Home Blog Pagina 2

De Boon trainer van GRC 14: ‘Dat past bij mij’

GRC 14
-
0
De Boon trainer van GRC 14: ‘Dat past bij mij’

Bezig aan zijn elfde club, staat Theo de Boon sinds afgelopen zomer voor de groep bij derdeklasser GRC 14. En ondanks dat het, ook voor hem, toch altijd weer even wennen is, bevalt het de hoofdtrainer voorlopig meer dan prima, bij de vereniging uit Giessen. “De hele entourage ademt voetbal.”

Heel lang nodig om na te denken had De Boon (57), na het belletje van de club, dan ook niet. “In het verleden ben ik al eens vaker gebeld, toen kwam het er niet van. Ik woon in Gorinchem, het is een kwartiertje rijden, ze hebben een mooi complex en de ambitie om te promoveren. Dat vind ik belangrijk. Dat past bij mij.” Een mooi kunstgrasveld, een echte dorpsclub en een fijne sfeer. De voormalig trainer van onder meer Hardinxveld, Capelle, RVVH, Sleeuwijk, Nivo Sparta en Nieuw-Lekkerland, voelt zich helemaal thuis bij GRC 14. “Het is ook gewoon weer leuk om voor een nieuwe groep te staan.”

Spel maken

Helemaal, nadat hij vorig seizoen werkzaam was bij SVW. Een tweedeklasser uit Gorinchem. “Daar was het één grote chaos. Waardoor het iedere keer maar de vraag was of we genoeg spelers hadden.” Bij GRC 14, heeft De Boon die zorgen niet. “Het is een club die al zeven of acht jaar tegen degradatie voetbalt. Vorig jaar, maar ook in de eerste klasse.” Afgelopen seizoen direct gedegradeerd naar de derde klasse, is het doel van de oefenmeester dit jaar simpel. “We willen er graag voetbal in krijgen, alleen dat duurt even.” Want, zo vertelt hij. “De groep heeft altijd countervoetbal gespeeld, en wordt nu in de favorietenrol gedrongen. Dan word je ook gedwongen om het spel te maken.” Zaak voor De Boon, om daar eerst mee te beginnen. “Ik zou tevreden zijn als we stappen zetten in de speelwijze, dan komen de resultaten vanzelf.” Al weet hij met al zijn ervaring, als geen ander hoe moeilijk dat is. “Het verschil met de tweede klasse is niet zo groot, dus alles moet wel een beetje meezitten. Zeker ook wat betreft blessures.” Waar mikken ze bij GRC 14 op? “Minimaal nacompetitie en een plek bij de eerste vier of vijf. Maar als dat niet lukt, gaan we er volgend jaar voor. Daarom is het ook de bedoeling dat ik hier langer blijf.” Om uiteindelijk, verzorgd voetbal te spelen. “Tussen de linies, een overtal creëren en tegenstanders daardoor laten kiezen. Bijvoorbeeld met een hoge back of lopende mensen. Ik wil iedere keer vier of vijf aanvallende spelers zien.” Spelers, die niet te veel fysieke duels spelen. “Daar moeten we wel een beetje uit proberen te blijven.”

Lastig winnen

Hoe denkt De Boon, die zelf namens DS’79 ooit één wedstrijd in de Eredivisie speelde, maar vanwege twee kruisbandblessures op jonge leeftijd moest stoppen met voetballen, dat voor elkaar te krijgen? “Ik ben vooral een peoplemanager. Sta echt boven de groep, maar kan er ook tussen staan als dat nodig is.” Vanaf zijn 27ste actief als hoofdtrainer, is de oud-speler inmiddels gepokt en gemazeld. “In het begin van mijn trainerscarrière, was het eigenlijk altijd alleen maar 4-3-3, of 4-4-2. Maar de Slots en Guardiola’s van deze wereld, hebben het voetbal wel veranderd. Daar moet je in mee als trainer.” En als assistent-trainer. “Ik heb met Robert Verduin een heel goede assistent. Die is helemaal gek van YouTube en spelhervattingen. Dat is heerlijk om mee te sparren.” Baalde De Boon eigenlijk nog van de degradatie, van GRC 14 van afgelopen seizoen? “Dat zat er wel een beetje aan te komen. Op het einde gingen er nog een paar spelers weg, en stond er eigenlijk geen goede selectie meer.” De selectie aangevuld met zes versterkingen, kan er weer gebouwd gaan worden in de derde klasse. “Als we herkenbaar voetbal spelen, met plezier en spelvreugde, en we halen de top vier, dan ben ik tevreden!” Want als iemand weet, hoe lastig het is om te winnen op sportpark Almbos, dan is het De Boon wel. “Met mijn laatste vijf clubs, zat ik steeds bij GRC 14 in de competitie. Uit heb ik bijna nooit gewonnen. Met dat balkon achter de goal en met de supporters die heel fanatiek en aanwezig zijn, is het moeilijk om te winnen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Nieuw-Lekkerland. Daar hebben ze dezelfde beleving.”

Handhaving voor GDC: ‘Voelde bijna als kampioen worden’

vv GDC
-
0
Handhaving voor GDC: ‘Voelde bijna als kampioen worden’

Na een goede voorbereiding met een fitte selectie, zijn ze bij derdeklasser GDC teleurstellend begonnen aan het seizoen. En dus is de doelstelling, nadat de ploeg in de eerste weken te maken kreeg met een flink aantal blessures, inmiddels al bijgesteld, vertelt de twintigjarige Tim van den Heuvel. “Ik zou nu zeggen dat we voor handhaving moeten gaan.”

En dat terwijl de jongeling in eerste instantie, toch wel wat meer omhoog durfde te kijken. “We wilden eerst voor de middenmoot gaan, maar na de eerste paar wedstrijden gaan we nu voor directe handhaving.” Iets wat de club uit Eethen afgelopen jaar, op miraculeuze wijze wist te bewerkstelligen. “Vorig seizoen was echt bizar. In de laatste vier wedstrijden, hebben we toen tien punten gepakt. Waardoor we er uiteindelijk in bleven.”

Een wonder

Want met een tiende plek en slechts één punt voorsprong op de nacompetitie, was het tot de laatste dag spannend, kan Van den Heuvel zich nog goed herinneren. “Er kwam zoveel vreugde en ontlading los van het hele seizoen. Dat voelde bijna als kampioen worden.” Gemakkelijk, ging het dan ook niet, voor de ploeg van Maarten de Bruijne. “We begonnen slecht, waardoor we aan het einde ineens heel veel punten moesten pakken. Op een gegeven moment stonden we zes punten achter Woudrichem, die op de veilige tiende plaats stonden. Ik ben een beetje bang, voor hetzelfde scenario nu.” Want ook nu, is de start dus teleurstellend. Al heeft Van den Heuvel daar wel een verklaring voor. “De voorbereiding ging hartstikke goed, toen waren we compleet. Maar nu missen we vier basisspelers. Vooral voorin. Dan merk je dat je niet scoort.” Een probleem waar ze ook vorig seizoen, met slechts 29 doelpunten in 26 wedstrijden, mee te kampen hadden. “Iedereen had al rekening gehouden met nacompetitie. Dat we er toch direct inbleven, was eigenlijk echt een wonder.” Eén die ze dus keihard nodig hadden. “We maken het onszelf soms gewoon te moeilijk, door in bepaalde wedstrijden niet thuis te geven. Dan komt het er gewoon niet uit.” Waar dat door komt? “Soms lijkt het wel aan de scherpte te liggen. Waardoor je wedstrijden verliest die je niet hoeft te verliezen. En dan kom je aan het einde dus in gevaar.”

Sportschool

Zichzelf naar eigen zeggen eerder veilig kunnen spelen, weet Van den Heuvel wel waar het euvel zit. “Verdedigend staat het goed, maar we hebben moeite met goals maken. We hebben niet echt iemand die het verschil kan maken. Die creativiteit missen we.” En dus besloten ze het dit seizoen bij GDC over een andere boeg te gooien. “We zijn een ander systeem gaan spelen, namelijk 4-4-2. Daardoor spelen we nu meer in onze kracht en komen we makkelijker richting de goal.” Iets waar Van den Heuvel, als nummer tien of spits, de vruchten van plukt. “In de voorbereiding had ik acht goals en twee assists. Dat is natuurlijk altijd lekker.” De inwoner van Genderen zit dan ook al, voor het vierde jaar bij de selectie. “Vanaf mijn zestiende trainde ik mee én mocht ik mijn debuut maken. Toen ik zeventien was, sloot ik vast aan.” Hoe was dat voor hem, op zo’n jonge leeftijd? “Op het gebied van kracht was het best wel behoorlijk wennen. Ik ben zelf lang, maar niet heel sterk. Dat kon ik in de jeugd nog makkelijk compenseren, omdat ik daar nooit echt vrij hoefde te lopen. Ik kreeg toch alle ballen. Nu moet je echt vrijlopen om de bal te kunnen krijgen.” Voetballend, merkt Van den Heuvel daarentegen weinig verschil, vertelt hij. “Maar wel in slimmigheidjes, kracht en positionering.” Gelukkig begint de aanvallende middenvelder annex aanvaller, die sinds de afgelopen twee jaar vast bij het eerste zit en daarvoor schommelde tussen één en twee, daar inmiddels zelf ook steeds meer in te groeien. Letterlijk en figuurlijk. “Ik ben veel naar de sportschool gegaan en heb geleerd om slimmer mijn lichaam te gebruiken. Al ben ik soms nog wel te nonchalant.”

Met vrienden

Maar aan fanatisme, geen gebrek. “Vorig jaar heb ik nog bij de voetbalschool van Ryan Robinson getraind. Vooral op mijn traptechniek en techniek. Daardoor ben ik een betere speler geworden.” Wel één, met af en toe zware benen, lacht hij. “Die trainingen waren op vrijdagavond, dan voelde je dat de volgende dag tijdens de wedstrijd op zaterdag wel.” Bij de club, waar Van den Heuvel al zijn hele leven komt. “Ik ben hier op mijn vierde begonnen en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor, is simpel. “Het is een heel hechte club en bijna iedereen kent elkaar. Daarom vind ik het gewoon leuk om met vrienden te voetballen. Ook in de selectie.” Of hij die selectie ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Zeg nooit nooit, maar ik denk het niet. Misschien ooit, maar voorlopig niet.” En dus, kunnen ze nog wel even van zijn kwaliteiten genieten. “Ik ben een technische voetballer, iemand die slim diep loopt en een goed schot heeft. Als spits moet ik alleen nog een beetje balvaster worden.” Op welke positie speelt Van den Heuvel het liefste? “Op tien. Dan heb ik mijn gezicht naar de goal en is het makkelijker om voor de goal te komen en om te scoren!”

Milan van den Berg: ‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan’

Kozakken Boys
-
0
Milan van den Berg: ‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan’

Na een goede invalbeurt tegen Rohda Raalte, knokte Milan van den Berg zich al na vier wedstrijden in de basis bij tweededivisionist Kozakken Boys. En dat nadat de van Poortugaal overgekomen linksbuiten aan het begin van het seizoen nog zijn minuten bij de O23 van de club uit Werkendam maakte. “Ik snapte zelf ook wel dat ik van de vierde divisie kwam.”

Heel veel zorgen maakte de pas 21-jarige Van den Berg zich dan ook niet, toen hij de eerste drie wedstrijden van het seizoen bij de O23 zat. “Daarna heb ik een gesprek gehad met de trainer (Dennis de Nooijer), om te vragen wat precies de bedoeling was.” Toeval of niet, de volgende wedstrijd, uit bij Rohda Raalte, zat de inwoner van Heerjansdam vervolgens wel bij de selectie van het vlaggenschip. “Ik viel goed in, en die week daarna, was mijn concurrent ziek en mocht ik starten tegen Rijnsburgse Boys.”

Geen tijd

Een boodschap, die Van den Berg pas een uur van tevoren te horen kreeg. “Daar schrok ik best wel van, omdat ik toen meteen wist: nu moet ik het laten zien.” Met twee goals en een assist, lukte dat tegen Rijnsburgse Boys (6-1 winst) vrij aardig. “Ik snapte toen ik niet speelde heel goed dat ik van de vierde divisie kwam. Maar als ik onze wedstrijden zo zag, had ik wel het gevoel dat ik wat kon laten zien met mijn snelheid.” Zijn wedstrijden bij de O23, waren in het begin dan ook wel even wennen, voor de vleugelflitser die vorig seizoen bij vierdedivisionist Poortugaal speelde. “We speelden op een gegeven moment echt op een pollenveld. Toen moest ik wel even schakelen.” Maar de uitleg van zijn trainer, verduidelijkte al snel veel. “Ik zou niet invallen bij het eerste, dus kon ik beter fit blijven door minuten te maken bij de O23.” Ook zijn verbeterpunten besproken met De Nooijer, paste Van den Berg zich al snel aan, aan het niveau van de tweede divisie. “Het was wel een rollercoaster. Van niet spelen, of bij de O23, naar basisspeler.” Beter kan eigenlijk niet, beseft ook hij. “Voor mijn ontwikkeling is dit natuurlijk perfect.” Al zijn ook de trainingen, al meer dan leerzaam genoeg, vertelt Van den Berg. “Daar moest ik in het begin het meeste aan wennen. Je moet zo snel handelen, en alles één of twee keer raken. Je krijgt geen tijd.” En dus is het continu schakelen. “Je moet óf voor de veilige keuze gaan, of volle bak die één tegen één opzoeken. Er is geen middenweg.” Ook niet tijdens wedstrijden. “De intensiteit is hoger, waardoor je ook conditioneel moet bijschakelen. Gelukkig gaat dat nu beter.”

Op de bank

Na een seizoen, waarin Van den Berg met Poortugaal alles won wat er te winnen viel. “We werden kampioen in de vierde divisie, en wonnen de districtsbeker en de Rijnmond Cup.” Toch was het ook een heel raar jaar, blikt de jongeling terug. “Halverwege het seizoen overleed onze keeper (Marvin Nootenboom). Toen hebben we er serieus over nagedacht of we nog wel gingen voetballen. Maar uiteindelijk hebben we het juist voor hem gedaan.” Met die bagage op zak, maakte Van den Berg afgelopen zomer, dus de overstap naar Werkendam. “Ik heb daar niet echt over getwijfeld, omdat ik altijd al graag een stap hogerop wilde maken.” Een jaar eerder kreeg hij die kans echter ook al, maar deed hij het niet. “Toen kon ik ook naar Kozakken Boys, maar ik wilde niet meteen van Heerjansdam, onderkant vierde divisie, naar de tweede divisie. Poortugaal was wat dat betreft de perfecte tussenstap.” Binnen een jaar zijn transfer verdiend, liep het bij de vierdedivisionist toch niet helemaal zoals hij had verwacht. “In de eerste seizoenshelft speelde ik alles, maar daarna een stuk minder. Soms zelfs wedstrijden helemaal niet.” Daaraan moeten wennen, bracht het hem ook wel aan het twijfelen, is hij eerlijk. “Ik dacht wel bij mezelf: als ik bij Poortugaal op de bank zit, wat ga ik dan bij Kozakken Boys doen?”

Niet bang

Toch gaf het moment van benaderen door de tweededivisionist, hem uiteindelijk genoeg vertrouwen. “In de eerste wedstrijd van het seizoen scoorde ik twee keer, toen kwamen ze al. Daardoor heb ik ook al vroeg bij Poortugaal aangegeven dat ik weg zou gaan.” Mede, door het plan van Kozakken Boys. “Ik kon tweede divisie gaan spelen en ik had maar één concurrent. Waardoor er veel mogelijk was.” En dat laatste, bleek dus te kloppen. “In de competitie heb ik er nu al drie gemaakt!” Een competitie, waarin de ploeg van De Nooijer met een derde plaats, voorlopig veel indruk maakt. “We hadden niet verwacht dat we bovenin mee zouden doen.” Toch is dat dus de realiteit. “Vorig jaar hadden ze in de winterstop 23 punten, dus dit seizoen hadden we als een soort van doelstelling dat we dan 26 punten wilden hebben. Die hebben we nu bijna (21) al.” Dat doel bijgesteld, heeft Van den Berg wel een idee waar de goede start vandaan komt. “We geloven er iedere wedstrijd in en zijn niet bang voor andere teams. Iedereen doet bij ons gewoon zijn ding, blijft knokken en vliegt erin. We geven echt ons leven.” Wat dat de club uiteindelijk gaat brengen? “Ik weet het echt niet. Als ik er iets over zeg, zeggen die andere gasten dat er nog wel een mindere periode komt. Daarom hoop ik gewoon dat we zo lang mogelijk mee kunnen blijven doen voor de top drie. Dat zou heel mooi zijn!”

Profvoetbal

Aan zijn kwaliteiten, zal het in ieder geval niet liggen. “Ik heb een aardige één op één en ben goed in diepteloopacties. Dat is mijn specialiteit.” Puur op snelheid. “Er zijn maar weinig spelers die sneller zijn dan ik.” Ook met bal, vertelt de rechtspoot. “Het liefste kom ik naar binnen om te schieten, maar ik probeer dat nu wel wat meer af te wisselen. Anders wordt het te voorspelbaar.” En, komt de linksbuiten uiteindelijk niet waar hij wil zijn. “Ik zou heel graag nog het profvoetbal willen halen. Bijvoorbeeld bij een club uit de Keuken Kampioen Divisie.” Doelpunten maken en assists geven, is wat dat betreft het devies. “Ik wilde dit seizoen eigenlijk voor zeven goals en zeven assists gaan, maar ik had niet verwacht dat ik zo snel in de basis zou staan.” En dus heeft hij met drie goals en twee assists, de lat alvast maar een stukje hoger gelegd. “Ik ga nu voor twintig in totaal!”

Jonker is trainer van de dames: ‘Leuk om samen iets neer te zetten’

sv Noad 32
-
0
Jonker is trainer van de dames: ‘Leuk om samen iets neer te zetten’

Tot nu toe zijn de resultaten wat minder, maar aan de beleving ligt het niet. Hans Jonker heeft er alle vertrouwen in dat het dit seizoen goed gaat komen met de dames van NOAD’32. Al is het alleen maar omdat de voormalig speler van Achilles Veen het in zijn eerste jaar als trainer uitstekend naar zijn zin heeft. “Ze zijn heel gemotiveerd, dat is voor mij het belangrijkste.”

De valse start in de competitie, met slechts één punt uit vier wedstrijden, doet Jonker (59) voorlopig dan ook allesbehalve wanhopen. “We zijn een klasje hoger gaan spelen, dus dat is aanpoten.” Daarnaast mist de derdeklasser ook nog een aantal speelsters, vertelt hij. “Daardoor zijn de resultaten wat minder. Maar de beleving is prima, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.”

Gemotiveerd

Hoe is de inwoner van Rosmalen, die in het verleden onder meer jeugdtrainer was bij Achilles Veen, bij de dames van NOAD’32 terechtgekomen? “Mijn dochter speelt er, dus dan is één plus één al snel twee. En ik heb veel van die meiden in de jeugd (O13 en O14) ook al eens getraind.”

Nadat hij vervolgens stopte als trainer, klopte de club uit Wijk en Aalburg afgelopen zomer bij hem aan. NOAD’32 was op zoek naar een trainer voor het vrouwenteam. “Daar heb ik toen even over nagedacht en ook met het thuisfront over gehad. Je bent toch een aantal avonden én op zaterdag weg, dus dan is het belangrijk om ook hun steun te hebben.”

Die steun kreeg hij en dus besloot Jonker de uitdaging aan te gaan. De afgelopen seizoenen had hij de speelsters al regelmatig zien voetballen. “Toen zag ik genoeg potentie. En ze zijn gemotiveerd. Dat is voor mij het belangrijkste.” Ondanks de tegenvallende resultaten probeert hij dan ook vooral naar het positieve te kijken. “Met de juiste beleving weet ik zeker dat we er iets van kunnen maken.”

Hoe is het om zijn eigen dochter training te geven? “Dat is toch wel anders. Het is natuurlijk ook een heel andere benadering dan toen ze nog jeugdspelers waren. Nu zijn het volwassenen. Zo benader ik ze ook.” Daar moesten zijn speelsters in het begin nog wel even aan wennen, merkt hij. “Ik bekijk het zakelijk en professioneel. Dat waren ze niet echt gewend.”

Desondanks bevalt het hem nog altijd uitstekend. “Ik probeer vooral het voetballende vermogen omhoog te krikken. Opbouwen en niet te snel lang schieten. Dat is het makkelijkste om te doen.” Daarom besteedt Jonker veel aandacht aan de opstelling en de tactische invulling. “Vooral hoe je moet staan.”

Leuke uitdaging

Minder fanatiek is de oud-trainer van het tweede elftal van Achilles Veen, ondanks dat hij er een aantal jaar tussenuit is geweest, dan ook absoluut niet. “Ik vind dat je er alles aan moet doen om te winnen. Dus is het af en toe nodig om met je ellebogen te werken. Dat mis ik soms een beetje. Over het randje gaan en de grens opzoeken.”

Jonker merkt daarbij een duidelijk verschil tussen het trainen van jongens en meiden. “De mentaliteit is anders. Al vind ik het lastig om precies aan te geven wat het verschil is. Jongens zijn wat serieuzer, terwijl meiden het lastiger vinden om hun aandacht erbij te houden. Maar dat maakt het juist een leuke uitdaging.”

Een uitdaging waar de voetballiefhebber volop van geniet. “Het is leuk om samen iets neer te zetten en bezig te zijn met het geheel. Dat is een mooi proces.” Jonker is dan ook benieuwd waar zijn team over een half jaar staat. “Ik wil graag overbrengen hoe ik naar voetbal kijk. Vooral qua voetbalbeleving.”

Aan gezelligheid ontbreekt het in ieder geval niet. “Veel meiden zitten al vanaf de jeugd bij elkaar. Dat maakt het ook leuk, omdat ik sommigen vroeger nog training heb gegeven. Die hebben zich nu ontwikkeld tot een volwassen persoon.”

Als het aan Jonker ligt, blijft hij de speelsters voorlopig helpen bij hun verdere ontwikkeling. “Halverwege het seizoen gaan we evalueren om te kijken hoe we er allemaal in staan. Dat is natuurlijk ook een wisselwerking, want die meiden moeten het ook leuk vinden. Maar ik begin niet aan iets voor zes maanden, dan wil ik het ook graag langer doen.”

Want fanatiek als Jonker is, ziet hij nog genoeg ruimte voor verbetering. “Vooral in de basis. Daarom doen we veel passen en trappen, maar ook tactische dingen. Zoals kantelen en verdedigend staan. Het is nog pril, dus er ligt nog een hoop werk!”

Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

vv Sparta 30
-
0
Eyupoglu vindt nieuwe passie als trainer: ‘Precies wat ik had verwacht’

Van het voetbalveld naar de dug-out. Na twee jaar als speler bij de club te hebben gevoetbald, staat Serhan Eyupoglu sinds dit seizoen als trainer voor de groep bij vierdeklasser Sparta’30. Een nieuwe rol die hem voorlopig maar al te goed bevalt. “Ik kan er niks anders van maken.”

Het voetballen zelf, waar Eyupoglu (37) na periodes bij Sliedrecht, NEO’25, SV Capelle, RWB, WSC, SC ‘t Zand en Sparta’30 afgelopen seizoen een punt achter zette, mist hij eigenlijk niet. “Puur omdat ik het nu enorm naar mijn zin heb. Dit is echt mijn nieuwe passie.” Een passie die hij als voetballer al begon te ontwikkelen. “Ik heb op jonge leeftijd mijn trainersdiploma’s gehaald en was als speler altijd al veel bezig met hoe de tegenstander speelde.”

Een leider

Toen aanhoudende klachten hem noopten om te stoppen met voetballen, was de keuze dan ook snel gemaakt. “Het kraakbeen tussen mijn bekken was versleten, waardoor het stijf werd en veel zeer deed. Ik slikte daar pijnstillers voor en liet af en toe een spuit zetten, maar dat moet je natuurlijk eigenlijk niet willen. Daarom besloot ik om te stoppen.” En het trainersvak in te gaan. “Sparta’30 kende mij natuurlijk al als persoon en als voetballer. Dus ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen.”

Het was de kans om zijn passie voor het trainerschap verder in de praktijk te brengen. “Ik heb de opleiding CIOS Sport en Bewegen gedaan in Tilburg. Toen heb ik bewust voor deze richting gekozen.” Zo liep Eyupoglu stage bij de jeugd van RKC Waalwijk en zat hij onder anderen met Virgil van Dijk en Daniëlle van de Donk in de klas. “Dat was echt wat ik wilde. Ik was van mezelf ook altijd wel een leider.”

Sinds zijn 25ste is hij in het bezit van zowel zijn UEFA C- als B-diploma. Ook als speler van Sparta’30 had de inwoner van Waalwijk zo zijn ideeën over het spel. “Dan dacht ik na over de dingen die ik anders zou doen.” Toen hij de groep eenmaal onder de loep nam, stelde Eyupoglu zichzelf twee belangrijke vragen: “Waar ligt het plafond? En welke dingen kan ik verbeteren?”

Dat begon bij de speelwijze. “Als ik dan kijk hoe ik graag wil spelen en hoe ze dat oppakken, krijg ik daar heel veel energie van.” Al heeft zijn selectie qua kwaliteit wel een jasje uitgedaan. “Op het laatste moment vertrokken onze nummer 6, 8 en 10. Dan ben je ineens heel je as kwijt.” Inclusief Eyupoglu zelf kwam het aantal vertrokken basisspelers daarmee op vier. “Daarom moesten we kijken naar jongens van buitenaf, omdat we maar weinig jeugd hebben.” Met Mounir Maamar haalde de club vervolgens kwaliteit én ervaring binnen. “Daar ben ik heel blij mee!”

Een voordeel

Toch moet de oud-spits concessies doen aan zijn gewenste speelwijze. “We spelen nu op een andere manier dan ik eigenlijk zou willen. Iets behoudender en passend bij onze kwaliteit, terwijl ik liever hoger druk zet. Ik win liever met 6-4 dan met 1-0.”

Maar hoe bevalt het hem om voor het eerst hoofdtrainer te zijn? “Het is eigenlijk precies wat ik had verwacht. Ik heb vertrouwen in mezelf en weet wat ik kan. Daarom loop ik eigenlijk nergens tegenaan. Het is allemaal heel positief en ik heb niks onderschat.” Ook de voorbereiding op een training vraagt de nodige tijd. “Tuurlijk kost het meer tijd, maar dat vind ik juist heel leuk.”

Volgens Eyupoglu is het een voordeel dat hij de club al goed kent. “Die jongens kennen mij natuurlijk ook, daardoor nemen ze toch makkelijker dingen van je aan.” Zelf staat hij er uiteraard ook voor open om te leren. “Ik heb met de mensen van de TC en de trainer van het tweede genoeg sparringpartners met wie ik kan praten. Want uiteindelijk ben ik nu nog niet de trainer die ik over vijf jaar graag wil zijn.”

Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Fanatiek, tactisch en echt een trainingsdier. Als voetballer heb ik weinig trainingen gemist. Iedere training moet gewoon lekker intensief zijn.” Ook buiten het veld is Eyupoglu veel met zijn spelersgroep bezig. “Ik ben gemoedelijk en sociaal. Probeer veel te praten met mijn spelers.”

Dat doet hij in een competitie die volgens hem sterker is geworden. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen, vind ik dat we een topprestatie hebben geleverd.” Hoe ambitieus hij ook is, Eyupoglu probeert realistisch te blijven. “We hebben behoorlijk wat jongens ingeleverd, dus als we dat met deze groep voor elkaar krijgen, zou ik heel tevreden zijn.”

Vooral de ontwikkeling van zijn ploeg vindt hij belangrijk. “Het zou een grote eer zijn als mensen zeggen dat ik Sparta’30 leuk laat voetballen. Al moeten we dan natuurlijk niet degraderen. Dan heb je niks aan al die complimenten.”

Terwijl zijn ploeg voetballend nog stappen moet zetten, kijkt Eyupog

Daniël Goncalves: ‘Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang’

sv Noad 32
-
0
Daniël Goncalves: ‘Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang’

Even wennen aan zijn nieuwe club, heeft Daniël Goncalves het in zijn tweede seizoen bij vijfdeklasser NOAD’32, meer dan uitstekend naar zijn zin. Al had de aanvaller afgelopen jaar, graag gepromoveerd naar de vierde klasse. “Voor mijn gevoel had er meer ingezeten.”

Meer, dan een vierde plaats en deelname aan de nacompetitie. “Ik vond dat niet iedereen er echt in geloofde, dat we daadwerkelijk konden promoveren.” Misschien mede wel, door een aantal blessures, vertelt Goncalves (29). “Niet iedereen was fit, dus dan moet je keuzes maken. Daardoor zijn we ook wel een beetje anders gaan spelen.” Of de resultaten uit het verleden garanties bieden voor dit seizoen, weet de vleugelaanvaller niet. “Ik zou eerlijk gezegd niet weten of we het beter gaan doen dan vorig seizoen. Het is moeilijk inschatten hoe goed de andere teams zijn. Dus het is afwachten wat het gaat worden.”

Veel dribbelen

Toch probeert Goncalves van eigen kracht uit te gaan. “Gezien afgelopen seizoen, zouden we bovenin mee moeten kunnen doen. Alleen moet het dan wel meezitten. Ook qua blessures. En iedereen moet het echt willen.” Vooral in dat laatste, kunnen ze bij NOAD’32 nog wel een stapje maken, denkt hij. “Sommige jongens raken te snel in paniek, terwijl je gewoon moet doen wat je denkt dat goed is. Je moet niet te veel nadenken. Gewoon je eigen ding doen.” Iets wat Goncalves zelf, ook altijd doet. Als linksbuiten. “Ik ben een Portugees, dus dan weet je het wel, toch? Veel dribbelen. Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang.” Geboren in Portugal, kwam hij voor het werk van zijn vader op zijn zesde naar Nederland. Aan temperament, heeft hij desondanks weinig ingeboet. “Soms ben ik een lastige jongen. Ik heb toch een andere cultuur. Houd van gelijkenis. Als een scheidsrechter iets niet goed ziet, kan ik wel eens iets te ver gaan.” Gelukkig compenseert Goncalves dat, met zijn acties aan de bal. “Scoren doe ik het liefste, toch geef ik meer assists dan dat ik doelpunten maak. Ik ben meer van de voorzetten. Zodra ik de bal heb én ik heb ruimte, geef ik hem voor. Dan komen ze ook vaak goed aan.” Linksbenig, gaat hij regelmatig buitenom. “Op snelheid, acties maken.”

Fijne trainer

In zijn tweede seizoen bij de club, nadat hij eerder bij Kerkwijk, GVV’63 en Nivo Sparta speelde. “Bij Nivo Sparta zat ik vooral in het tweede, maar speelden we wel hoofdklasse. Daardoor was het voor mij wel even wennen, in de vijfde klasse. Jongens hebben iets minder overzicht, focus en raken sneller in paniek als iets niet lukt. Terwijl je er juist dan in moet blijven geloven.” Iets wat Goncalves zelf, in ieder geval altijd probeert te doen. “Ik ben gewend om gas te geven en het maximale eruit te halen.” Met Rob van Loon, heeft de Portugees in ieder geval een trainer die hij goed kent. “Ik heb Rob ook gehad bij het tweede van Nivo Sparta, toen vond ik het een fijne trainer. Dat is ook de reden dat ik naar NOAD’32 ben gegaan, om het opnieuw onder hem te proberen.” Helemaal, nadat er bij Nivo Sparta naar eigen zeggen valse beloftes aan Goncalves werden gedaan. “Ik kreeg maar weinig speelminuten in één. Daarom wilde ik graag weg.” Nu niks te klagen, weet de inwoner van Gameren, die naast het voetbal beddenbezorger is, niet hoelang hij nog blijft voetballen. “Aan het einde van vorig seizoen kreeg ik soms het gevoel dat ik zou willen stoppen. Op een gegeven moment krijg je toch een ander leven. Ik heb het druk, ben bezig met een huisje. Maar voetbal blijft toch in je zitten.” En dus blijft het kriebelen. “Ergens zou ik het liefste nog wel hoger willen gaan voetballen. Maar ik weet niet wat er komt. Dat is lastig.” Afwachten dus. “Het is echt fifty-fifty. Hoger voetballen, of het is mooi geweest…”

Vera van der Aa ‘Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan’

vv Sparta 30
-
0
Vera van der Aa ‘Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan’

Met het oog op de toekomst, zijn ze bij Sparta’30 heel blij met het inschrijven van een MO12. En zelf altijd gevoetbald, geniet Vera van der Aa daar als moeder en oproepkracht mocht er hulp nodig zijn, enorm van. “Het is leuk om te zien hoe fanatiek ze zijn.”

Fanatiek én onbevangen. “Slechts twee meiden zijn eerder in aanraking gekomen met voetbal, de rest doet het dit seizoen voor het eerst.” En dus is het beginnen, bij het begin, vertelt de 33-jarige Van der Aa. “Aannemen, kaatsen en kijken. Ze pikken het tot nu toe heel goed op, dus dat is hartstikke leuk!”

Veel aandacht

De inwoonster van Andel had dan ook niet heel lang nodig, toen ze haar vroegen of ze wilde ondersteunen. “Al sta ik meer op de reservelijst, voor als er iemand niet kan.” Want aan trainers, hebben ze bij de MO12 van Sparta’30 geen gebrek. “Rien van Dijk is de hoofdtrainer, die geeft elke maandag- en woensdagavond training aan de meiden. Tanja de Fijter (maandag) en Marja van Tilborg van den Berge (woensdag) zijn assistent-trainer en zijn er bijna iedere zaterdag bij. En Peter Tankens, onze voorzitter, is er ook nog bij op zaterdag. Als een soort speciale coach. Soms vervangt hij Rien.” Symbolisch voor het beleid van de club, vertelt Van der Aa. “Er is bij ons heel veel aandacht voor het meidenvoetbal. Als je onze staf ook ziet, wordt er heel goed voor de meiden gezorgd.” Het oprichten en inschrijven van een MO12, onderstreept die ontwikkeling, vindt de voormalig speelster van het damesteam van de vereniging. “Daar zijn we heel blij mee! Met het oog op de toekomst is het belangrijk om een MO12 te hebben, omdat het eerste elftal natuurlijk steeds ouder wordt. Daarom hoop ik dat ze heel lang samen blijven voetballen en uiteindelijk doorgroeien.” Waaronder haar eigen dochter. Vandaar, dat Van der Aa ook betrokken raakte, lacht ze. “Mijn vader heeft ons vroeger ook altijd getraind, dus dat vind ik alleen maar mooi.” Vader Rien, die nu dus opnieuw de trainer is van het team. Een team, dat bestaat uit leergierige meiden, volgens Van der Aa. “Het is leuk om te zien hoe fanatiek ze zijn. Maar ook hoe fanatiek ze elkaar maken. Ook op school. Iedereen doet mee en moedigt elkaar aan.”

Het leukste

Ook haar eigen dochter, is enthousiast. “Die heeft vroeger ooit wel eens gevoetbald, maar is daarna andere sporten gaan doen. Toch bleef het altijd kriebelen. Dus toen er een meidenteam kwam, wilde ze meteen gaan voetballen. Het is mooi om te zien hoe enthousiast ze is.” Wat dat betreft, lijkt ze op haar moeder, lacht Van der Aa. “Ik kom oorspronkelijk van Nieuwendijk, en heb zelf bij Altena gespeeld. Op de laatste acht of tien jaar na, toen voetbalde ik hier bij Sparta’30 in het eerste.” Als rechtsbuiten, tot ze besloot om tijd vrij te maken voor haar kinderen. “Als die dan ook willen gaan sporten of voetballen, stop je er zelf mee. Al voetbal ik nu nog bij de 30+. Dat is één keer in de drie weken.” Ruim vijf jaar geleden gestopt bij het eerste elftal, geniet ze daar nog net zoveel van. “Ons team bestaat uit een hoop bekende gezichten!” Voetbal blijft voor haar dan ook het leukste wat er is, zeker nu ze ook betrokken is bij de MO12. Met hulp van de club. “Op maandagavond krijgt de hele jeugd training van een voetbalschool, zodat kinderen meer uitdaging én variatie hebben. Maar ook om trainers inspiratie op te laten doen.” En heel veel plezier te laten beleven. “Het is mooi om te zien dat die meiden hun koppies niet laten hangen als ze een keer verliezen. Dan hebben ze er gewoon weer net zoveel zin in!”

Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Wilhelmina 26
-
0
Henk Treffers: ‘We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden’

Na een meer dan mooi feestweekend ter afsluiting van het 100-jarig jubileum, kunnen ze bij Wilhelmina’26 terugkijken op een geslaagd jubileumjaar. Want begonnen in mei, kunnen ze niet anders dan content zijn, vertelt de onlangs vertrokken voorzitter Henk Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven.”

En dat is logisch ook, vindt Treffers (57), die in september afscheid nam als voorzitter. “We zijn in de gemeente Altena de eerste club die de 100 jaar aantikt. Dat maakt ons trots!” De reden dat ze dat bij Wilhelmina’26 voor elkaar hebben gekregen? “Toch wel de saamhorigheid van de club. Maar daarnaast ook de combinatie van op het veld het maximale eruit halen én de derde helft. Dat zorgt voor een bepaalde sfeer en beleving.” Sfeer en beleving die de inwoner van Wijk en Aalburg ook proefde tijdens de activiteiten in mei. “Toen hebben we onder meer een reünie gehouden, diverse activiteiten voor de jeugd en een grote feestavond voor leden en sponsoren.” Opgericht op 3 mei 1926, werd die mijlpaal in het weekend van 17 oktober nog één keer goed gevierd. “Dat was een feestweekend ter afsluiting.”

Veel steun

Ook die, was super geslaagd, vertelt Treffers. “Hier waren we al een aantal jaar naar aan het toeleven. Als het dan zo uitpakt, ben je daar natuurlijk enorm content mee.” Helemaal, als voormalig voorzitter. Een rol die hij op zijn veertigste op zich nam. “Ik ben in Genderen opgegroeid, maar mijn vader was een echte Wilhelmina’26-man. Ik ging altijd met hem mee op de brommer.” Zelf op zijn negende lid geworden van de club, speelde Treffers door de dienstplicht uiteindelijk slechts één jaar in de selectie. “Later ben ik nog in een vriendenteam gaan voetballen.” In de jeugd een snelle rechtsbuiten, daarna een luie spits, is Treffers inmiddels bijna vijftig jaar lid van de vereniging uit Wijk en Aalburg. “We staan hier echt voor elkaar klaar in goede en slechte tijden. Daar heb ik zelf ook veel steun aan gehad. Dat maakt het bijzonder.” Zeker, in de functie die Treffers als voorzitter jarenlang heeft gehad. “Je begint daar eigenlijk zonder ervaring aan, maar uiteindelijk heeft me dat als persoon enorm gevormd. Je krijgt er steeds meer grip op, en het heeft me ook veel contacten gebracht. Zowel binnen de club als met andere verenigingen.”

Geen functie

Toch vond hij het na zestien jaar, dus mooi geweest. “We hebben een jong bestuur, dus vond ik het altijd belangrijk om daar als ervaren bestuurder betrokken bij te blijven. Maar als voorzitter heb je veel bemoeienis, dus is het ook goed als er op een gegeven moment een andere kijk komt op dingen. Dat zorgt weer voor nieuwe energie binnen de club.” En voor zichzelf. “Het slokt toch stiekem veel tijd en energie op.” In combinatie met zijn eigen onderneming in hypotheken en verzekeringen, heeft Treffers behoefte aan even wat extra vrije tijd. “Ik blijf natuurlijk wel gewoon lid, maar wil even een jaar geen functie of mezelf vastleggen.” Iets wat de komende maanden, wel even wennen zal worden voor Treffers. “Ik ben hiervoor ook nog tien jaar lang jeugdvoorzitter geweest, tot het verzoek van de leden kwam, of ik het stokje van de toenmalige voorzitter over wilde nemen.” Daar even over nagedacht, besloot hij het te doen. “De club heeft toch iemand nodig die verantwoordelijkheid neemt en beslissingen durft te nemen.” Want, zo heeft Treffers in al die jaren wel gemerkt: “Als voorzitter ben je toch een beetje de olie in de machine. Je staat echt tussen de leden.” Bijvoorbeeld om ze te enthousiasmeren, of juist om een brandje te blussen. Hoe laat hij Wilhelmina’26 na zestien jaar voorzitterschap achter? “De club staat er financieel prima voor. En ook voor een dorp als Wijk en Aalburg, staan we er prima op.” Ook op sportief vlak, vindt hij. “Zonder te betalen, is de derde klasse wel een beetje het maximale.”

Steeds lastiger

De jeugd, is volgens Treffers dan ook van onmiskenbaar groot belang. “Daar moeten we actief in blijven, om op die manier aanwas te blijven genereren.” En te kunnen blijven presteren. “We willen toch wel minimaal in het linkerrijtje spelen.” Al is dat de komende jaren, wat hem betreft niet de grootste zorg. “Het wordt steeds lastiger om alle vrijwilligersfuncties in te vullen. De generatie na mij, is wat dat betreft gewoon minder enthousiast. Maar dat is volgens mij een maatschappelijk probleem. Mensen willen liever niet meer iets structureel doen. Dat is anders dan vijftien jaar geleden.” Gelukkig heeft Treffers daar zelf, allesbehalve last van. “Op zaterdagmiddag doe ik voor de lokale radio nog altijd het wedstrijdverslag van ons eerste. Dat blijf ik doen!” Want zonder het spelletje, kan de voetballiefhebber toch eigenlijk niet. “Ik zou het enorm missen als ik op zaterdag niet meer naar de voetbal zou gaan. Je kan maar een hobby hebben, hè?”

Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

vv Achilles Veen
-
0
Nieuwe knieblessure voor Mandemakers: ‘Dan krijg je toch hoop’

In een rollercoaster van emoties, schoten bij Melle Mandemakers (28) de afgelopen weken zijn gevoelens even alle kanten op. Want waar de verdediger van Achilles Veen onlangs vader werd van zijn eerste dochter, raakte hij ook opnieuw zwaar geblesseerd. En dus komt hij dit seizoen, hoogstwaarschijnlijk niet meer in actie voor de derdedivisionist. “Stoppen staat niet in mijn woordenboek.”

Terwijl dat gezien zijn recente blessureverleden, misschien helemaal niet zo gek zou zijn. Maar om dat te begrijpen, moeten we terug in de tijd. “In december is het twee jaar geleden dat ik mijn kruisband en meniscus heb gescheurd.” Een goede revalidatie later, stond Mandemakers rond december weer op het veld. “Toen was het de bedoeling dat ik weer mee ging trainen, maar kreeg ik een kleine terugslag.” Afgelopen seizoen opgegeven, richtte de inwoner van Veen zich volledig op dit seizoen. “We hadden een mooi plan gemaakt om alles geleidelijk weer op te bouwen.”

Slechte timing

Zogezegd, zo gedaan. “Dat ging goed, tot week drie of vier van de voorbereiding. Toen zakte ik opnieuw compleet door mijn knie.” En dus schoten er meteen weer allerlei doemscenario’s door zijn hoofd, vertelt Mandemakers. “Maar ik kon nog wel lopen en er kwam niet echt vocht in, dus dan krijg je toch hoop.” Zeker toen ook verschillende fysiotherapeuten, zich niet voor konden stellen dat hij opnieuw zijn kruisband gescheurd zou hebben. “Het ging de dagen daarna nog steeds niet soepel, maar één van de fysio’s zei tegen mij: het lijkt me sterk dat er iets kapot is.” Voor de zekerheid toch contact gezocht met een orthopeed van Bergman Clinics, besloot Mandemakers een MRI-scan te laten maken. “Daaruit bleek dat ik opnieuw mijn meniscus had gescheurd en ook mijn kruisband hing nog maar aan een paar vezels.” Met een hoogzwangere vriendin, kon de timing bijna niet slechter. “Daarom wilden ze mij nog niet opereren, dus ik moet binnenkort bellen om te kijken wanneer ik voor de tweede keer geopereerd kan worden.” Vorige keer al een deel van zijn meniscus weggehaald, zouden ze die ditmaal liever willen hechten. “Op het moment dat het gebeurt, ben je even helemaal klaar met dat voetbal. Maar aan de andere kant, heb ik het traject de vorige keer niet als vervelend ervaren. Ook omdat ik vaak onder werktijd kon revalideren. Ondanks dat het fysiek en mentaal natuurlijk wel zwaar is. Wat dat betreft zit je echt in een rollercoaster van emoties.”

Knaagt aan je

Helemaal, nadat zijn vriendin twee weken geleden beviel van dochter Liv. “Het gaat buitengewoon goed met de kleine! Hier en daar wat gebroken nachten, maar verder mogen we niet klagen.” Klagen, is sowieso niet iets wat Mandemakers doet. Ook niet nu hij voor de tweede keer zijn kruisband heeft afgescheurd. “Ik ga sowieso opereren en alles geven om weer fit te worden.” Om ooit, weer tegen een bal te kunnen schoppen. “De eerste keer dat het gebeurde was ik 26, straks als ik weer fit ben, ben ik 29. Maar stoppen, staat niet in mijn woordenboek.” Zelfs niet, toen hij afgelopen seizoen moest toezien hoe zijn ploeggenoten met een straatlengte voorsprong, negentien punten, kampioen werden van de vierde divisie. “Dat heb ik alleen maar vanaf de zijlijn beleefd. Maar gelukkig hadden we een heel fijne en hechte groep, en deden we het echt met z’n allen. Daardoor voelde ik mezelf toch wel onderdeel.” Hoe zuur het ook was. “Het is natuurlijk geweldig om kampioen te worden, alleen is het vervelend dat je geen steentje bij kunt dragen.” Helemaal, omdat ze bij Achilles Veen al langer smachten, naar die promotie naar de derde divisie. “Dan lukt het eindelijk en ben je er toch niet echt bij. Dat knaagt stiekem toch wel aan je.” Al overheerst bij hem, vooral de trots. “Ik heb enorm genoten van die gasten. Zo overtuigend kampioen. En dat terwijl we eigenlijk niet eens zo goed begonnen. Maar daarna vielen alle puzzelstukjes in elkaar en was het echt een geoliede machine. Dan gaat het allemaal vanzelf.” Zelfs als je een keer achter komt. “Iedereen kon een goal maken, dus we wisten dat we altijd zouden scoren.”

Intensiteit

Waarom denkt Mandemakers dat ze uiteindelijk kampioen zijn geworden? “De selectie was fantastisch. Zowel qua sfeer, als kwaliteit. We werden niet minder als we moesten wisselen.” En eenmaal in zo’n flow. “Zie een team daar dan maar eens uit te krijgen als tegenstander. Dan lukt ook alles.” Dit seizoen lukt het tot nu toe, onder leiding van Fop Gouman, een stukje minder. “We wisten dat de derde divisie een heel ander niveau is en dat we uit een ander vaatje moesten tappen.” Een beetje pech met het programma, bivakkeert Achilles Veen daardoor nu in de onderste regionen. “In de eerste paar wedstrijden, kregen we ongeveer de hele top zes van vorig jaar.” Wat is volgens hem het grootste verschil met de vierde divisie? “Vooral de intensiteit. Het gaat allemaal een stukje sneller, en iedereen is fitter én scherper.” En dus zullen ze daar zelf, snel in mee moeten. “Je krijgt minder kansen, dus de kansen die je krijgt, moet je echt afmaken. Want de tegenstander doet dat wel.” Desondanks, maakt Mandemakers zich voorlopig nog niet al te veel zorgen. “Onze doelstelling is handhaven. Daar heb ik alle vertrouwen in. We moeten ook niet te veel bezig zijn met tegenstanders, we hebben al vaak genoeg laten zien dat we kunnen voetballen.” Maar zeker op dit niveau, wordt er meer gevraagd. “Fysiek moet er nog wel een tandje bij. Dat is ook een kwestie van niet geblesseerd raken. Nu zitten we soms met tien man op de tribune, dat is natuurlijk veel te veel. Daardoor zijn ook alle automatismen van vorig jaar weg. Anders is het ook makkelijker om nieuwe spelers in te passen.”

Veense jongen

Nieuw is Mandemakers zelf, wat dat betreft al enige tijd niet meer. “Ik voetbal al heel mijn leven bij Achilles Veen. Vanaf het moment dat ik kon lopen.” Begonnen bij de Kabouters, doorliep hij de gehele jeugdopleiding en werd hij in de E’tjes gescout door FC Den Bosch. “Daar ben ik uiteindelijk afgevallen.” Veel pijn, deed hem dat met terugwerkende kracht niet. “Ik ben hier van jongs af aan opgegroeid en heb altijd met mijn vrienden gevoetbald. Dat hoop ik ook nog een tijdje te kunnen doen. Dit is gewoon mijn club!” En dat gevoel, is wederzijds, heeft Mandemakers gemerkt. “De supporters vinden het hier fantastisch als een Veense jongen in de selectie zit. Dat is toch wel iets om trots op te zijn. Dat is best uniek.” Twee jaar bij het tweede gevoetbald, maakte hij in het seizoen 2018/2019 de overstap naar het vlaggenschip. “Pas toen Dennis van der Steen als trainer kwam, ben ik basisspeler geworden. Dat is nu vier jaar geleden.” Van der Steen na afgelopen seizoen vertrokken naar DOVO, kwam Mandemakers onder zijn leiding, centraal achterin terecht. “Heel vroeger was ik spits, maar daarna heb ik altijd als verdedigende middenvelder gespeeld. Centrale verdediger, was eigenlijk een beetje uit nood geboren. Maar dat beviel zo goed, dat het mijn positie is geworden. Zo ben ik eigenlijk in het team gegroeid.” En dat hoopt Mandemakers, die vanwege zijn werk voor een groothandel in planten de hele week Duits praat, straks na zijn blessure opnieuw te doen. “Dat spreken we af!”

Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

vv Be Ready
-
0
Be Ready vreest opnieuw lastig jaar: ‘Dat is helaas de situatie’

Vorig seizoen nog jeugdspeler, maakt Mike van Dortmont sinds dit jaar deel uit van het eerste elftal van vierdeklasser Be Ready. Maar heel lang nodig om te wennen en zich in de basis te spelen, had de achttienjarige middenvelder niet. “Ik pas mezelf snel aan.”

En dus heeft de jongeling inmiddels al flink wat wedstrijden van negentig minuten achter zijn naam staan. “Het tempo ligt hoger en het is fysiek een stuk zwaarder dan bij de jeugd, maar voorlopig gaat het goed. Dus dat is lekker!” Wat is volgens hem het grootste verschil met jeugdvoetbal? “Je moet heel de wedstrijd aan staan, anders krijg je een goal tegen.” Doelpunten tegen, die ze na een moeizame start niet kunnen gebruiken, bij Be Ready. “We hebben een heel nieuw team, plus een nieuwe trainer, daardoor is het nog even wennen aan elkaar. Daarom had ik ook niet verwacht dat het makkelijk zou gaan in het begin.”

Eigen helft

Ondanks dat de ploeg vorig seizoen, met één punt en 86 tegendoelpunten, kansloos degradeerde uit de derde klasse. Iets waar Van Dortmont als speler van de O19, dus weinig aan kon doen. Kijkend vanaf de zijlijn. “Het was vaak een beetje hopeloos. Vooral op eigen helft staan, verdedigen en proberen om zo min mogelijk goals tegen te krijgen.” Wat verwacht hij er dit seizoen, een niveau lager, van? “Onze doelstelling is om ons te handhaven in de vierde klasse. Maar we hebben een heel jong team, dus dat zal zeker geen makkie worden.” Na vier wedstrijden drie punten verzameld, moet de ploeg van Frans Ceton dan ook aan de bak. “Als we op elkaar ingespeeld zijn, weet ik zeker dat we een beter seizoen gaan draaien dan vorig jaar.” Mede, door de komst van de nieuwe trainer, denkt Van Dortmont. “We willen nu meer voetballen, op de helft van de tegenstander. Als dat eruit komt, gaan we wedstrijden winnen.” Al blijft de tiener, ook realistisch. “Ondanks de degradatie, moeten we er opnieuw voor vrezen dat het een lastig jaar kan worden. Dat is helaas de situatie waar we nu in zitten.”

Hard werken

Hoe vervelend dat ook is. Zeker als je zoals in zijn geval, een kind van de club bent. “Ik voetbal al sinds mijn vijfde bij Be Ready.” Heel zijn jeugd met vrienden gevoetbald, heeft Van Dortmont nooit overwogen om ergens anders te gaan voetballen. “Ik woon in Hank, kan op de fiets, dus dit is het dichtste bij. En als je zo lang samen speelt, houd je er ook vanzelf een vriendengroep aan over.” Maar vrienden of niet, er moet natuurlijk ook gepresteerd worden. In zijn geval, als verdedigende middenvelder. Ofwel, nummer zes. “Ballen afpakken, opbouwen en naar voren spelen. Dat is wat ik het liefste doe.” Al heeft hij vooral graag de bal. “Duels spelen vind ik fijn, maar de bal hebben natuurlijk nog fijner.” Hoe ziet hij dat in de toekomst voor zich? Zou hij ooit een stap omhoog willen maken? “Ik wil nu eerst een heel seizoen zoveel mogelijk spelen en ervaring opdoen bij Be Ready, daarna zie ik het wel.” Goed presteren, om daarna een stap naar een hoger niveau te kunnen maken. “Als ik heel eerlijk ben, hoop ik niet heel mijn leven in de vierde klasse te spelen. Uiteindelijk wil je het liefste zo hoog mogelijk spelen. En goed voetbal spelen. Nu is het vooral heel hard werken en af en toe schoppen krijgen.”

123...1.534Pagina 2 van 1.534