Home Blog Pagina 2

De trainer en vrijwilliger: bouwen aan de toekomst van de vereniging

Naast zijn rol als speler is Capelle ook actief als jeugdtrainer en vrijwilliger binnen Slikkerveer. Samen met Stanley van der Tol traint hij het team O10-1, dat uitkomt op het hoogste niveau in deze leeftijdscategorie. Voor Capelle is deze rol minstens zo belangrijk als zijn eigen voetbalcarrière.

Zijn motivatie om trainer te worden komt voort uit zijn eigen jeugd. Hij had het geluk trainers te hebben die niet alleen oog hadden voor prestaties, maar ook voor het creëren van een hecht vriendenteam. Die aanpak heeft een blijvende indruk op hem gemaakt. Nu probeert hij dezelfde waarden over te brengen op de volgende generatie spelers.

Binnen het team staat plezier centraal. Capelle vindt het belangrijk dat kinderen niet alleen beter worden als voetballer, maar ook het verenigingsleven leren kennen. Dat blijkt uit de activiteiten rondom wedstrijden en trainingen. Zo blijven spelers na een ochtendwedstrijd vaak hangen om ’s middags naar het eerste elftal te kijken en zelf nog een balletje te trappen. Ook bij activiteiten zoals carnaval en zomerkampen is het team steevast volledig aanwezig.

Sportief gezien speelt het team op een hoog niveau, met wedstrijden tegen gerenommeerde jeugdteams van onder andere Sparta, Feyenoord en Excelsior Maassluis. Dat biedt de spelers de kans om zich optimaal te ontwikkelen. Capelle spreekt vol enthousiasme over deze talentvolle lichting en ziet de toekomst van Slikkerveer dan ook met vertrouwen tegemoet.

Een concreet voorbeeld van die ontwikkeling was een recente wedstrijd tegen Sparta O9, het team van oud-prof Nathan Rutjes. Dergelijke wedstrijden laten zien dat de jeugdopleiding van Slikkerveer zich uitstekend kan meten met grotere clubs, iets waar Capelle zichtbaar trots op is.

Zijn betrokkenheid bij de vereniging gaat verder dan alleen trainen. Capelle zet zich ook in als organisator van activiteiten. Zo organiseert hij in april voor de tiende keer de voetbalkoppelquiz, een evenement dat inmiddels een vaste plek heeft binnen de vereniging. Zelf nam hij ook deel aan het Nederlands Kampioenschap Voetbalquiz in Maassluis, wat zijn passie voor de sport nog eens onderstreept.

Voor Capelle is zijn inzet als trainer en vrijwilliger een logische stap. Hij wil iets terugdoen voor de club die hem zoveel heeft gegeven. Die wederkerigheid vormt de kern van het verenigingsleven bij Slikkerveer.

Ook buiten het voetbal is Capelle actief. In het dagelijks leven is hij zelfstandig ondernemer en ondersteunt hij bedrijven bij hun digitale ontwikkeling, met name binnen de bibliotheeksector. Toch blijft Slikkerveer de plek waar alles samenkomt: sport, vriendschap en betrokkenheid.

Daarnaast blijft Slikkerveer zich ontwikkelen. Zo komt er een nieuw kunstgrasveld ter vervanging van een bestaand grasveld. Dit moet zorgen voor extra trainingscapaciteit, iets waar veel teams reikhalzend naar uitkijken.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

SV Bolnes en The Motivated Academy bundelen krachten op Sportpark Bolnes

SV Bolnes heeft een belangrijke stap gezet in haar maatschappelijke rol. De club is een langdurige samenwerking aangegaan met The Motivated Academy (T.M.A.), met als doel om via sport kwetsbare jongeren en volwassenen beter te laten participeren in de samenleving.

Vastgelegd in een convenant

De samenwerking is vastgelegd in een convenant voor onbepaalde tijd en richt zich op het bieden van perspectief aan onder meer schoolverlaters, migranten en ex-gedetineerden. Sport speelt daarin een centrale rol. Door middel van clinics, trainingen en begeleidingstrajecten wil T.M.A. deelnemers helpen bij het ontwikkelen van structuur, discipline en zelfvertrouwen — kwaliteiten die ook buiten het veld van grote waarde zijn.

Sport als springplank

Om de sportactiviteiten verder vorm te geven, heeft T.M.A. een aparte sporttak opgezet: T.M.A.R. Deze organisatie gaat zich richten op het aanbieden van laagdrempelige sportactiviteiten voor jong en oud in Bolnes en omgeving. Daarmee wordt de drempel om te bewegen én mee te doen in de maatschappij bewust zo laag mogelijk gehouden.

Gezamenlijke activiteiten in Bolnes

Op Sportpark Bolnes zullen de komende tijd diverse gezamenlijke activiteiten plaatsvinden. Denk aan trainingen, evenementen en vrijwilligersprojecten. De invulling daarvan gebeurt in nauw overleg tussen de betrokken partijen. Ook op het gebied van communicatie zoeken SV Bolnes en T.M.A. nadrukkelijk de samenwerking, onder meer via online kanalen.

Bestaande band krijgt vervolg

De samenwerking tussen beide partijen komt niet uit de lucht vallen. Binnen de jeugdopleiding van SV Bolnes wordt al jaren samengewerkt met T.M.A. Met de geplande komst van een kunstgrasveld en bredere ontwikkelingen op het sportpark, was dit volgens beide organisaties hét moment om de samenwerking officieel te bekrachtigen en verder uit te bouwen.

Breder maatschappelijk netwerk

Naast SV Bolnes en T.M.A. is ook Alleenjijbepaalt actief op Sportpark Bolnes. Deze organisatie, verbonden aan het Gemini College Ridderkerk, biedt jongeren tussen de 10 en 18 jaar een gestructureerde vrijetijdsbesteding. Via sporten als voetbal, basketbal en honkbal werken jongeren aan hun ontwikkeling, bouwen ze vriendschappen op en vergroten ze hun zelfvertrouwen. Landelijk is Alleenjijbepaalt inmiddels uitgegroeid tot een netwerk met honderden scholen, verenigingen en gemeenten.

Sportpark met maatschappelijke betekenis

Met de intensievere samenwerking tussen de verschillende partijen ontwikkelt Sportpark Bolnes zich steeds meer tot een plek waar voetbal en maatschappelijke betrokkenheid samenkomen. Een omgeving waar prestaties op het veld hand in hand gaan met persoonlijke groei — en waar iedereen de kans krijgt om mee te doen.

Klik op SV Bolnes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Bolnes voor meer informatie over de club.

Rust, vertrouwen en resultaat: het succesrecept van Edwin de Koning

Voor wie Edwin de Koning binnenhaalt, is één ding zeker: hij komt niet voor even. De 58-jarige trainer uit Rhoon staat bekend om zijn loyaliteit en lange dienstverbanden. In een tijd waarin trainers vaak komen en gaan, is zijn loopbaan juist opvallend stabiel. Met tien jaar bij VV Rhoon, tien jaar bij VV Hellevoetsluis en vijf jaar bij VV Smitshoek, is hij inmiddels bezig aan zijn eerste seizoen bij vierde divisionist VV Heerjansdam, en ook daar voelt hij zich zichtbaar op zijn plek.

De Koning zit inmiddels in zijn 26e jaar als hoofdtrainer, maar zijn roots liggen op het veld. Als jeugdspeler doorliep hij de opleiding van Excelsior Rotterdam en schopte hij het zelfs tot drie wedstrijden in het betaalde voetbal. Opvallend detail: hij was keeper, ondanks zijn bescheiden lengte. Met een glimlach zegt hij daar zelf over: “Ik zeg altijd dat ik één meter veertig ben en dus wel levensgevaarlijk moest zijn.”

Na zijn actieve carrière bleef hij het spel trouw. Via clubs als Unicum en Abbenbroek belandde hij uiteindelijk weer bij zijn thuisbasis Rhoon. Daar groeide hij uit tot trainer en clubman pur sang. “Bij Rhoon ligt wel mijn basis,” vertelt hij. “Mijn vader was daar bestuurder en als vijfjarig jongetje ging ik al mee naar de club.” Zijn verbondenheid werd later bekroond met een erelidmaatschap, en zelfs de supportersgroep de Kingside, die zijn naam draagt.

In 2010 maakte De Koning de overstap naar Hellevoetsluis, waar hij opnieuw tien jaar bleef. “Daar heb ik een fantastische tijd gehad en ook Hellevoetsluis is zeker mijn club geworden.” Vervolgens leidde zijn pad naar Smitshoek, waar hij vijf succesvolle jaren kende. Over dat begin vertelt hij met lichte verbazing: “Ik ben door Simon Kelder gebeld of ik openstond voor een oriënterend gesprek. Dacht nog dat ik in de maling werd genomen, maar het was hem echt.”

Nu, bij Heerjansdam, lijkt alles samen te komen. In zijn eerste seizoen trof hij een leergierige selectie. “Het is mijn eerste jaar bij Heerjansdam en ik trof een leuke, uitgebalanceerde groep aan.” Hij bouwde voort op bestaande speelprincipes en voegde daar zijn eigen accenten aan toe. Het resultaat mag er zijn: een indrukwekkende reeks van zeventien wedstrijden zonder nederlaag.

Toch draait het volgens De Koning niet alleen om resultaten. Zijn ontwikkeling als trainer is minstens zo belangrijk. “Ik merk als trainer dat ik wel rustiger en relaxter wordt naar mijn spelers toe.” Waar hij in zijn beginjaren sneller ingreep, kiest hij nu voor stabiliteit en vertrouwen. Die aanpak werpt zijn vruchten af: de ploeg staat als een geheel en spelers weten precies wat ze aan elkaar hebben.

Ambities zijn er ook. Waar vooraf 40 punten het doel was, werd dat halverwege het seizoen bijgesteld naar 50, een grens die inmiddels al bijna bereikt is. Toch kijkt De Koning verder. “Die tweede plek is iets dat ik zelf als trainer graag wil halen.” Voor een club die uit de onderste regionen van de vierde divisie komt, zou dat een opmerkelijke prestatie zijn.

Naast het voetbal is De Koning actief als teammanager Evenementen, Schoolsport en Sportcoaches bij het Sportbedrijf Rotterdam, waar hij leiding geeft aan 25 medewerkers. Ook daar draait alles om ontwikkeling, plezier en samenwerking. “Ik ben vooral bezig met mensen te ontwikkelen, laten groeien en motiveren.”

Zijn filosofie is helder en consistent, zowel binnen als buiten het veld. “Ik zal als trainer nooit dingen opeisen. Alle credits voor de groep. Ik ben er voor de spelers en niet andersom.”

Misschien is dat wel de kern van zijn succes: een trainer die niet op de voorgrond hoeft te staan, maar juist het beste in anderen naar boven haalt, en daar zelf zichtbaar van geniet.

Klik op VV Heerjansdam voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Heerjansdam voor meer informatie over de club.

Jeugd van Rijnmond Hoogvliet Sport in de lift: groei, plezier en ambitie hand in hand

De jeugdafdeling van Rijnmond Hoogvliet Sport zit duidelijk in de lift. Waar de club tijdens de coronajaren nog een terugval kende, is er inmiddels weer sprake van groei, energie en ambitie. Twee mensen die dat van dichtbij meemaken zijn Nick Meivogel (38) en Frank Sparreboom (67), beiden nauw betrokken bij de jeugd.

Nick, in het dagelijks leven werkzaam bij Samskip als global head of finance en accounting, rolde via zijn kinderen het vrijwilligerswerk in. “De jeugd bij Rijnmond HS is groeiende en bloeiende,” stelt hij. “Mijn kind wilde gaan voetballen en zo ben ik begonnen als trainer van de JO8-3. Die kinderen begonnen allemaal net en het was enorm leuk om ze spelenderwijs dingen te leren.”

Wat begon als training geven, groeide al snel uit tot meer betrokkenheid bij de club. “Ik zag Frank hier bijna dagelijks rondlopen om alles in goede banen te leiden. Toen ben ik hem gaan helpen.” Frank, zelf een ervaren clubman met een rijk voetbalverleden, vult aan: “Het was wel leuk, want Nick heeft ook een verleden bij Sparta Rotterdam. Dat zeg ik dan ook tegen de kinderen. Die vinden dat natuurlijk geweldig.”

De jeugdafdeling is inmiddels breed opgezet, met teams in meerdere leeftijdscategorieën. Op dit moment is de O16 de oudste groep, maar het doel is om uiteindelijk alle lichtingen volledig te bezetten. Opvallend is dat er ook gemengde teams zijn. “In de O16 staat een stel voor de groep en die doen het supergoed,” vertelt Nick. Zelf traint hij de O12-2, waar ook een meisje deel van uitmaakt. “Die doet het heel erg goed.”

Niet alleen in de breedte groeit de club, ook het niveau stijgt. Meerdere jeugdteams spelen inmiddels op hoog niveau, waaronder twee O14-teams in de eerste klasse. “Die worden echt steeds beter en doen het prima,” aldus Nick. De doorstroming naar de senioren krijgt eveneens vorm: “De trainer van het eerste heeft de O16 bekeken en heeft direct vier jongens gevraagd om met het eerste mee te gaan trainen. Dat is voor die gasten natuurlijk een geweldige ervaring.”

Een belangrijke factor in die ontwikkeling is de betrokkenheid van het eerste elftal bij de jeugd. Volgens Nick speelt trainer Michael van der Velde daarin een grote rol. Spelers van het eerste zijn vaker aanwezig op de club en tonen interesse in de jeugdteams, wat zorgt voor verbinding en motivatie.

De club kenmerkt zich door diversiteit, iets waar Nick trots op is: “Rijnmond Hoogvliet is een afspiegeling van de Rotterdamse samenleving. Het is heel divers en dat werkt uitstekend bij ons.” Alles draait daarbij op vrijwilligers. “Alle jeugdtrainers doen dit in hun vrije tijd. Ze krijgen geen vergoeding, maar wel waardering en bijvoorbeeld een trainingspak.”

Om de kwaliteit te waarborgen, investeert de club in ontwikkeling. Zo is de KNVB-cursus Jeugd Voetbal Coach geïntroduceerd, al was de belangstelling zo groot dat niet iedereen kon deelnemen. Daarnaast is er op zondag de Star academie actief op het complex, wat zorgt voor extra aanwas van jeugdleden.

Binnen de jeugdopleiding staan normen en waarden centraal. Frank geeft een duidelijk voorbeeld: “Wij zijn direct het gesprek met een ouder aangegaan toen die iets riep naar een tegenstander. Dit willen wij niet in onze club hebben.” Die aanpak wordt ook door anderen gewaardeerd, bleek uit complimenten van de tegenpartij.

plezier blijft uiteindelijk de belangrijkste drijfveer. “Het winnen heeft niet de hoogste prioriteit,” benadrukt Nick. “We willen spelers beter maken en dat ze met plezier voetballen.” Ouders worden daar actief in meegenomen, onder andere via bijeenkomsten aan het begin van het seizoen.

Met een zevenkoppig bestuur en duidelijke structuur kijkt de club vooruit. “Als we dit vasthouden, is de sky the limit,” besluit Nick enthousiast.

Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Rijnmond Hoogvliet Sport voor meer informatie over de club.

Zonder jeugd geen toekomst: Erwin Dooremalen bouwt aan fundament bij RVVH

Bij RVVH draait het niet alleen om prestaties op zaterdag, maar vooral om de lange termijn. Trainer Erwin Dooremalen (40) is daar een uitgesproken voorbeeld van. Als trainer van de O14-1 werkt hij al jaren aan de ontwikkeling van jonge spelers, met een duidelijke overtuiging: zonder sterke jeugdopleiding bestaat er geen toekomst voor het eerste elftal.

Dooremalen, geboren en getogen in Crooswijk, kwam via zijn schoonfamilie in 2008 terecht bij de club uit Ridderkerk. Hoewel hij zelf nooit in competitieverband voetbalde en zijn sportieve achtergrond vooral in judo en karate ligt, groeide zijn betrokkenheid bij RVVH gestaag. Inmiddels is hij al zes jaar actief als trainer binnen de jeugdopleiding.

Zijn trainersloopbaan begon bescheiden bij de voetbalschool, waar hij als begeleider instapte toen zijn jongste zoon begon met voetballen. Via rollen als teambegeleider en trainer bij verschillende jeugdteams werkte hij zich stap voor stap op. Uiteindelijk kwam hij terecht bij de O13-selectie, waar hij de kans kreeg om met talentvolle spelers te bouwen aan de toekomst van de club. Na het volgen van een KNVB-cursus werd zijn rol verder geprofessionaliseerd.

Met zijn huidige lichting begon Dooremalen onderaan de ladder. In de O13-3, spelend in de tweede klasse en met relatief jonge spelers, lag de nadruk op ontwikkeling. De overstap naar het grote veld bracht aanvankelijk fysieke uitdagingen met zich mee, maar leverde vooral waardevolle leerervaringen op. Die aanpak betaalde zich een seizoen later uit: als O13-1 werd het team ongeslagen kampioen in de tweede klasse.

De daaropvolgende jaren zette de ploeg verdere stappen. In de eerste klasse eindigde het team tweemaal als tweede, waarna promotie naar de hoofdklasse volgde. Dit seizoen laat een wisselend beeld zien, met een tweede plaats in de eerste fase, een middenmootpositie in de tweede fase en momenteel een derde plaats in de derde fase. Een recente remise tegen een tegenstander die eerder ruim werd verslagen, kostte het team de kans op een kampioenschap.

Komend seizoen schuift de groep door naar de O15-1, waarbij Dooremalen zijn spelers blijft volgen. Binnen de selectie is al gebleken dat talent zich ontwikkelt: een speler maakte de overstap naar een club op divisieniveau, terwijl een ander proeftrainingen afwerkte bij grotere verenigingen. Tegelijkertijd blijft spelplezier een belangrijke factor binnen de groep.

Wat deze lichting bijzonder maakt, is de onderlinge band. Veel spelers kennen elkaar al sinds de voetbalschool en vormen een hechte vriendengroep. Dooremalen besteedt dan ook veel aandacht aan het groepsproces. Binnen het team is ruimte voor verschillende persoonlijkheden, maar er wordt actief gestuurd op respect en samenwerking.

In de begeleiding staat hij er niet alleen voor. De trainingen worden ondersteund door een oud-speler van het eerste elftal, die zich richt op de spitsen, terwijl de club ook structureel keeperstraining aanbiedt. Deze gezamenlijke aanpak sluit aan bij de bredere visie van RVVH, waarin de ambitie is om selectieteams op divisieniveau te laten acteren.

De ontwikkeling van de jeugdopleiding heeft de afgelopen jaren een duidelijke impuls gekregen. Waar er eerder minder structuur was, is nu sprake van groei en organisatie. Volgens Dooremalen is dat essentieel voor de club: de breedte en kwaliteit van de jeugd bepalen uiteindelijk het niveau van de seniorenselecties.

Naast zijn rol als trainer is Dooremalen werkzaam als rayonmanager in betonmaterialen. Toch ligt een groot deel van zijn vrije tijd op het voetbalveld. Voor hem is RVVH meer dan een club: het voelt als een gemeenschap waarin familie, vrijwilligers en spelers samenkomen.

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

Tussen koffie en klussen: de onderhoudsploeg van Rijsoord

Wie op maandagochtend bij VV Rijsoord binnenstapt, treft direct een levendige bedoening. In het jeugdhonk verzamelt zich een groep mannen die samen de onderhoudsploeg vormt. Het geroezemoes is niet te missen; gesprekken lopen door elkaar heen en het weekend wordt uitgebreid doorgenomen. Niet alleen het resultaat van het eerste elftal van Rijsoord passeert de revue, ook het betaalde voetbal komt uitgebreid aan bod. De toon is los, de sfeer vertrouwd, een typisch begin van een werkdag voor deze hechte groep vrijwilligers.

Aanspreekpunt van de onderhoudsploeg is Wim Vaandrager. Hij is al jarenlang een bekend gezicht binnen de club. Sinds 1998 is hij betrokken bij Rijsoord, toen zijn oudste zoon er ging voetballen. Wat begon als teamleiderschap groeide al snel uit tot een langdurige rol binnen de organisatie. In 2000 werd hij wedstrijdsecretaris bij de jeugd, een functie die hij twintig jaar vervulde. Sinds 2020 is hij actief als wedstrijdsecretaris bij de senioren.

Na zijn pensionering in 2022 sloot Wim zich aan bij de onderhoudsploeg. Daarmee werd hij onderdeel van een groep die grotendeels bestaat uit pensionado’s, mannen die vaak al jarenlang betrokken zijn bij de club. Twee keer per week komen zij bij elkaar om het terrein op orde te houden en uiteenlopende werkzaamheden uit te voeren. Gemiddeld zijn er zo’n tien tot vijftien mensen actief.

De werkzaamheden zijn divers en noodzakelijk om de club draaiende te houden. Afval ruimen langs de velden, het onderhouden van het terrein en de parkeerplaatsen, het schoonmaken van de kantine en het uitvoeren van kleine en grotere klussen: het hoort er allemaal bij. Ook het krijten van de velden wordt door een van de vrijwilligers verzorgd. Ondertussen gaat de technologische vooruitgang ook niet ongemerkt voorbij; de robotmaaier doet zijn werk volledig automatisch. Rijsoord beschikt momenteel over twee grasvelden, al zijn er plannen om één daarvan om te bouwen tot een kunstgrasveld.

Wim zelf heeft ook een voetbalverleden, al ligt dat inmiddels ver achter hem. Hij speelde bij Zwart Wit’28, maar stopte al in de B-junioren. School kreeg voorrang en uiteindelijk leidde dat tot een loopbaan in het bankwezen. Na zijn werkzame leven vond hij opnieuw zijn plek op het sportcomplex, ditmaal niet als speler, maar als vrijwilliger.

De onderhoudsploeg is in de loop der jaren gegroeid. Waar het ooit begon als een kleine groep, staat er nu een stabiel team. Wat hen bindt, is niet alleen de inzet voor de club, maar ook het onderlinge contact. De sfeer is informeel en hecht. Binnen de groep bevindt zich ook ervaring uit het betaalde voetbal, zoals die van scheidsrechter Piet Klootwijk, die nog altijd actief is bij jeugdwedstrijden.

Het karakter van Rijsoord speelt hierin een belangrijke rol. De club ademt een dorpsgevoel, ondanks de ligging binnen Ridderkerk. Veel mensen kennen elkaar en dat zorgt voor een sterke betrokkenheid. Er is enige rivaliteit met RVVH, maar met clubs als Slikkerveer en Bolnes is die minder aanwezig.

Voor Wim is de club een dagelijks onderdeel van zijn leven. Of hij nu bezig is met het wedstrijdsecretariaat of met onderhoudswerkzaamheden, zijn betrokkenheid is groot. De werkdagen beginnen steevast met een kop koffie, vaak gevolgd door nog één. Daarna gaat de ploeg aan de slag, met tussendoor ruimte voor nog een ‘bakkie’. Rond het middaguur zit het werk er meestal op en keert iedereen weer huiswaarts.

De inzet van de onderhoudsploeg blijft niet onopgemerkt. Vanuit het bestuur is er veel waardering en de onderlinge contacten zijn goed. Het is een samenwerking die essentieel is voor het functioneren van de club. Achter de schermen, tussen koffie en klussen, zorgt deze groep ervoor dat alles bij Rijsoord blijft draaien.

Een diepe buiging voor de onderhoudsploeg bestaande uit Albert Bazen, Alfred Verhoef, Jan van Gerwen, Piet Klootwijk, Arend Hollemans, Wim Vaandrager, Mari Vrijhof, Cees van der Steen, Willem Toet, Ger van der Wulp, Jan Pol, Wim Velthuizen en Pieter van der Meulen.

Klik op VV Rijsoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rijsoord voor meer informatie over de club.

Afscheid van een icoon: Joey Jongman (Barendrecht): “Ik kom niet meer terug in de voetballerij”

Sommige spelers verdwijnen geruisloos van het toneel. Geen groot afscheid, geen schijnwerpers, maar een laatste fluitsignaal dat vooral persoonlijk voelt. Voor Joey Jongman nadert dat moment. 36 jaar oud, na een lange loopbaan op het hoogste amateurniveau, zet de middenvelder van Barendrecht een punt achter zijn voetbalcarrière. Geen terugkeer in een lager elftal, geen rol als trainer, het is goed zo.

Zijn verhaal begint in Rotterdam, maar krijgt al snel vorm in Spijkenisse, waar hij opgroeit en voor het eerst tegen een bal trapt bij Hekelingen. Al vroeg valt zijn talent op. In de E-jeugd wordt hij opgepikt door Feyenoord, waar hij vier jaar deel uitmaakt van een uitzonderlijk sterke lichting. Hij speelt daar samen met onder anderen Leroy Fer, Georginio Wijnaldum, Kaj Ramsteijn, Miquel Nelom en Garry Rodrigues. Een team dat niet alleen barst van het talent, maar ook kampioen wordt en symbool staat voor een generatie die later op hoger niveau doorbreekt.

Maar voetbal is niet alleen een kwestie van talent. Soms beslist de realiteit anders. Bezuinigingen bij Feyenoord zorgen ervoor dat complete jeugdteams verdwijnen. Jongman, die nog geen toezegging had gekregen, moet vertrekken. Het is een moment dat zijn droom om profvoetballer te worden hard raakt. De nasleep is voelbaar: motivatieproblemen, zoekende jaren en, zoals hij zelf erkent, een periode waarin hij niet altijd het maximale uit zichzelf haalde.

Terug in Spijkenisse hervindt hij langzaam zijn weg. Hoewel hij aanvankelijk niet direct op het hoogste niveau speelt, blijft zijn potentie zichtbaar. Onder trainer Adri Poldervaart krijgt hij de kans om mee te trainen met het eerste elftal. Die stap blijkt cruciaal. Jongman werkt zich omhoog, groeit in zijn rol en wordt uiteindelijk een vaste waarde in het eerste team.

Zijn overstap naar Barendrecht markeert het begin van een lange periode op het hoogste amateurniveau. Wat volgt is een loopbaan die zich kenmerkt door stabiliteit, prestaties en een constante aanwezigheid op het middenveld. Elf seizoenen speelt hij op het hoogste amateurniveau, met daarnaast drie jaar in de derde divisie en promotie naar de tweede divisie in het seizoen 2023-2024.

Tussendoor kiest hij bewust voor een uitstap naar Katwijk, gedreven door de ambitie om kampioen te worden. Het lot beslist anders. In het seizoen 2019-2020 ligt Katwijk op koers voor de titel, maar de competitie wordt stilgelegd door de coronacrisis. Een unieke kans glipt zo uit handen, zonder dat het sportief wordt beslecht.

Terug bij Barendrecht laat Jongman nog altijd zien wat hem zo waardevol maakt. Zijn positiespel, zijn rust aan de bal en zijn vermogen om het spel te verdelen vormen jarenlang de basis van zijn spel. Daar komt zijn specialiteit bij: de vrije trap. Ook in zijn laatste seizoen is hij daarin nog beslissend, met meerdere doelpunten uit standaardsituaties.

Toch is het lichaam uiteindelijk onverbiddelijk. De belasting van trainingen en wedstrijden laat zich steeds nadrukkelijker voelen. Herstel duurt langer, de energie wordt schaarser. In combinatie met zijn maatschappelijke carrière als planmanager in de Rotterdamse haven en zijn rol als vader van een jonge dochter, wordt de afweging steeds duidelijker.

Wat blijft, is een carrière zonder degradaties, een zeldzaamheid op dit niveau, en een speler die jarenlang van constante waarde was. Geen grillige pieken, maar een stabiele lijn. Geen grote woorden, maar daden op het veld.

Na dit seizoen valt het doek. Geen half afscheid, geen terugkeer op een lager pitje. Joey Jongman kiest bewust voor een definitief einde. Een keuze die past bij de speler die hij altijd is geweest: gedreven, eerlijk en zonder concessies.

De velden zullen hem missen, maar zijn verhaal blijft. Een verhaal van talent, tegenslag, zelfreflectie en uiteindelijk een lange, respectabele loopbaan op het hoogste amateurniveau.

Klik op BVV Barendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op BVV Barendrecht voor meer informatie over de club.

Ronald Capelle: verenigingsman op én buiten het veld bij Slikkerveer

De voetballer: trouw, ervaring en liefde voor het spel

Ronald Capelle is met zijn 35 jaar het schoolvoorbeeld van een echte clubman. Al 29 jaar is hij verbonden aan Slikkerveer, een vereniging die voor hem veel meer is dan alleen een voetbalclub. Binnen Slikkerveer draait het niet alleen om prestaties op het veld, maar vooral om betrokkenheid en saamhorigheid. Iedereen draagt op zijn manier bij aan het verenigingsleven, en dat is iets wat volgens Capelle ook wordt verwacht.

Die sterke verenigingscultuur loopt als een rode draad door zijn carrière. Hij speelt nog altijd samen met jongens die hij al sinds de basisschool kent. Zo gaat hij met linksback Mike van Dongen al om sinds de groep 1. Ook de betrokkenheid van families is typerend: ouders die lunches verzorgen voor het eerste elftal en grootouders die hebben geholpen bij de bouw van het clubhuis. Het onderstreept de hechte structuur binnen de vereniging.

Capelle maakte in 2009 zijn debuut in het eerste elftal van Slikkerveer en is daar sindsdien een vaste waarde. Hoewel het exacte aantal wedstrijden niet officieel wordt bijgehouden, schat hij zelf dat hij tussen de 300 en 400 wedstrijden heeft gespeeld. Een indrukwekkend aantal, dat zijn langdurige inzet en loyaliteit aan de vereniging benadrukt.

De afgelopen jaren kende Slikkerveer sportief gezien een stabiele periode, waarin het regelmatig de nacompetitie voor promotie bereikte. Toch strandde de ploeg telkens in die beslissende fase. Vorig seizoen werd zelfs de finale verloren van De Jonge Spartaan met 4-2. Ook dit seizoen begon moeizaam, wat heeft geleid tot een vijfde plaats in de derde klasse G, ondanks dat de ploeg vooraf als titelkandidaat werd gezien. Onder leiding van trainer Gijs Zwaan lijkt het team echter weer in vorm te raken, met een sterke start van de derde periode en uitzicht op een nieuwe kans via de nacompetitie.

Een naar moment in Capelles loopbaan was zijn zware kruisbandblessure, twee jaar geleden. Hij stond een jaar langs de kant en werkte intensief aan zijn herstel. Die periode heeft hem veranderd als speler. Waar hij voorheen bekendstond als een flitsende voetballer, kiest hij nu bewuster zijn momenten en speelt hij met meer inzicht en dosering. Ondanks die aanpassing is zijn motivatie onverminderd groot; hij geniet nog steeds volop van het spel en voelt dat hij nog niet klaar is.

Wat Slikkerveer volgens Capelle onderscheidt, is de nadruk op eigen jeugd. Het eerste elftal bestaat grotendeels uit spelers die zijn opgeleid binnen de vereniging. Toen het team enkele jaren geleden promoveerde, was bijna de volledige selectie afkomstig uit de eigen jeugdopleiding. Daarbij speelt ook mee dat de club geen spelers betaalt. Iedereen betaalt gewoon contributie, wat volgens Capelle zorgt voor een selectie van spelers die bewust kiezen voor de vereniging en de bijbehorende sfeer.

Naast het voetbal is er veel aandacht voor teambuilding. Trainingskampen worden mede door de spelers zelf georganiseerd en vormen een belangrijk onderdeel van het seizoen. Zo reisde het team dit jaar af naar Bilbao en staat voor volgend seizoen Gran Canaria op de planning. Het benadrukt de zelfstandigheid en betrokkenheid binnen de spelersgroep.

Met het vertrek van trainer Gijs Zwaan naar Nieuwerkerk en de komst van Kristian de Oude, momenteel assistent-trainer bij VFC, breekt er bovendien een nieuwe fase aan voor het eerste elftal. Capelle blijft daarin een ervaren kracht binnen de selectie.

De trainer en vrijwilliger: bouwen aan de toekomst van de vereniging

Naast zijn rol als speler is Capelle ook actief als jeugdtrainer en vrijwilliger binnen Slikkerveer. Hij traint samen met Stanley van der Tol het team O10-1, dat uitkomt op het hoogste niveau in deze leeftijdscategorie. Voor Capelle is deze rol minstens zo belangrijk als zijn eigen voetbalcarrière.

Zijn motivatie om trainer te worden komt voort uit zijn eigen jeugd. Hij had het geluk om trainers te hebben die niet alleen bezig waren met prestaties, maar ook met het creëren van een hecht vriendenteam. Die aanpak heeft een blijvende indruk op hem gemaakt. Hij probeert diezelfde waarden nu over te brengen op de volgende generatie spelers.

Binnen het team staat plezier centraal. Capelle vindt het belangrijk dat kinderen niet alleen beter worden als voetballer, maar ook het verenigingsleven leren kennen. Dat uit zich in activiteiten rondom wedstrijden en trainingen. Zo blijven spelers na een ochtendwedstrijd vaak hangen om ’s middags naar het eerste elftal te kijken en zelf nog te voetballen. Ook bij activiteiten zoals carnaval en zomerkampen is het team volledig aanwezig.

Sportief gezien speelt het team op een hoog niveau, met wedstrijden tegen gerenommeerde jeugdteams van onder andere Sparta, Feyenoord en Excelsior Maassluis. Dat biedt de spelers de kans om zich optimaal te ontwikkelen. Capelle spreekt vol enthousiasme over de talentvolle lichting en ziet de toekomst van Slikkerveer dan ook positief tegemoet.

Een concreet voorbeeld van die ontwikkeling is een recente wedstrijd tegen Sparta O9, het team van oud-prof Nathan Rutjes. Dergelijke wedstrijden laten zien dat de jeugdopleiding van Slikkerveer zich kan meten met grotere clubs, iets waar Capelle zichtbaar trots op is.

Zijn betrokkenheid bij de vereniging gaat verder dan alleen trainen. Capelle zet zich ook in als organisator van activiteiten. Zo organiseert hij in april voor de tiende keer de voetbalkoppelquiz, een evenement dat inmiddels een vaste plek heeft binnen de vereniging. Zelf nam hij ook deel aan het Nederlands Kampioenschap voetbalquiz in Maassluis, wat zijn passie voor de sport nog eens onderstreept.

Slikkerveer blijft zich daarnaast ontwikkelen. Zo komt er een nieuw kunstgrasveld bij, ter vervanging van een bestaand grasveld. Dit moet zorgen voor extra trainingscapaciteit, iets waar veel teams reikhalzend naar uitkijken.

Voor Capelle is zijn inzet als trainer en vrijwilliger een logische stap. Hij wil iets terugdoen voor de club die hem zoveel heeft gegeven. Die wederkerigheid vormt de kern van het verenigingsleven bij Slikkerveer.

Ook buiten het voetbal is Capelle actief. In het dagelijks leven is hij zelfstandig ondernemer en ondersteunt hij bedrijven bij hun digitale ontwikkeling, met name binnen de bibliotheeksector. Toch blijft Slikkerveer de plek waar alles samenkomt: sport, vriendschap en betrokkenheid.

Klik op VV Spirit voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Spirit voor meer informatie over de club.

Twee generaties, één missie: Ron en Milan, het kloppend hart van RVVH

In het hart van voetbalvereniging RVVH, ver weg van de schijnwerpers van het veld, speelt zich elke zaterdag een minstens zo belangrijk spel af. In de commissiekamer zorgen Ron Arnold (57) en Milan Lemmen (18) ervoor dat alles op rolletjes loopt. Twee generaties, één gedeelde missie: het verenigingsleven draaiende houden.

Ron is een echte Rotterdammer, geboren in Kralingen, opgegroeid in West en uiteindelijk neergestreken op Zuid. Via zijn kinderen kwam hij terecht bij RVVH, een bewuste keuze. Wat begon langs de lijn, groeide uit tot een jarenlange betrokkenheid. Hij trainde jeugdteams, organiseerde activiteiten zoals de Champions League voor de jongste spelers en probeerde zich zelfs nog aan coördinatiewerk. “Dat was niet mijn ding,” zegt hij daar nuchter over. Zijn plek vond hij uiteindelijk in de commissiekamer, waar hij inmiddels al zo’n negen jaar een vertrouwd gezicht is.

Milan bewandelde een ander pad naar dezelfde plek. Als jeugdspeler kwam hij uit voor onder meer RVVH en Slikkerveer en werd hij zelfs gescout door Feyenoord. Een blessure gooide roet in het eten, waarna hij besloot te gaan fluiten. Via die rol kwam hij in de commissiekamer terecht, en dat beviel goed. Inmiddels is hij daar drie jaar actief en uitgegroeid tot een vaste kracht naast Ron.

Samen vormen ze het kloppend hart van de zaterdagorganisatie. Vanaf zeven uur ’s ochtends staan ze klaar om scheidsrechters en tegenstanders te ontvangen, hen de weg te wijzen naar kleedkamers en velden en ervoor te zorgen dat alles soepel verloopt. Met gemiddeld 18 tot 22 wedstrijden per zaterdag is dat geen kleine opgave. Ron verzorgt daarnaast ook de veld- en kleedkamerindeling, een logistieke puzzel die iedere week opnieuw gelegd moet worden.

Ondanks het leeftijdsverschil is de samenwerking tussen de twee vanzelfsprekend. Humor speelt daarin een belangrijke rol, maar ook hun duidelijke rolverdeling in lastige situaties. Wanneer emoties hoog oplopen en discussies vanuit het veld zich verplaatsen naar de commissiekamer, weten ze precies wat ze moeten doen. Ron is van de de-escalatie: rustig blijven, luisteren en de boel kalmeren. Milan neemt juist de meer directe rol op zich en durft, waar nodig, de grens aan te geven. Juist die combinatie maakt hen een sterk team.

Wat hen drijft? Het contact met mensen. “Het pleasen, een praatje maken, zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft,” zegt Ron. “Het is mij op het lijf geschreven.” Milan is nog zoekende naar wat hij het leukste vindt binnen zijn rol, maar zijn ambitie is duidelijk. Hij wil zich verder ontwikkelen binnen de club en sluit een bestuursfunctie in de toekomst zeker niet uit. Sterker nog: een rol als (jeugd)voorzitter ziet hij over een aantal jaar wel zitten. “Ik zou er niet voor weglopen,” geeft hij aan, al benadrukt hij dat hij niet uit is op het overnemen van iemands positie.

RVVH omschrijven ze als een warme en toegankelijke vereniging, waar iedereen elkaar kent. Tegelijkertijd zien ze ook uitdagingen. Ron merkt dat het respect soms onder druk staat, zowel bij jeugdspelers als ouders. Ook vindt hij het jammer dat de kantine niet altijd goed gevuld is en veel spelers na hun wedstrijd direct vertrekken. Toch blijft de kern overeind: een club waar prestaties en gezelligheid hand in hand gaan.

Waar anderen naar huis gaan, blijven Ron en Milan. Niet voor zichzelf, maar voor de club. Achter elke geslaagde zaterdag staan mensen zoals zij, betrokken, gedreven en altijd bereid om nét dat beetje extra te doen.

Klik op RVVH voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RVVH voor meer informatie over de club.

Meidenvoetbal in de lift bij Smitshoek: hecht team MO12 groeit razendsnel

Sinds vorig seizoen waait er een frisse wind door de meidenopleiding van Smitshoek. Wat begon als een nieuw MO11-team, is inmiddels uitgegroeid tot een hechte en ambitieuze MO12-1. Met sterke begeleiding, een duidelijke visie en vooral veel plezier in het spel timmeren de meiden nadrukkelijk aan de weg.

Bijzonder aan dit team is de betrokken staf. Met maar liefst vier begeleiders – Khalid, Jacco, Olaf en Edwin – krijgt elke speelster de aandacht die ze verdient. Voor Khalid, ondernemer en voormalig speler van onder andere Smitshoek en Barendrecht, begon het avontuur vanuit een persoonlijke motivatie. Zijn dochter Jayda wilde graag voetballen en zo rolde hij het trainerschap in. “Alle trainers hebben dochters in het team. Dat maakt het extra bijzonder,” vertelt hij. Tegelijkertijd is er ook ambitie: “Uiteindelijk willen we doorgroeien naar een situatie met een vaste, gespecialiseerde trainer, net zoals bij de jongensteams.”

De ontwikkeling van het team is indrukwekkend. Waar de meiden in het begin nog wat afwachtend waren, is er in anderhalf jaar tijd een hecht collectief ontstaan. Veel speelsters begonnen ooit op pleintjes, waar ze zich vaak moesten bewijzen tussen de jongens. Die ervaring heeft hen sterker gemaakt, maar bij Smitshoek vonden ze misschien nog wel iets belangrijkers: vertrouwen in elkaar. “Ze gunnen elkaar alles en vechten voor elkaar. Dat is echt de kracht van dit team,” aldus Khalid.

Die teamgeest vertaalt zich ook naar het veld. In het eerste seizoen lag de nadruk vooral op plezier en ontwikkeling. In fase 1 van dit seizoen speelde het team nog tegen andere meidenteams. Alle zeven wedstrijden werden gewonnen, met een indrukwekkend doelsaldo van 66 voor en 9 tegen. In de tweede fase namen de meiden het op tegen jongensteams. Dat bleek een grotere uitdaging, maar ook hier werd knap de eerste plaats behaald. In fase 3 zetten ze opnieuw een stap en kwamen ze uit in de vierde klasse. Een flinke uitdaging, maar één die ze met enthousiasme aangingen. “Ze vinden die weerstand juist leuk. Het motiveert ze om nóg harder te werken,” zegt Khalid trots. Met resultaat: de eerste overwinning in deze klasse is inmiddels een feit.

Opvallend is dat de meiden zich blijven ontwikkelen, zeker nu ze langzaam wennen aan het spelen op een groot veld. Volgend seizoen maken ze de overstap naar de MO13, wat opnieuw een belangrijke stap betekent. “Je ziet dat op een groter veld ineens andere kwaliteiten naar boven komen. Meiden die in kleine ruimtes minder opvallen, komen nu echt tot bloei.”

Ook buiten het veld is de sfeer uitstekend. De speelsters zijn in korte tijd niet alleen teamgenoten, maar ook vriendinnen geworden. Conflicten zijn er nauwelijks en de onderlinge band is sterk. Die positieve dynamiek wordt versterkt door de ouders, die betrokken zijn maar zich respectvol opstellen. “Ze zijn enthousiast, maar laten de coaching echt aan de trainers over. Dat is heel waardevol,” benadrukt Khalid.

Toch ziet hij ook nog ruimte voor verbetering, met name als het gaat om de zichtbaarheid van het meidenvoetbal. “Het verdient meer aandacht. Bij Smitshoek zijn we goed bezig, maar er is nog werk te doen.” Dat blijkt ook uit het aantal meiden op wachtlijsten bij andere clubs. Verhoudingsgewijs ligt dat aantal hoger dan bij de jongens. Volgens Khalid zou de KNVB hier een actievere rol in mogen spelen.

Eén ding is zeker: de toekomst van het meidenvoetbal bij Smitshoek ziet er veelbelovend uit. Met talent, teamspirit en doorzettingsvermogen laten deze meiden zien dat ze hun mannetje – of beter gezegd: vrouwtje – staan. En dat zelfs de stoerste tegenstanders daar soms even van moeten slikken.

Klik op Smitshoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Smitshoek voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.