Home Blog Pagina 2

‘Ik had graag samen het seizoen afgemaakt’

vv Zundert
-
0
‘Ik had graag samen het seizoen afgemaakt’

Na het per directe vertrek van Jan Hereijgers, staat Ludwig van de Wouw sinds maart als hoofdtrainer voor de groep bij derdeklasser Zundert. Een functie die de clubman in hart en nieren, liever niet had vervuld, vertelt hij. “Ik had heel graag samen met Jan het seizoen afgemaakt.”

Maar zover, kwam het dus niet. “Het is jammer hoe het is gegaan en dat Jan is gestopt.” Want blij met de situatie, is de 56-jarige Van de Wouw allerminst. “Helaas ben ik nu hoofdtrainer.” En dat terwijl hij het seizoen, begon als assistent-trainer, van Hereijgers. “Daardoor ken ik de jongens van binnen en buiten. Mijn zoon speelt er ook in, samen met een aantal vrienden.” Wonderen, verwachten ze bij de club niet van hem, met een voorlopig laatste plaats. “Het bestuur heeft niet opgedragen dat ik per se moet zorgen voor handhaving. Ik denk dat nacompetitie het hoogst haalbare is.”

Plezier terug

Hoe is het om tussentijds in te stappen? “Aan de ene kant is het lastig, aan de andere kant niet.” Want hoewel de voormalig speler van Zundert, Van de Wouw begon op zijn achtste met voetballen bij de club, de selectie door en door kent, heeft hij wel het één en ander veranderd. “We spelen nu 4-4-2, omdat ik denk dat we vanuit die opstelling de meeste kans hebben om wedstrijden te winnen. Dat is voor mij de grootste uitdaging, om in die korte tijd mijn voetbalvisie over te brengen op die jongens.” Een visie, die moet gaan zorgen voor punten. “De linies kort op elkaar, inzakken én counteren.” Want na een slechte start van het seizoen, lopen ze bij Zundert eigenlijk al het hele jaar, achter de feiten aan, vertelt Van de Wouw. “We wisten ook dat het moeilijk ging worden, maar we geven ons nog niet gewonnen.” Waar ziet hij vooral, de grootste ruimte voor verbetering? “Ten opzichte van vorig seizoen, krijgen we nu veel meer goals tegen. Dus moeten we het achterin dichthouden.” Al is dat makkelijker gezegd, dan gedaan, weet ook hij. “Door de seizoenstart is het zelfvertrouwen broos en gaan de koppies snel hangen.” Zaak voor hem, om daar wat aan te doen. “Ik heb vanaf het begin meteen tegen die jongens gezegd dat ze goed kunnen voetballen. En dat we dat ook gaan doen, van achteruit.” Aan vertrouwen, bij Van de Wouw dan ook geen gebrek. “Ik zal nooit de handdoek gooien. Voorlopig kijken we ook niet naar de stand, eerst moet het plezier terugkomen. Maar als ik zie wat voor arbeid ze leveren…”

Cirkel rond

De eerste positieve ontwikkelingen, tekenen zich wat Van de Wouw betreft dan ook al af. “Ik zie verbetering. Vooral ook in de onderlinge frictie.” Komt dat nog op tijd? “Jan wilde een schokeffect creëren, door te stoppen. Om die jongens een signaal te geven, van het is vijf over twaalf.” Nog altijd contact met de voormalige hoofdtrainer, probeert Van de Wouw nu vooruit te kijken. “We moeten gewoon zo bezig blijven én positief zijn. Je mag best een keer boos zijn, maar je moet er niet in blijven hangen.” Hoe moeilijk dat soms ook is. “We hebben een heel jonge groep, die geen ervaring heeft met degradatievoetbal. Dus het zal niet makkelijk worden, daar moeten we eerlijk in zijn.” Hoe klein de laatste strohalm ook is, bij Zundert proberen ze hem vast te grijpen. “We moeten vooral beter presteren tegen onze concurrenten, dat zal bepalend worden. Laten zien wat we waard zijn.” Met de club, waar de inwoner van het dorp al zijn hele leven komt. “Ik heb nooit ergens anders gespeeld.” Heel lang, duurde zijn actieve voetbalcarrière overigens niet. “Op mijn 21ste moest ik stoppen, nadat ik een auto-ongeluk had gehad. Daar hield ik rugletsel aan over.” Vervolgens haalde hij zijn VC2 en rolde op die manier het trainersvak in. “Ik heb ongeveer alle jeugdteams van Zundert gedaan, ben teamleider en assistent-trainer geweest bij het eerste en was hoofdtrainer van het tweede.” En dus is ook deze rol, iets nieuws voor hem. “Mijn droom was altijd wel om trainer te worden van Zundert 1, maar natuurlijk niet op deze manier.” Toch is de cirkel wel rond, voor het erelid, die ook jarenlang in het hoofdbestuur zat en jeugdvoorzitter was. “En het kan nog heel leuk worden! Daar gaan we keihard aan werken.” Al was het maar, zodat hij volgend seizoen als assistent-trainer van Niels Gevers, opnieuw actief is in de derde klasse. “Ik ben hier als jeugdspeler begonnen, dit is en blijft mijn club. Daarom heb ik ook niet de ambitie om ergens anders wat te gaan doen.”

Klik op VV Zundert voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Zundert voor meer informatie over de club.

NOAD’32 viert 50 jaar damesvoetbal: ‘Heel bijzonder’

sv Noad 32
-
0
NOAD’32 viert 50 jaar damesvoetbal: ‘Heel bijzonder’

Druk bezig met het organiseren van het jubileumweekend, kijken ze bij NOAD’32 alvast uit naar alle festiviteiten. Want na vijftig jaar damesvoetbal, is het tijd voor een feestje, vindt ook speelster én organisator, Marjolein Colijn. “Dit is toch wel heel bijzonder!”

En als er iemand is die dat kan weten, is het Colijn wel. “Ik voetbal sinds mijn twaalfde bij NOAD’32 en ben nu 46!” Een groot deel van de historie, maakte de inwoonster van Wijchen dus zelf mee. “Er zijn denk ik niet veel verenigingen die vijftig jaar lang doen aan damesvoetbal. Daarom is dit toch wel heel bijzonder!” Een groot feest, kon wat haar betreft dan ook niet uitblijven. “We hebben gekozen voor het eerste weekend van juni!”

Andere sfeer

Wat ze precies gaan doen? Colijn legt het graag uit. “We beginnen op donderdagavond met een toernooi, zeven tegen zeven. Puur voor de gezelligheid, met allemaal teams uit de regio. Van zowel de dames, de 30+ en de MO20.” Een dag later, staat de reünie op de planning. “Over vijftig jaar vrouwenvoetbal. Gewoon om lekker herinneringen op te halen.” Op zaterdag, staat er een brunch gepland, voor alle vrouwelijke leden van de vereniging. “Ook niet-voetbalsters! En daarna doen we een zeskamp, ook voor de heren, en we sluiten de avond af met een groot feest. In het thema van de seventies.” Mede georganiseerd door Colijn, samen met een paar andere meiden en jongens. “Ik werd vanuit de activiteitencommissie gevraagd en doe het graag!” Want trots, dat is de voetbalster op het jubileum. “Dat het al zolang bestaat, vind ik best wel een ding.” Zelf, begon Colijn op haar twaalfde met voetballen. “Dat was toen bij het eerste meisjesteam. Ik heb nooit bij de jongens gevoetbald.” Iets wat ze achteraf, wel jammer vindt, vertelt ze. “Je ziet wel verschil bij meiden die dat wel hebben gedaan. Tussen de jongens leer je toch andere dingen.” Hoe belangrijk is het damesvoetbal voor NOAD’32? “Het zorgt voor een andere sfeer en een stukje gezelligheid in de kantine. Die gezonde mix, is uniek.” En past uitstekend bij de club. “Het is gewoon een heel gezellige vereniging, waar plezier voorop staat.” Ook bij het eerste van de dames. “We zijn heel fanatiek en willen graag winnen, maar niet ten koste van de sfeer.”

Gezelligheid

Gelukkig zit dat bij NOAD’32, wel goed. “De club ziet de waarde van onze vrouwenafdeling in, dus steekt er veel tijd en energie in. Dat is natuurlijk ook de reden dat we al vijftig jaar bestaan.” Een periode, waarin veel is veranderd, heeft Colijn gemerkt. “Door Lieke Martens en al die andere meiden, is het vrouwenvoetbal in Nederland natuurlijk enorm op de kaart gezet. Daardoor kregen we ook bij NOAD’32, veel meer aanwas. In mijn tijd zat je opeens bij de dames, nu heb je echt jeugdteams. Al was dat ook wel leuk, hoor!” Ruim dertig jaar later, doet Colijn dat dus nog steeds. “Ik ben wel een beetje de oma van het hele spul, maar dat vind ik helemaal prima. Ik voetbal nu met dochters van meiden waarmee ik toen ik jonger was bij de dames heb gespeeld. Dat is toch alleen maar leuk?” Eerst als veldspeelster, tegenwoordig als keepster. “Ik was altijd verdediger, nu ben ik één plekje teruggegaan. Behalve als ik meedoe bij de 30+, dan sta ik in het veld.” Maar welke positie Colijn ook speelt, het draait toch vooral om het teamgevoel. “De gezelligheid in de kleedkamer, de slappe klets, maar ook met elkaar een prestatie neerzetten. Het samen doen, blijft toch het mooie van een teamsport.” En van NOAD’32. “De betrokkenheid van de club, het kleinschalige en het ons kent ons. Dat is die Brabantse gezelligheid.” Gezelligheid, waar Colijn nog lang geen afscheid van wil nemen. “Eigenlijk heb ik nog helemaal niet nagedacht over stoppen. Zolang ik het leuk vind en het fysiek gaat, blijf ik het gewoon doen!” Ondanks dat ze daar, een stukje voor moet rijden. “Ik kom oorspronkelijk uit Genderen, maar woon nu in Wijchen. Ik zit lekker in mijn auto en vind het iedere keer fijn om terug naar mijn geboortestreek te gaan!”

Klik op NOAD’32 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op NOAD’32 voor meer informatie over de club.

VVR stelt teleur: ‘Doel was om bovenin mee te draaien’

VVR
-
0
VVR stelt teleur: ‘Doel was om bovenin mee te draaien’

Na de directe degradatie van vorig seizoen, hoopten ze bij VVR dit jaar hogere ogen te kunnen gooien. En dus valt een plek in de middenmoot van de vierde klasse, eigenlijk een beetje tegen, is Wessel Verdonk eerlijk. “We weten dat we niet op deze positie horen.”

Toch is dat richting het einde van de competitie, dus wel het geval. Tot teleurstelling van de negentienjarige Verdonk. “Dat valt zeker tegen!” Want na een goede voorbereiding, hadden ze bij VVR gehoopt op meer. “Ons doel was om bovenin mee te draaien. Dat is niet gelukt.” De verklaring daarvoor, moet de inwoner van Rijsbergen schuldig blijven. “Vlak voor én na de winterstop, hadden we een serie waarin we vijf keer achter elkaar verloren. En ik durf eigenlijk niet te zeggen hoe dat kwam.”

Gas geven

Hoe dan ook, proberen ze bij de club uit Rijsbergen nu vooral omhoog te kijken. “Met het voetbal dat we hebben laten zien, weten we dat we niet op deze positie horen.” Met een schuin oog kijkend naar de vierde plaats, probeert Verdonk de vinger op de zere plek te leggen. “We hebben veel kansen nodig om te scoren, en onze individuele fouten, worden keihard afgestraft. Vaak ook in de counter.” Aan de instelling, ligt het volgens hem in ieder geval niet. “Die is altijd goed geweest! Daarom is het ook lastig om te weten waar het probleem zit. Daar hebben we het met het team wel over gehad, maar we weten het niet.” Eén ding weet hij wel: “We moeten nu vooral bij elkaar blijven, fanatiek trainen en gas geven.” In zijn geval als middenvelder. “Toen ik aan het begin van dit seizoen bij het eerste kwam, begon ik als centrale verdediger. Dan moet je vooral simpel spelen. Nu sta ik op zes of acht, daar speelde ik in de jeugd ook altijd.” Een linie, waar Verdonk zich meer thuis voelt, vertelt hij. “Je kunt op het middenveld wat vrijer voetballen én ook mee naar voren.” Een rol, die hem wel ligt. “Ik houd ervan om veel energie te leveren en honderd procent te geven.” In zijn debuutseizoen bij het eerste dus. “Daarvoor deed ik vaak mee bij het tweede, maar je merkt dat dat heel anders is. Dit is echt volwassenvoetbal.” Toch is die overstap, vrij soepel gegaan, vindt hij. “Vooral in de jeugd kun je nog wel eens een foutje maken, maar hier wordt iedere fout meteen afgestraft. Daardoor moet je echt goede keuzes maken.”

Met broer

Begonnen met voetballen bij VVR op zijn vijfde en nooit weggegaan, heeft Verdonk inmiddels zijn basisplaats in het vlaggenschip veroverd. En dus zit hij voorlopig meer dan goed op zijn plek. “Het liefste zou ik voor altijd bij VVR blijven en een belangrijke speler worden.” Onder meer, door te helpen in de opbouw. “Ik wil altijd graag de bal hebben en één-tweetjes maken.” Kwaliteiten, waar ze in Rijsbergen dus nog wel even van kunnen genieten. “Al mijn vrienden voetballen hier, ik ken bijna iedereen, en de mensen zijn leuk en aardig. Die doen alles voor de club. Daarom ben ik er gewoon graag!” Samen met zijn broer Tygo. “Die zit ook in het eerste.” Hoe dat is? “Heel leuk! We hebben een beetje dezelfde voetbalstijl en weten wat we van elkaar kunnen verwachten. Ik kan mezelf ook aan hem optrekken.” Ruzie, maken de rechtsback of rechtsvoor en middenvelder op het veld dan ook eigenlijk nooit. “Over de voetbal niet, over andere dingen wel, haha!”

Klik op VVR voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVR voor meer informatie over de club.

Gelukkig kon ik mijn voetbalschoenen nog vinden

Wilhelmina 26
-
0
Gelukkig kon ik mijn voetbalschoenen nog vinden

Eigenlijk gestopt als trainer, besloot Johan van Bijsterveld halverwege februari toch in te stappen bij derdeklasser Wilhelmina’26. Een keuze, waar hij wel even goed over na moest denken, is de voormalig oefenmeester van onder meer Achilles Veen eerlijk. “Na ruim twintig jaar op het hoogste amateurniveau, moest ik uitzoeken of ik hier wel geschikt voor was.”

Maar wie niet waagt, wie niet wint. Dus toen Van Bijsterveld (66) vlak na de winterstop door de club werd gevraagd om het stokje van de vertrokken Pascal Rijkers over te nemen, besloot hij het te doen. “Ik woon vlakbij en dacht: we gaan het proberen. Kijken of we er allebei iets aan hebben.” En voorlopig, is het antwoord daarop volmondig ‘ja’. “Het bevalt heel goed! Al helpen de resultaten natuurlijk ook mee.”

Kriebelen

Want inmiddels opgeklommen tot een vierde plek, is Van Bijsterveld blij dat hij weer op het veld staat. “Na tien jaar bij Achilles Veen, onder meer als trainer, had ik drie seizoenen geleden besloten om te stoppen. Maar toch, bleef het ergens altijd wel een beetje kriebelen. Dat blijft er toch in zitten. Ik ging natuurlijk ook regelmatig nog bij de voetbal kijken.” Dus toen de vraag van Wilhelmina’26 een aantal maanden geleden eenmaal kwam. “Had ik toch wel weer zin om mijn voetbalschoenen aan te trekken.” Want, zo vertelt hij. “Ondanks dat ik gestopt was, heb ik altijd gezegd dat ik het zou overwegen, als er iets in de buurt kwam. Gelukkig kon ik mijn voetbalschoen nog net vinden, haha.” Spijt van zijn beslissing om in te stappen, heeft de inwoner van Veen dan ook allerminst. “Ik doe het met heel veel plezier. Het is een warme club en mensen zijn enthousiast. Dus het bevalt goed!” Al moest de voormalig trainer van UDI’19 en Achilles Veen, wel even wennen. “Het niveau is minder, maar dat is niet erg. Ik moet me aanpassen aan het niveau, en niet andersom.” En voorlopig, gaat dat prima. “De beleving is niet minder. Ook mijn voorbereiding is precies hetzelfde. Het is net zo leuk, alleen stel je minder hoge eisen.” Is het lastig om tussentijds in te stappen? “Dat heb ik een jaar of veertien geleden, ook een keer gedaan bij Achilles Veen. Dus wat dat betreft kende ik dat al.” Zijn nieuwe club, kende Van Bijsterveld wat minder, moet hij eerlijk toegeven. “Buitenom Toby Tan, kende ik van de spelersgroep eigenlijk niemand.” En dus besloot de ervaren oefenmeester voort te borduren op het werk van zijn voorganger. “Ik heb de laatste wedstrijd gepakt en ben daarmee aan de slag gegaan.”

Stukje spanning

Al is de speelwijze onder zijn leiding, wel een klein beetje veranderd, legt Van Bijsterveld uit. “We zijn iets anders gaan spelen. Nog steeds 4-3-3, maar wel wat verder vooruit.” Ook het drukzetten, is veranderd. “We geven nu nog maar op één manier druk, zodat dat voor iedereen heel duidelijk is. Daar moet je niet te veel in variëren.” Aanpassingen, die het één en ander vragen van zijn spelersgroep, beseft ook Van Bijsterveld. “Gelukkig pakken ze het heel snel op!” Getuige ook de goede resultaten. “Er wordt wat meer van die jongens gevraagd, op het moment dat ze de bal niet hebben.” De eerste doelstelling, is in ieder geval alvast behaald. “De club vroeg aan mij of ik ze in de derde klasse kon houden. Dat is gelukt.” En dus kan de lat nog een stukje hoger worden gelegd. “Misschien kunnen we wel voor een periode gaan, dat zou mooi zijn!” Met een mooie mix van jeugdig elan, routine én enthousiasme. “Het zit aardig in elkaar, ook qua uitvoering van ons tactisch plan.” Iets waar Van Bijsterveld veel tijd in heeft gestoken. “Ik heb vooraf een analyse gemaakt van de spelers, om ze in hun kracht te kunnen zetten. Dat heeft ons goede resultaten opgeleverd.” Trekt hij die resultaten volgend seizoen ook door? “Voor mij is het vooral belangrijk dat de spelers tevreden zijn. De klik met die gasten, is het belangrijkste. Als ze happy zijn, plak ik er graag nog een jaar aan vast.” Want terug van zijn voetbalpensioen of niet. “Ik ben nog steeds net zo fanatiek en wil nog altijd graag winnen.” Iets wat hij stiekem, toch wel een beetje heeft gemist. “Het beviel goed, zo zonder voetbal, maar dit is toch ook wel weer heel leuk. Dat stukje spanning en beleving, om alles eruit te halen, levert heel veel energie op! Zelf bezig zijn, is nog altijd leuker dan kijken!”

Klik op Wilhelmina ’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina ’26 voor meer informatie over de club.

‘Ik wil vooral trainer zijn bij mooie clubjes’

vv Achtmaal
-
0
‘Ik wil vooral trainer zijn bij mooie clubjes’

Bezig aan zijn eerste klus als hoofdtrainer, bevalt het Wesley Heijnen bij vijfdeklasser Achtmaal voorlopig meer dan prima. Want ondanks dat hij nu op een andere manier bezig is met voetbal, blijft de essentie volgens hem hetzelfde. “Deze gasten willen net zo hard trainen, dat vind ik leuk!”

Want na een jaar of tien als jeugdtrainer bij Unitas’30, had Heijnen (41) het naar eigen zeggen wel een beetje gezien. “Ik wilde eens kijken hoe het zou zijn om een eerste elftal te trainen.” Zijn interesse was dan ook al snel gewekt, toen Achtmaal hem een kleine twee jaar geleden belde. “Ondertussen had ik alle leeftijden in de jeugd wel zo’n beetje gehad, en dit is toch heel anders. De gezelligheid van een team, meer voetbalhumor, dat heb je bij wat ouder.” Bezig aan zijn tweede seizoen, had de oefenmeester eigenlijk weinig tijd nodig om te wennen aan die verandering. “Hoofdtrainer zijn van een selectie is op voetbalgebied niet anders.”

Eigen zoon

Al is natuurlijk niet alles hetzelfde, is Heijnen eerlijk. “Bij Unitas’30 waren die jongens er altijd om te trainen, nu komt voetbal wat vaker op het tweede plan.” Want ondanks dat hij ook bij Achtmaal te maken heeft met een jeugdig team. “Krijg je op de dag zelf, soms nog wel eens een afmelding. Maar ik moet zeggen, dat de opkomst goed is!” En niet zonder succes. “Je ziet echt een stijgende lijn.” Precies wat je als trainer natuurlijk wil zien. “Die passie is ontstaan door mijn zoon. Die voetbalde bij Unitas’30, dus ging ik regelmatig een training kijken. Zijn toenmalige trainer zat regelmatig op zijn telefoon, dat vond ik zonde. Daarom ben ik training gaan geven.” Hoewel dat in eerste instantie, niet de bedoeling was, lacht hij. “Eigenlijk wilde ik niet mijn eigen zoon training geven. In totaal heb ik dat uiteindelijk toch een jaar of vijf gedaan.” Iets dat ook als speler, van onder meer Hoeven, de jeugd van RBC Roosendaal, Rood Wit, Unitas’30 en Sprundel, al in hem zat. “Ik speelde centraal op het middenveld en was altijd veel met het spelletje bezig. Teamgenoten coachen, dat soort dingen.” Toch had Heijnen destijds, nooit het gevoel dat hij trainer zou worden. Maar inmiddels in het bezit van zijn VC2, is hij dat dus wel. “Ik wil vooral trainer zijn bij mooie clubjes. Clubs waar ik wat mee heb.” Zoals dus Achtmaal. “Mark Monden, de vorige trainer, ken ik goed, dus die heb ik vooraf wel gevraagd wat voor club het is.” Zijn antwoord, was simpel: “Een gezellige club, een beetje zoals Sprundel.” Precies, zoals Heijnen het voor ogen heeft. En had. “Voor nu trekken mij vooral verenigingen die ik goed ken en waar het gezellig is. Maar waar je ook jeugd door kunt laten komen. Want dat vind ik het mooiste.”

Middenweg

Om spelers vervolgens, verder te helpen ontwikkelen. “Ik ben een geduldige en rustige trainer, die er graag voetbal in probeert te krijgen.” Iets wat vorig seizoen, niet helemaal lukte. “Toen hebben we in die vierde klasse echt op resultaat gespeeld. Maar dat is geen voetbal wat ik graag wil zien.” Gedegradeerd naar de vijfde klasse, hebben ze bij Achtmaal nu niks te verliezen, vertelt Heijnen. “We kunnen niet degraderen, dus wil ik echt van achteruit opbouwen.” Zonder daar al te veel in door te slaan. “In het begin van het seizoen bleven we maar voetballen, nu willen we wel wat sneller vooruit. Af en toe diep, dan weer tussen de linies. Daar moeten we een middenweg in zoeken.” Gelukkig, gaat dat steeds beter. “Je ziet dat je met een jonge ploeg heel snel stappen kunt maken.” Helemaal tevreden met de negende plek op de ranglijst, is Heijnen echter niet. “Normaal zou je zeggen dat het terecht is waar je staat, nu vind ik dat we te weinig wedstrijden hebben gewonnen die we hadden moeten winnen.” Hoe dat komt? “We scoren moeilijk.” Toch had hij, het nodige puntenverlies wel ingecalculeerd, moet Heijnen bekennen. “Ze waren hier jarenlang gewend om de lange bal te spelen, dan weet je dat je in het begin wat minder punten kunt gaan pakken, omdat je probeert om te voetballen. Al had ik niet verwacht dat het er zoveel minder zouden zijn.” De stabiliteit achterin, gaat in ieder geval de goede kant op. “Die misten we wel, maar daardoor maken we nu minder foutjes. Alleen moeten we voorin nog rustiger worden voor de goal. Soms willen we té graag scoren. Dat komt ook met vertrouwen.” Heel veel bezig met de stand, is de inwoner van Sint Willebrord dan ook niet. “Ik wil vooral iedere tweede wedstrijd tegen een team, beter zijn dan de eerste.” In de manier van spelen dus. “Soms spelen we onnodig een lange bal, terwijl we kunnen opbouwen. En dan staan we ook niet goed, voor de tweede bal.” Zaak om daar ook komend seizoen, in te blijven ontwikkelen. Want zijn contract, heeft hij inmiddels al verlengd. “Het is gezellig én we maken stappen in het voetballen. Ik heb het gevoel dat ik die jongens nog wat kan leren, omdat ze nog jong zijn en het een goede groep is met mooie karakters en veel wilskracht. Daarom wilde ik graag nog een jaar blijven!”

Klik op VV Achtmaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Achtmaal voor meer informatie over de club.

Sparta’30 is tevreden: ‘Lastig om tegen ons te spelen

vv Sparta 30
-
0
Sparta’30 is tevreden: ‘Lastig om tegen ons te spelen

Met een plek bij de eerste vier, vindt doelman Twan Pelle dat ze bij vierdeklasser Sparta’30 niet mogen klagen. Helemaal gezien het aantal blessures en de krappe selectie. En dus is het kind van de club eigenlijk vooral tevreden. “Ik denk dat het heel lastig is om tegen ons te spelen.”

Een uitspraak die gezien de stand én het aantal tegendoelpunten, aardig lijkt te kloppen. “We geven weinig kansen weg, en hebben zelf maar weinig kansen nodig om te scoren. Daar zijn we goed in.” Met een speelstijl, die is afgestemd op de kwaliteiten van de ploeg. “Een beetje verdedigend en op de counter.” Een manier van spelen, waar ook de 24-jarige Pelle zelf, niet ontevreden over is. “Dat is als keeper natuurlijk wel lekker. Helemaal als je net als de laatste weken regelmatig de nul houdt.”

Blessures

Met een vierde plaats tot gevolg. “Ik denk niet dat we mogen klagen. Helemaal als je kijkt naar de blessures die we hebben gehad.” Want met een aardig smalle selectie, zijn ze bij Sparta’30 afhankelijk van de spelers die fit zijn of terugkeren. “Twee jongens kregen te maken met langdurige blessures, dan wordt het taai. We hebben regelmatig maar een mannetje of twaalf, dertien gehad. Dan is het redelijk behappen.” En dus is Pelle vooral trots, op de prestaties tot nu toe. “Ons doel was boven in de middenmoot meedoen. Dus als je het realistisch bekijkt, doen we het beter dan verwacht.” Inmiddels, hebben ze de lat een klein stukje hoger gelegd. “Het zou mooi zijn als we minimaal vierde worden, dan plaatsen we ons voor de nacompetitie. Als dat lukt, mogen we heel tevreden zijn!” Aan de defensieve organisatie, ligt het volgens Pelle in ieder geval niet. “Verdedigend staan we goed en krijgen we weinig goals tegen.” Mede dankzij hem. “Ik ben niet echt een specifieke lijnkeeper óf juist een goede meevoetballer. Meer gewoon iemand die alles prima kan.” Geïnspireerd, door Heurelho Gomes, de oud-doelman van PSV. “Daar ben ik mee opgegroeid en keek ik altijd graag naar.” Naar wie kijkt de PSV-fan nu met extra aandacht? “Ik vind Manuel Neuer één van de mooiste keepers, maar kan ook genieten van Alisson Becker en vroeger Iker Casillas.”

Beslissend zijn

Dat Pelle zelf ook tussen de palen belandde, was dan ook niet zo gek. “Toen ik op mijn derde ging voetballen bij Sparta’30, zaten mijn broers er al. Die moesten iemand hebben om op te schieten, dus was ik de pineut. Maar dat vond ik meteen hartstikke leuk!” En nog steeds. “Als keeper heb je heel het veld voor je én kun je beslissend zijn. Ook al ben je soms de schlemiel.” Daarnaast, gaat hij verder. “Vind ik het leuk om het team goed neer te zetten en doelpunten tegen te houden. Maakt niet uit hoe. Dat geeft gewoon veel voldoening.” Op een andere positie, stond Pelle dan ook nooit. “En ik heb ook nooit bij een andere club gespeeld.” Sparta’30 voelt daardoor voor de inwoner van Andel, als een warm bad. “Van kleins af aan heb ik hier gevoetbald en heel de jeugd doorlopen. Later ga je dan vaak bij het eerste kijken en hoop je daar ook ooit in te komen.” Iets wat hem niet veel later ook lukte. “Op mijn vijftiende, heb ik al mijn debuut gemaakt.” Een bijzonder moment, voor de sluitpost. “Dat dorpsgevoel, blijft iets speciaals. Lekker op de fiets, en met elkaar voetballen.” Vertrekken, zal Pelle dan ook niet zo snel doen. “Ik vind het juist heel leuk dat we hier met veel eigen jongens in het eerste spelen, en samen willen presteren. In het verleden ben ik niet altijd even stabiel geweest, maar nu ben ik dat wel. Net als vorig jaar. Dat wil ik graag uitbouwen, zodat ik een stabiele keeper word.” Bij Sparta’30. “Ik ben dit jaar samen met mijn verloofde in Andel gaan wonen, mede door de voetbal. Dus ik ben niet met andere clubs bezig, wil gewoon graag hier het beste eruit halen!”

Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Sparta’30.

De Jong trots op stap naar eerste: ‘Opgeven was geen optie’

sv Sprundel
-
0
De Jong trots op stap naar eerste: ‘Opgeven was geen optie’

Na elf seizoenen in het tweede, maakte Nick de Jong ruim een jaar geleden de overstap naar het eerste elftal van Sprundel. En met een basisplaats én goede resultaten op zak, heeft de spits van de vierdeklasser voorlopig weinig om over te klagen. “We mogen best wel wat ambities tonen.”

Want na een goede start en een flink gat naar onder, kan Sprundel toch vooral naar boven kijken. “Ik vind dat we voor het hoogst haalbare moeten gaan. Dus waarom niet een keer voor promotie?” Een periodetitel, is volgens de 29-jarige De Jong dan ook reëel. “Wie weet wat er nog kan gebeuren. Het kan zomaar nog een heel mooi seizoen worden.” Of ze klaar zijn voor de derde klasse? “Met Jens en Sander Wirix, komen er natuurlijk wel twee heel goede spelers terug.”

Waarheid zeggen

De doelstelling voor dit seizoen, is in ieder geval alvast behaald, vertelt hij. “We gingen voor de top vijf, dat is gelukt.” Maar tevredenheid, is een bedreiging. “Er zit nog veel meer in. Dus vind ik dat we best wel wat ambities mogen tonen.” Een stukje potentie, in combinatie met een hechte vriendschap. “We zijn allemaal vrienden van elkaar, maar kunnen elkaar daardoor ook wel eens flink de waarheid zeggen. Zonder daar slechte intenties bij te hebben.” En dat moet ook, vindt De Jong. “We mikken op een plek bij de eerste vier, zodat we een periode voor de nacompetitie kunnen bemachtigen. Dat is voor nu het meest realistische.” Maar vanzelf, gaat dat natuurlijk niet. “Soms moeten we iets feller zijn in de duels. En onze kansen, moeten we beter afmaken. Verdedigend, krijgen we in ieder geval weinig tegen.” Mede dankzij de trainer, Mark Monden. “Mark bevalt heel goed! Hij is natuurlijk een man van de club, dus iedereen kende hem al.” De Jong, in het bijzonder. “Ik had hem hiervoor al als trainer bij het tweede gehad. Daardoor wist ik wat ik kon verwachten.” Want na elf jaar in het tweede elftal, maakte de aanvaller ruim een jaar geleden de overstap naar het vlaggenschip. “Dan merk je wel meteen dat het niveau een stuk hoger ligt. Ook op trainingen.” Maar juist daar, geniet De Jong van. “Als je met betere spelers speelt, word je vanzelf ook beter.” Waar hij dat verschil vooral aan merkt? “Het tempo ligt veel hoger!”

Stoppen

Ook voor hem als spits. “Ik ben vooral balvast en sterk.” Het maken van doelpunten, gaat dit seizoen wat moeizamer. “Mijn doel was minimaal tien goals, maar ik sta nu op vijf. Dat hadden er een stuk meer mogen zijn.” Bij de club, waar De Jong al sinds zijn vijfde speelt. “Ik ben een echte Sprundel-man. Geboren en getogen. Ik woon en voetbal hier al heel mijn leven.” Zijn overstap naar het eerste, maakt hem dan ook wel trots. “Dat was ook mijn doel. Om vast naar één te gaan én een basisplek te veroveren.” Dat allebei gelukt, denkt De Jong nog lang niet aan stoppen. “Een einddatum heb ik nog niet in mijn hoofd.” Al leek dat er in 2023, noodgedwongen bijna van te komen. “Destijds ben ik twee keer geopereerd aan allebei mijn kuiten, omdat ik last had van het compartimentsyndroom. Dan zitten je spieren in een te klein zakje.” Na zes weken revalideren, kreeg hij opnieuw last van hetzelfde probleem. “Toen ben ik, na eerst de buitenkant, ook aan de binnenkant van mijn kuiten geopereerd.” Na wederom zes weken revalideren, looptraining bij de atletiekvereniging en goed luisteren naar zijn fysio, staat De Jong nu weer zonder pijn op het veld. “Ik twijfelde toen wel om te stoppen, maar mijn passie voor de voetbal was te groot. Opgeven was geen optie.” Drie jaar later, is hij nog altijd blij met die keuze én zijn doorzettingsvermogen. “Al die ellende heb ik achter me gelaten.” En dus wil de inwoner van Sprundel, die met zijn vader lange tijd tegenover het sportpark woonde, de komende jaren belangrijk worden. “Ik heb de rest van het team nodig om in mijn kracht te komen. Het balletje vasthouden en daarna op de goede plek staan.”

Klik op SV Sprundel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Sprundel voor meer informatie over de club.

Dat is het gevoel van en echte club

Wilhelmina 26
-
0
Dat is het gevoel van en echte club

Als trainer van de dames én het vierde elftal, geniet Jan Versteeg bij Wilhelmina’26 van alles wat voetbal voor hem zo mooi maakt. Van presteren, tot aan lachen, gieren en brullen. “Plezier is voor mij het allerbelangrijkste!”

En plezier, dat heeft de 55-jarige Versteeg, als hoofdtrainer van de dames en het vierde elftal van de club. “De dames doe ik nu een jaar of drie, en het vierde, alweer zes jaar. En ik heb het onwijs goed naar mijn zin!” Want juist die combinatie, maakt het voor de inwoner van Wijk en Aalburg zo leuk om te doen. “Bij de dames is het echt prestatief. Die lijken soms nog wel fanatieker dan de mannen en hebben echt de drive om te winnen. Ze komen voor elkaar op en laten niet zomaar hun koppies hangen. Terwijl het vierde natuurlijk veel meer een bierelftal is. Daar is de derde helft het belangrijkste.”

Hecht team

Bij de vrouwen, krijgt hij dan ook regelmatig de nodige vragen, lacht Versteeg. “Dames vragen veel vaker waarom we iets doen. Ze luisteren beter, terwijl heren het gewoon gaan doen.” Samen met zijn vrouw Rianne, is hij er in ieder geval in geslaagd om er een hecht team van te maken. “En dat terwijl de leeftijden heel erg uit elkaar lopen. De jongste is vijftien en de oudste dertig plus.” Toch blijft één ding altijd hetzelfde: “Met plezier, komen de resultaten vanzelf.” Hoe doet Versteeg het, als de wedstrijden op zaterdag toevallig samenvallen? “Dan gaan de dames, waar mijn dochter toevallig ook in speelt, voor!” Het vrouwelijke vlaggenschip, draait voorlopig dan ook een uitstekend seizoen, vertelt hij. “We staan tweede in de vijfde klasse, dus doen het hartstikke goed!” Aan fanatisme, bij de voormalig voetballer dan ook geen gebrek. “Ik heb vroeger zelf eerst altijd bij GDC en Sparta’30 gespeeld, tot mijn zoon bij Wilhelmina’26 ging voetballen en ik als trainer werd gevraagd.”

Veel respect

Ruim achttien jaar later, loopt Versteeg er dus nog steeds rond. “Behalve jeugdtrainer en lid van de jeugdcommissie, heb ik hier later ook nog gevoetbald. In het vierde en bij de veteranen.” Sterker nog. “Als we er bij ons of de veteranen te weinig hebben, doe ik nog wel eens mee. Dat is hartstikke mooi en lachen!” Voorheen als rechtsbuiten, tegenwoordig als back. “Vroeger was ik snel, nu wat minder, haha.” Maar desondanks. “Hebben ze nog altijd veel respect voor mij. Daarom houd ik het zo lang vol.” Versteeg voelt zich dan ook helemaal, op zijn gemak bij Wilhelmina’26. “Het is gewoon echt een familieclub. Iedereen kent elkaar en het is gezellig. Ondanks dat we allemaal verschillend zijn, maken we samen plezier met z’n allen. Dat vind ik geweldig.” Ook na een wedstrijd. “Mensen vragen er altijd naar. Dat is voor mij het gevoel van een echte club. Een soort familie, met elkaar!”

Klik op Wilhelmina ’26 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Wilhelmina ’26 voor meer informatie over de club.

Coppens steekt veel tijd in RSV: ‘Het leeft enorm’

vv RSV
-
0
Coppens steekt veel tijd in RSV: ‘Het leeft enorm’

Clubscheidsrechter, jeugdleider, grensrechter bij het eerste en kantinemedewerker. Dennis Coppens heeft het er als vrijwilliger bij RSV maar druk mee. Toch komt daar volgend seizoen, als staflid van het vlaggenschip, nog een functie bij. “Alles is heel leuk, maar het slokt natuurlijk ook wel behoorlijk wat tijd op.”

En dat is in zijn geval, een flink understatement. “Ik besteed best wat uurtjes aan de voetbal.” Om te beginnen, als leider van de JO17. Het team van zijn zoon Beau. “Daar ben ik een jaar of zeven geleden mee begonnen, en sindsdien ben ik altijd meegegaan.” Naast het fluiten van wedstrijden, als clubscheidsrechter. “Ook dat, doe ik inmiddels alweer een jaar of vijf. Vooral oudere jeugd en soms senioren, eigenlijk waar nodig. Maar dat is niet iedere week.”

Bijdrage leveren

Want daarnaast, is Coppens (46) dus ook nog vlagger bij het eerste én draait hij kantinedienst. Maar of dat allemaal nog niet genoeg was, voegt de inwoner van Rucphen zich volgend seizoen, bij de staf van het eerste elftal. “Als een soort elftalleider.” Verantwoordelijk voor alle randverschijnselen. “Gewoon dingen regelen. Alles om die jongens zo goed mogelijk te faciliteren.” Uit liefde voor het spelletje. “Ik ben van jongs af aan al bezig met voetbal, en mijn zoon gelukkig ook. Dan vind ik dat je als vrijwilliger een bijdrage moet leveren aan de ‘lokale FC’.” In zijn geval, dus bij RSV. “Ik ben er ooit ingerold als jeugdleider en dan krijgen mensen al heel snel door, dat je moeilijk ‘nee’ kunt zeggen. En voor je het weet, heb je allerlei rollen.” Heel leuk. “Maar het slokt ook veel tijd op. Want het is dan wel vrijwillig, maar natuurlijk niet vrijblijvend.” Toch geniet Coppens er vooral van, vertelt hij. “Het werken met die jonge gasten, is het leukste om te doen. Om ze beter te zien worden en plezier te zien hebben. Zeker als het goed gaat.” Zijn passie, is in al die jaren dan ook niet minder geworden. “Ik kom zelf oorspronkelijk van Wouw, dus ik heb lang bij Cluzona gespeeld. Als centrale verdediger, die het moest hebben van zijn doorzettingsvermogen en mentaliteit. Heel technisch begaafd, was ik niet. Nu voetbal ik nog bij de 35+ bij RSV.” Al gaat dat niet altijd even makkelijk. “Vroeger heb ik te veel gevraagd van mijn lichaam, dat komt er nu uit. Daardoor heb ik best wel wat last van fysieke ongemakken.” Minder naar zijn zin, heeft Coppens het daardoor echter niet. “In 2017 zijn we in Rucphen komen wonen, en eigenlijk ben ik door mijn zoon bij RSV beland.” Met veel plezier. “Het is een heel gezonde en grote club, met veel enthousiaste vrijwilligers. Je ziet bij ons ook niet dat dat minder wordt.”

Lol hebben

Sterker nog. “We hebben het niet slecht voor elkaar. Alles is enorm goed geregeld en de club leeft enorm in Rucphen. Volgens mij zijn we de enige vereniging in de gemeente die groeit. Dat zegt natuurlijk wel wat.” Een groei, waar Coppens maar wat graag zijn steentje aan bijdraagt. “Waar ik gevraagd word, probeer ik nuttig te zijn.” Zo ook, tijdens het traditionele Hemelvaartstoernooi. “Als scheidsrechter of het op een andere manier helpen van de organisatie. Dat vind ik super leuk om te doen.” Want vooral aan zijn rol op het veld, hecht hij veel waarde. “Vroeger heb ik als speler regelmatig een kaartje gepakt, omdat ik moeite had met scheidsrechters en snel een mening had. Mijn gedrag van toen, heb ik nu zelf als scheids een hekel aan. Dat probeer ik goed te maken, haha!” Een kwestie van emoties in bedwang houden. “Daar hoop ik een klein beetje invloed op te hebben, door die jonge gasten dat uit te leggen. Het gaat er vooral om dat we veel lol hebben.” Om na de wedstrijd, samen een drankje te doen. “Elkaar een hand geven en zeggen: het was een fijne wedstrijd. Dat geeft veel genoegdoening.” Net als het zien voetballen van zijn zoon. “Die staat op dezelfde positie als ik, centraal achterin. Ik hoop natuurlijk dat hij het eerste haalt!”

Klik op RSV de laatste artikelen over de club.
Klik op RSV voor meer informatie over de club.

Marco van Honk is al 30 jaar online het gezicht van VV Heukelum

vv Heukelum
-
0
Marco van Honk is al 30 jaar online het gezicht van VV Heukelum

Al bijna zijn hele leven is Marco van Honk betrokken bij VV Heukelum, eerst als speler, later als bestuurder en inmiddels vooral als de man achter alles wat online gebeurt. “Die website is wel een beetje mijn kindje. Het is de oudste voetbalwebsite van de hele regio. Daar ben ik in 1996 mee begonnen, inmiddels 30 jaar geleden, samen met iemand anders. Toen stelde het nog niet zoveel voor hoor, alleen uitslagen en af en toe een zinnetje. Maar dat is uiteindelijk steeds verder uitgebreid.” Wat begon als iets kleins, groeide uit tot een platform waarop alles samenkomt: wedstrijdverslagen, foto’s, social media, live-updates en zelfs video samenvattingen en -interviews. “Ik wil niet zeggen dat we de beste moeten zijn, maar wel één van de meest complete van de regio. Dat is wel een beetje het uitgangspunt.”

Marco doorliep de jeugd bij Heukelum en speelde later vooral in het tweede elftal, met af en toe een uitstapje naar het eerste. Rond zijn drieëntwintigste kwam hij al in het bestuur terecht. “Het toenmalige bestuur wilde verjongen. Toen ben ik gevraagd als secretaris en later ben ik ook voorzitter geworden. Dat was best jong, zeker in die tijd.” Het leverde hem een periode op waarin hij snel moest leren. “Je moet met mensen omgaan, beslissingen  nemen. Soms ook lastige beslissingen. Dat hoort er gewoon bij. En je moet zichtbaar zijn, vind ik. Niet alleen op zaterdag, maar ook doordeweeks. Mensen moeten je kunnen aanspreken.” Toen hij later naar Den Bosch verhuisde, trok hij zelf de conclusie dat het niet meer te combineren was. “Vanuit daar kon ik dat gewoon niet goed meer doen. Ik vind dat je er moet zijn voor de club. Dus toen heb ik die keuze gemaakt.”

Toch verdween hij nooit echt uit beeld. Integendeel, zijn betrokkenheid bleef. “Ik ben altijd betrokken gebleven. Ik ga al jaren mee naar wedstrijden van het eerste, uit en thuis. Vanuit het bestuur, maar ook vanuit de website, en vooral omdat ik het leuk vind. Die rol groeide vanzelf door. Die verslagen bijvoorbeeld, dat is elke week. Dat hoort er gewoon bij. Sinds dit seizoen maak ik ook van elke thuiswedstrijd een videosamenvatting. Maar bijvoorbeeld interviews doe ik alleen als ik het leuk vind of als het moment ernaar is. We zijn vrij vroeg begonnen met samenvattingen. En in coronatijd hebben we bijvoorbeeld wedstrijden live uitgezonden met commentaar erbij. Uniek voor de hele regio.”

Naast het heden dook Marco ook het verleden van de club in. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeide uit tot een serieuze rol als archivaris. “Ik ben een keer in oude kranten gaan zoeken. Gewoon uit interesse. En toen kwam ik erachter dat er een oud-voorzitter was die negentien jaar voorzitter was geweest en was benoemd tot ere-voorzitter, maar nergens meer genoemd werd. Dat was dus een man die vergeten was geraakt. Toen dacht ik: ja, dat moet je wel vastleggen. Anders raak je dat kwijt. Zo begon het en ik probeer steeds meer uit te zoeken omtrent de club.”

Tegelijkertijd ziet hij ook de keerzijde van zijn eigen inzet. “Het nadeel is wel dat veel bij mij blijft hangen. Als ik ermee zou stoppen, wordt het wel een stuk minder. Uiteindelijk moet je het ook een beetje overdragen. Het is niet alleen van mij, het is van de club. Maar ja, je moet wel mensen hebben die het willen en kunnen doen. Je moet net iemand hebben die het leuk vindt. Anders gebeurt er gewoon weinig.”

Voor Marco zit de uitdaging niet in het niveau waarop Heukelum speelt, maar in hoe de club zich presenteert. “We zijn een kleine club. Maar dat betekent niet dat je online klein moet zijn.” Met beperkte middelen probeert hij toch iets neer te zetten dat staat. “Ik werk gewoon met een camera die al tien jaar oud is. Dat hoeft allemaal niet zo duur te zijn. Als het maar goed is. Ik doe het gewoon omdat ik het leuk vind. En zolang dat zo is, blijf ik het doen.”

Klik op Heukelum voor het laatste artikel over de club.
Klik op Heukelum voor meer informatie over de club.

123...1.499Pagina 2 van 1.499

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.