Home Blog Pagina 2

Jack Scholtes knokte zich na een rugblessure terug naar Maasdijk

0

Jack Scholtes (23) is spits van Maasdijk, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt. Zijn pad daarnaartoe liep niet rechtstreeks. Via Westlandia, waar een blessureleed zijn carrière bijna stillegde, en een tussenstop bij Lyra, kwam hij uiteindelijk uit bij de club waar hij als kind al voetbalde.

Scholtes begon als kind bij Maasdijk, maar maakte als Onder 13-speler de overstap naar Westlandia. Dat deed hij niet alleen. Zijn tweelingbroer Joe werd destijds ook gevraagd, en de twee besloten samen de stap te zetten. “Mijn broertje werd gevraagd, en toen zeiden we: we gaan samen, of we gaan niet.” Ze doorliepen vervolgens alle jeugdelftallen tot aan de Onder 19, en voelden zich daar op hun plek. “Ik had echt op niveau gevoetbald. Dat was wel een leuke tijd. En qua niveau kon ik prima meekomen. Ik was gewoon één van de gasten.”

Net toen de vraag speelde of hij de stap naar het eerste elftal van Westlandia kon maken, liep Scholtes een zware blessure op. Zijn vijfde rugwervel raakte beschadigd, vermoedelijk door een omhaal of een botsing tijdens een wedstrijd, al weet hij de precieze oorzaak zelf niet zeker. “Breken is een groot woord. Het was eigenlijk een beetje gescheurd.” Dat de aansluiting met zijn leeftijdsgenoten daardoor wegviel, accepteerde hij vrij snel. “Toen ik hoorde dat ik zo lang niet mocht spelen, had ik me er eigenlijk al bij neergelegd. Er komen allemaal nieuwe gasten, en dan weet je dat het heel moeilijk gaat worden.” Aan een eventuele rentree op dacht hij na die tijd niet meer. “Dan groeien die gasten door, en sta jij lang stil. Dan merk je bij terugkomst dat je achterloopt.”

Via Lyra terug naar zijn eigen club

Na zijn herstel koos Scholtes voor een seizoen bij Lyra in de Onder 19 omdat hij met een aantal vrienden wilde voetballen. Dat seizoen hielp hem zijn plezier in het spelletje terug te vinden, al voelde de aansluiting bij de senioren daar niet helemaal goed. “Bij Lyra heb ik eigenlijk weer alles gespeeld, en weer een beetje het plezier teruggevonden.” Toch stapte hij over naar Maasdijk, de club van zijn jeugd en waar zijn familie altijd al voetbalde. Dit is inmiddels zijn vierde seizoen daar. Spijt heeft hij er nooit van gehad. “Dat voelde gewoon goed. Ik heb daar nooit spijt van gehad.” De overstap voelde volgens hem extra logisch omdat hij iedereen al kende. “Heel de kantine ken ik. Veel gasten in het eerste hebben ergens anders gezeten, bij andere clubs of in de jeugd, maar uiteindelijk komt bijna iedereen weer terug.”

Promotie na jaren wachten

Vorig seizoen bereikte Scholtes met Maasdijk via de nacompetitie promotie naar de derde klasse, iets waar binnen de club al vier jaar naar werd uitgekeken. De nacompetitie bestond uit twee wedstrijden: eerst een thuiswedstrijd, die gewonnen werd, gevolgd door een uitwedstrijd in de finale tegen Ariston’80. Die finale verliep allesbehalve rustig. Maasdijk kwam binnen een paar minuten op achterstand, maar vocht zich via 1-1, 2-1 en een benutte penalty voor 3-1 terug, voordat de tegenstander in de laatste minuut nog terugkwam tot 3-2. Die stand bleef overeind. Supporters stormden na afloop het veld op. Scholtes noemt het een van de hoogtepunten uit zijn voetbalcarrière. “Zoveel vreugde, zoveel mensen. Dat is toch wat anders dan bij de jeugdteams..”

Een treffer tegen zijn eigen broer

Een bijzonder moment dit seizoen was de wedstrijd tegen Lyra, de club van zijn tweelingbroer Joe. Joe begon op de bank bij Lyra, nog herstellende van een eigen blessure, en kwam na rust binnen de lijnen. Scholtes zelf scoorde in die wedstrijd en keek direct na zijn doelpunt naar zijn broer. “Toen ik scoorde, keek ik natuurlijk gelijk naar hem.” De reactie van zijn broer stelde hem gerust. “Ik zag hem op zich wel weer lachen. Hij zei ook: joh, het was gewoon echt heel slecht van ons, en gefeliciteerd.” Vooraf hadden de broers al afgesproken om de uitslag niet te zwaar te laten wegen. “We hebben van tevoren gezegd: wat er ook gebeurt, we houden het thuis wel leuk.”

Een bijzondere tweelingband

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van een soort telepathische connectie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, merkt hij ook bij zichzelf iets. “Als ik hem aankijk, weet ik eigenlijk precies hoe hij denkt. Dat is wel heel sterk.” Dat ze niet samen voetballen bij dezelfde club, vindt hij soms jammer, al sluit hij een hereniging niet uit. “Jawel, dat vind ik wel jammer. Maar misschien komt het nog wel een keer, dat sluiten we niet uit. Ik weet het niet, dat durf ik niet te zeggen.” Vorig jaar leek een overstap van Joe naar Maasdijk nog mogelijk, mocht de ploeg promoveren. Toen dat niet lukte via de nacompetitie, koos Joe voor Lyra, waar hij inmiddels zijn eigen vriendengroep heeft opgebouwd. Dit jaar lukte de promotie alsnog, maar toen zat zijn broer al goed bij Lyra. “Hij heeft daar natuurlijk ook zijn vrienden nu.”

Over zijn eigen niveau is Scholtes nuchter. Dat hij nu bij een kleine club in de derde klasse speelt, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik zit wel gewoon op mijn plek. Ik denk dat het wel prima is, derde klasse.” Voor dit seizoen is handhaving met Maasdijk de eerste doelstelling, al hoopt hij stiekem op meer. “Ik denk dat we eigenlijk nog wel iets hoger kunnen kijken. Een periode pakken zou wel heel gek wezen, maar het is wel een doelstelling.”

Koos Klop doet stap opzij bij FC ‘S-Gravenzande

0

Koos Klop (69) stopte op 1 juli als verenigingsmanager van FC ‘s-Gravenzande. Acht jaar lang was hij de spil van de dagelijkse organisatie. Nog steeds is hij belangrijk voor de club. Hij is verantwoordelijk voor de kantine en is al dertien jaar teammanager van het eerste elftal. “Ik wilde wat minder gaan werken. Op mijn kleinkinderen passen, mag ik heel graag doen.”

Klop komt oorspronkelijk uit Monster, waar hij dertien jaar in het eerste speelde. In 1983 trouwde hij en kocht een huis in ‘s-Gravenzande. Toen zijn oudste zoon ging voetballen, raakte hij als leider en bestuurder betrokken bij de club. In 2013 werd hij teammanager van het eerste. Naast het voetbal werkte hij ruim 35 jaar in de inkoop van groente en fruit. In 2018 vroeg het bestuur hem als verenigingsmanager voor één dag per week, maar dat bleek onhoudbaar. “Ik zei: het is of fulltime, of ik stop ermee.” Zo begon hij in augustus 2018 als verenigingsmanager. “Ik heb van mijn hobby mijn werk kunnen maken.”

Zijn takenpakket moest hij zelf invullen. Dat lijkt alles te zeggen over het vertrouwen in Klop zijn kunnen. Hij maakte een inventarisatie van wat goed liep en wat niet, en richtte zich vooral op de kantine. Hij koos vaste leveranciers, ook voor onderhoud, zodat er ‘s avonds om negen uur iemand kwam als er iets kapotging. Zelfwerkzaamheden aan bijvoorbeeld elektra verdwenen, uit oogpunt van verzekering. “We hebben de werkwijze van een vereniging omgezet naar die van een bedrijf.” Inmiddels werken er vier fulltimers en drie parttimers bij de club, met een managementteam dat elke maandag vergadert. Het bestuur gaf hem mandaat om tot een bepaald bedrag zelf aankopen te doen.

Een kantine als discotheek

Het resultaat zie je in de kantine. De omzet is bijna verdubbeld sinds dat Klop kwam. Elke donderdag is er clubavond, waarbij elftallen een eigen thema mogen kiezen, met een budget van 250 tot 300 euro. Het eerste verzorgt de kibbelingavond, de vrouwen de après-ski. “Op het Oktoberfest, nog niet lang geleden, zaten 350 mensen binnen, van wie 80 procent in lederhosen. Alleen al de kantine is hier een bedrijf op zich.”

Dagbesteding op het sportpark

Een bijzonder project is de dagbesteding van ‘s Heeren Loo. Acht mensen met een verstandelijke beperking en twee begeleiders werken sinds ongeveer zes jaar op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag op het sportpark. Ze vullen de koelvitrines, wassen de hesjes, houden de papiercontainer bij en halen papier op bij bedrijven, wat de club geld oplevert. Op maandag rapen ze zwerfafval op het sportpark. Klop wilde dat het clubgebouw ook overdag gebruikt werd. “Het is zonde dat zo’n gebouw overdag leeg staat.”

Als teammanager regelt Klop de bus en de vertrektijden, en deze winter organiseert hij samen met leider Ron van Meerten een trainingskamp in Lissabon. Over de ambities van het eerste is hij nuchter. “De derde divisie lijkt haalbaar, de tweede divisie is denk ik een brug te ver. Het beleid om zoveel mogelijk ‘s-Gravenzandse jongens in het eerste te hebben, is losgelaten ten gunste van Westlandse spelers. Om naar de tweede divisie te promoveren, moet je denk ik jongens van buiten het Westland halen. De vraag is of je dat moet willen.” Momenteel is het eerste elftal erg betrokken bij de club. Ook na de training blijft het eerste tot half twaalf in de kantine. “Bij sommige clubs, moeten die jongens verplicht tot elf uur blijven en dan zitten ze kwart voor elf op de klok te kijken of ze niet al kunnen gaan. Hier is dat zeker niet het geval. Dat maakt onze club zo mooi.”

Zijn opvolger John Jonk is een jongen van de club. Dat was een bewuste keuze. “Je moet niet naar uren kijken. En een jongen van de club krijgt de gunfactor mee: mensen zeggen dan, joh, dit doe ik even voor jou.”

‘Lyra wil omhoog, maar niemand wil de trap op’

0

Maurice van Veldhooven, vicevoorzitter van vv Lyra, staat bekend om zijn uitgesproken mening en zijn vermogen om met een flinke dosis humor de vinger op de zere plek te leggen. Ook dit keer spaart hij zijn eigen vereniging niet. Zijn boodschap? Lyra is een prachtige club, maar gezelligheid en prestaties gaan niet altijd vanzelfsprekend hand in hand.

‘Ik zoek geen vrienden, ik zoek mensen met ambitie’


Voordat het gesprek goed en wel op gang komt, moet er nog iets worden rechtgezet. In een eerder interview sprak Van Veldhooven zich nogal kritisch uit over de kwaliteiten van de selectie van Lyra. Dat viel niet overal even goed, ook niet bij de hoofdtrainer. “Ik begrijp best dat mijn uitspraken soms wat stevig overkomen. Dat is ook een beetje mijn stijl. Ik probeer mensen aan het denken te zetten. Niet om iemand persoonlijk te raken, maar omdat ik geloof dat je beter wordt door elkaar kritisch te blijven bevragen.”

Inmiddels hebben Van Veldhooven en de hoofdtrainer samen koffiegedronken. “Een prima gesprek. Ik vind het een aardige vent en ook een goede trainer. Maar uiteindelijk zijn we allemaal afhankelijk van de mogelijkheden en de kwaliteit van de groep waarmee we werken. Mijn kritiek gaat dan ook niet over één persoon, maar over de manier waarop we als vereniging met onze ambities omgaan.”En met een knipoog: “We hoeven niet allemaal elkaars beste vrienden te zijn. Als we elkaar maar beter maken.”

Een stip op de horizon ontbreekt

Wat Van Veldhooven vooral bezighoudt, is het verschil tussen uitgesproken ambities en de dagelijkse praktijk.
“Je begint iedere wedstrijd met de intentie om te winnen. Natuurlijk lukt dat niet altijd. Maar als vereniging moet je wel weten wat je wilt bereiken en vooral wat je bereid bent daarvoor te doen.” Lyra spreekt al jaren de ambitie uit om op een hoger niveau te voetballen. Volgens Van Veldhooven vraagt dat om meer dan alleen het uitspreken van die wens. “Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je waarschijnlijk ook wat je altijd kreeg. Ambitie is prachtig, maar zonder consequenties blijft het vooral een mooie tekst op papier.”

Hij wijst daarbij op de bijzondere verenigingscultuur van Lyra. “Wij zijn ontzettend goed in het organiseren van gezelligheid, betrokkenheid en activiteiten. Dat is ook onze kracht. Maar soms combineren we zoveel dingen dat de sportieve prestatie een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten, maar het vraagt wel om bewuste keuzes.”

Ook de beschikbaarheid van spelers speelt volgens hem een rol. “Voetbal is tegenwoordig een onderdeel van een veel breder sociaal leven. Dat begrijp ik heel goed. Maar wanneer je met elkaar de ambitie uitspreekt om op een hoger niveau te spelen, horen daar ook bepaalde afspraken en verantwoordelijkheden bij. Vrijblijvendheid en prestatiedrang zijn niet altijd de beste vrienden.”

‘Lyra is een prachtige sociale werkplaats’

Zijn typering van de vereniging is even opvallend als liefdevol bedoeld. “Lyra is soms meer een sociale werkplaats dan een voetbalclub”, zegt hij lachend. “En voordat iedereen daar weer overheen valt: dat bedoel ik met een flinke knipoog. Het is hier een geweldige vereniging waar mensen zich thuis voelen, waar vriendschappen ontstaan en waar ontzettend veel vrijwilligers zich inzetten. Dat is van onschatbare waarde.” Maar juist die sterke sociale cultuur heeft volgens hem ook een keerzijde. “We vinden elkaar allemaal aardig, willen het gezellig houden en spreken elkaar daardoor niet altijd aan op gemaakte afspraken. Terwijl je juist vanuit betrokkenheid ook kritisch op elkaar moet durven zijn.”

Drie jaar vicevoorzitter: ‘Ik blijf graag een beetje schoppen’

Van Veldhooven is inmiddels drie jaar vicevoorzitter van Lyra. Over zijn eigen invloed binnen de vereniging is hij opvallend kritisch. “Ik heb inmiddels ontdekt dat een goed idee hebben nog niet automatisch betekent dat iedereen het ook gaat uitvoeren”, lacht hij. Een van zijn wensen is meer openheid en transparantie binnen de vereniging. Symbolisch daarvoor staat zijn voorstel om de bestuurskamer te voorzien van een glazen wand. “Dan kun je letterlijk zien wat erbinnen gebeurt. Transparantie begint soms gewoon met een stukje glas.” De wand moet overigens nog worden gerealiseerd. “Dat zegt misschien ook wel iets over de snelheid waarmee sommige veranderingen bij een vereniging plaatsvinden”, grapt hij. Volgens Van Veldhooven liggen er op organisatorisch vlak nog voldoende kansen.”Een vereniging met zoveel leden, vrijwilligers en sponsoren heeft enorm veel potentie. Maar potentie is pas waardevol als je die weet om te zetten in resultaten.” Ook duidelijke afspraken over gedrag en discipline horen daarbij.

Voor de selectie pleit hij voor meer duidelijkheid en focus. “Ik zou graag zien dat we kritisch kijken naar de omvang en samenstelling van onze selectiegroepen. Niet omdat mensen er niet bij horen, maar omdat je met een heldere structuur, duidelijke verwachtingen en een groep die echt voor hetzelfde doel gaat, uiteindelijk meer kunt bereiken.”

‘Met 1200 leden mag je best ambitieus zijn

Met ongeveer 1200 leden, een grote achterban en een betrokken sponsornetwerk heeft Lyra volgens Van Veldhooven alles in huis om sportief stappen te zetten. “Als je ziet wat hier allemaal aanwezig is, dan mag je best ambitieus zijn. Ik vind dat Lyra op termijn op een hoger niveau moet kunnen voetballen. Maar dan moeten we ook bereid zijn om daar de voorwaarden voor te creëren.

“Tegelijkertijd ziet hij dat de betekenis van voetbal verandert. “Vroeger was je hele weekend verpest als de wedstrijd werd afgelast. Tegenwoordig hebben mensen nog twintig andere dingen op hun agenda staan. Dat is niet per definitie verkeerd, maar het betekent wel dat verenigingen anders moeten nadenken over betrokkenheid, binding en prestaties.”

De Champions League van de fysiotherapie

Naast zijn bestuurlijke activiteiten bij Lyra is Van Veldhooven actief als ondernemer bij AdFysio, docent aan Hogeschool Rotterdam en spreker op het gebied van Vitaliteit, Leiderschap en Gedrag. “Ik mag overal in het land mensen een beetje wakker schudden. Soms letterlijk, want bij mijn lezingen wordt behoorlijk bewogen”, vertelt hij enthousiast. Tijdens een recente bijeenkomst kreeg hij de vraag of hij misschien ADHD had. “Dat vond ik eigenlijk wel grappig. Ik denk weleens dat mensen met veel energie tegenwoordig sneller als uitzonderlijk worden gezien, terwijl we misschien vooral moeten kijken waarom zoveel anderen zo weinig energie ervaren.” Zijn bedrijf AdFysio, dat hij met een glimlach de ‘Champions League van de fysiotherapie’ noemt, ontwikkelt zich ondertussen steeds verder. “We willen veel meer zijn dan een plek waar mensen naartoe gaan als ze klachten hebben. We begeleiden mensen van blessure tot volledige sporthervatting, maar richten ons ook op preventie, fitheid en duurzaam blijven bewegen.” Met uitgebreide trainingsmogelijkheden, gespecialiseerde begeleiding en moderne testapparatuur kunnen sporters er terecht voor het volledige traject van herstel tot prestatie. “Wij willen mensen niet alleen weer laten voetballen, maar vooral zorgen dat ze dat zo goed en verantwoord mogelijk kunnen blijven doen.” Dat hij ook spelers van concurrerende verenigingen behandelt, vindt hij vanzelfsprekend.

‘Misschien moet ik gewoon wat minder schoppen’

Of Van Veldhooven nog jarenlang vicevoorzitter blijft, weet hij niet. “Ik doe dit omdat ik betrokken ben bij de vereniging en omdat ik denk dat ik iets kan bijdragen. Maar ik heb ook geleerd dat veranderingen binnen een vereniging nu eenmaal tijd kosten.” Hij benadrukt dat zijn kritische houding vooral voortkomt uit de overtuiging dat Lyra meer in zijn mars heeft.

“Ik zou het jammer vinden als we genoegen nemen met minder dan mogelijk is. Tijdens de komende ledenvergadering zal hij ongetwijfeld opnieuw zijn mening laten horen. “Dat hoort er een beetje bij. Ik ben niet zo goed in achteroverleunen en zeggen dat alles fantastisch gaat. Daar worden we volgens mij niet beter van.”

Toch relativeert hij ook zijn eigen rol. “Misschien moet ik accepteren dat niet iedereen in hetzelfde tempo wil veranderen. Of misschien moet ik af en toe wat minder hard schoppen en iets vaker de bal rustig rondspelen.”

Om vervolgens met een brede glimlach af te sluiten: “Maar één ding is zeker: Lyra is een fantastische vereniging. Als we de gezelligheid van de derde klasse nou eens weten te combineren met de ambitie en mentaliteit van de eerste klasse, dan hebben we pas écht een winnende club.”

 

Samen scoren: hoe The Hague Road Runners de Roparun én de eigen vereniging steunen

0

Met elkaar iets betekenen voor het goede doel en tegelijkertijd de eigen sportvereniging versterken. Dat is het idee achter Samen scoren, een initiatief van Roparun waarbij sportverenigingen loten verkopen voor de Roparunloterij en zelf meeprofiteren van de opbrengst. Team 105, de Haegsche Ooievaar Runners, laat samen met hardloopvereniging The Hague Road Runners zien hoe eenvoudig dat kan zijn.

De band tussen de Haegsche Ooievaar Runners en The Hague Road Runners gaat ver terug. Het Roparun-team vindt zijn oorsprong bij de Haagse hardloopvereniging en staat komend jaar alweer voor de 24e keer aan de start van de Roparun. Binnen de vereniging worden al jarenlang loten verkocht voor het goede doel. Toen teamcaptain Coen van Hecken hoorde over Samen scoren, was zijn belangstelling dan ook direct gewekt.

“Bij ons op de club werden altijd al heel wat loten verkocht. Alles voor het goede doel! Maar hoe mooi is het als ook onze eigen vereniging daar een beetje van kan profiteren? Je steunt niet alleen de palliatieve zorg voor mensen met kanker, maar helpt tegelijkertijd je eigen club”, vertelt Van Hecken.

Een kleine moeite, een groot verschil

Meedoen aan Samen scoren is eenvoudig. Sportverenigingen melden zich aan via de website van Roparun en koppelen zich aan een deelnemend Roparun-team. Vervolgens ontvangen ze een persoonlijke verkooppagina met een link en QR-code waarmee direct loten verkocht kunnen worden.

Volgens Van Hecken zijn de mogelijkheden eindeloos. “Zet bijvoorbeeld een QR-code bij de bar en vraag of iemand bij het bestellen van een drankje ook een Roparunlot wil kopen. Of maak er een wedstrijd van tussen verschillende teams binnen de vereniging. Je kunt zelfs loten verkopen tijdens een barbecue of clubfeest.”

Ook voor de vereniging zelf levert de actie iets op. Bij verkoop van minimaal 500 loten ontvangt de club een waardebon ter waarde van 10% van de lotenopbrengst. Bij 500 loten van € 2,50 betekent dat € 125 voor nieuwe sportmaterialen, zoals ballen of trainingshesjes.

Leven toevoegen aan de dagen

Het belangrijkste doel blijft natuurlijk de ondersteuning van mensen met kanker en hun naasten. De opbrengsten van de Roparunloterij dragen bij aan projecten die hun kwaliteit van leven verbeteren. Denk aan wensambulances, hospicevoorzieningen, koppelbedden en familiehuizen.

“Het gaat juist om dingen die mensen nodig hebben omdat de ziekte het leven al zo zwaar maakt. Zoals een koppelbed, waardoor iemand in een zorgbed toch dicht bij zijn of haar geliefde kan zijn”, legt Van Hecken uit.

Dat is precies waar Roparun voor staat: leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.

Doe mee met jouw vereniging!

Van Hecken hoopt dat meer sportverenigingen het voorbeeld van The Hague Road Runners volgen. Want of je nu lid bent van een voetbalclub, tennisvereniging of hardloopvereniging: iedere club kan meedoen.

“Maak er met elkaar een spelletje van en zorg dat iedereen wint: de koper, de club én de palliatieve zorg!”

Wil jouw sportvereniging ook Samen scoren? Meld je aan via www.roparun.nl/samenscoren en ontdek hoe jouw vereniging kan bijdragen aan het goede doel én de eigen clubkas.

Voorbeschouwing op twee derby’s

komend weekend staan er twee mooie derby’s op het programma. In Bergen op Zoom treffen MOC ’17 en DOSKO elkaar, terwijl SC Emma en RCD het in Dordrecht tegen elkaar opnemen. Bij beide wedstrijden staat er naast de rivaliteit ook veel op het spel voor de ranglijst.

Op veertien november staat de Derby van Bergen op Zoom op de planning. MOC ’17 neemt het dan op eigen veld op tegen DOSKO. Het belooft een extra beladen wedstrijd te worden, want de belangen zijn groot. DOSKO staat met twaalf punten op de vierde plaats, vier punten achter MOC ’17, dat momenteel de tweede plek bezet. In de derde klasse kan slechts één club rechtstreeks promoveren. Voor beide ploegen is het daarom belangrijk om de aansluiting met koploper Steenbergen te behouden of juist terug te vinden. Naast de punten staat er natuurlijk ook de eer van Bergen op Zoom op het spel.

In de voorbereiding op dit seizoen stonden de twee clubs ook al tegenover elkaar. Tijdens de Markiezencup eindigde het onderlinge duel in een 0-0 gelijkspel. MOC ’17 wist het toernooi uiteindelijk als tweede af te sluiten, nadat het in de finale met 2-0 verloor van Halsteren. Dit weekend krijgen beide ploegen opnieuw de kans om zich tegenover elkaar te bewijzen, maar ditmaal staan er ook belangrijke competitiepunten op het spel.

SC Emma – RCD

Ook in Dordrecht staat er een derby op het programma. SC Emma ontvangt RCD, dat voor deze uitwedstrijd nauwelijks hoeft te reizen. Zodra de spelers de Provincialeweg oversteken, bevinden ze zich al op het sportpark van SC Emma. Ook hier zijn de belangen groot. Er zit slechts één punt verschil tussen de twee ploegen, die allebei strijden om weg te blijven uit de degradatiezone van de vierde klasse.

RCD heeft voorafgaand aan de derby de slechtste papieren. De ploeg staat na zeven wedstrijden met vier punten helemaal onderaan in de vierde klasse C. Een overwinning op stadsgenoot Emma zou dan ook bijzonder welkom zijn om de aansluiting met de concurrentie te behouden. Voor SC Emma biedt het duel juist de mogelijkheid om afstand te nemen van de onderste plaatsen en een belangrijke stap richting handhaving te zetten.

Als we naar de onderlinge historie kijken, lijkt er bovendien een doelpuntrijke wedstrijd aan te komen. Sinds het seizoen 2010/2011 stonden beide ploegen elf keer tegenover elkaar. In die wedstrijden werd in totaal 47 keer gescoord en wist geen van beide teams de nul te houden. SC Emma trok zes keer aan het langste eind, terwijl RCD drie keer als winnaar van het veld stapte. De cijfers spreken dus in het voordeel van Emma, maar in een derby kunnen de verhoudingen zomaar anders liggen.

Wesley Sneijder sluit aan bij technische staf Eminent Boys

Eminent Boys heeft een opvallende naam toegevoegd aan de technische staf. Wesley Sneijder gaat de vierdeklasser helpen. De club nam maandag afscheid van zijn trainer, nadat hij het niet voor elkaar kreeg het vuurtje in de spelersgroep aan te wakkeren. Dinsdag stond opeens de recordinternational op het trainingsveld.

Hoe de voormalig international bij Eminent Boys terechtkomt, hoef je niet lang naar te zoeken. Zijn broer Rodney Sneijder zit namelijk in het bestuur van de club. Daarnaast is hij ook een goede vriend van de andere bestuursleden, vertelt bestuurslid Moes Cakir tegenover het AD: “Hij reageerde direct positief en wil ons graag helpen. We hopen dat hij de selectie een impuls kan geven.”

Wesley Sneijder kwam in zijn carrière als speler uit voor onder meer Ajax, Real Madrid en Internazionale. Hij werd recordinternational en eindigde als vierde in de Ballon d’Or van 2010, nadat hij de Serie A, Champions League en Coppa Italia won en met het Nederlands elftal de WK-finale bereikte. Vorig jaar kwam hij ook al in het amateurvoetbalnieuws toen hij opeens inviel voor vierdeklasser OSM ’75, ondanks dat er al drie wisselmomenten waren gebruikt.

Eminent Boys promoveerde afgelopen seizoen naar de vierde klasse. Nu staat de ploeg na zeven wedstrijden, waarvan er drie werden gewonnen, op elf punten en de vijfde plaats. Zaterdag 14 november staat voor de ploeg een uitwedstrijd tegen Odysseus ’91 op het programma.

Scholtes zet met Lyra koers naar de nacompetitie

0

Joe Scholtes speelt als verdediger bij Lyra, de club waar hij inmiddels zijn tweede seizoen voetbalt. Bijzonder aan zijn verhaal is dat hij en zijn tweelingbroer Jack niet samen voetballen. Jack speelt bij Maasdijk, de club waar de broers oorspronkelijk vandaan komen.

Samen braken de broers op hun twaalfde door bij Westlandia, waar ze uiteindelijk zo’n vijf jaar in de jeugd speelden. Jack kampte daar geregeld met blessures, waardoor hij nooit speeltijd gegarandeerd kreeg. Joe bleef fit en speelde juist alles. “Voor mij was dat makkelijk. Ik hoefde daar niet over na te denken om te blijven.” Hij kwam in de Onder 21 van Westlandia. “Dat team werd opgeheven. Iedereen ging daarna ergens anders heen.”

De keuze voor Lyra

Na de scheiding van zijn ouders verhuisde Scholtes met zijn moeder en broer naar De Lier, en koos hij ervoor om te gaan voetballen bij . Het was een bewuste keuze. Lyra, speelde toen nog een klasse hoger dan Maasdijk. “Ik ga geen vierde klasse spelen, want dan vind ik het gewoon te laag.” Inmiddels is dit zijn tweede seizoen bij de club.

Scholtes merkt duidelijk verschil tussen zijn oude en nieuwe club. Bij Westlandia kwam volgens hem iedereen puur voor de prestatie, bij Lyra ligt de nadruk meer op het sociale aspect. “Ook bij Westlandia is iedereen echt op zichzelf, puur prestatiegericht. Daarin tegen bij Lyra gaat het ook zeker om presteren, maar dit is ook een vriendengroep.” Dat het niveau bij Lyra lager ligt, stoort hem niet. “Dat weet je van tevoren al als je erheen gaat.”

Scholtes noemt de ploeg kansrijk. “Ik denk echt dat we een groep hebben met potentie. We kunnen dit jaar wat meer gaan zetten.” Concreet mikt hij op het behalen van de nacompetitie, met uitzicht op promotie of zelfs het kampioenschap. “Daar moeten wij met deze selectie gewoon voor gaan vind ik.”

Een onafscheidelijke band

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van telepathie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, is volgens hem geen sprake. Wel noemt hij hun band de hechtste die hij kent. “Met hem heb ik de allerbeste band van iedereen. Je weet gewoon echt alles van elkaar, je hebt geen geheimen.” Omdat ze eeneiig zijn, lijken de broers ook in gedrag en stem sterk op elkaar, tot op het punt dat collega’s hen soms niet uit elkaar kunnen houden. “Mensen die ons goed kennen, zien gelijk het verschil. Maar mensen die ons niet zo goed kennen, zien het niet.” Prettig is dat niet altijd. “Als je iemand leert kennen en hij weet de volgende keer niet meer wie van de twee hij heeft gesproken, is dat wel een beetje vervelend.”

Herenigd op het veld

Of de broers ooit nog samen voetballen, durft Scholtes niet te zeggen. Een terugkeer van Jack naar Lyra ziet Joe niet gebeuren. Een hereniging zou in zijn ogen alleen in Maasdijk kunnen, de club van hun jeugd. “Ik sluit niks uit. Misschien gebeurt dat ooit nog. Zou wel leuk zijn.”

Veertig jaar leeftijdsverschil bij teammanagers Naaldwijk

0

Veertig jaar schelen Jan van Nieuwkerk en Mike Sterk, de twee leiders van het eerste elftal van Naaldwijk. Jan is 71 en al 61 jaar lid van de club. Mike is 31 en inmiddels aan zijn negende seizoen als leider bezig. Dat leeftijdsverschil blijkt geen enkel probleem te zijn.

Jan speelde zijn hele carrière bij Naaldwijk. Eerst als snelle verdediger, later als middenvelder naarmate hij ouder werd. Als trainer zwierf hij juist door het Westland. Na jaren jeugdtraining bij Naaldwijk nam hij in 2000 het eerste elftal over, daarna volgden vier jaar bij Maasdijk en zeven jaar bij Honselersdijk, steeds met de tweede elftallen. Hogerop als trainer heeft hij nooit gewild. Bij Maasdijk werd hij kampioen met het tweede. “Dat waren echt prachtige jaren.”

Van die kampioensviering bij Maasdijk bewaart Jan een smakelijke anekdote. Hij had voor het seizoen beloofd op de middenstip te slapen als ze kampioen zouden worden. Toen het zover was, pikten spelers stiekem zijn autosleutels en reden zijn auto het veld op om er een tent uit te zetten. Die tent werd door de dronken spelers met gebroken stokken half in elkaar gezet. Jan lag er even in, maar door de regen verhuisde hij naar zijn auto, tot hij de volgende ochtend ontdekte dat zijn auto met een trekhaak aan het doelnet was vastgemaakt. Toen hij besloot weg te rijden scheurde het net bijna van het doel af. Zijn spelers van destijds denken trouwens nog altijd dat hij die nacht gewoon op de middenstip heeft geslapen. “Dat heb ik ze nooit verteld.”

Van toeschouwer naar leider

Na zijn jaren bij Honselersdijk keerde Jan terug naar Naaldwijk, waar hij altijd lid was gebleven. Eerst als toeschouwer, die in het eerste jaar nog overal in het Westland wedstrijden ging kijken, later steeds vaker alleen nog bij Naaldwijk. Op een gegeven moment besefte hij dat hij op zaterdagmiddag te veel tijd aan de bar doorbracht. “Ik dacht: het lijkt me verstandiger dat ik wat ga doen op die zaterdag.” Tien jaar geleden werd hij leider van het eerste. Wat hem daarin aanspreekt, is vooral de omgang met de groep. “Het ene jaar is gezelliger dan het andere. Als je promoveert, is dat een fantastisch jaar. Degraderen is iets minder leuk.”

Via het fluitje naar het leiderschap

Mike begon op zijn zesde als speler bij Naaldwijk, maar stopte rond zijn dertiende om voor de KNVB te gaan fluiten, omdat dat niet te combineren viel met zelf spelen op dezelfde wedstrijddagen. Via het fluiten werd hij uiteindelijk vlagger bij het eerste elftal, tot Jan hem op zijn 23e vroeg om mee te gaan als leider. Dat hij dat relatief jong deed, ziet hij als voordeel. “Hoe jonger je begint, hoe langer je ook mee kan gaan. Dat is ook goed voor de continuïteit.”

Inmiddels is dit zijn achtste seizoen. Zijn voldoening haalt hij uit het groepsgevoel. “Samen winnen, samen verliezen, dat is het mooiste wat er is. Als we verliezen, verlies ik ook een beetje.” Jan herkent dat gevoel, al relativeert hij het verlies van een wedstrijd zelf wel enigszins. “Als je van een goede tegenstander verliest, heb ik daar minder moeite mee. Maar onverdiend verliezen, of door domme fouten, dat zit me wel dwars.”

De taakverdeling tussen de twee leiders loopt vanzelf. Jan, inmiddels gepensioneerd, zorgt dat de kleding en spullen voor de wedstrijd klaarliggen. Mike regelt na afloop het opruimen. Jan: “We hebben ongeveer hetzelfde karakter. We zijn allebei wel opgewekt, zelden chagrijnig en drinken na afloop een biertje.” Daarnaast is Mike soms ook actief achter de bar en als vlagger bij het eerste, een rol die hij allesbehalve dankbaar noemt. “Je wordt constant uitgescholden, en het wordt alleen maar erger.” Over het bekende fenomeen van het vals vlaggen is hij eerlijk verdeeld. “Iedereen doet het weleens. Maar eigenlijk vind ik dat je gewoon eerlijk moet vlaggen. Dat is uiteindelijk de grootste ergernis op een voetbalveld.”

Beide mannen voelen zich nauw verbonden met de club. Voor Mike zou het leven er zonder Naaldwijk compleet anders uitzien. “Dan heb ik ineens heel veel vrije tijd. Ik zou echt niet weten wat ik dan moest doen. Zaterdag staat gewoon helemaal in het teken van de voetbalclub.”

Jan heeft door zijn omzwervingen als trainer een goed beeld van de regio. Veel Westlandse clubs lijken volgens hem sterk op elkaar: een goede sfeer, en over het algemeen financieel gezond. Een uitzondering vormt zijn tijdelijke uitstapje naar Wippolder uit Delft, waar hij twee jaar trainer was. Het contrast viel hem meteen op. “Hier hebben al die jongens geld te besteden, omdat ze vaak al vroeg werken. In Delft stonden ze voor een paar euro per uur bij de HEMA, en dan kon je natuurlijk geen gekke dingen doen op zaterdag.” Ook het aantal sponsoren verschilt enorm. “Bij alle Westlandse clubs zie je minimaal een rij reclameborden staan. In Delft is dat niet zo hoor.”

Naast zijn werk als leider bij het eerste is Mike ook nog leider bij de Onder 23 én staat hij geregeld achter de bar in de kantine, zo’n één donderdagavond per vijf weken. De donderdagtrainingen eindigen vaak laat, met een biertje en een broodje achteraf voor de hele club, niet alleen het eerste. “Dat is altijd gezellig. Al wordt één biertje soms toch zes.”

Jan combineert zijn rol inmiddels vooral met zijn pensioen, en heeft daardoor meer tijd overdag. Beiden zijn het ermee eens dat het werk van een leider vaak wordt onderschat. “Het kost veel meer tijd dan alleen die anderhalf uur dat er gespeeld wordt,” zegt Mike. “Daarna moet alles ook weer opgeruimd worden, en soms moet er doordeweeks nog een extra was gedraaid worden.”

Jan heeft, tot slot, nog wel een klein punt van kritiek op de huidige generatie: de harde muziek in de kleedkamer. Vroeger werd er na afloop van een wedstrijd nog een half uur rustig nagepraat. Tegenwoordig gaat de muziek meteen al aan. “Er worden vaak nuttige dingen gezegd na afloop. Maar dan word je toch overstemd door

Koornhof laat de mini’s van HVC’10 duizend keer de bal raken

0

Remco Koornhof (39) staat elke zaterdagochtend op het veld bij HVC’10, waar hij de allerjongste voetballers traint. Hij is coördinator van de mini’s, maar noemt zichzelf in zijn hart vooral een trainer. Daarnaast is hij rondleider in De Kuip, de thuisbasis van zijn favoriete club Feyenoord. Het voetbal loopt als een rode draad door zijn leven.

De mini’s van HVC’10 zijn de jongste leden van de club. Kinderen mogen lid worden vanaf hun vierde, echte wedstrijdjes volgen pas vanaf de Onder 7. Op dit moment telt de groep een kleine dertig kinderen. Ze trainen op zaterdagochtend van half negen tot half tien. Vorig jaar begonnen Koornhof en zijn medetrainers met een groepje van twintig kinderen, dat toen nog heel jong was. Met dezelfde lichting gaan ze nu door, en vanaf januari stappen ze over naar de Onder 7. “De ontwikkeling gaat heel snel op deze leeftijd. Ze maken in korte tijd enorme sprongen.”

In het begin bestond de training vooral uit voetbalspelletjes om aan te sluiten bij de belevingswereld van de kinderen en te wennen aan het voetballen. Inmiddels lijkt het steeds meer op een volwaardige voetbaltraining, met veel spelelementen, technische oefeningen en doelpunten maken. Dat het wel echt voetbal moet blijven, staat voor hem vast. “Ze zijn lid van een voetbalclub. Je zorgt dat ze duizend keer die bal raken. Bijvoorbeeld via oefeningen die wij tippen en kaatsen noemen. En dan zie je dat ze heel snel sprongen maken.” Koornhof leert de kinderen ook individueel kennen. De een is technisch vaardig, de ander fysiek al wat sterker, de volgende kan vooral snel rennen. “Dan maak je tussen de oefeningen door de training wat individueler en specifieker. Dat is hartstikke leuk om dat op maat te maken.”

Zijn aanpak komt uit een cursus die hij ruim vijftien jaar geleden volgde. Het was de Meulensteen-cursus, gericht op het domineren van de één-tegen-één. Die leert trainers om voor elke leeftijdsgroep trainingsvormen te bedenken waarmee ze kinderen zo snel mogelijk de basisvaardigheden meegeven.

“Eigenlijk is die cursus gericht op kinderen vanaf zes jaar, maar wij zijn vorig jaar al met vierjarigen begonnen.” Toen Koornhof de cursus volgde, trainde hij al veel lichtingen bij de club, voordat hij zelf kinderen had. Nu pakt hij het weer op omdat zijn zoon is gaan voetballen. “Die doet niets anders dan voetballen, de hele dag. De basis die ik toen heb geleerd, gebruik ik nog steeds. Je moet je alleen wat meer inleven in de leeftijd.”

Bij HVC’10 heeft elke leeftijdscategorie een eigen coördinator. Dat is het aanspreekpunt voor ouders en trainers en de schakel richting het jeugdbestuur. Bij de mini’s valt die rol samen met die van trainer. “In mijn hart ben ik niet echt coördinator. Ik ben meer trainer. Ik vind het te leuk om op het veld te staan.” De groep trainen doet hij samen met drie anderen, maar hij bereidt de trainingen voor. Hogerop als jeugdtrainer kijkt hij niet. Wel vermoedt hij dat hij mee schuift naar de volgende lichtingen.

Rondleider in De Kuip

Zijn passie voor voetbal reikt verder dan HVC’10. Koornhof heeft een bijbaan als rondleider in De Kuip. Twee keer per maand laat hij bezoekers het stadion van Feyenoord zien. “Het is een soort droombaan. Je wilt mensen gewoon een leuke middag bezorgen, en je liefde voor een club delen.” Met zijn jongere broer heeft hij al jaren een seizoenkaart, op de tweede ring, schuin achter het doel. Al met al komt hij al ruim 20 jaar in De Kuip.

Van Hoekse Boys naar ADO

Zelf voetbalde Koornhof van zijn zesde tot zijn dertigste. Hij begon bij Hoekse Boys, de voorloper van HVC’10, speelde een jaar in de jeugd van ADO Den Haag en daarna bij SVV in Schiedam. Via Westlandia keerde hij terug naar HVC’10, waar hij de laatste acht jaar van zijn loopbaan in het eerste speelde. Profvoetballer worden was zijn droom. Bij ADO ging dat mis door een rugblessure. Hij ging van twee keer trainen bij Hoekse Boys ineens naar vier, vijf, zes keer per week. “De begeleiding was toen niet zoals die nu is. Je deed gewoon mee, en als je afviel, dan viel je af.” Hij legde zich er snel bij neer. “Technisch was het allemaal niet zo’n punt, maar fysiek blijkbaar niet goed genoeg. Dan kun je het makkelijk accepteren.”

Op zijn dertigste stopte hij met voetballen. Het plezier was deels weg, mede door de trainers die hij kreeg, en hij zag het voetbal om zich heen veranderen. “Als selectiespeler krijg je best wat, maar je moet ook iets teruggeven. En dat werd steeds minder vanuit de groep.” Een stap terug naar een lager elftal zag hij niet zitten. “Ik ben 1,73 meter en moest alles op techniek doen, want ik ben ook niet zo snel. Ik was niet gemaakt voor dat gebeuk.” Spijt heeft hij er nooit van gehad.

Over de jeugdopleiding van HVC’10 praat Koornhof openhartig. De club ligt vlak naast grote clubs als FC ‘s-Gravenzande en Westlandia. Tot ongeveer de Onder 11 voetbalt de jeugd bij HVC’10. Daarna worden het pubers. Als ze goed zijn, worden ze weggehaald. “Dat is geen enkel probleem. Als je op een ander niveau kunt spelen, moet je dat doen. Het nadeel is dat ook de iets minder sterke spelers vertrekken, bijvoorbeeld om met vriendjes van de middelbare school te voetballen. Misschien moeten we zelf ook iets meer faciliteren om op een bepaald niveau te kunnen trainen.”

Creatief blijven

Koornhof wijst liever niet naar anderen. Hij wil weten wat de club zelf kan doen. “Ik ben ervan overtuigd dat we best veel voetbalkennis in huis hebben, en altijd goede voetballers hebben gehad in Hoek van Holland. Als we dat bij elkaar rapen, kunnen we er meer uit halen om het ook voor de oudere jeugd leuker te maken.” Zijn ideeën zijn onder meer gerichtere individuele trainingen, thema’s koppelen aan activiteiten en actiever zijn op social media. “Ik wil niemand tekortdoen, want iedereen die er nu zit, doet keihard zijn best en stopt er hart en ziel in. Dat moeten we behouden. Maar we zullen een creatieve manier moeten vinden om de trend van vertrekkende jeugd te stoppen. En ik denk dat we wat meer bravoure mogen hebben door uit te stralen wat we hier kunnen.”

De Brabander is aanvoerder van Quintus en speelde tegen ADO Den Haag

0

Dylan de Brabander (24) is dit seizoen voor het eerst aanvoerder van Quintus. Hij speelt zijn hele leven al bij de club en kan zich niet voorstellen ergens anders te voetballen. “Ik ga daar ook nooit meer weg. Dat weet ik zeker.”

Dat De Brabander de aanvoerdersband kreeg, was voor hemzelf een verrassing. Er lopen genoeg oudere spelers rond die het naar zijn mening ook verdiend hadden.. “Het is wel een hele eer. Als je heel je leven bij Quintus speelt, is het je doel om in het eerste te komen. En dan ook nog aanvoerder zijn, dat is het mooiste wat er is.”

Na de Onder 19 speelde De Brabander een jaar in het tweede, waarna hij de stap naar het eerste maakte. Inmiddels is het zijn vierde of vijfde seizoen in de hoofdmacht. Eerst speelde hij op de tien en de acht, sinds vorig seizoen op de zes. “Ik probeer de centrale verdedigers te helpen met opbouwen. Het is niet zo dat wij alleen maar de lange bal spelen. We proberen gewoon te voetballen.”

Vorig seizoen werd Quintus na lange tijd weer eens periodekampioen, voor de meeste spelers een primeur. De nacompetitie was echter van korte duur. De Brabander en zijn ploeggenoten waren al na de eerste wedstrijd uitgeschakeld. “Zij (red. Schoonhoven) waren wat vlotter en net een stapje beter.”

Quintus is de enige Westlandse club in de vierde klasse c. De tegenstanders komen uit Den Haag, Duindorp en regio Rotterdam. “Het zijn altijd harde wedstrijden, maar wel gezellig.” Echte derby’s ontbreken. Daarom is promotie naar de derde klasse het doel, want daar wacht een poule vol Westlandse clubs, onder meer Maasdijk. Dat Maasdijk vorig jaar nog in dezelfde poule zat, maar inmiddels is gepromoveerd, maakt dat des te duidelijker. Een bijkomend voordeel: dan kan De Brabander weer op de fiets naar uitwedstrijden.

Tegen ADO in het Westlands elftal

Een bijzondere ervaring beleefde De Brabander vorig seizoen met het Westlands elftal. Clubs uit de regio levert aan het einde van het seizoen een paar spelers, mede op basis van de punten die de beste spelers wekelijks in de krant krijgen. Hij was de enige van Quintus. Na drie trainingen volgde een oefenwedstrijd tegen ADO Den Haag, die met 6-0 verloren ging. De Brabander speelde een helft op rechtsmidden. “Het ging heel snel en was ontzettend intensief. Het voelde als een hele wedstrijd met verlenging. Maar het was een fantastische ervaring. Ik ben ook voor ADO, dus normaal zit ik in het stadion te kijken naar die gasten. Om dan zelf tegen ze te mogen spelen, was geweldig.” Dat hij daarna gewoon bij Quintus blijft voetballen, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik hoor daar wel thuis.”

Wat de club voor hem betekent? De Brabander hoeft er niet lang over na te denken. “Alles eigenlijk. Je gaat drie dagen per week naar een plek waar iedereen je kent. Het is gewoon een grote familie. Ik zou geen andere club kunnen voorstellen