Home Blog Pagina 2

Samen scoren: hoe The Hague Road Runners de Roparun én de eigen vereniging steunen

0

Met elkaar iets betekenen voor het goede doel en tegelijkertijd de eigen sportvereniging versterken. Dat is het idee achter Samen scoren, een initiatief van Roparun waarbij sportverenigingen loten verkopen voor de Roparunloterij en zelf meeprofiteren van de opbrengst. Team 105, de Haegsche Ooievaar Runners, laat samen met hardloopvereniging The Hague Road Runners zien hoe eenvoudig dat kan zijn.

De band tussen de Haegsche Ooievaar Runners en The Hague Road Runners gaat ver terug. Het Roparun-team vindt zijn oorsprong bij de Haagse hardloopvereniging en staat komend jaar alweer voor de 24e keer aan de start van de Roparun. Binnen de vereniging worden al jarenlang loten verkocht voor het goede doel. Toen teamcaptain Coen van Hecken hoorde over Samen scoren, was zijn belangstelling dan ook direct gewekt.

“Bij ons op de club werden altijd al heel wat loten verkocht. Alles voor het goede doel! Maar hoe mooi is het als ook onze eigen vereniging daar een beetje van kan profiteren? Je steunt niet alleen de palliatieve zorg voor mensen met kanker, maar helpt tegelijkertijd je eigen club”, vertelt Van Hecken.

Een kleine moeite, een groot verschil

Meedoen aan Samen scoren is eenvoudig. Sportverenigingen melden zich aan via de website van Roparun en koppelen zich aan een deelnemend Roparun-team. Vervolgens ontvangen ze een persoonlijke verkooppagina met een link en QR-code waarmee direct loten verkocht kunnen worden.

Volgens Van Hecken zijn de mogelijkheden eindeloos. “Zet bijvoorbeeld een QR-code bij de bar en vraag of iemand bij het bestellen van een drankje ook een Roparunlot wil kopen. Of maak er een wedstrijd van tussen verschillende teams binnen de vereniging. Je kunt zelfs loten verkopen tijdens een barbecue of clubfeest.”

Ook voor de vereniging zelf levert de actie iets op. Bij verkoop van minimaal 500 loten ontvangt de club een waardebon ter waarde van 10% van de lotenopbrengst. Bij 500 loten van € 2,50 betekent dat € 125 voor nieuwe sportmaterialen, zoals ballen of trainingshesjes.

Leven toevoegen aan de dagen

Het belangrijkste doel blijft natuurlijk de ondersteuning van mensen met kanker en hun naasten. De opbrengsten van de Roparunloterij dragen bij aan projecten die hun kwaliteit van leven verbeteren. Denk aan wensambulances, hospicevoorzieningen, koppelbedden en familiehuizen.

“Het gaat juist om dingen die mensen nodig hebben omdat de ziekte het leven al zo zwaar maakt. Zoals een koppelbed, waardoor iemand in een zorgbed toch dicht bij zijn of haar geliefde kan zijn”, legt Van Hecken uit.

Dat is precies waar Roparun voor staat: leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.

Doe mee met jouw vereniging!

Van Hecken hoopt dat meer sportverenigingen het voorbeeld van The Hague Road Runners volgen. Want of je nu lid bent van een voetbalclub, tennisvereniging of hardloopvereniging: iedere club kan meedoen.

“Maak er met elkaar een spelletje van en zorg dat iedereen wint: de koper, de club én de palliatieve zorg!”

Wil jouw sportvereniging ook Samen scoren? Meld je aan via www.roparun.nl/samenscoren en ontdek hoe jouw vereniging kan bijdragen aan het goede doel én de eigen clubkas.

Voorbeschouwing op twee derby’s

komend weekend staan er twee mooie derby’s op het programma. In Bergen op Zoom treffen MOC ’17 en DOSKO elkaar, terwijl SC Emma en RCD het in Dordrecht tegen elkaar opnemen. Bij beide wedstrijden staat er naast de rivaliteit ook veel op het spel voor de ranglijst.

Op veertien november staat de Derby van Bergen op Zoom op de planning. MOC ’17 neemt het dan op eigen veld op tegen DOSKO. Het belooft een extra beladen wedstrijd te worden, want de belangen zijn groot. DOSKO staat met twaalf punten op de vierde plaats, vier punten achter MOC ’17, dat momenteel de tweede plek bezet. In de derde klasse kan slechts één club rechtstreeks promoveren. Voor beide ploegen is het daarom belangrijk om de aansluiting met koploper Steenbergen te behouden of juist terug te vinden. Naast de punten staat er natuurlijk ook de eer van Bergen op Zoom op het spel.

In de voorbereiding op dit seizoen stonden de twee clubs ook al tegenover elkaar. Tijdens de Markiezencup eindigde het onderlinge duel in een 0-0 gelijkspel. MOC ’17 wist het toernooi uiteindelijk als tweede af te sluiten, nadat het in de finale met 2-0 verloor van Halsteren. Dit weekend krijgen beide ploegen opnieuw de kans om zich tegenover elkaar te bewijzen, maar ditmaal staan er ook belangrijke competitiepunten op het spel.

SC Emma – RCD

Ook in Dordrecht staat er een derby op het programma. SC Emma ontvangt RCD, dat voor deze uitwedstrijd nauwelijks hoeft te reizen. Zodra de spelers de Provincialeweg oversteken, bevinden ze zich al op het sportpark van SC Emma. Ook hier zijn de belangen groot. Er zit slechts één punt verschil tussen de twee ploegen, die allebei strijden om weg te blijven uit de degradatiezone van de vierde klasse.

RCD heeft voorafgaand aan de derby de slechtste papieren. De ploeg staat na zeven wedstrijden met vier punten helemaal onderaan in de vierde klasse C. Een overwinning op stadsgenoot Emma zou dan ook bijzonder welkom zijn om de aansluiting met de concurrentie te behouden. Voor SC Emma biedt het duel juist de mogelijkheid om afstand te nemen van de onderste plaatsen en een belangrijke stap richting handhaving te zetten.

Als we naar de onderlinge historie kijken, lijkt er bovendien een doelpuntrijke wedstrijd aan te komen. Sinds het seizoen 2010/2011 stonden beide ploegen elf keer tegenover elkaar. In die wedstrijden werd in totaal 47 keer gescoord en wist geen van beide teams de nul te houden. SC Emma trok zes keer aan het langste eind, terwijl RCD drie keer als winnaar van het veld stapte. De cijfers spreken dus in het voordeel van Emma, maar in een derby kunnen de verhoudingen zomaar anders liggen.

Wesley Sneijder sluit aan bij technische staf Eminent Boys

Eminent Boys heeft een opvallende naam toegevoegd aan de technische staf. Wesley Sneijder gaat de vierdeklasser helpen. De club nam maandag afscheid van zijn trainer, nadat hij het niet voor elkaar kreeg het vuurtje in de spelersgroep aan te wakkeren. Dinsdag stond opeens de recordinternational op het trainingsveld.

Hoe de voormalig international bij Eminent Boys terechtkomt, hoef je niet lang naar te zoeken. Zijn broer Rodney Sneijder zit namelijk in het bestuur van de club. Daarnaast is hij ook een goede vriend van de andere bestuursleden, vertelt bestuurslid Moes Cakir tegenover het AD: “Hij reageerde direct positief en wil ons graag helpen. We hopen dat hij de selectie een impuls kan geven.”

Wesley Sneijder kwam in zijn carrière als speler uit voor onder meer Ajax, Real Madrid en Internazionale. Hij werd recordinternational en eindigde als vierde in de Ballon d’Or van 2010, nadat hij de Serie A, Champions League en Coppa Italia won en met het Nederlands elftal de WK-finale bereikte. Vorig jaar kwam hij ook al in het amateurvoetbalnieuws toen hij opeens inviel voor vierdeklasser OSM ’75, ondanks dat er al drie wisselmomenten waren gebruikt.

Eminent Boys promoveerde afgelopen seizoen naar de vierde klasse. Nu staat de ploeg na zeven wedstrijden, waarvan er drie werden gewonnen, op elf punten en de vijfde plaats. Zaterdag 14 november staat voor de ploeg een uitwedstrijd tegen Odysseus ’91 op het programma.

Scholtes zet met Lyra koers naar de nacompetitie

0

Joe Scholtes speelt als verdediger bij Lyra, de club waar hij inmiddels zijn tweede seizoen voetbalt. Bijzonder aan zijn verhaal is dat hij en zijn tweelingbroer Jack niet samen voetballen. Jack speelt bij Maasdijk, de club waar de broers oorspronkelijk vandaan komen.

Samen braken de broers op hun twaalfde door bij Westlandia, waar ze uiteindelijk zo’n vijf jaar in de jeugd speelden. Jack kampte daar geregeld met blessures, waardoor hij nooit speeltijd gegarandeerd kreeg. Joe bleef fit en speelde juist alles. “Voor mij was dat makkelijk. Ik hoefde daar niet over na te denken om te blijven.” Hij kwam in de Onder 21 van Westlandia. “Dat team werd opgeheven. Iedereen ging daarna ergens anders heen.”

De keuze voor Lyra

Na de scheiding van zijn ouders verhuisde Scholtes met zijn moeder en broer naar De Lier, en koos hij ervoor om te gaan voetballen bij . Het was een bewuste keuze. Lyra, speelde toen nog een klasse hoger dan Maasdijk. “Ik ga geen vierde klasse spelen, want dan vind ik het gewoon te laag.” Inmiddels is dit zijn tweede seizoen bij de club.

Scholtes merkt duidelijk verschil tussen zijn oude en nieuwe club. Bij Westlandia kwam volgens hem iedereen puur voor de prestatie, bij Lyra ligt de nadruk meer op het sociale aspect. “Ook bij Westlandia is iedereen echt op zichzelf, puur prestatiegericht. Daarin tegen bij Lyra gaat het ook zeker om presteren, maar dit is ook een vriendengroep.” Dat het niveau bij Lyra lager ligt, stoort hem niet. “Dat weet je van tevoren al als je erheen gaat.”

Scholtes noemt de ploeg kansrijk. “Ik denk echt dat we een groep hebben met potentie. We kunnen dit jaar wat meer gaan zetten.” Concreet mikt hij op het behalen van de nacompetitie, met uitzicht op promotie of zelfs het kampioenschap. “Daar moeten wij met deze selectie gewoon voor gaan vind ik.”

Een onafscheidelijke band

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van telepathie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, is volgens hem geen sprake. Wel noemt hij hun band de hechtste die hij kent. “Met hem heb ik de allerbeste band van iedereen. Je weet gewoon echt alles van elkaar, je hebt geen geheimen.” Omdat ze eeneiig zijn, lijken de broers ook in gedrag en stem sterk op elkaar, tot op het punt dat collega’s hen soms niet uit elkaar kunnen houden. “Mensen die ons goed kennen, zien gelijk het verschil. Maar mensen die ons niet zo goed kennen, zien het niet.” Prettig is dat niet altijd. “Als je iemand leert kennen en hij weet de volgende keer niet meer wie van de twee hij heeft gesproken, is dat wel een beetje vervelend.”

Herenigd op het veld

Of de broers ooit nog samen voetballen, durft Scholtes niet te zeggen. Een terugkeer van Jack naar Lyra ziet Joe niet gebeuren. Een hereniging zou in zijn ogen alleen in Maasdijk kunnen, de club van hun jeugd. “Ik sluit niks uit. Misschien gebeurt dat ooit nog. Zou wel leuk zijn.”

Veertig jaar leeftijdsverschil bij teammanagers Naaldwijk

0

Veertig jaar schelen Jan van Nieuwkerk en Mike Sterk, de twee leiders van het eerste elftal van Naaldwijk. Jan is 71 en al 61 jaar lid van de club. Mike is 31 en inmiddels aan zijn negende seizoen als leider bezig. Dat leeftijdsverschil blijkt geen enkel probleem te zijn.

Jan speelde zijn hele carrière bij Naaldwijk. Eerst als snelle verdediger, later als middenvelder naarmate hij ouder werd. Als trainer zwierf hij juist door het Westland. Na jaren jeugdtraining bij Naaldwijk nam hij in 2000 het eerste elftal over, daarna volgden vier jaar bij Maasdijk en zeven jaar bij Honselersdijk, steeds met de tweede elftallen. Hogerop als trainer heeft hij nooit gewild. Bij Maasdijk werd hij kampioen met het tweede. “Dat waren echt prachtige jaren.”

Van die kampioensviering bij Maasdijk bewaart Jan een smakelijke anekdote. Hij had voor het seizoen beloofd op de middenstip te slapen als ze kampioen zouden worden. Toen het zover was, pikten spelers stiekem zijn autosleutels en reden zijn auto het veld op om er een tent uit te zetten. Die tent werd door de dronken spelers met gebroken stokken half in elkaar gezet. Jan lag er even in, maar door de regen verhuisde hij naar zijn auto, tot hij de volgende ochtend ontdekte dat zijn auto met een trekhaak aan het doelnet was vastgemaakt. Toen hij besloot weg te rijden scheurde het net bijna van het doel af. Zijn spelers van destijds denken trouwens nog altijd dat hij die nacht gewoon op de middenstip heeft geslapen. “Dat heb ik ze nooit verteld.”

Van toeschouwer naar leider

Na zijn jaren bij Honselersdijk keerde Jan terug naar Naaldwijk, waar hij altijd lid was gebleven. Eerst als toeschouwer, die in het eerste jaar nog overal in het Westland wedstrijden ging kijken, later steeds vaker alleen nog bij Naaldwijk. Op een gegeven moment besefte hij dat hij op zaterdagmiddag te veel tijd aan de bar doorbracht. “Ik dacht: het lijkt me verstandiger dat ik wat ga doen op die zaterdag.” Tien jaar geleden werd hij leider van het eerste. Wat hem daarin aanspreekt, is vooral de omgang met de groep. “Het ene jaar is gezelliger dan het andere. Als je promoveert, is dat een fantastisch jaar. Degraderen is iets minder leuk.”

Via het fluitje naar het leiderschap

Mike begon op zijn zesde als speler bij Naaldwijk, maar stopte rond zijn dertiende om voor de KNVB te gaan fluiten, omdat dat niet te combineren viel met zelf spelen op dezelfde wedstrijddagen. Via het fluiten werd hij uiteindelijk vlagger bij het eerste elftal, tot Jan hem op zijn 23e vroeg om mee te gaan als leider. Dat hij dat relatief jong deed, ziet hij als voordeel. “Hoe jonger je begint, hoe langer je ook mee kan gaan. Dat is ook goed voor de continuïteit.”

Inmiddels is dit zijn achtste seizoen. Zijn voldoening haalt hij uit het groepsgevoel. “Samen winnen, samen verliezen, dat is het mooiste wat er is. Als we verliezen, verlies ik ook een beetje.” Jan herkent dat gevoel, al relativeert hij het verlies van een wedstrijd zelf wel enigszins. “Als je van een goede tegenstander verliest, heb ik daar minder moeite mee. Maar onverdiend verliezen, of door domme fouten, dat zit me wel dwars.”

De taakverdeling tussen de twee leiders loopt vanzelf. Jan, inmiddels gepensioneerd, zorgt dat de kleding en spullen voor de wedstrijd klaarliggen. Mike regelt na afloop het opruimen. Jan: “We hebben ongeveer hetzelfde karakter. We zijn allebei wel opgewekt, zelden chagrijnig en drinken na afloop een biertje.” Daarnaast is Mike soms ook actief achter de bar en als vlagger bij het eerste, een rol die hij allesbehalve dankbaar noemt. “Je wordt constant uitgescholden, en het wordt alleen maar erger.” Over het bekende fenomeen van het vals vlaggen is hij eerlijk verdeeld. “Iedereen doet het weleens. Maar eigenlijk vind ik dat je gewoon eerlijk moet vlaggen. Dat is uiteindelijk de grootste ergernis op een voetbalveld.”

Beide mannen voelen zich nauw verbonden met de club. Voor Mike zou het leven er zonder Naaldwijk compleet anders uitzien. “Dan heb ik ineens heel veel vrije tijd. Ik zou echt niet weten wat ik dan moest doen. Zaterdag staat gewoon helemaal in het teken van de voetbalclub.”

Jan heeft door zijn omzwervingen als trainer een goed beeld van de regio. Veel Westlandse clubs lijken volgens hem sterk op elkaar: een goede sfeer, en over het algemeen financieel gezond. Een uitzondering vormt zijn tijdelijke uitstapje naar Wippolder uit Delft, waar hij twee jaar trainer was. Het contrast viel hem meteen op. “Hier hebben al die jongens geld te besteden, omdat ze vaak al vroeg werken. In Delft stonden ze voor een paar euro per uur bij de HEMA, en dan kon je natuurlijk geen gekke dingen doen op zaterdag.” Ook het aantal sponsoren verschilt enorm. “Bij alle Westlandse clubs zie je minimaal een rij reclameborden staan. In Delft is dat niet zo hoor.”

Naast zijn werk als leider bij het eerste is Mike ook nog leider bij de Onder 23 én staat hij geregeld achter de bar in de kantine, zo’n één donderdagavond per vijf weken. De donderdagtrainingen eindigen vaak laat, met een biertje en een broodje achteraf voor de hele club, niet alleen het eerste. “Dat is altijd gezellig. Al wordt één biertje soms toch zes.”

Jan combineert zijn rol inmiddels vooral met zijn pensioen, en heeft daardoor meer tijd overdag. Beiden zijn het ermee eens dat het werk van een leider vaak wordt onderschat. “Het kost veel meer tijd dan alleen die anderhalf uur dat er gespeeld wordt,” zegt Mike. “Daarna moet alles ook weer opgeruimd worden, en soms moet er doordeweeks nog een extra was gedraaid worden.”

Jan heeft, tot slot, nog wel een klein punt van kritiek op de huidige generatie: de harde muziek in de kleedkamer. Vroeger werd er na afloop van een wedstrijd nog een half uur rustig nagepraat. Tegenwoordig gaat de muziek meteen al aan. “Er worden vaak nuttige dingen gezegd na afloop. Maar dan word je toch overstemd door

Koornhof laat de mini’s van HVC’10 duizend keer de bal raken

0

Remco Koornhof (39) staat elke zaterdagochtend op het veld bij HVC’10, waar hij de allerjongste voetballers traint. Hij is coördinator van de mini’s, maar noemt zichzelf in zijn hart vooral een trainer. Daarnaast is hij rondleider in De Kuip, de thuisbasis van zijn favoriete club Feyenoord. Het voetbal loopt als een rode draad door zijn leven.

De mini’s van HVC’10 zijn de jongste leden van de club. Kinderen mogen lid worden vanaf hun vierde, echte wedstrijdjes volgen pas vanaf de Onder 7. Op dit moment telt de groep een kleine dertig kinderen. Ze trainen op zaterdagochtend van half negen tot half tien. Vorig jaar begonnen Koornhof en zijn medetrainers met een groepje van twintig kinderen, dat toen nog heel jong was. Met dezelfde lichting gaan ze nu door, en vanaf januari stappen ze over naar de Onder 7. “De ontwikkeling gaat heel snel op deze leeftijd. Ze maken in korte tijd enorme sprongen.”

In het begin bestond de training vooral uit voetbalspelletjes om aan te sluiten bij de belevingswereld van de kinderen en te wennen aan het voetballen. Inmiddels lijkt het steeds meer op een volwaardige voetbaltraining, met veel spelelementen, technische oefeningen en doelpunten maken. Dat het wel echt voetbal moet blijven, staat voor hem vast. “Ze zijn lid van een voetbalclub. Je zorgt dat ze duizend keer die bal raken. Bijvoorbeeld via oefeningen die wij tippen en kaatsen noemen. En dan zie je dat ze heel snel sprongen maken.” Koornhof leert de kinderen ook individueel kennen. De een is technisch vaardig, de ander fysiek al wat sterker, de volgende kan vooral snel rennen. “Dan maak je tussen de oefeningen door de training wat individueler en specifieker. Dat is hartstikke leuk om dat op maat te maken.”

Zijn aanpak komt uit een cursus die hij ruim vijftien jaar geleden volgde. Het was de Meulensteen-cursus, gericht op het domineren van de één-tegen-één. Die leert trainers om voor elke leeftijdsgroep trainingsvormen te bedenken waarmee ze kinderen zo snel mogelijk de basisvaardigheden meegeven.

“Eigenlijk is die cursus gericht op kinderen vanaf zes jaar, maar wij zijn vorig jaar al met vierjarigen begonnen.” Toen Koornhof de cursus volgde, trainde hij al veel lichtingen bij de club, voordat hij zelf kinderen had. Nu pakt hij het weer op omdat zijn zoon is gaan voetballen. “Die doet niets anders dan voetballen, de hele dag. De basis die ik toen heb geleerd, gebruik ik nog steeds. Je moet je alleen wat meer inleven in de leeftijd.”

Bij HVC’10 heeft elke leeftijdscategorie een eigen coördinator. Dat is het aanspreekpunt voor ouders en trainers en de schakel richting het jeugdbestuur. Bij de mini’s valt die rol samen met die van trainer. “In mijn hart ben ik niet echt coördinator. Ik ben meer trainer. Ik vind het te leuk om op het veld te staan.” De groep trainen doet hij samen met drie anderen, maar hij bereidt de trainingen voor. Hogerop als jeugdtrainer kijkt hij niet. Wel vermoedt hij dat hij mee schuift naar de volgende lichtingen.

Rondleider in De Kuip

Zijn passie voor voetbal reikt verder dan HVC’10. Koornhof heeft een bijbaan als rondleider in De Kuip. Twee keer per maand laat hij bezoekers het stadion van Feyenoord zien. “Het is een soort droombaan. Je wilt mensen gewoon een leuke middag bezorgen, en je liefde voor een club delen.” Met zijn jongere broer heeft hij al jaren een seizoenkaart, op de tweede ring, schuin achter het doel. Al met al komt hij al ruim 20 jaar in De Kuip.

Van Hoekse Boys naar ADO

Zelf voetbalde Koornhof van zijn zesde tot zijn dertigste. Hij begon bij Hoekse Boys, de voorloper van HVC’10, speelde een jaar in de jeugd van ADO Den Haag en daarna bij SVV in Schiedam. Via Westlandia keerde hij terug naar HVC’10, waar hij de laatste acht jaar van zijn loopbaan in het eerste speelde. Profvoetballer worden was zijn droom. Bij ADO ging dat mis door een rugblessure. Hij ging van twee keer trainen bij Hoekse Boys ineens naar vier, vijf, zes keer per week. “De begeleiding was toen niet zoals die nu is. Je deed gewoon mee, en als je afviel, dan viel je af.” Hij legde zich er snel bij neer. “Technisch was het allemaal niet zo’n punt, maar fysiek blijkbaar niet goed genoeg. Dan kun je het makkelijk accepteren.”

Op zijn dertigste stopte hij met voetballen. Het plezier was deels weg, mede door de trainers die hij kreeg, en hij zag het voetbal om zich heen veranderen. “Als selectiespeler krijg je best wat, maar je moet ook iets teruggeven. En dat werd steeds minder vanuit de groep.” Een stap terug naar een lager elftal zag hij niet zitten. “Ik ben 1,73 meter en moest alles op techniek doen, want ik ben ook niet zo snel. Ik was niet gemaakt voor dat gebeuk.” Spijt heeft hij er nooit van gehad.

Over de jeugdopleiding van HVC’10 praat Koornhof openhartig. De club ligt vlak naast grote clubs als FC ‘s-Gravenzande en Westlandia. Tot ongeveer de Onder 11 voetbalt de jeugd bij HVC’10. Daarna worden het pubers. Als ze goed zijn, worden ze weggehaald. “Dat is geen enkel probleem. Als je op een ander niveau kunt spelen, moet je dat doen. Het nadeel is dat ook de iets minder sterke spelers vertrekken, bijvoorbeeld om met vriendjes van de middelbare school te voetballen. Misschien moeten we zelf ook iets meer faciliteren om op een bepaald niveau te kunnen trainen.”

Creatief blijven

Koornhof wijst liever niet naar anderen. Hij wil weten wat de club zelf kan doen. “Ik ben ervan overtuigd dat we best veel voetbalkennis in huis hebben, en altijd goede voetballers hebben gehad in Hoek van Holland. Als we dat bij elkaar rapen, kunnen we er meer uit halen om het ook voor de oudere jeugd leuker te maken.” Zijn ideeën zijn onder meer gerichtere individuele trainingen, thema’s koppelen aan activiteiten en actiever zijn op social media. “Ik wil niemand tekortdoen, want iedereen die er nu zit, doet keihard zijn best en stopt er hart en ziel in. Dat moeten we behouden. Maar we zullen een creatieve manier moeten vinden om de trend van vertrekkende jeugd te stoppen. En ik denk dat we wat meer bravoure mogen hebben door uit te stralen wat we hier kunnen.”

De Brabander is aanvoerder van Quintus en speelde tegen ADO Den Haag

0

Dylan de Brabander (24) is dit seizoen voor het eerst aanvoerder van Quintus. Hij speelt zijn hele leven al bij de club en kan zich niet voorstellen ergens anders te voetballen. “Ik ga daar ook nooit meer weg. Dat weet ik zeker.”

Dat De Brabander de aanvoerdersband kreeg, was voor hemzelf een verrassing. Er lopen genoeg oudere spelers rond die het naar zijn mening ook verdiend hadden.. “Het is wel een hele eer. Als je heel je leven bij Quintus speelt, is het je doel om in het eerste te komen. En dan ook nog aanvoerder zijn, dat is het mooiste wat er is.”

Na de Onder 19 speelde De Brabander een jaar in het tweede, waarna hij de stap naar het eerste maakte. Inmiddels is het zijn vierde of vijfde seizoen in de hoofdmacht. Eerst speelde hij op de tien en de acht, sinds vorig seizoen op de zes. “Ik probeer de centrale verdedigers te helpen met opbouwen. Het is niet zo dat wij alleen maar de lange bal spelen. We proberen gewoon te voetballen.”

Vorig seizoen werd Quintus na lange tijd weer eens periodekampioen, voor de meeste spelers een primeur. De nacompetitie was echter van korte duur. De Brabander en zijn ploeggenoten waren al na de eerste wedstrijd uitgeschakeld. “Zij (red. Schoonhoven) waren wat vlotter en net een stapje beter.”

Quintus is de enige Westlandse club in de vierde klasse c. De tegenstanders komen uit Den Haag, Duindorp en regio Rotterdam. “Het zijn altijd harde wedstrijden, maar wel gezellig.” Echte derby’s ontbreken. Daarom is promotie naar de derde klasse het doel, want daar wacht een poule vol Westlandse clubs, onder meer Maasdijk. Dat Maasdijk vorig jaar nog in dezelfde poule zat, maar inmiddels is gepromoveerd, maakt dat des te duidelijker. Een bijkomend voordeel: dan kan De Brabander weer op de fiets naar uitwedstrijden.

Tegen ADO in het Westlands elftal

Een bijzondere ervaring beleefde De Brabander vorig seizoen met het Westlands elftal. Clubs uit de regio levert aan het einde van het seizoen een paar spelers, mede op basis van de punten die de beste spelers wekelijks in de krant krijgen. Hij was de enige van Quintus. Na drie trainingen volgde een oefenwedstrijd tegen ADO Den Haag, die met 6-0 verloren ging. De Brabander speelde een helft op rechtsmidden. “Het ging heel snel en was ontzettend intensief. Het voelde als een hele wedstrijd met verlenging. Maar het was een fantastische ervaring. Ik ben ook voor ADO, dus normaal zit ik in het stadion te kijken naar die gasten. Om dan zelf tegen ze te mogen spelen, was geweldig.” Dat hij daarna gewoon bij Quintus blijft voetballen, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik hoor daar wel thuis.”

Wat de club voor hem betekent? De Brabander hoeft er niet lang over na te denken. “Alles eigenlijk. Je gaat drie dagen per week naar een plek waar iedereen je kent. Het is gewoon een grote familie. Ik zou geen andere club kunnen voorstellen

Rijnenberg en van Loon zijn de nieuwe jeugdopleiders bij Velo

0

Bij Velo is de jeugdopleiding dit seizoen in drieën gesplitst. Naast hoofdopleider Jeremy van der Stap sturen Boyd Rijnenberg en Reinier van Loon nu ieder hun eigen leeftijdsgroep aan. Rijnenberg doet de Onder 6 tot en met Onder 10. Van Loon de Onder 11 tot en met Onder 13. Allebei kwamen ze via een ander pad bij die rol terecht, maar in hun manier van werken zitten ze opvallend dicht bij elkaar.

Voorheen deed Jeremy van der Stap het grootste deel van de jeugdopleiding alleen, met negentien lichtingen onder zijn hoede. “Dan kan je ze niet allemaal de aandacht geven die ze misschien verdienen,” zegt van Loon. Sinds dit seizoen is dat takenpakket gesplitst, met Rijnenberg en van Loon als extra opleiders naast hem. “We zijn nu een paar maanden bezig en we klikken goed met elkaar.”

Rijnenbergs omslag van fanatieke vader naar pedagoog

Rijnenberg werkt sinds augustus als hoofdopleider onderbouw, naast zijn functie als hoofdtrainer van de Onder 9. Zijn visie komt voort uit zijn werk bij Sparta in de regio, waar hij op zondag met jonge talenten traint. “Zij werken vanuit een pedagogische visie. De ontwikkeling van het kind staat voorop, plezier maken en door middel van voetbal bijdragen aan de algemene ontwikkeling.” Die visie sluit aan op zijn eigen achtergrond van vijftien jaar in de zorg en kinderopvang. Voordat hij daarmee in aanraking kwam, was hij zelf juist het tegenovergestelde. “Ik was verschrikkelijk fanatiek, ook met mijn eigen zoontje. Toen ik aanraking kwam met Nathan Rutjes bij Sparta ben ik echt 180 graden omgedraaid.” Die omslag paste hij vorig jaar voor het eerst toe als hoofdtrainer van de Onder 8. “Het resultaat helemaal loslaten. De ontwikkeling van die kinderen staat voorop.” Toen zijn functie als hoofdopleider onderbouw vrijkwam, solliciteerde hij met het idee om die manier van werken over de hele onderbouw door te trekken.

Zelf voetbalde Rijnenberg, geboren in Vlaardingen en opgegroeid in Maassluis, bij Excelsior Maassluis en daarna in het Westland. Via vrienden en de reputatie van de jeugdopleiding kwam hij uiteindelijk bij Velo terecht. “Goede jeugdspelers, goede trainers, alle voorzieningen waren altijd goed. En een leuke, gezellige vereniging.” Hoeveel van zijn visie bij ouders en trainers daadwerkelijk beklijft, houdt hij reëel. “Van de 100 procent kan ik er misschien 40 beïnvloeden en meekrijgen. En als ik 30 procent alleen maar bewust kan maken, heb ik al iets veranderd. Ouders blijven soms eigenwijs en blijven resultaat te belangrijk vinden. Maar ik kan niet meer dan mijn best doen.”

Een actie die niet lukt, telt ook

Hoe die aanpak er in de praktijk uitziet, blijkt uit een voorbeeld dat Rijnenberg zelf aanhaalt. Tijdens een wedstrijd probeerde een keeper, de spits van de tegenpartij uit te spelen. Het doelmannetje verloor de bal en incasseerde een tegentreffer. “Ouders aan de kant werden helemaal gek.” Zijn eigen reactie naar de keeper was anders. “Ik zei: jij moet daar echt lef voor hebben om die spits uit te spelen. Maar hoe zorgen we ervoor dat die actie wel lukt?” Samen zochten ze uit waarom de bal werd afgepakt, en wat de keeper de volgende keer anders kon doen. “En dan zeg ik: heel goed, de volgende keer gewoon weer proberen.” Die insteek, vragen stellen in plaats van straffen, probeert hij ook de trainers in de onderbouw mee te geven. “Kinderen mogen bij mij alles. Maar ik maak wel een paar hele harde en duidelijke afspraken, en die kom ik na. Dat gaat vooral over normen en waarden. Elkaar begroeten, stil zijn als de trainer praat, dat soort dingen. Soms heb ik het idee dat die normen en waarden lijken te verdwijnen in onze maatschappij. Maar goed, binnen die afspraken zijn ze vrij.”

Van Loons weg via ADO terug naar Velo

Van Loon (29) voetbalde zelf van jongs af aan bij Velo en speelt er nog altijd, in het vijfde. Als trainer gaf hij er eerder leiding aan de Onder 9 tot en met de Onder 13, waarna hij vijf jaar bij ADO Den Haag ging werken. Dat was een hele andere werkomgeving. “Je speelt tegen de top en je werkt met de top van trainers en spelers. De ontwikkeling van spelers daar is heel interessant om te zien.” Bij ADO trainden de jongens vier keer per week, twee uur per sessie.” Toch koos Van Loon ervoor om te stoppen, wegens verschil van inzichten met de club, maar vooral om persoonlijke redenen. Hij werkt als fulltime gymdocent en woont alleen met zijn zoon van tweeënhalf. De reistijd en de wedstrijddagen in het weekend pasten niet meer bij zijn situatie. Toen de vacature bij Velo voorbijkwam, was de keuze snel gemaakt. “Ik wil wel betrokken blijven bij de voetballerij, bij het spel. En dit is een onwijs mooie plek om dat te blijven doen.”

Structuur voor de trainers, vrijheid voor de kinderen

Beide opleiders zoeken naar eenzelfde balans: duidelijke kaders voor de trainers, en ruimte voor de kinderen zelf. Van Loon werkt met vijftien teams onder zijn hoede, verdeeld over de Onder 11, 12 en 13. Voor hen is hij een klankbord. “Als ze ergens mee zitten, komen ze bij mij. We hebben het over tactische dingen, trainingen, maar ook hoe om te gaan in bepaalde situaties met spelers en ouders.” Om te voorkomen dat jonge spelers worden overladen met informatie, werkt hij met weekthema’s. “De ene week zitten we in het aanvallen, de andere in het verdedigen. Daar pakken we dan één teamtaak uit, en dat zetten we centraal.” Trainers die tegen iets aanlopen, krijgen van hem geen kant-en-klare oplossing, maar een voorbeeld om mee te werken. “Ik kan een vorm wel naar ze sturen, alleen de training is nooit hetzelfde als wanneer ik hem zelf zou geven. Het doel is dan ook anders.” Toch vinden vooral de trainers van de selectieteams het interessant om zijn eigen trainingsdatabase te zien. Plezier staat voor hem voorop, gevolgd door technische vaardigheid: balcontrole, en een actie durven maken. Voor de niet-selectieteams stuurt hij wekelijks een eigen techniekvorm naar de ouders, zoals een dribbelparcours of een oefening in kappen en draaien.

Rijnenberg legt dezelfde nadruk op autonomie, maar dan voor de kinderen zelf. “Kinderen moeten niks. Het enige wat ze moeten, is zich gedragen. We reageren niet op scheidsrechters, op trainers, op tegenstanders.” Fouten rekent hij de kinderen niet aan. “We hebben geen waardeoordeel over het rendement van een actie, maar over de potentie ervan.”

Verschillende antwoorden op dezelfde Cruijff-quote

Beide opleiders kregen tijdens de gesprekken dezelfde uitspraak van Johan Cruijff voorgelegd: dat je spelers tot de Onder 13 vooral lekker moet laten voetballen, zonder het te ingewikkeld te maken. Rijnenberg herkent zich daar volledig. “Winnen of verliezen maakt niet uit. Het gaat om de ontwikkeling van die kinderen.” Van Loon nuanceert het vanuit zijn ervaring bij ADO. “Die discussie heb ik ook weleens gehad. Maar als ik dat zo deed tegen Ajax, werd ik 40 of 50-0 van de mat gespeeld. Het is wel belangrijk dat spelers bepaalde basisdingen weten, zoals hoe je de eerste druk kan uitspelen of een moment van scoren kiest.” Ze niet overspoelen met informatie, benadrukt hij daarbij wel. “Je moet ze een of twee dingen meegeven en daar vooral op coachen

Van der Heijden keerde na jaren terug bij KMD en pakte bijna de titel

0

Daan van der Heijden (24) is middenvelder van KMD, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt.

Van der Heijden begon bij SVH waar hij met vrienden voetbalde. Na vier jaar stapte hij over naar het veel hoger spelende Haaglandia in Rijswijk. Toen die club na zijn eerste jaar in de C failliet ging, moesten de spelers verkassen.

Via een klasgenoot kwam hij terecht bij KMD, waar hij een leuk jaar in de C1 speelde, met een goede trainer en veel vriendschappen, al voelde het niveau als een flinke stap terug vergeleken met Haaglandia. Na een jaar vertrok hij naar Westlandia, waar hij twee seizoenen voetbalde.

Daarna trainde hij mee met het eerste van KMD, maar voelde zich als achttienjarige ongemakkelijk tussen de dertigers. Via een voetbalschool belandde hij bij Quick. Hij speelde er twee seizoenen Onder 23 op het hoogst mogelijke niveau, en trainde geregeld mee met het eerste. Uiteindelijk raakte hij bekneld tussen beide niveaus. “Op zaterdag met Onder 23 naar Eindhoven, en dan zondag de hele dag mee met het eerste om negentig minuten op de bank te zitten. Daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee.” Zelf besloot hij te vertrekken, terug naar KMD.

Inmiddels vierde seizoen

Dit is zijn vierde seizoen in het eerste van KMD, op de controlerende middenveldpositie. De eerste twee jaar kampte Van der Heijden met blessures, maar vorig seizoen speelde hij blessurevrij alles. Een directe nieuwe stap hogerop zag hij na één goed seizoen nog niet zitten. “Ik wil eerst wat meer ervaring in mijn rugzak hebben. De derde klasse wordt soms ook onderschat. Er zitten echt wel sterke ploegen bij.”

Van nul punten naar tweede plek

Vorig seizoen leverde KMD een bijzondere prestatie. Na drie verliespartijen op rij, onder meer een pijnlijke 1-4 thuis tegen Westlandia, leek het een lastig seizoen te worden. Het team krabbelde op, won vervolgens vijf wedstrijden op rij en later nog eens zes achter elkaar, en eindigde alsnog tweede. Zes punten achter kampioen Westlandia. “Dat is wel bijzonder, om zo slecht te beginnen en alsnog tweede te worden.”

Doordat Westlandia zaterdag na dat seizoen stopte te bestaan, kwam er een extra promotieplek vrij in de nacompetitie, waarvoor KMD zich plaatste. De halve finale, thuis tegen Berkel, werd echter een drama. Door blessures ontbraken vier, vijf vaste basisspelers, waaronder de aanvoerder. Van der Heijden moest daardoor noodgedwongen van het middenveld naar de verdediging schuiven. Na een gelijkwaardig eerste kwartier viel KMD snel uit elkaar, kreeg ook nog een rode kaart, en ging met 6-0 onderuit. “Niet mijn beste wedstrijd. Geen directe fout, maar gewoon niet het niveau wat ik normaal aantik.”

Over de sfeer bij KMD is Van der Heijden positief. Op donderdagavond blijft de selectie vaak samen hangen bij Europees voetbal of interlands van Oranje, en na een zaterdagse zege volgt een feestje in de kleedkamer. “Voor de teamsfeer is dat top.” Voor dit seizoen hoopt hij de prestatie van vorig jaar te overtreffen. “We bekijken het van wedstrijd tot wedstrijd, en kijken dan wel waar het schip strandt.”

Kortekaas ziet Maasdijk eindelijk promoveren naar de derde klasse

0

Xander Kortekaas (50) gaat binnenkort zijn derde jaar in als voorzitter van Maasdijk. Hij kwam er via een omweg. Als kind voetbalde hij er, daarna verdween hij jarenlang uit beeld tot zijn eigen zoons begonnen te voetballen. Inmiddels staat hij aan het roer van een club die dit jaar na lang wachten weer in de derde klasse speelt.

Kortekaas begon op zijn zesde bij Maasdijk. Hij doorliep de jeugd tot ongeveer zijn twaalfde. Toen hij zijn werk serieus begon te nemen, botste dat met de wedstrijden op zaterdagochtend. “Ik ben er achteraf helaas vanaf gegaan. Als ik nu terugkijk en zie hoe de jeugd met elkaar omgaat binnen zo’n club, vind ik het jammer dat ik toen gestopt ben. Maar ja, achteraf is het altijd makkelijk praten.”

Helemaal weg uit het voetbal was hij nooit. Op zijn zestiende speelde Kortekaas een jaar of twee zaalvoetbal bij Westlandia. Later volgden jaren zaalvoetbal met vrienden op zondag, en een tijdje met een vriendenteam bij Lyra. Pas toen zijn zoons gingen voetballen, kwam hij weer dichter bij een club. De oudste begon in 2010. Ongeveer twee jaar later kwam er een plek vrij in de Westlandse 7 tegen 7-competitie voor spelers van 35 jaar en ouder. “Die plek zou eerst naar een team van Lyra gaan. Maar ik stond zowel bij Maasdijk als bij Lyra ingeschreven, en Maasdijk was de enige Westlandse vereniging die nog niet vertegenwoordigd was. Toen zei Lyra: misschien is het leuker als je een team opricht via Maasdijk.”

Aandringen tot hij ja zei

Bestuurlijk deed hij daarvoor niets. Wel raakte hij steeds meer betrokken. Zijn vrouw draaide bardiensten, hij hielp bij trainingen en stond vaak langs de lijn. Toen de vorige voorzitter wilde stoppen, vroeg die Kortekaas om het over te nemen. “Mijn eerste reactie was: nee, dat is niks voor mij. Maar als ze het maar lang genoeg blijven vragen, ga je toch twijfelen en er nog eens goed over nadenken. Er moet iemand zijn die het doet.” Het kwam bovendien beter uit dan een paar jaar eerder. Een gesprek met de nieuwe jeugdvoorzitter, Martin de Zeeuw, gaf de doorslag. Die was enthousiast over zijn kandidatuur. Iets meer dan twee jaar geleden werd Kortekaas voorzitter.

Het bevalt hem meer dan goed. Wat hem het meest raakt, is het sociale karakter. “Er zijn veel vrijwilligers bij betrokken. En er komen op zaterdag veel mensen naar de wedstrijd van het eerste kijken. Zij kijken de hele week al hiernaar uit. Deze supporters hebben misschien niet eens eigen kinderen in dit team spelen en toch zijn ze met hen begaan. Dat besef ik nu pas, nu ik het van zo dichtbij meemaak. Als er verloren wordt, balen ze. Als er gewonnen wordt, zijn ze heel erg blij.” Juist bij een kleine dorpsclub vindt hij dat de kracht. “Iedereen kent elkaar, en heel veel mensen doen er iets voor. Zo’n club heeft echt een functie in de maatschappij.”

In zijn eerste jaar keken hij en De Zeeuw vooral rond. Er bleek weinig te repareren. “We hebben een gezonde club die al jaren goed gerund wordt. Het goede werk is al door anderen afgeleverd. Ik kan op die basis verder.” Wel pakte hij enkele zaken aan. De digitalisering moest bijgewerkt worden en taken die bij één persoon lagen, zoals die van de penningmeester, worden nu zoveel mogelijk door een commissie gedaan.

De basis voor het succes werd zeven jaar geleden gelegd. Maasdijk was toen net gedegradeerd naar de vierde klasse. In plaats van spelers van buiten te halen, koos de club bewust voor de eigen jeugd. Inmiddels bestaat de Maasdijkse selectie grotendeels uit spelers die vanuit de eigen jeugd zijn gekomen of graag voor de Maasdijk willen voetballen. Toen telde de club zo’n dertig selectiespelers, nu zijn dat er meer dan zestig, verdeeld over drie elftallen. Kortekaas wil er geen eer voor opeisen. “Het is niet doordat ik hier nu zit dat het gebeurt. Ik ga verder op de weg die is ingezet.”

Wat hij zelf toevoegt, zijn vooral de details. Het clubgebouw moest geverfd, op sommige plekken verbouwd. Ook komt er een ruimte waar trainers wedstrijden kunnen nabespreken en analyseren aan de hand van camerabeelden die tijdens de wedstrijd opgenomen zijn. “Je ziet ze tegenwoordig overal staan, die camera’s. Daar proberen wij in mee te gaan, en we willen er ook een plek voor creëren waar je instructies en nabesprekingen goed kunt terugkijken.” Grote plannen zijn er voorlopig niet. “Het afgelopen jaar is er veel gedaan, volgend jaar wordt het misschien weer wat rustiger. We willen gewoon handhaven in de derde klasse en er een leuk voetbalseizoen van maken.” Zelf denkt Kortekaas aan maximaal twee termijnen van drie jaar. “Dan moet er iets staan waar een ander weer makkelijk op verder kan bouwen.”

Rien Mostert

Een beladen onderdeel van het afgelopen jaar was het overlijden van Rien, erelid en trouwe supporter bij de club. “Wekelijks schreef hij zijn zogeheten mijmeringen, een mail die door de hele club werd gelezen. Als het goed ging, kreeg iedereen te horen dat ze zo zouden mee kunnen draaien in de Champions League. Verloren we, dan stond het er duidelijk in hoe slecht er was gespeeld. Rien keek er al jaren naar uit dat de club terug zou keren in de derde klasse. Dit jaar is dat eindelijk gelukt. Aan de ene kant is het mooi dat we dit bereikt hebben. Tegelijkertijd is het jammer dat Rien dit niet meer heeft mogen meemaken.”

Na de uitvaart vond het samenzijn in de kantine van vv Maasdijk plaats. Dit was een wens van Rien en zijn familie. Kortekaas sprak namens de club. “Het zijn niet de makkelijkste momenten. Maar het is wel mooi dat we dat voor hem konden doen, zeker met de familie erbij, die het enorm waardeerde.”

Met schuiten naar Verburch

Een stuk vrolijker was de promotie naar de derde klasse. Drie jaar op rij speelde Maasdijk nacompetitie zonder dat het lukte om te promoveren. Dit was de vierde keer. Het werd steeds spannender, want de promotie leek elk jaar dichterbij te komen. “Deze kwam als geroepen. We zaten er zo dichtbij, het was nog één wedstrijd.” Alles werd uit de kast gehaald om de ploeg te steunen. Op veilingschuiten voeren supporters met Maasdijkse vlaggen, rood en zwarte rookpotten en muziek naar Verburch. “We hadden zes boten. Het was ongeveer anderhalf uur varen voordat we aankwamen. Dat is in heel korte tijd geregeld. Als dat dan lukt, ben je best trots. En als we dan ook nog winnen, maakt dat het compleet. Dit was een dag om nooit te vergeten.”