendschap onder elkaar. Je komt dezelfde mensen zowel privé, als op het voetbalveld tegen. Dat vind ik leuk!” Net als het zijn van elftalleider, bij het vlaggenschip van de club. “Dat doe ik nu voor het achtste seizoen. Lekker met die gasten optrekken en alles regelen. Het is een dankbare taak.” Eén die Konings, vader van aanvoerder Sven, vervult samen met Corné Hoendervangers, de vader van hoofdtrainer Rick. “Het is leuk om dat op die manier te doen, bij je kinderen.” Al komt er ook, een hoop bij kijken, zo blijkt. “We maken de spelerslijst, beheren de groepsapp, vullen het wedstrijdformulier in, leggen alle spullen klaar in de kleedkamer, zetten de muziek aan bij thuiswedstrijden en ontvangen de scheidsrechter.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Ik heb het heel goed naar mijn zin, dus ik denk dat ik nog lang betrokken blijf!”

 

Promotie voor Kogelvangers: ‘Zit nog genoeg rek in’

vv Kogelvangers
-
0
Promotie voor Kogelvangers: ‘Zit nog genoeg rek in’

Vol voor promotie, had Luke van der Plaat er bij Kogelvangers afgelopen seizoen alle vertrouwen in dat ze konden promoveren vanuit de vierde klasse. En dus stond de middenvelder er na een succesvolle nacompetitie, allesbehalve van te kijken dat het was gelukt. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen.”

Toch moest de ploeg het kampioenschap, uiteindelijk aan Alliance laten. “Het gat met de koploper was aan het einde niet heel groot, slechts vijf punten, maar gedurende het seizoen was dat het wel. Alleen stortte VVC’68 gewoon in.” Niet gedacht aan het kampioenschap, werd Kogelvangers derde en promoveerde het vervolgens via de nacompetitie. “Misschien is dat nog wel extra leuk. Heb je toch twee extra wedstrijden.”

Volwassener

Heel verbaasd over het promoveren naar de derde klasse, was Van der Plaat (21) zoals gezegd dus niet. “Het jaar daarvoor haalden we ook al de finale van de nacompetitie, dus we gingen ook nu weer vol voor promotie. Met deze groep, waren we ook klaar voor een stap hogerop. Tenminste, dat vonden we.” Want aan vertrouwen, en een beetje branie, geen gebrek bij de inwoner van Willemstad. “Ik vond ons beter dan de meeste ploegen. Puur door onze kwaliteit.” Zorgen maken over dit seizoen, doet Van der Plaat zich dan ook allerminst. “Met handhaving zouden we heel blij zijn, maar liever eindigen we natuurlijk wat hoger.

Ik hoop om eerlijk te zijn, dat we kunnen verrassen.” Met een heel jonge ploeg, vol met potentie. “Soms staan er maar twee jongens in, die ouder zijn dan 23.” De start van het seizoen, is in ieder geval hoopvol. “De eerste wedstrijd wonnen we de derby met 1-2 uit bij Klundert, door een doelpunt in de laatste minuut. Dat is natuurlijk wel heerlijk.

Helemaal omdat dat misschien wel de leukste wedstrijd van het jaar is.” Die alvast op zak, blijft Van der Plaat wel met beide benen op de grond staan. “We moeten vooral nog volwassener worden. Af en toe een wedstrijd killen en een bal wegtrappen, in plaats van voetballen.” En ook voor de goal, moet de ploeg wat zakelijker zijn, vindt hij. “In het afmaken van de kansen, kan het nog wel wat beter.” Voor zichzelf, heeft Van der Plaat echter een heel ander doel, wat betreft dit seizoen. “Ik hoop vooral gewoon een heel jaar fit te blijven.”

Want ondanks dat hij al vijf jaar deel uitmaakt van de selectie, miste de nummer zes of acht al flink wat duels. “Vorig seizoen ben ik veel geblesseerd geweest, en heb ik maar een wedstrijd of tien gespeeld.” Waar hij allemaal last van had? “Wat had ik niet, kun je beter zeggen. Allebei mijn enkels, mijn liezen. Ik viel van de ene in de andere blessure. Dat was heel frustrerend.”

Op het pleintje

Helemaal, omdat Van der Plaat daar al langer mee kampt, vertelt hij. “Ik ben in de afgelopen vijf seizoenen veel geblesseerd geweest. En waar het door komt, weet ik eigenlijk niet. Misschien een stukje pech.” Toch heeft hij, zeker voor zijn liesproblemen, in ieder geval een oplossing gevonden. “Eens in de zoveel tijd laat ik mijn rug kraken, dat helpt wel. Voor mijn enkels is het wat lastiger, omdat het ook niet goed is om ze iedere wedstrijd in te tapen. Maar daardoor ga ik er wel regelmatig doorheen.” Bij de club, waar Van der Plaat al sinds zijn vierde speelt.

“In de tussentijd heb ik ook nog één jaar bij RBC gespeeld, omdat ik hier in de jeugd de uitdaging een beetje miste.” Toch duurde dat uitstapje, dus niet al te lang. “Toen ik zestien was, kreeg ik de kans om bij Kogelvangers in het eerste te gaan spelen. Lekker op mijn eigen dorp, en bij het eerste. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.” Inmiddels spelend onder Robert Braber, via wie hij ook bij RBC terechtkwam, heeft Van der Plaat daar allesbehalve spijt van. “Het is hier heel gezellig en ik voetbal nu met jongens, waar ik vroeger ook mee op het pleintje voetbalde. Soms wel meer dan de helft van het team.”

Ook in het tweede elftal, lopen een hoop bekenden van hem rond. “Ook dat zijn allemaal jonge gasten.” Tel daar alle activiteiten die georganiseerd worden bij op, en je snapt dat hij uitstekend op zijn plek zit bij de club. “Daarom zit ik zelf ook in de activiteitencommissie. Het is leuk om dingen te organiseren.” Al draait het natuurlijk vooral, om presteren. In zijn geval als middenvelder. “Ik probeer veel na te denken, om mijn gebrek aan snelheid een beetje te compenseren. Eerder zien wat er gaat gebeuren. Daar moet ik het van hebben.” Voetballend prima, maar vooral hard in de duels.

“Ik vind het soms echt lekker om keihard een duel in te gaan.” Als het aan hem ligt, blijft hij dat voor altijd doen, in het shirt van Kogelvangers. “Ik heb niet per se de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Zeker niet als we deze groep jongens bij elkaar kunnen houden en door kunnen groeien. Dan kijk ik liever hoe hoog we kunnen komen met Kogelvangers en waar het schip strandt. Er zit nog genoeg rek in!”

Wouter Zwackhalen: ‘Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen’

vv Klundert
-
0
Wouter Zwackhalen: ‘Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen’

Na een fantastisch seizoen bij FC De Westhoek’20, besloot Wouter Zwackhalen op zijn hoogtepunt te stoppen bij de Zeeuwse vijfdeklasser. En met aan interesse geen gebrek, streek hij afgelopen zomer neer in de derde klasse. Bij Klundert. “Ik wilde dit graag een keer meemaken.”

Het kampioenschap met FC De Westhoek’20, kwam voor Zwackhalen (44) dan ook op het juiste moment. “Ik had daar na twee jaar wel het gevoel dat ik het maximale eruit had gehaald, nu kon ik er met een knal uit.” En een uitstekende reputatie. “Toen dacht ik wel bij mezelf: als ik de kans krijg, sta ik er nu het beste op.” Aan interesse, had de oefenmeester uit Achthuizen dan ook geen gebrek. Het werd, uiteindelijk dus Klundert. “Pieter Roelse, trainer van Luctor Heinkenszand, is een vriend van mij, die had contact met iemand van de club. Zo heeft hij mijn naam een keer laten vallen, en vroeg de TC of ik op gesprek wilde komen.”

Hoger niveau

Op die manier begon het balletje te rollen. Of eigenlijk de sneeuwbal, lacht Zwackhalen. “Tijdens het eerste gesprek, was er die sneeuwstorm en kon ik niet harder dan dertig kilometer per uur rijden.” Toch positief bevallen, kreeg de voormalig trainer van Herkingen’55, Stavenisse, WIK’57 en OFB al vlug bericht, of hij opnieuw op gesprek wilde komen. “Dat was met een aantal spelers erbij. Daarna was het eigenlijk snel rond.” Hoe dat kwam? “Alles sprak me aan. Van de accommodatie en de spelers, tot het niveau en de randzaken.” Bij een club, die hij tot op dat moment nog niet zo goed kende.

“Mijn kinderen hebben afgezwommen naast het sportpark, maar ik was er nog nooit geweest. Verder is Erik van der Giesen, mijn voorganger hier, mijn teamgenoot bij de 35+ van OFB. Dus via hem, hoorde ik wel eens wat.” Allemaal nieuw voor hem, was juist dat, waar Zwackhalen al die jaren in heeft geïnvesteerd, vertelt hij.

“Mijn ambitie was altijd om op een hoger niveau actief te zijn en te kijken waar mijn plafond lag. Daarom heb ik ook, samen met Pieter (Roelse), toen mijn UEFA B gedaan. Dit wilde ik graag een keer meemaken.” Wat dat betreft valt hij bij Klundert, met zijn neus in de boter. “Bij FC De Westhoek’20 was ik helemaal alleen, zat ik als enige in de staf. Ik deed zelfs de verzorging. Daarom wilde ik graag eens weten, hoe dat op dit niveau zou zijn. Dat sprak me aan.” Die uitdaging, wilde Zwackhalen afgelopen zomer dan ook met alle liefde aangaan.

“Als ik het ooit nog wilde, moest ik het nu doen. Nu stond ik er goed op bij andere verenigingen, anders komt die kans misschien niet meer. Als ik nog een jaar had gebleven.” Mede daardoor, besloot hij niet in te gaan op een lokroep van zijn oude club OFB. “Ik ben daar al 35 jaar lang lid, kon terugkeren, maar had de ambitie om het op een hoger niveau te proberen.” Precies toen, kwam de trein van Klundert voorbij. Eén waar Zwackhalen wel besloot, om op te springen. “Het bevalt goed, al heeft het natuurlijk tijd nodig.”

Superfit zijn

Tijd, om zijn manier van spelen er helemaal in te kunnen slijpen. “Voor mij zijn intensiteit en explosiviteit heel belangrijk. Kort in de duels zitten, sprints trekken. Dat zie ik graag.” En dat, het liefste negentig minuten lang. “Dus moeten we conditioneel ijzersterk en superfit zijn.” Gebaseerd op de methode van Raymond Verheijen. “Ik doe alles met een bal, maar wel op een hoge intensiteit.” In combinatie, met een team dat tactisch sterk is én goed kan voetballen. Al kenden Zwackhalen en Klundert de nodige opstartproblemen. “We hebben best veel roulatie gehad in de selectie, dus hebben we even een stapje terug moeten doen.

Ik ben zelf natuurlijk ook nieuw, dan wil je alle spelers zien, maar tegelijkertijd ook stappen zetten in de tactiek. Op welk moment en waar zetten we bijvoorbeeld druk?” Wat dat betreft scheelt het, dat hij nu actief is bij een derdeklasser. “Alles kan in kleinere ruimtes, spelers pakken dingen sneller op, passes zijn op maat en aannames zijn eigenlijk altijd goed. Ook zijn veel jongens enorm volwassen in hun voetbalgedrag. Daaraan merk je dat je op een hoger niveau bezig bent.”

Iets waar Zwackhalen naar eigen zeggen, aan toe was. “Het is voor mij echt wel een eyeopener, om zo te kunnen trainen. Je kunt veel verdergaan in je oefenstof.” Wat dat Klundert dit seizoen uiteindelijk gaat brengen, vindt hij lastig om te zeggen. “Voor mij is alles nieuw, maar ik hoor dat deze klasse sterker is, dan die van vorig jaar. Als we in het linkerrijtje eindigen, hebben we het denk ik goed gedaan.”

Maar voorlopig, zijn ze daar nog niet. “We zijn als groep nog zoekende naar de juiste samenstelling, en hebben de zaakjes nog niet op orde. Daarom zullen we zeker voor de winterstop nog wel een paar deukjes oplopen.” Eerst maar eens punten halen, hoopt Zwackhalen verder, vooral te kunnen genieten van zijn ploeg. “Ik zou tevreden zijn als ik mijn team zie voetballen, zoals ik dat graag zie. Proactief, negentig minuten lang intensiteit leveren en veel sprints trekken.”

Met hopelijk, veel mensen langs de lijn. “Daar kijk ik enorm naar uit. Naar de ambiance en de beleving rond een wedstrijd in de derde klasse.” Ook voor zichzelf. “Ik ben benieuwd hoe ik het ga doen als trainer op dit niveau. Het smaakt in ieder geval naar meer.” En dus heeft hij samen met Roelse, al afgesproken om ooit op te gaan voor zijn VC4. “Dat willen we gaan doen, als onze kinderen wat ouder zijn.”

Want aan ambities, geen gebrek bij Zwackhalen. “Ooit zou ik graag assistent worden bij een divisieploeg, omdat je daar heel veel van kunt leren. Daarom heb ik ook veel contact met Adrie Poldervaart en Edwin de Koning. Die weten precies hoe je een spelersgroep moet managen.” Maar wel, op zijn eigen manier en tempo. “Het moet een hobby blijven.”

Schoenmakers terug op het oude nest bij Achtmaal

vv Achtmaal
-
0
Schoenmakers terug op het oude nest bij Achtmaal

Hoewel hij het uitstekend naar zijn zin had en altijd zo hoog mogelijk wilde voetballen, keerde Dave Schoenmakers afgelopen seizoen, na vijf jaar Moerse Boys, toch terug bij vijfdeklasser Achtmaal. Maar ondanks een flink niveauverschil, heeft de aanvaller daar allesbehalve spijt van. “Ik zit hier echt op mijn plek.”

Een uitspraak die, nadat de pas 22-jarige Schoenmakers onder meer eerste klasse, hoofdklasse en vierde divisie speelde met Moerse Boys, toch de nodige uitleg behoeft. “Voetbal heeft niet meer mijn prioriteit, en dat bevalt goed.” Mede, vanwege zijn werk. “Ik werk nu als projectleider in het architectenbureau van mijn vader en ben samen met mijn broer, voornemens om het bedrijf ooit over te nemen.” Die maatschappelijke ambitie, bleek niet te combineren met zijn voetbalcarrière. “Ik wilde graag één keer in de week trainen, omdat ik anders helemaal geen vrije tijd meer heb. Maar op een hoger niveau is dat lastig.”

Vrij voetballen

Want naast zijn werk, volgt Schoenmakers ook nog een avondopleiding én kocht hij onlangs samen met zijn broer een boerderij, die hij op wil gaan knappen. Daardoor was één plus één, snel twee. “Ik had altijd de behoefte om ooit nog eens terug te keren naar Achtmaal en wilde in een eerste elftal blijven spelen. Dat viel nu precies samen. Dus was de keuze makkelijk.” Want begonnen op zijn vierde, is Schoenmakers sinds afgelopen seizoen weer helemaal terug op het oude nest.

“Ik speel nu alleen wel met andere jongens dan vroeger, dat was even wennen.” Aan het niveau, hoefde hij minder te wennen, vertelt de inwoner van het dorp. “Ik heb natuurlijk al eens vierde of vijfde klasse gespeeld, daardoor wist ik wat ik kon verwachten. Ik zou ook niet willen zeggen dat het makkelijk is, maar wel anders.” Het kwam in zijn geval, ook nog niet zo slecht uit, blijkt. “In maart 2025 ben ik geopereerd aan mijn schouder, omdat die regelmatig uit de kom ging. Dat was een flinke revalidatie, waardoor ik pas in oktober weer kon voetballen. Dat herstel had ik nodig, dus dan is het wel lekker om op deze manier weer aan te haken.” En gewoon lekker te voetballen. “Bij Moerse Boys ga je echt met een idee het veld op. Met veel taken, info, looplijnen en je wist precies hoe de tegenstander ging spelen. Nu is het meer vrij. Minder uitgedokterd en uitgedacht.” Toch leverde dat afgelopen seizoen, nadat de ploeg het jaar daarvoor was gedegradeerd naar de vijfde klasse, niet het gewenste resultaat op.

“Een achtste plek viel uiteindelijk tegen.” Al heeft Schoenmakers daar wel een verklaring voor. “Toen ik kwam, waren er een aantal jongens gestopt, die aardig meededen. Daar kwamen jonge jongens voor in de plaats. Dat was in het begin wennen aan elkaar, waardoor we de eerste helft van het seizoen niet echt lekker draaiden.” Sterker nog. “Volgens mij haalden we maar vier of vijf punten. Dat is voor een ploeg die net gedegradeerd was, natuurlijk veel te weinig.”

Lijn doortrekken

Gelukkig liep het na de winterstop, een stuk beter. “In de tweede seizoenshelft stonden onze neuzen meer dezelfde kant op en gingen we beter voetballen. Het doel is nu, om die lijn door te trekken.” Want dan, kan het zomaar een mooi seizoen worden, denkt Schoenmakers. “Met de strijd die we toen hebben geleverd, kunnen we een eind komen.” En dat moet ook, vindt hij. “Als je met Achtmaal in de vijfde klasse speelt, is het doel eigenlijk altijd om kampioen te worden. Dus ik vind dat we bovenin mee moeten draaien. Of in ieder geval tot het einde van het seizoen meedoen om een promotieplek.”

Qua vertrouwen, zit het wat dat betreft wel goed. “We waren aan het begin van het jaar niet zo op elkaar afgestemd, maar richting het einde van de competitie, viel de puzzel in elkaar. Dat moeten we nu doortrekken. Hoe verder we komen in het voetballen met elkaar, hoe meer we kunnen gaan nadenken over tactische dingen. Om ook daar weer een stap in te maken.” Met Schoenmakers, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik begon hier net als vroeger in de spits, daarna stond ik linksbuiten en op tien.” Om uiteindelijk, dus aan de rechterkant te eindigen. “Dat bevalt goed! Ik ben iemand die graag met ruimte in de rug speelt, zodat ik op snelheid de achterlijn kan halen en een balletje terug kan leggen.” Een fijne positie dus, waar hij zichzelf de komende jaren nog wel ziet voetballen. In het shirt van Achtmaal. “Het zal altijd een beetje blijven kriebelen om op een hoger niveau te spelen, maar voetbal heeft voor mij nu niet meer de prioriteit. Dus ik zit helemaal op mijn plek!”

Pieter van Etten: ‘Dan weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan’

vv Victoria 03
-
0
Pieter van Etten: ‘Dan weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan’

Tevreden met een zevende plaats, had Pieter van Etten vorig seizoen bij Victoria’03 na een goede start, toch eigenlijk gehoopt om een paar plekken hoger te eindigen. Maar na een mindere fase, moest de derdeklasser uiteindelijk genoegen nemen met een plek in de middenmoot. “Gelukkig hebben we onszelf nog redelijk probleemloos kunnen handhaven.”

Al moest de ploeg daar, nog alle zeilen voor bijzetten, vertelt Van Etten (26). “Op een gegeven moment wonnen we heel weinig, en kwam die nacompetitie wel heel dichtbij. Dat scheelde niet veel.” Maar na drie overwinningen op rij, waren die zorgen verleden tijd. “Toen waren we wel safe.” Problemen waar ze na een goede start, achttien punten uit de eerste acht duels, toch eigenlijk geen rekening mee hadden gehouden in Oudenbosch. “Als je zo’n goede start hebt, hoop je wel wat hoger te eindigen.”

Concentratie

Met een totaal van 39 punten, zeven meer dan nummer elf BSC, verzekerde Victoria’03 zichzelf desondanks van nog een seizoen in de derde klasse. Al had er misschien, dus nog wel meer ingezeten. “Het leek wel een stukje concentratie. Alsof we dachten dat we er al waren. Met zo’n andere mindset ga je wedstrijden verliezen én komt er frustratie onderling. Dan wordt het lastig voetballen.” Maar eind goed, al goed dus, wat Van Etten betreft. “Ik ben blij dat we ons gehandhaafd hebben!” Zaak om er dit jaar, een schepje bovenop te doen. “Er zijn een aantal sterkhouders weg, daar hebben we nieuwe spelers voor teruggekregen. Daardoor hebben we best wel een nieuwe groep.” Toch biedt de voorbereiding, genoeg houvast, vindt hij. “Er zit veel potentie in de groep, het is alleen even de vraag hoe we de spitspositie in gaan vullen. Aangezien onze spits (Keano Elgin) naar Dosko is gegaan.” Hoe dan ook, heeft de inwoner van Oudenbosch er alle vertrouwen in. “We willen graag bovenin meedoen, en het liefste de nacompetitie halen.” Al zal dat zeker niet vanzelf gaan, weet hij. “We moeten nog meer vechten voor elkaar. Als we dat op kunnen brengen, weet ik zeker dat we voor promotie kunnen gaan.”

Trouwe hond

Helemaal, als de vleugelaanvaller zijn productie van afgelopen jaar weet te herhalen. Of het liefste, natuurlijk zelfs te verbeteren. “Vorig seizoen had ik zeven goals en elf assists. Nu zou ik graag allebei in de dubbele cijfers willen komen, dus minimaal tien doelpunten.” Geeft hij liever een assist of maakt hij liever een doelpunt? “Eigenlijk maakt me dat niks uit. Ik wil gewoon betrokken zijn bij goals.” In zijn geval, als klassieke linksbuiten. “Ik ben linksbenig, dus ga graag buitenom. Ik ben redelijk snel, heb een goede actie in de één tegen één en een aardige voorzet.” Kwaliteiten, die ze bij Victoria’03 maar al te goed kennen. “Dit is alweer mijn tiende seizoen in het eerste. Ik ben hier in de F’jes begonnen en heb daarna alle jeugdselecties doorlopen.” Aan een vertrek, heeft Van Etten nog nooit gedacht. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen. Wat dat betreft ben ik een soort labrador, echt een trouwe hond, haha!” Al is dat niet voor niks. “Ik kom uit de buurt en ben hier opgegroeid. Het voelt voor mij echt als een familieclub.” Met een mooie balans tussen plezier en prestatie. “We hebben een leuke groep en een gezellig team. Daarom kom ik nog steeds iedere training en wedstrijd met een goed gevoel naar de club.” Maar wel, ondanks de geringe afstand, met de auto. “Ik ben een beetje lui, dus mij zie je niet zo snel fietsen!”

Schijf wil het beter doen dan vorig seizoen

rkvv Schijf
-
0
Schijf wil het beter doen dan vorig seizoen

Na een goede voorbereiding, zijn ze bij vierdeklasser Schijf met een lekker gevoel, begonnen aan het seizoen. En hoewel de ploeg nog geen echte doelstelling heeft uitgesproken, hoopt Mart van Kalmthout het vooral beter te doen dan vorig jaar. “Ik verwacht dat we in de top vijf kunnen eindigen.”

Al vindt Van Kalmthout (24) dat eigenlijk, ook wel weer moeilijk om te zeggen. “We hebben een kleine selectie, en weinig aansluiting vanuit de jeugd, dus dan ben je heel erg afhankelijk van blessures. Als iedereen fit is, weet ik zeker dat we een redelijk tot goed seizoen kunnen draaien.” Met vooral dus als doel, om het beter te doen dan afgelopen jaar. Toen Schijf achtste werd en net aan de nacompetitie voor degradatie wist te ontlopen. “We voetbalden goed, alleen het scorende aspect ging niet zo soepel. We hadden moeite in de afronding.”

Kruispunt

Maar met de aanstelling van Marco Klijs, hij volgde deze zomer de naar VVR vertrokken Wilfried Foesenek op, heeft Van Kalmthout er alle vertrouwen in, dat ze bij Schijf dit seizoen het net makkelijker zullen gaan vinden. “Marco heeft zelf ook hoog gevoetbald, dus kan ons helpen om in die laatste fase stappen te zetten.” Want vooral dat, is iets wat ze volgens de inwoner van het dorp deze competitie toch wel echt beter moeten doen. “Met name onze kansen afmaken.” Soms gewoon, door te schieten. “Als je niet schiet, scoor je ook niet. Dus af en toe moet je die trekker overhalen.” Iets wat ze afgelopen jaar, te weinig hebben gedaan. “Uiteindelijk werden we achtste en bleven we erin, maar het had echt beter gemoeten.

Een paar keer stonden we op een kruispunt, dat als je zou winnen, je omhoog kon kijken. Dat lukte dan alleen niet.” En mede daardoor, werd de druk steeds groter. “Als je weet dat het moet, ga je een beetje tegen jezelf voetballen. Dan maak je het alleen maar moeilijker. Zeker als je wedstrijden verliest door persoonlijke fouten, of het missen van kansen. Dan wordt het een dingetje.” Zorgen maken om degradatie deed Van Kalmthout, ondanks het verschil van slechts vier punten met de nacompetitie, zich echter niet. “Ik wist dat we genoeg kwaliteit hadden.” Zolang, iedereen fit was. “Bij een dorpsclub heb je het qua selectie niet heel breed. Dat moet je accepteren. Hoe jammer dat ook is.”

Dubbele cijfers

Van Kalmthout weet dan ook als geen ander, hoe dat is. “Ik voetbal hier al sinds de F’jes en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De verklaring daarvoor, is simpel. “Je voetbalt hier altijd met je kameraden. In de jeugd, maar nu ook in het eerste. Dat vind ik het mooie van Schijf.” En met hem, nog een hoop andere jongens. “Er gaan hier niet veel spelers weg, iedereen blijft. Mede door de gezellige kantinefeestjes, haha!” Al draait het natuurlijk ook wel gewoon, om presteren, zoals de aanvaller afgelopen seizoen zelf zeker deed. “Ik was met negen doelpunten topscorer.” Een aantal, wat naar eigen zeggen nog wel wat hoger had kunnen liggen. “In de afwerking moet ik nog wel groeien. Daar kan ik nog wel stappen in zetten. Hopelijk lukt dat dit jaar.”

Voorheen als spits, tegenwoordig als rechtsbuiten. “Ik heb graag ruimte voor me, zodat ik diepgang kan maken. Om daarna een voorzet te geven of een actie te maken.” Maar dan wel, alleen met zijn rechterbeen. “Op mijn links kan ik alleen staan.” Gelukkig, compenseert hij dat met een flinke dosis energie. “Ik moet het vooral van mijn werklust hebben.” En sinds afgelopen jaar, dus ook van zijn doelpunten. “Het zou lekker zijn als ik de dubbele cijfers kan halen, wat betreft goals.” In een competitie, waar ze bij Schijf eigenlijk niet zo blij mee zijn. “We hadden een heel mooie competitie kunnen hebben, maar nu zitten we in een andere regio, met veel minder derby’s. Terwijl dat natuurlijk juist mooie potjes zijn.” Potjes die Van Kalmthout, die vanwege zijn werk in het melkveehoudersbedrijf van zijn ouders, als zelfstandige in de bouw en als vrachtwagenchauffeur, soms moet haasten om de training te halen, nog heel wat jaren hoopt te spelen. “Ik ga nooit meer weg bij Schijf. Het is hier veel te leuk en te gezellig. Of Barcelona moet komen!”

Frijters hoopt met SVC nu een keer op promotie

vv SVC
-
0
Frijters hoopt met SVC nu een keer op promotie

Vorig jaar succesvol geopereerd aan zijn rechterenkel en met goede moed begonnen aan het nieuwe seizoen, staat Yourian Frijters bij vijfdeklasser SVC opnieuw aan de kant met een enkelblessure. Ditmaal aan zijn linkervoet. “Het gaat nog niet echt van harte.”

Het halen van de competitiestart, bleek dan ook een flinke uitdaging. “Ik hoopte er dan eigenlijk weer bij te zijn, maar ik ben nog niet pijnvrij. Dus ik vrees dat het langer gaat duren.” En dat terwijl Frijters (25) stond te trappelen, om weer te gaan voetballen. “Vorig jaar ben ik op 17 april geopereerd aan mijn enkel, omdat ik last had van ophopingen en botvorming rond mijn kraakbeen.” Ontstaan, door littekenweefsel van eerdere blessures. “Toen hebben ze mijn enkel schoongemaakt en mocht ik er twee weken niet op lopen.”

Hard hoofd

Weer helemaal fit, begon Frijters dit seizoen vol goede moed aan de voorbereiding. “Ik zou eindelijk weer mogen spelen, tot ik door mijn linkerenkel klapte.” Een scheurtje in zijn enkelband, is de inwoner van Standdaarbuiten nu druk bezig met revalideren. “Het gaat nog niet echt van harte.” Tijd genoeg dus, om terug te blikken op afgelopen seizoen. “Dat was eigenlijk gewoon heel teleurstellend. We hadden er een aantal nieuwe jongens bij, dus iedereen had een stuk hogere verwachtingen.” Maar in plaats van meedoen voor de bovenste plekken, degradeerde SVC uiteindelijk via de nacompetitie naar de vijfde klasse. “Dat kwam mede door blessures, vakanties en pech, al zat er voor mijn gevoel veel meer in.” Zeker, nadat de ploeg uit Standdaarbuiten een goede voorbereiding kende.

“In de beker ging het goed, tegen twee derdeklassers, dus ik had helemaal niet het idee dat het in de competitie lastig zou kunnen worden. Dat kwam eigenlijk pas na de winterstop, daarvoor had ik goede hoop.” Hoop, die richting het einde van het seizoen, steeds minder werd. “Toen kreeg ik er wel een hard hoofd in, dat het nog goed ging komen.” En dat gevoel, bleek te kloppen. “Ik vind het lastig om er echt een verklaring voor te vinden. Het was vooral een stukje pech en het moeten missen van mensen.”

Huis gekocht

Die klap inmiddels verwerkt, probeert Frijters weer naar de positieve dingen te kijken. “Het liefste wil je natuurlijk meteen kampioen worden, maar ik denk dat dat misschien te hoog gegrepen is. Ons doel is in ieder geval om bovenin mee te doen en zeker voor de nacompetitie te gaan.” Ook voor hem persoonlijk, zou dat laatste wel lekker zijn, lacht hij. “Ik ben in de afgelopen vier jaar, drie keer gedegradeerd. Dus je zou bijna denken dat het aan mij ligt.” Want op zijn vijfde begonnen met voetballen bij SVC, maakte hij tussentijds nog een uitstapje naar Victoria’03.

“In het eerste jaar dat ik daar speelde, degradeerden we. En sinds vorig seizoen, ben ik hier weer terug. Ook toen degradeerden we. Dus ik hoop dat het nu de goede kant opvalt en dat we promoveren.” Op zijn zeventiende zijn debuut gemaakt in het eerste van SVC, weet Frijters dan ook eigenlijk niet beter. “Ik kom uit Standdaarbuiten en heb onlangs een huis gekocht, bijna tegenover de voetbal. Dan is één plus één al heel snel twee. Ik kan bijna rollend naar de club.” En dat laatste, is soms wel nodig ook, vertelt hij lachend. “Ik ken bijna al die jongens al van jongs af aan, dus het draait ook vooral om de gezelligheid en het doen van een biertje.

Tuurlijk is het voetballend wat minder dan bij Victoria’03, maar het sociale vind ik ook heel belangrijk.” Vertrekken, ziet Frijters zichzelf dan ook niet zo snel meer doen. “Dan moet er wel een heel goede aanbieding komen, bijvoorbeeld van een eersteklasser. Al is het dan wel de vraag of ik dat zou willen én kunnen.”

Toch gelooft de middenvelder daar naar eigen zeggen wel in. “Als ik continu mijn niveau haal wat ik kan, dan zou ik dat kunnen.” Veelal, als nummer tien. “Assists geven of doelpunten maken. Dat is wat ik het liefste doe. Lekker aanvallen.” Helemaal, gezien zijn kwaliteiten. “Ik heb een aardige actie in huis, maar ook oog voor teamgenoten. Iemand met overzicht en inzicht.” En iemand, die ook zijn verdedigende taken niet schuwt. “Uithoudingsvermogen en kracht zijn mijn sterkste punten!”

Goudbeek is na zestien maanden weer voetballer

Unitas 30
-
0
Goudbeek is na zestien maanden weer voetballer

Al getekend bij zijn nieuwe club, scheurde Dirk Goudbeek in zijn laatste wedstrijd als speler van Groen Wit, zijn kruisband in zijn rechterknie af. Maar ondanks die blessure, besloot hij afgelopen seizoen toch de overstap naar Unitas’30 te maken. Inmiddels weer op het veld, geniet de middenvelder ouderwets van het spelletje. “Dat was echt een geluksmoment.”

Een moment waar Goudbeek (24) sinds zondag 11 mei 2025, naar uitkeek. De dag dat het gebeurde. “Het was vooraf mijn één na laatste wedstrijd voor Groen Wit, uit bij Dosko. Ik kwam verkeerd neer, hoorde en voelde het kraken en had meteen heel veel pijn. Toen wist ik dat het niet goed was en vreesde ik het ergste.” Zijn vrees werd niet veel later, bewaarheid. “Uiteindelijk had ik mijn kruisband én meniscus gescheurd.” En dat terwijl de inwoner van Princenhage vlak daarvoor, getekend had bij zijn nieuwe club. “Ik had toen net mijn jawoord gegeven aan Unitas’30.”

Het geloof

Heel lang twijfelen om de overstap alsnog te maken, deed Goudbeek vervolgens echter niet. “We hebben contact gehad, en ik wilde gewoon graag die stap omhoog maken. Ze hebben mij ook vanaf minuut één ondersteund.” De ambitie om zo hoog mogelijk te spelen en goede gesprekken gehad, waagde Goudbeek dus de sprong. Al duurde het lang, voordat hij daadwerkelijk het shirt van de inmiddels eersteklasser uit Etten-Leur aan mocht trekken. “In totaal heb ik er tussen de vijftien en zestien maanden uitgelegen.” Een periode, die mentaal zwaar was voor de voormalig speler van Groen Wit.

“Je denkt heel vaak: hoelang nog? Fysiek gezien gaat het wel, met de fysio en krachttraining, maar mentaal is het echt het zwaarste. Je hebt zoveel geduld nodig.” Geduld, om uiteindelijk sterker terug te komen. “Je moet accepteren dat het geen rechte lijn is.” Gelukkig vond Goudbeek daarbij zijn kracht, in het geloof. “Ik ben christen, dus wist dat God bij mij was. Daardoor had ik het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik deed wat ik moest doen, zou ik weer voetballen. Daar was ik iedere dag mee bezig.” Maar naar zijn mening, wel iets te lang. “Het heeft langer geduurd, omdat het in het begin lang duurde voordat mijn quadriceps weer actief werden. Dat heeft veel tijd gekost.” Net als zijn oplosbare hechtingen, die niet oplosten.

“Pas na zes weken begon de wond goed te helen, waardoor buigen niet echt lekker was. Daardoor is de wond lelijk geworden en heb ik er een litteken aan over gehouden.” Ook daarna, kreeg Goudbeek opnieuw te maken met een tegenslag. “Toen ik eenmaal weer kon hardlopen, kreeg ik last van vocht in mijn knie.”

Verlossing

Maar na een zomerstop lang doortrainen voor het nieuwe seizoen, kwam daar onlangs dan eindelijk zijn beloning. Met zijn rentree bij de O23 van de club. “Het was echt top om weer op het veld te staan. Bijna verlossend. Het gevoel dat je weer in de kleedkamer zit en de warming-up mag doen.” Een verlossing, waar Goudbeek al die maanden keihard voor heeft gewerkt. “Dan besef je waar je het allemaal voor hebt gedaan. Dat was echt een geluksmoment.”

Helemaal, omdat hij zijn eerste minuten, toevalligerwijs tegen Groen Wit mocht maken. Zijn oude club. “Mooier kon eigenlijk niet. Die jongens gunden het mij natuurlijk ook. Dat was een mooi gevoel.” Want vanaf de D’tjes bij Groen Wit en daarvoor begonnen bij Boeimeer, is voetballen voor Goudbeek het leukste wat er is. “Afgelopen seizoen ging het niet zo goed en degradeerden we uiteindelijk, dan is het heel frustrerend om er niks aan te kunnen doen. Ik ging in eerste instantie uit en thuis mee, dat was best wel confronterend.” Om niet te kunnen spelen, maar wel die beleving mee te maken.

“Op een gegeven moment ben ik met uitwedstrijden niet meer meegegaan, omdat ik het lastig vond dat ik niet speelde. Want uiteindelijk zit je daarvoor natuurlijk in een team.” Goed opgevangen en het medeleven gevoeld, zag Goudbeek zijn ploeg degraderen naar de eerste klasse. “In de competitie viel het te vaak de verkeerde kant op, en in de nacompetitie hebben we de kansen gehad en zat er meer in. Dan is het heel zonde dat je er niet in blijft.”

Reden genoeg om de lat dit seizoen, meteen hoog te lagen. “Als je degradeert, moet je daarna voor de bovenste plekken spelen. Dat moet wat mij betreft de doelstelling zijn.” Al houdt Goudbeek, een kleine slag om de arm. “We zitten nu in de Rotterdamse competitie, en ik heb gehoord dat die zwaarder is. Dus ik ben benieuwd naar het niveau.” Los daarvan, heeft de linkspoot voor zichzelf een heel ander doel.

“Ik wil vooral fit blijven en minuten maken. Gewoon weer plezier hebben in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste.” Maar nergens meer last van, op wat stijfheid in zijn knie na, blijft Goudbeek natuurlijk ook ambitieus. “Behalve lekker bezig zijn met de bal, wil ik belangrijk zijn voor het team. Op het veld.” Als middenvelder. “Ik ben een speler met loopvermogen, iemand die veel meters maakt. Echt box-to-box.” Gekoppeld aan techniek, overzicht, snelheid en duelkracht. “Fel spelen, houd ik wel van. Mijn drive is misschien wel mijn grootste kwaliteit. Ik heb echt de wil om te winnen.” En dus de ambitie, om zo hoog mogelijk te komen.

“Ik zou het leuk vinden om te kijken waar mijn plafond ligt, dus ik sta open voor een vervolgstap.” Maar voor nu, ligt de focus eerst op het maken van veel minuten. “Dan kijk ik daarna wat er op mijn pad komt!”

123...1.537Pagina 2 van 1.537