BROUWERSHAVEN – Op een klein uitstapje in een samengesteld team met WIK’57 na draagt Tim van der Meer als sinds hij op voetbal zit het zwartwit van ASV Brouwershaven. De laatste vier seizoenen maakt hij onderdeel uit van de eerste selectie en werd daarmee negende in 5^e Klasse B. ‘Het zou mooi zijn als we eens wat dichterbij de linkerrij kunnen komen. Dat is ambitieus maar je weet het nooit in het voetbal.’

Nederlagen vaak met minimaal verschil

“Het heeft ons op bepaalde momenten in wedstrijden ook niet direct mee gezeten. Al zijn we, behalve in de openingswedstrijd tegen Smerdiek waarin het 6-1 werd, nooit weggespeeld. Vaak verloren we met één goal verschil. Dat was in het verleden wel eens anders dus we hebben zeker daarin wel stappen gemaakt.”

Vertrek van dragende spelers voelbaar

De krapte in de selectie is toch ook wel een gegeven dat volgens de aanvaller zeker invloed heeft gehad op de resultaten. “We zijn eerder natuurlijk al Martijn Dalebout en later ook zijn broer Wesley kwijtgeraakt aan MZC’11. Voor ons zijn dat toch flink wat doelpunten en een schat aan ervaring die je kwijtraakt. Dat voelen we nu nog altijd, zeker omdat ze beiden voor ons heel belangrijk waren en garant stonden voor goals en assists.”

Op de linkerflank helemaal in zijn element

Zelf is Van der Meer als rechtspoot vooral op de linkerzijkant te vinden. “Dat vind ik heerlijk. Vanaf de zijkant een actie maken, mannetje passeren en dan proberen uit te halen richting doel. Dit seizoen heb ik veel gespeeld en ook mezelf denk ik wel aardig ontwikkeld. Het is echt een mooie club om voor te spelen. Een echte vriendengroep en bovendien ook met de dames vormen we een groot geheel. Dat is altijd gezellig en dat hoop ik nog lang zou te kunnen ervaren.”

Op weg naar een bijzondere clubmijlpaal

Over twee jaar bestaat de club honderd jaar en is daarmee één van de oudste clubs op Schouwen-Duiveland. Die mijlpaal willen we graag allemaal bereiken en wordt echt iets unieks. De club is belangrijk als ontmoetingsplek voor mensen uit Brouwershaven en iedereen die er eenmaal komt gaat niet snel meer weg. Dat zie ik in mijn geval ook niet gebeuren. Dit is echt mijn cluppie en dat zal het ook altijd blijven.”

SCHARENDIJKE – Het was vorig seizoen in de wedstrijd tegen Krabbendijke dat het voor Berne Akkermans van ZSC’62 flink misging. Een zware knieblessure was het verdikt van de onderzoeken, een operatie volgde en sinds die tijd staat de verdediger als toeschouwer langs de kant. Al gloort er licht aan het eind van de revalidatietunnel.

Voetbal weer kunnen beleven voelt als een overwinning

“Ik ben nu inmiddels zover dat ik ook op het veld weer heb gestaan en zonder weerstand of echte duels weer kan meedoen. Dat voelt wel heerlijk en het laat me ook zien dat ik het oprecht ook wel heb gemist. Want als je langs de kant staat toe te kijken dan maak je voor je gevoel toch niet echt onderdeel uit van het geheel en beleef je alles anders.”

Van ogenschijnlijk onschuldige blessure naar zware diagnose

Akkermans weet nog goed de wedstrijd terug te halen. In een duel met Danny Weber ging hij mee in diens schijnbeweging en leek hij door zijn enkel te klappen. “Ik hoorde wel iets kraken maar dacht dat ik mijn enkel verzwikte. Ik ben de flauwste niet dus voetbalde er mee door. Daarna ging ik nog een luchtduel aan en bij het neerkomen overstrekte ik mijn knie. Toen was ik wel klaar en ben eruit gegaan. Helaas moest ik gaan werken heb ook nog die dag een nachtdienst gedraaid. Toen ik daarna thuis kwam was het over en uit. Ik kon niets meer met de knie en de fysio had toen ik bij hem kwam nog nooit zo’n dikke knie gezien…”

Revalidatie met pieken en dalen, maar vertrouwen keert terug

Onderzoeken wezen uit dat de voorste kruisband was afgescheurd en ook de meniscus beschadigd was. “Op 26 mei vorig jaar ben ik geopereerd en sindsdien heb ik dus geen competitiewedstrijd meer gespeeld. Mijn revalidatie verliep met pieken en dalen en ik kon mijn energie niet kwijt. Nu heb ik weer goede hoop en merk dat ik beter en sterker word. Maar ook dat ik meer vertrouwen krijg in de knie, dus ik ben zeker weer van plan om opnieuw het veld op te stappen als voetballer.”

Toekomst bij ZSC’62 hangt af van sportieve ambities

Inmiddels is de uit Zierikzee afkomstige verdediger zo’n zes jaar lid bij ZSC’62 uit Scharendijke. Maar of hij daar na de zomer ook nog speelt dat is nog ongewis. “Dat weet ik nog niet zeker. Ik ben wel iemand die perspectief wil hebben en het afgelopen seizoen zag ik dat de trainingsopkomst niet heel hoog was. Dat is in mijn ogen wel echt noodzaak wil je niet alleen in een competitie meehobbelen maar ook écht kunnen meedoen bovenin.

Als iedereen compleet is hebben we zeker en prima selectie en een ploeg die het elke tegenstander moeilijk kan maken. Maar dan is trainingsarbeid leveren wel noodzaak en die drive mis ik bij sommigen. Maar verder is het hier bij de club prima. De sfeer is goed, we hebben een gezellige groep. Daar ligt het niet aan, het is meer het perspectief. Hier is geen jeugd dus ook geen doorstroming voor de toekomst. Dus ik weet het nog niet wat het word voor het nieuwe seizoen.”

Versterkingen noodzakelijk om niveau vast te houden

Als het even kan zou het volgens de Zierikzeeër vooral fijn zijn mochten er nog wat versterkingen bijkomen om de selectie op sterkte te brengen. “Als dat de trainer en het bestuur lukt en iedereen komt weer volop trainen, dan zie ik het sportief gezien zeker positief in. Als dat uitblijft dan wordt het misschien wel een lastig verhaal om op termijn vierdeklasser te blijven.”

COLIJNSPLAAT – Drie seizoenen geleden werd er begonnen met een 7X7 team dames bij Colijnsplaatse Boys. Inmiddels zijn er bijna 25 dames verdeeld over twee teams die spelen in een vrijdagavondcompetitie. Marissa de Looff (40) is één van de speelsters die ziet dat het dames- en meidenvoetbal in de lift zit.

7X7 geeft damesvoetbal nieuwe impuls

“Dat is natuurlijk voor ons wel een leuke ontwikkeling. De 7X7 is een ideale manier om lekker te kunnen voetballen met elkaar maar toch niet elke week gebonden te zijn aan trainingsavonden en wedstrijddagen op zaterdag. Het was ook een prima start om weer terug te proberen om het damesvoetbal bij de club van de grond te krijgen en dat is goed gelukt tot op heden.”

Via een omweg terug op het vertrouwde nest

De Looff speelde zelf van haar vijfde tot haar negentiende bij Colijnsplaatse Boys. “Toen dat stopte vanwege te weinig dames ben ik naar Patrijzen gegaan. Door twee zwangerschappen niet alles daar gespeeld en stopte uiteindelijk. Daarna weer even bij Colijn begonnen tot ik een knieblessure opliep. Maar het spelletje was te leuk om niet meer te voetballen en ben drie jaar geleden ben ik uiteindelijk dus hier weer begonnen in de 7X& en dat is echt top.”

Droom: samen met haar dochter op het veld

En als het aan haar dochter ligt dan zal Marissa nog een aantal seizoenen er aan vast moeten knopen. “Ze voetbalt zelf ook in de jeugd en hoopt uiteindelijk om samen met mij in een team te kunnen spelen. Dat zou natuurlijk helemaal geweldig zijn, maar dan moet ik nog een paar seizoenen doorgaan.”

Damesvoetbal bij Colijnsplaatse Boys groeit

Momenteel is er bij de club een damesteam 18+ en een 30+, waar dus Marissa zelf in voetbalt. “Dat proberen we nu op die manier in competitie te zetten en houden. Beide teams hebben nu twee keer een competitie van vijf vrijdagavonden gespeeld en dat is erg goed verlopen. Dus dat willen we graag in de toekomst zo nog even volhouden. Het geeft aan dat eht animo om te voetballen voor meiden en dames bij ons groeiende is en dat is een mooie ontwikkeling.”

Oude vriendinnen, nieuw voetbalplezier

De eerste keer werd Marissa met de 30+ kampioen geworden, de tweede reeks van competitieavonden eindigden ze als derde. “Het is gewoon heel leuk om met allemaal tienervriendinnen van destijds nu samen weer in de 30+ te spelen. We zijn met z’n allen teruggekomen bij Colijnsplaatse Boys om weer te gaan voetballen. Superleuk en vooral heel erg gezellig!”

Fanatiek én vooral gezellig samen voetballen

Het doel is om het vol te houden op de manier zoals het momenteel dus verloopt. “De meeste speelsters in de 30+ zijn allemaal rond de veertig jaar nu en het gaat heel ongedwongen allemaal. We willen gewoon lekker een avondje voetballen met elkaar, maar we zijn tegelijkertijd toch ook best fanatiek want we willen er altijd tijdens zo’n toernooiavondje wel vol voor gaan en proberen het maximale eruit te halen.”

Van middenveld naar achterhoede, maar de passie blijft

In het verleden speelde ze in het elf tegen elf altijd centraal op het middenveld, maar nu in de 7X7 speelt ze achterin. “Dat is op mijn leeftijd en blessuregeschiedenis de beste plek om het zo lang mogelijk vol te houden. Voetbal is mijn passie en hoop dat nog even zo te houden. In elk geval nog een paar jaartjes, want die wedstrijd in het team samen met mijn dochter die hoop ik toch zéker ooit nog te spelen.”

WEMELDINGE – Het was voor Wemeldinge een uitstekend seizoen met een gedeelde tweede plek samen met SPS achter kampioen FC De Westhoek. De derde periode volgde als absoluut toetje, maar voor Robert de Graaf (23) smaakte de complete tweede seizoenshelft extra zoet.

 Eindelijk weer genieten van voetbal

“Dat mag zeker worden gezegd. Ik heb de afgelopen jaren amper gespeeld en dit seizoen ben ik pas in de winter aangesloten. Dat heeft te maken met het feit dat ik al jarenlang last heb van knieproblemen waaronder mijn meniscus en blijvende kraakbeenschade. Daardoor ben ik een paar seizoenen gestopt, heb ik even nog bij Yerseke gespeeld en nu dus bij Wemeldinge. In het begin van dit seizoen was ik nog geen lid maar uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan en heb nog geen seconde spijt. Het voelt in alle opzichten heerlijk!”

Ervaring komt goed van pas

De Graaf speelde in het verleden ook nog voor Den Hoorn in Delft en enkele jaren op hoog niveau bij Kloetinge waar hij tot de O23 selectie behoorde. Die ervaringen komen hem nu bij Wemeldinge prima van pas en zorgen ervoor dat hij in de vijfde klasse prima uit de voeten kan. “Eerst ben ik gaan opbouwen bij het tweede elftal en dat ging zo goed dat de trainer vroeg om bij het eerste aan te sluiten. Dat heb ik gedaan en denk dat het naar behoren is gelopen. Tegen Vivoo uit maakte ik het enige doelpunt en dat was wel mooi. Op die manier heb ik toch ook zeker mijn bijdrage gehad in de resultaten van het elftal.”

Voetbal bleef altijd trekken

Doordeweeks doet hij het op trainingen soms nog wat rustig aan en het voetballen doet hij met een brace. “Dat is noodzaak om zo de demping te ondersteunen en de reactie in de knie te minimaliseren. Ik heb toen ik het advies kreeg te stoppen gezocht naar alternatieve qua sport maar die vond ik niet. Voetbal is het enige wat ik écht leuk vind. De sportschool deed ik maar was niks voor mij. Nu ik weer op het veld sta en het op deze manier kan invullen is dat echt geweldig. Het spelletje was en is veel te leuk om er al mee te stoppen. Hier bevalt het me uitstekend en houd ik me prima staande. Wie weet wat er nog allemaal inzit voor mezelf en de ploeg, maar voorlopig vind ik het lekker om weer wekelijks op het veld te kunnen doen wat ik het leukste vind: lekker een potje voetballen.”

Met vertrouwen richting de toekomst

De inwoner van Wemeldinge hoopt ook volgend seizoen onder de nieuwe trainer Aloys Lockefeer zijn basisplek te behouden als aanvallende middenvelder. “Hoewel ik ook als links- of rechtsbuiten kan spelen zie ik mezelf wel als creatieve middenvelder. Die positie past me het beste en voelt vertrouwd. Onze selectie blijft zo goed als intact en iedereen wil er graag voor gaan dus zo’n prikkel qua prestatie die heb ik een tijdje wel gemist. Sinds ik hier ben aangesloten ben ik hier prima opgevangen en zit ik echt op mijn plek. Na al die belasting op trainingen en weer wedstrijden te spelen voelt na al die fysieke ellende de knie steeds weer een stukje beter. Ik voel me ein-de-lijk weer écht voetballer en dat is een gevoel wat ik in tijden niet heb gehad.  Dus hopelijk kan ik er nog wat jaren hier bij Wemeldinge als voetballer aan vastplakken.”

’S-HEER ARENDSKERKE – Hoewel derdeklasser ’s-Heer Arendskerke het afgelopen seizoen zonder prijs afsloot kijkt trainer Marco Groeneveld toch terug op een goed eerste seizoen bij de club. Net zoals overigens het bestuur en de spelersgroep, die allemaal de samenwerking goed beviel. Daardoor zal Groeneveld ook komend seizoen weer voor de groep staan om er te proberen zijn attractieve speelstijl verder in te slijpen.

Snel thuis bij de club

“Het is een heel warme dorpsclub waar ik snel mijn weg heb gevonden en een groep tot mijn beschikking heb die zeker wel de nodige potentie in zich herbergt. Natuurlijk zijn er veel dingen voor verbetering vatbaar en daar gaan we na de zomer ook zeker verder mee aan de slag. Maar het belangrijkste is dat iedereen de wil heeft om vooruit te gaan en dat is voor mij als trainer heerlijk werken.”

Aanvallend voetbal als uitgangspunt

De afgelopen competitie was zonder twijfel volgens de ervaren oefenmeester opnieuw sterker dan die van het jaar ervoor. “Er zaten een hele hoop sterke teams in onze klasse en ook allemaal met flink wat ervaren spelers die op een hoger niveau hebben gespeeld. Toch hebben we ons nooit ingegraven en altijd geprobeerd vooruit te voetballen en op de aanval te spelen vanuit balbezit. Dat is ook precies waar ik voor sta als trainer. Niet uit de counter spelen of met je kont in de zestien. Maar zelf willen en durven spelen. Dat gaat wel eens fout en kost soms goals en punten. Maar je moet wel proberen om, zéker op ons niveau, ook het publiek te vermaken. En daardoor heb ik afgelopen seizoen meermaals met een tevreden gevoel na wedstrijden rondgelopen die we niet altijd zelf wisten te winnen.”

Meer rendement voor het doel

Eén van de punten waar Groeneveld wel ontevreden over is, dat is over het aantal gescoorde goals het afgelopen seizoen. “Veel te weinig! We hebben legio kansen bijeen gespeeld door ons goede spel. Maar je moet wel de trekker dan overhalen om wedstrijden te winnen. Dat hebben we meermaals nagelaten en dat is iets wat beter moet komend seizoen. Maar de jongens zijn van goede wil en daar gaat het mij om. Net zoals we te vaak te makkelijke tegengoals krijgen als repeterend verhaal. Dat moeten we er juist uit zien te krijgen.”

Vertrouwen in komend seizoen

Gelukkig beginnen we na de zomer weer qua punten op nul en is het volgens Groeneveld zaak om die zaken te verbeteren. “Ook dit seizoen hebben we vaak genoeg laten zien dat we in wedstrijden het elke tegenstander lastig kunnen maken. Al trekken we nog te weinig de punten over de streep. Als ons dat lukt met z’n allen dan weet ik zeker dat we ons goede spel gaan koppelen aan meer punten. En dan weet je nooit wat het aan het eind gaat opleveren.”

KLOETINGE – Met een stuk of 18 kampioensteams, een kampioenschap van de O23 én daardoor promotie tot een O21 op landelijk niveau kan Marijn Meijboom niet anders dan trots zijn. En dat is het bestuurslid Jeugdzaken binnen v.v. Kloetinge dan ook. ‘Niet alleen op de selectieteams overigens maar op de ontwikkeling die we binnen de gehele jeugdafdeling van de club doormaken. In heel veel opzichten maken we prachtige stappen vooruit.’

Nieuw beleid 

Zo’n vier jaar geleden nam Meijboom het stokje over als bestuurslid jeugdzaken binnen het hoofdbestuur van de kersverse tweededivisionist. Op Sportpark Wesselopark regende het dit seizoen opnieuw kampioenstitels en mooie resultaten. Maar het gaat volgens de inwoner van Wemeldinge veel verder dan dat. “We hebben een mooi meerjarenbeleidsplan opgesteld en daarin hebben we voor zowel de selectieteams als de teams die daaronder zitten bepaalde doelstellingen bepaald. Met het bestuur, de coördinatoren, trainers, stafleden en overige vrijwilligers werken we daar elke dag hard aan om die te realiseren en dat gaat niet onaardig.”

Doorstroming jeugdspelers

Zo wil men dat de selectieteams zoveel mogelijk op divisieniveau actief zijn, vooral om uiteindelijk de doorstroming vanuit de O23 en straks de O21 richting eerste selectie te kunnen borgen. “We willen graag op termijn jaarlijks een of twee jongens afleveren bij de selectie en het mooiste zou zijn dat ze ook in de basis terecht komen. Maar doordat het niveau steeds hoger wordt, wordt tegelijk de lat voor de jeugd ook hoger gelegd. Dat realiseren we ons maar het blijft wel het streven.”

Terug bij Kloetinge

Hij voetbalde ooit zelf bij Kloetinge, vertrok vanwege studie naar de randstad en keerde later weer terug naar Kloetinge. Toen zijn zoon ging voetballen bij Kloetinge werd hij er eerst jeugdtrainer en later dus bestuurslid. “De cirkel was daarmee wel rond. Best bijzonder om nu in deze rol mezelf bij de club terug te vinden. Maar het bevalt perfect en het is prachtig om bij zo’n mooie en bloeiende vereniging actief te zijn.”

Jeugdteams

Want hoewel de prestatieteams vaak het meest in het oog springen, ziet hij ook bij de andere jeugdteams mooie dingen gebeuren. “De TC TOP en TC Academy hadden we al, maar we zijn nu ook de Technische Commissie Basis aan het vormen. Daar draait het primair om plezier en ontwikkelen. Elke kind op zijn of haar eigen niveau. Dat krijgt steeds meer vorm. We hebben nog altijd een ledenstop voor bepaalde leeftijden, maar de ontwikkelingen zien er goed uit op korte- en lange termijn. Er gebeurt veel en ik geniet daar intens van. Het kost tijd maar geeft ook energie. Elke keer als ik op het sportpark kom en ik zie de jeugdspelers genieten, blij zijn en lol hebben met elkaar. Prachtig vind ik dat.”

HANSWEERT – Al bijna dertig jaar loopt hij rond op het sportcomplex van Hansweertse Boys. En als het aan Danny Krayenbrink ligt dan komen daar zeker nog flink seizoenen bij. Ondanks dat de ploeg nu een aantal seizoenen in het reserve-voetbal acteert ziet de clubman wel weer volop plezier. ‘En plezier in het spelletje, ondanks of je wint of verliest, dat blijft de basis van alles.’

“In heb natuurlijk voorheen altijd in de vierde klasse gespeeld dus het was wel even schakelen toen we besloten om dat vaarwel te zeggen. Maar realistisch gezien was het niet langer haalbaar. In het eerste seizoen waren en wel wat gasten gestopt, maar dit seizoen zie ik toch dat de sfeer anders is. Er zijn een hoop jongens weer gaan voetballen en naar hier gekomen die puur kiezen om voor het spelplezier te voetballen en minder voor de échte prestatie. Ik ben iemand die wel altijd wil gaan voor het maximale maar zeker niet meer ten koste van alles. Voor mij is het belangrijkste dat de club behouden blijft en ik hier met mijn vrienden en voetbalmaten kan blijven spelen op het dorp.”

Krayenbrink ziet bovendien dat hij nu speelt met een groep gasten waarvan hij voorheen nog met hun vaders in het eerste speelde. “Dat is dan wel weer leuk. We hebben een aantal jongens van dertig plus, maar de rest is een stuk jonger. Toch klikt het allemaal goed en is de selectie heel hecht. Na de wedstrijden nog een drankje doen met elkaar of ergens een hapje eten. Super vind ik dat. Natuurlijk zou je ooit wel weer eens willen kijken of je kan terugkeren in het standaardvoetbal, maar voorlopig zie ik dat niet direct gebeuren. Mede ook omdat we, net als bij andere clubs, te maken hebben met een terugloop van leden. Zo hadden we altijd drie teams in competitie. Twee bij de senioren en een 35+. Maar helaas zal volgend seizoen de zondagploeg verdwijnen. Zonde, maar helaas kan het niet anders.”

Een echte vaste positie in het veld heeft hij door de jaren heen niet echt meer. “Nee, dat vind ik ook niet het belangrijkste. Waar het voor het elftal nodig is dat ik speel, daar doe ik dan mijn best. Het gaat erom dat we met z’n allen lekker een potje kunnen voetballen. Het liefst met zo goed mogelijke resultaten al was dat dit seizoen soms nog te wisselvallig. Als ik kijk naar mijn eigen seizoen dan ben ik nog niet geheel ontevreden. Van nature ben ik spits óf laatste man, al heb ik ook linksback en op het middenveld gespeeld. Uiteindelijk ben ik toch nog tot het aantal van twintig goals gekomen en daar ben ik best tevreden mee. Het laat zien dat ik nog altijd wel van waarde kan zijn, zeker ook voorin.”

Toch denk hij dat er qua team nog wel meer inzat dan er uiteindelijk is uitgekomen. “Zonder meer. Af en toe hadden we te maken met wisselende samenstellingen en daardoor ook met een stuk wisselvalligheid qua prestaties. Dat is dan voor volgend seizoen iets om met elkaar aan te gaan werken, want we hebben zeker een groep waarin wel potentie zit. Het is nu zaak om wat constanter te worden in de wedstrijden. Als dat lukt zou mooi zijn, want als je wint dan is de derde helft in veel gevallen toch net nóg ietsje leuker.”

YERSEKE – Roeien met de riemen die er beschikbaar waren. Dat was voor Yerseke het devies in de 2^e klasse E. Dat bleek echter onvoldoende want de ploeg bleek een flinke maat te klein en degradeerde met slechts negen punten. Lichtpuntje was het 18-jarige talent Michael Salm. Na twee jaar aan basisplaatsen mag hij zich in de voorbereiding laten zijn bij v.v. Goes waar hij ook komend seizoen een heel jaar gaat meetrainen.’

“Dat is voor mij persoonlijk natuurlijk wel een heel mooie uitdaging. Ik zit al sinds mijn zestiende bij de selectie hier in Yerseke en heb de afgelopen twee seizoenen vrijwel alles in de basis gespeeld. Dat is dus Goes ook opgevallen en ik krijg daar de kans om één keer per week een heel seizoen mee te trainen. En daarbij ook de voorbereiding mee te maken. Dat is voor mijn een ervaring die ik wil meepakken. Ik ben een jongen met ambitie en alles wat ik daar leer kan ik ook weer meenemen en toepassen bij Yerseke.”

Salm is een lange verdediger die de duels niet uit de weg gaan, beschikt over een behoorlijke snelheid, goed in de kopduels en de 1:1. Maar ook een speler met rust en overzicht aan de bal. Bij Yerseke heeft hij echter vooral zichzelf defensief moeten tonen en zich moeten meten met ijzersterke spitsen van de topteams. “Dat was voor mij een mooie leerschool. Om tegen spitsen van clubs als SVOD’22, DVV’09 en Terneuzense Boys te spelen. Daar word ik ook alleen maar sterker en beter van. Het was aanpoten maar ik heb me denk ik wel aardig staande weten te houden.”

Toen destijds Arjan Dingemanse vertrok naar Goes kwam er in de achterste lijn een plekje vrij. Trainer Marco Groeneveld durfde het wel aan om Salm als jonkie voor de leeuwen te gooien. “Daar ben ik Marco erg dankbaar voor. Hij zei altijd dat hij als trainer jonge jongens wilde ontwikkelen en een bijdrage wilde leveren aan mooi voetbal. Dat ik ook daarom het maar moest laten zien. Dat heb ik met twee handen aangepakt en sindsdien ben ik nooit meer uit het elftal gegaan.”

Dat het dit seizoen met zijn club Yerseke niet is gelukt om in de tweede klasse te blijven dat liet zich al een aantal jaar aanzien. “We hebben de laatste paar seizoenen flink wat kwaliteit en ervaring ingeleverd. Terwijl we tussentijds ook nog met een trainerswissel te maken hebben gehad. Dat kan je als kleine dorpsclub onmogelijk blijven opvangen en dan gaat het een keer fout. Dat was dit seizoen dus het geval en nu is het zaak om de rug te rechten en te proberen om weer omhoog te klimmen. Er gaan wat jongens weg, maar Rick Kramer en ook Arjan Dingemanse komen allebei weer terug. Die nemen de nodige ervaring mee en dat is wat we goed kunnen gebruiken.”

Ondanks dat hij in het nieuwe seizoen dus wil ontdekken hoever zijn kwaliteiten als voetballer reiken bij v.v. Goes zal hij ook vol overtuiging en inzet met Yerseke de strijd aangaan voor promotie. “Dat is wel de bedoeling in elk geval. We hebben ondanks de degradatie en tegenvallende resultaten nooit de moraal als groep verloren. We zijn voor elkaar door het vuur blijven gaan en ook ik ben als jongeling altijd goed ondersteund. Door de medespelers en ook het publiek. Dat is ook wat de club en de groep zo hecht maakt. En dat is ook wat hoort bij Yerseke denk ik. Altijd doorgaan en strijd leveren, iedere wedstrijd opnieuw. Alleen is dat afgelopen seizoen niet genoeg gebleken om te overleven helaas.”

NIEUWDORP/ LEWEDORP – Het eerste seizoen van SSA Lebo/SVN was uiterst succesvol met een glansrijk kampioenschap in de 4^e Klasse A. Tijdens het seizoen waren op social media van de club eveneens prachtige visuals en pre-match aankondigen te bewonderen. Dat is het werk van Jeffrey de Vos, speler bij de tweede selectie van de SSA.

Van het eerste naar de SSA

“Ik was jeugdspeler bij Nieuwdorp en later ook nog even speler van het eerste. Maar nu ben ik actief in het tweede van de SSA. Dat komt vooral ook omdat ik naast het ontwerpen van allerlei graphics ook nogal druk ben in de weekenden als dj. Daar gaat veel tijd inzitten en dat is niet te combineren allemaal met het spelen in een eerste elftal.”

Van clubgraphics naar een baan

Dat zijn visuals op de sociale media van de club en de website in het oog sprongen dat was wel duidelijk. Zozeer zelfs dat hij er momenteel ook zijn baan aan te danken heeft. “Ik werk nu bij ITN Groep, installatiebedrijf in Nieuwdorp. Zij zagen mijn werk voorbij komen op de socials en benaderden me of ik niet voor hen ook wilde gaan ontwerpen. Mooi hoe sommigen werelden dan toch kunnen samenkomen.”

Autodidact met oog voor perfectie

Hij volgde Pabo maar haalde zijn propedeuse niet. Hij wilde het daarna vol op het draaien als dj gaan gooien, tot dus de ITN Groep op zijn pad kwam. “Daar ben ik nu werkzaam als Social Media en Marketing Manager. Zonder opleiding maar als autodidact in het designerwerk ben ik best trots dat het zo is gelopen. En dat dankzij het maken van pre-match graphics voor Lebo/ SVN. Dat vind ik nog altijd heel gaaf om te doen en om tot in de perfect zo’n post en graphic in elkaar te zetten. Het moet kloppen. Soms duurt het een half uur, soms een uur en als ik niet tevreden ben kan het nog langer zijn. Maar het moet er voor mezelf echt ‘gelikt’ uitzien voordat het op de socials gaat.”

Voetbal op een lager pitje

Door al zijn werkzaamheden staat het voetballen wel op een lager pitje momenteel en speelt hij enkel op zaterdag mee tijdens de wedstrijden. “Trainen zit er door al het werk en alle aanvragen momenteel zeker niet in. Maar soms moet je keuzes maken en dan kies ik toch voor het ontwerpen en draaien als dj.”

Een nieuwe uitdaging in design

Door het samengaan van Lewedorpse Boys en SV Nieuwdorp is het ontwerpen van schedule-posts en ook de matchday-posts een stukje lastiger geworden. “Dat heeft vooral te maken met de kleuren van beide clubs… niet echt om te zeggen ‘wauw’ als het gaat om designwerk. Het nieuwe logo is wel tof, maar rood, wit en groen…. Dat is andere koek om dat allemaal mooi bij elkaar te brengen. Ze zijn nu ook aan het kijken hoe ze dat in een gezamenlijk tenue gaan samenbrengen. Ik ben er wel benieuwd naar haha.”

Dromen van een leven in de muziek

Het is overigens zijn droom om in de toekomst volledig te kunnen leven van zijn dj-carrière en daarnaast nog designs te blijven maken. “Het ontwerpen en maken van content vind ik nog steeds heel leuk, maar mijn grootste ambitie ligt in de muziek. Daar wil ik de komende jaren steeds meer stappen in zetten en hoop ooit volledig te kunnen leven van de muziek. Tot die tijd combineer ik verschillende werkzaamheden en geniet ik van alles wat ik mag doen.”