Home Blog Pagina 2

Jeugd leeft weer bij VV Wadenoyen: ‘Plezier staat hier altijd voorop’

Bij VV Wadenoyen krijgt het jeugdvoetbal de laatste jaren weer een flinke impuls. Met een actieve commissie, korte communicatielijnen en veel aandacht voor plezier en ontwikkeling groeit de jeugdafdeling stap voor stap verder. Imke van Beest speelt daarin een belangrijke rol en ziet dat steeds meer kinderen én ouders hun weg naar de club weten te vinden.

Rol van coördinator

De 21-jarige Imke van Beest is binnen VV Wadenoyen op meerdere vlakken actief. Ze verzorgt trainingen bij de MO13 en JO13 en vervult daarnaast de rol van coördinator vrouwenvoetbal binnen de vereniging.

“In die rol probeer ik alle ontwikkelingen rondom het meiden- en vrouwenvoetbal in de gaten te houden,” vertelt ze.

“Daarnaast ben ik ook een aanspreekpunt voor speelsters, trainers en ouders als er vragen zijn.”

Door haar betrokkenheid bij zowel de jeugd als het vrouwenvoetbal heeft ze goed zicht op hoe de club zich ontwikkelt. En die ontwikkeling is volgens haar duidelijk zichtbaar.

Duidelijkheid binnen de club

Sinds de komst van de nieuwe commissie zijn er volgens Imke belangrijke stappen gezet binnen de vereniging. Vooral op organisatorisch vlak merkt ze verschil.

“De communicatielijnen zijn veel duidelijker geworden,” legt ze uit. “Iedereen weet nu beter bij wie ze terecht kunnen met vragen of opmerkingen.”

Juist die duidelijkheid zorgt volgens haar voor meer rust binnen de club. Trainers, ouders en spelers weten waar ze aan toe zijn en dat draagt bij aan een stabiele omgeving.

“Dat maakt het aantrekkelijker om bij de club te blijven voetballen,” zegt Imke. “Zeker bij jeugdspelers is dat belangrijk.”

Uitdaging voor de jeugd

De jeugdafdeling van VV Wadenoyen staat er momenteel goed voor. De teams zijn goed gevuld en binnen verschillende leeftijdscategorieën ziet de club vooruitgang.

“We proberen het maximale uit iedere speler te halen,” vertelt Imke. “Twee teams zijn zelfs al vervroegd doorgeschoven naar een oudere leeftijdscategorie, zodat ze meer uitdaging krijgen.”

Toch blijft de vereniging altijd openstaan voor nieuwe jeugdleden. “Nieuwe spelers mogen altijd een paar keer vrijblijvend meetrainen,” zegt ze. “We willen vooral dat kinderen ervaren hoe gezellig en toegankelijk de club is.”

Plezier als basis

Waar prestaties bij sommige verenigingen centraal staan, kiest VV Wadenoyen bewust voor een andere aanpak. Plezier vormt de basis van de jeugdopleiding.

“Vooral bij de jongste jeugd is dat heel belangrijk,” legt Imke uit. “Veel kinderen raken hier voor het eerst een voetbal aan. Dan wil je vooral dat ze met plezier naar de club komen.”

Volgens haar draait het niet alleen om winnen of veel spelen. Iedere speler moet zich onderdeel voelen van het team.

“De één haalt plezier uit tachtig minuten spelen, de ander uit het aanmoedigen van zijn teamgenoten langs de lijn,” zegt ze. “Dat maakt voor ons geen verschil.”

Activiteiten zorgen voor verbinding

Naast de trainingen en wedstrijden organiseert VV Wadenoyen regelmatig extra activiteiten voor de jeugd. Daarmee probeert de club spelers betrokken te houden en het verenigingsgevoel te versterken.

“Zo hebben we bijvoorbeeld een Paasbingo georganiseerd en Glow-in-the-Dark voetbal,” vertelt Imke. “Dat zijn dingen waar kinderen echt enthousiast van worden.”

Dorpsclub met toekomst

Volgens Imke blijft aandacht voor jeugd essentieel voor een dorpsvereniging als VV Wadenoyen. Niet alleen voor het voetbal, maar ook voor de sociale rol die de club vervult.

“Op de voetbalclub komt iedereen samen,” vertelt ze. “Wij willen een plek zijn waar kinderen zich veilig en welkom voelen.”

Dat gevoel ziet ze ook terug op wedstrijddagen. Wanneer veel jeugdteams thuis spelen, bruist het sportpark volgens haar van de gezelligheid. “De jongste jeugd blijft vaak kijken bij oudere teams waar vriendjes of familie spelen,” zegt ze. “En er staan altijd vrijwilligers klaar om te helpen.”

Voor de toekomst heeft ze dan ook duidelijke wensen. “Ik hoop dat de jeugdafdeling de komende jaren verder blijft groeien,” besluit Imke. “Dat VV Wadenoyen een vereniging blijft waar sport en plezier hand in hand gaan.”

De stille motor van BZS: onderhoudsploeg onmisbaar voor de club

Wie op een willekeurige zaterdag of trainingsavond het sportpark van BZS oploopt, ziet mooi onderhouden velden, verzorgde gebouwen en een nette omgeving. Het lijkt vanzelfsprekend, maar achter die verzorgde uitstraling schuilt een groep vrijwilligers die dag in, dag uit klaarstaat. Het accommodatie team van BZS vormt daarmee een stille motor maar wel een onmisbare schakel binnen de vereniging.

Het onderhoudsteam van BZS bestaat grotendeels uit betrokken vrijwilligers, vaak met een lange historie binnen de club. Velen van hen zijn inmiddels met pensioen, maar van stilzitten is geen sprake. Integendeel: juist nu zetten zij zich met volle overgave in voor het reilen en zeilen van het sportpark.

Hun werkzaamheden gaan veel verder dan alleen ‘even iets repareren’. Het team zorgt ervoor dat de club letterlijk blijft draaien. Van het onderhoud van de velden tot het netjes houden van de kantine en kleedkamers: alles wordt met zorg en aandacht uitgevoerd.

Vakmanschap en betrokkenheid

Wat deze groep bijzonder maakt, is de combinatie van vakmanschap en clubgevoel. Veel van de vrijwilligers beschikken over jarenlange ervaring in uiteenlopende vakgebieden. Die kennis zetten zij nu in voor BZS. Of het nu gaat om schilderwerk, technische controles of het oplossen van kleine mankementen, er is altijd wel iemand die weet hoe het moet.

Maar misschien nog belangrijker is de betrokkenheid. Voor deze mannen is het onderhoudswerk geen verplichting, maar een passie. Ze voelen zich verantwoordelijk voor de club en willen dat alles er tiptop uitziet. Die mentaliteit zie je terug in elk detail op het sportpark.

Een hechte ploeg

Naast het harde werken speelt ook de onderlinge sfeer een grote rol binnen het team. Het onderhoud is voor hen niet alleen een taak, maar ook een sociaal moment. Samen klussen, een praatje maken en afsluiten met een drankje. Het hoort er allemaal bij.

Die gezelligheid zorgt ervoor dat het team hecht is en blijft. Nieuwe vrijwilligers worden warm ontvangen en al snel opgenomen in de groep. Het is juist die combinatie van inzet en plezier die ervoor zorgt dat deze ploeg al jarenlang een stabiele factor is binnen BZS.

Werk achter de schermen

Het bijzondere aan het werk van de onderhoudsploeg is dat het vaak onzichtbaar is. Veel gebeurt in de vroege ochtend of op momenten dat er weinig mensen op de club zijn. Toch is het resultaat overal zichtbaar.

Denk aan een veld dat er strak bij ligt voor een belangrijke wedstrijd, een kleedkamer die schoon is na een intensieve trainingsweek of een lamp die het gewoon weer doet. Het zijn misschien kleine dingen, maar samen maken ze een wereld van verschil voor iedereen die gebruikmaakt van de accommodatie.

Breed scala aan taken

De werkzaamheden van het onderhoudsteam zijn veelzijdig. Zo houden zij zich bezig met kleine reparaties, zoals het vervangen van lampen of het herstellen van meubilair. Daarnaast zorgen zij voor het terreinonderhoud: kunstgras slepen en borstelen, onkruid verwijderen en het opruimen van afval horen daar standaard bij.

Ook het gebouwbeheer ligt in hun handen. Van schilderwerk tot schoonmaak en het controleren van installaties, alles wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Daarnaast dragen zij zorg voor facilitaire zaken, zoals het plaatsen en onderhouden van reclameborden. Het is een breed takenpakket dat vraagt om inzet, kennis en vooral liefde voor de club.

Waardering voor de stille krachten

Binnen BZS groeit het besef dat deze vrijwilligers goud waard zijn. Zonder hun inzet zou het sportpark er heel anders uitzien en zou het organiseren van trainingen en wedstrijden een stuk lastiger worden.

De onderhoudsploeg is misschien niet altijd zichtbaar op de voorgrond, maar vormt wel de ruggengraat van de vereniging. Hun inzet, betrokkenheid en enthousiasme maken het verschil, iedere dag opnieuw.

Bij BZS weten ze het zeker: zonder deze stille krachten geen stralende club.

Na een aantal turbulente jaren zit RKTVC weer in de lift

Na een aantal roerige jaren lijkt er weer rust en richting te zijn bij RKTVC. Sinds november staat Gerard de Leeuw aan het roer als voorzitter en onder zijn leiding wordt er stap voor stap gebouwd aan een stabiele en groeiende vereniging. Met nieuwe energie binnen het bestuur en een club die weer begint te bruisen, gloort er voorzichtig optimisme op sportpark de Ridderweide.

Gerard de Leeuw is geen onbekende binnen RKTVC. Integendeel: hij is een echte clubman in hart en nieren. Al jaren is hij actief binnen de vereniging, in uiteenlopende rollen. Van jeugdtrainer tot leider bij het eerste elftal en zelfs trainer van het G-team. De Leeuw kent de club van binnen en van buiten.

“Eigenlijk deed ik al van alles binnen de club,” vertelt hij. “Op een gegeven moment kwamen mensen naar me toe met de vraag of ik geen voorzitter wilde worden. Toen heb ik gezegd: prima, maar dan moeten we het samen doen.” En zo geschiedde. In november stapte hij in, in een periode waarin de club behoefte had aan stabiliteit en duidelijkheid.

Dat RKTVC behoefte had aan rust, is niet vreemd. De afgelopen jaren kende de club bestuurlijke onrust. Een eerdere voorzitter moest door gezondheidsproblemen stoppen en opvolging bleek lastig te vinden. “Je bent als voorzitter vrijwilliger, maar eigenlijk ben je dat nooit helemaal,” zegt De Leeuw nuchter. “Je draagt verantwoordelijkheid en daar moet je tijd in steken.”

Met de komst van een nieuw bestuur is er inmiddels weer een stevige basis gelegd. En dat begint zijn vruchten af te werpen. “We hebben echt een team gevormd van mensen die de club vooruit willen helpen,” aldus De Leeuw.

Sinds zijn aantreden ziet De Leeuw duidelijke veranderingen. “We hebben zo’n tachtig nieuwe leden erbij gekregen. Dat zegt wel iets.” De groei is volgens hem vooral te danken aan een combinatie van betere faciliteiten, meer betrokkenheid en een hernieuwde focus op de clubcultuur.

Zo kreeg RKTVC recent een vernieuwd sportcomplex, met nieuwe velden, dug-outs en drainage. “Dat geeft een enorme impuls. Het ziet er weer goed uit en dat trekt mensen aan.” Daarnaast is er veel aandacht voor de jeugd en het creëren van een omgeving waarin spelers zich prettig voelen.

Wat vooral opvalt in het verhaal van De Leeuw, is het belang van samen doen. Hij benadrukt keer op keer dat de club draait op betrokkenheid. “Als ik een appje stuur voor een klus, staan er de volgende dag gewoon acht man klaar. Dat is prachtig.”

Die mentaliteit zorgt niet alleen voor een goed onderhouden accommodatie, maar ook voor een sterke onderlinge band. Van samen schilderen tot een toernooi organiseren: het zijn momenten die de club dichter bij elkaar brengen.

Een mooi voorbeeld daarvan is het geplande meidentoernooi op 3 mei. Daarmee wil RKTVC het damesvoetbal nieuw leven inblazen. “We hadden vroeger veel dameselftallen. Dat willen we weer terugbrengen. De aanmeldingen zijn er al, dus dat is een mooi begin.”

Sportief gezien kiest RKTVC voor een realistische aanpak. In plaats van teams koste wat kost op een zo hoog mogelijk niveau te laten spelen, ligt de focus op ontwikkeling. “We laten spelers spelen op hun eigen niveau. Dan hebben ze plezier en kunnen ze groeien. Dat is uiteindelijk belangrijker.”

Toch zijn de ambities duidelijk. Het eerste elftal moet weer stappen gaan maken en ook in de jeugd wil de club vooruit. Met betere begeleiding, goede materialen en een duidelijke structuur wordt daar hard aan gewerkt.

De Leeuw kijkt met trots naar waar de club nu staat. “Het leeft weer. Dat is het belangrijkste.” Met een groeiend ledenaantal, een betrokken vrijwilligersgroep en een vernieuwde accommodatie is de basis gelegd voor de toekomst.

De motor achter de club: klusochtenden bij BRC!

Terwijl de meeste leden van BRC op zaterdagochtend nog rustig op gang komen, is er al een vaste groep vrijwilligers actief op het sportpark. Gewapend met koffie, gereedschap en vooral een flinke dosis inzet, zorgen zij ervoor dat de club er piekfijn bij ligt. Eén van de drijvende krachten achter deze klusochtenden is Ruud de Lang, die samen met anderen de techniek- en onderhoudsploeg vormt.

Ruud de Lang is al jarenlang betrokken bij het reilen en zeilen achter de schermen bij BRC. Samen met een vaste groep vrijwilligers zorgt hij ervoor dat zowel de accommodatie als het terrein in goede staat blijven. “Dat is een breed pakket,” vertelt hij. “Van het functioneel houden van een verouderd clubgebouw tot het onderhouden van velden, materialen en sponsorborden.”

Het ontstaan van de klusochtend

De inmiddels bekende klusochtenden zijn niet zomaar uit de lucht komen vallen. Rond 2015, in een periode waarin de club organisatorisch werd heringericht, ontstond de basis voor deze gezamenlijke aanpak. Vrijwilligers staken toen maandenlang de handen uit de mouwen om het complex op te knappen.

“Vanuit die periode is de klusochtend eigenlijk ontstaan,” legt Ruud uit. “We draaien nu al ruim tien jaar met veel plezier.” Een belangrijke rol hierin speelt André Kroeze, die volgens Ruud mensen weet te enthousiasmeren en te verbinden. “Hij krijgt het voor elkaar om iedereen erbij te betrekken, en dat in positieve zin.”

Strakke organisatie, warme sfeer

Een klusochtend begint al ruim van tevoren met een planning en werkvoorbereiding. De communicatie van Goof Dokman is daarin belangrijk. Via een appgroep worden vrijwilligers opgeroepen en wordt er een lijst met werkzaamheden opgesteld. Tegenwoordig krijgen deelnemers vooraf al te horen welke klus ze oppakken, wat zorgt voor duidelijkheid en efficiëntie.

Op de dag zelf start de ochtend om 7:30 uur met een kop koffie, waarna om 8:00 uur het werk begint. Rond 10:00 uur is er een welverdiende pauze met koffie en vaak een gesponsord saucijzenbroodje. “Dat hoort er echt bij,” zegt Ruud met een glimlach. “Het maakt het niet alleen productief, maar ook gezellig.”

De werkzaamheden zijn divers: van elektrische reparaties en timmerwerk tot het schoonmaken van sponsorborden, het knopen van doelnetten en het onderhouden van het groen. “Iedereen draagt bij met zijn eigen kennis en ervaring.”

Meer dan alleen onderhoud

Volgens Ruud zijn de klusochtenden van onschatbare waarde voor de club. “Het gaat niet alleen om het onderhoud, maar ook om de cultuur die je samen creëert.” Hij benadrukt dat een vereniging draait op vrijwilligers, van bestuur tot trainers en van scheidsrechters tot schoonmakers.

De betrokkenheid binnen BRC is groot en lijkt de laatste jaren zelfs gegroeid, zeker na de fusie. “Je ziet dat mensen zich echt verbonden voelen met de club. Dat merk je niet alleen op de klusochtend, maar ook op andere momenten, zoals de drukbezochte donderdagavonden in de kantine.”

Daar ontstaat een unieke mix van generaties. De zogeheten “half elf club” maakt plaats voor jongere teams die na de training aanschuiven voor een drankje en een bitterbal van Marius Hol. “Dat sociale aspect is minstens zo belangrijk als het werk zelf,” aldus Ruud

Trots en toekomst

Ruud kijkt met trots naar wat er samen bereikt wordt. Niet alleen naar tastbare resultaten zoals een opgeknapte accommodatie of een fris geschilderd clubgebouw, maar vooral naar de inzet van de mensen. “Het is bijzonder hoeveel tijd en energie vrijwilligers erin steken. Dat komt echt van alle kanten.”

Voor twijfelaars heeft hij een duidelijke boodschap: “Gewoon doen. Kijk wat bij je past en help je club. Je wordt vanzelf opgenomen in de groep.” Hij spreekt uit ervaring, want zelf kwam hij van de overkant uit Deil. “Voor je het weet hoor je erbij.”

TEC O23 als springplank: Franck Augustin bouwt aan talent

Bij TEC wordt er niet alleen gekeken naar prestaties op de korte termijn, maar vooral naar ontwikkeling richting het eerste elftal. Onder leiding van trainer Franck Augustin timmert het O23-team nadrukkelijk aan de weg. Met een vierde plek in de derde divisie en meerdere spelers die al de stap naar het eerste maken, groeit het team uit tot een belangrijke schakel binnen de club.

Voor Augustin is het zijn eerste seizoen als trainer van de O23, nadat hij eerder verschillende jeugdteams onder zijn hoede had. De 44-jarige oefenmeester brengt daarmee niet alleen ervaring mee, maar ook een duidelijke visie op opleiden. “Het doel is uiteindelijk altijd hetzelfde: spelers klaarstomen voor het eerste elftal,” vertelt hij.

Dat uitgangspunt is binnen TEC steeds belangrijker geworden. De samenwerking tussen O23 en het eerste elftal is dit seizoen intensiever dan ooit. Met korte lijntjes richting de staf van het eerste elftal, waaronder Eric Meijer en Mo el Makrini, wordt er actief gekeken naar doorstroming. En met succes: inmiddels hebben al drie spelers een jeugdcontract verdiend en zijn er zelfs al debuten gemaakt.

Sportief gezien draait TEC O23 een degelijk seizoen. De huidige vierde plek in de derde divisie geeft een eerlijk beeld, al had er volgens Augustin soms meer ingezeten. “We hebben wedstrijden gespeeld waarin we beter waren, maar geen punten pakten,” legt hij uit.

Daarbij speelt ook mee dat de selectie zelden compleet is. Door het doorschuiven van spelers naar het eerste elftal mist de ploeg regelmatig belangrijke krachten. “Dat hoort erbij,” zegt Augustin nuchter. “Het is uiteindelijk waar we het voor doen, maar het maakt het soms lastig om constant te presteren.”

Opvallend dit seizoen was het verschil tussen de eerste en tweede seizoenshelft. TEC begon in district West, waar vooral Utrechtse ploegen de tegenstand vormden. “Daar zat een andere mentaliteit,” merkt Augustin op. “Misschien iets minder niveau, maar wel brutaler en fysieker. Daar moesten we echt aan wennen.”

In de tweede helft van het seizoen, in district Oost, ligt de nadruk meer op voetbal. Clubs als GVVV en De Treffers werken, net als TEC, gericht aan de ontwikkeling richting hun eerste elftallen. “Dat sluit beter aan bij onze manier van spelen en opleiden,” aldus Augustin.

Die speelwijze is duidelijk herkenbaar. TEC O23 kiest bewust voor aanvallend voetbal, vaak vanuit een 1-4-3-3 of 1-3-4-3 formatie. “We willen dominant zijn op de helft van de tegenstander,” legt Augustin uit. “Met veel beweging, dynamiek en variatie.”

Die aanpak brengt risico’s met zich mee. Door hoog druk te zetten en veel mensen voor de bal te hebben, ligt er ruimte achter de verdediging. “Maar dat hoort bij onze filosofie,” zegt hij. “We willen spelers leren om initiatief te nemen en lef te tonen.”

Een van de meest ingrijpende momenten van het seizoen vond plaats tijdens een uitwedstrijd tegen Faja Lobi. Die wedstrijd liep volledig uit de hand en had grote impact op spelers en staf. Uiteindelijk werd de tegenstander zelfs uit de competitie gehaald.

“Dat was een nare ervaring,” blikt Augustin terug. “Voor iedereen binnen de groep.” Toch heeft het incident ook iets positiefs teweeggebracht. “We zijn dichter naar elkaar toegegroeid. Je merkt dat er sindsdien veel minder onderling gedoe is. De groep staat echt als een eenheid.”

Met een jonge, leergierige groep en een duidelijke visie lijkt TEC O23 klaar voor de volgende stap. De vierde plek is misschien niet het hoogst haalbare, maar zegt niet alles over de ontwikkeling die het team doormaakt.

“Als we compleet zijn, kunnen we met iedereen mee,” stelt Augustin. “Maar belangrijker nog: we leveren spelers af aan het eerste. Dat is waar het uiteindelijk om draait.”

En juist daarin ligt de kracht van dit O23-team. Niet alleen presteren, maar vooral bouwen aan de toekomst van TEC.