Voor Pieter van Zessen (45) is Ameide geen club waar je ooit echt vertrekt. Je kunt stoppen als trainer van het eerste, je kunt een andere uitdaging aangaan, maar loslaten zit er niet in. Daarvoor zit het te diep. “Ik ben hier geboren en getogen. Begonnen als jeugdvoetballer, jaren in het eerste gespeeld, afgesloten in het tweede. En daarna trainer geworden bij mijn eigen club.”
Het is een opsomming die bijna achteloos klinkt, maar precies blootlegt waarom zijn beslissing om te stoppen als hoofdtrainer zo zwaar weegt. Veertig jaar Ameide laat je niet zomaar achter je. “Ik heb er slapeloze nachten van gehad. Dat klinkt misschien zwaar, maar dit is gewoon mijn club. En dat zal het ook altijd blijven.”
Kampioenschap
De afgelopen jaren onder Van Zessen laten zich niet in één lijn vangen. Aan de ene kant is er het kampioenschap, een moment dat hij zelf zonder aarzeling tussen de hoogtepunten van zijn leven schaart. “Dat je met je eigen club, met jongens die je al zo lang kent, kampioen wordt… dat is echt bijzonder.”
Hij vertelde het zijn spelers laatst nog, bijna als een waarschuwing om het vast te houden. “Ik zei tegen die jongens: dit ga je nooit vergeten.”
Aan de andere kant is er het huidige seizoen, dat zich al maanden voortsleept in een competitie die zwaarder bleek dan vooraf gedacht. “Het niveau ligt hier echt bizar hoog. Dat hoor je ook van iedereen.”
Ameide begon bovendien met een duidelijke achterstand. Vier spelers vertrokken en namen samen 36 doelpunten en 32 assists mee. “Dat is gewoon niet op te vangen. We werken keihard, maar op kwaliteit worden we vaak geklopt.”
En toch klinkt er geen verwijt. “De sfeer is nog steeds goed. Die jongens blijven werken. We hebben er heel lang in geloofd dat we het gaan redden en zolang er punten te halen zijn, blijven we ervoor gaan. Maar het wordt wel een heel moeilijk verhaal.”
“Het is goed zo, voor hen én voor mij”
Opvallend genoeg stond zijn besluit al vast voordat Lekvogels zich meldde. Het vertrek is dus geen reactie op het seizoen, maar een keuze die al langer sudderde. “Ik had al besloten om te stoppen. Voor mijn gevoel heb ik hier het maximale eruit gehaald.”
Na drie jaar hoofdtrainerschap voelde hij dat het moment daar was. “Ik heb jongens vanuit de jeugd naar het eerste gehaald. Met sommige werk ik al heel lang samen. Ook met de staf heb ik drie jaar lang heel fijn samengewerkt. Dan is het ook goed dat er een keer een nieuw gezicht voor de groep komt.”
Die redenering geldt niet alleen voor de spelers, maar ook voor hemzelf. “Voor mezelf is het ook goed om een stap te maken. Een andere omgeving, andere mensen. Gewoon eens in een andere keuken kijken.”
Dat hij ondanks alles “door de voordeur” vertrekt, vindt hij belangrijk. “Dat je gewoon met de borst vooruit bij de club kan blijven komen.”
Die nieuwe keuken vindt hij volgend seizoen bij Lekvogels, een club die hem op het eerste gezicht vertrouwd voorkomt. “Een dorpsclub, dat past bij mij.” De gesprekken verliepen snel en positief. “Ze zochten iemand die dat gevoel kent. En ik hoorde dat ik bovenaan hun lijstje stond. Dat is natuurlijk mooi om te horen.”
In Lexmond ziet hij een ploeg met potentie. “Er zit echt voetbal in. Ze hebben een jonge groep en willen een frisse start maken. Daar heb ik gewoon heel veel zin in. Ook daar heb ik al een fijne staf samen gesteld en we hopen na twee moeizame jaren weer vol energie en positiviteit er een mooi seizoen van kunnen maken.”
Wat niet verandert, is zijn rol bij Ameide. Die blijft, al is het op een andere manier. “Ik ben niet weg. Mijn zoontje gaat naar de JO9, daar ga ik training geven. En verder help ik waar nodig.”
Klik op VV Ameide voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Ameide voor meer artikelen over de club.
