Home Blog Pagina 2

‘We willen met onze jeugd, senioren en als club elk jaar iets beter worden’

AXEL – Bescheiden zijn, realistisch en op een heel rustige manier elk jaar iets beter worden. Qua jeugd, bij de senioren en als gehele club. De ambitie is volgens voorzitter Antoine Thoen nog altijd om door te groeien naar tweede klasse, maar niet ten koste van alles.

“Alles binnen de club is aanwezig over de gehele linie om het niveau van tweede klasse aan te kunnen. We hebben onlangs onze missie, visie en kernwaarden goed uitgewerkt. Deze moeten binnen de club als kapstok dienen. Hoe we als vereniging gezien willen worden, een eigen identiteit ontwikkelen en die houden. Dat is waar we met z’n allen naartoe willen werken.”

Dat moet dan gebeuren vanaf de mini’s tot het uiteindelijke eerste elftal. Met 20 jeugdteams en een O23 ziet de jeugdafdeling er niet verkeerd uit en geeft dat veel potentie voor de komende jaren. “We hebben nu twee jaar een O23 in competitie. Zij spelen in de Vierde Divisie en is voor ons een overbruggingselftal tussen de O19 en de senioren. In de Vierde Divisie wordt er stevig fysiek de duels aangegaan en bovendien aardig gevoetbald. Dat is voor die gasten een prima leerschool. Maar het is niet zo dat het de enige springplank is richting ons eerste team. Want ook het tweede elftal speelt reserve 1e klasse, eveneens een mooi niveau om jezelf als speler te ontwikkelen.”

In 2018 is er destijds qua jeugdbeleid een concept jeugdplan geschreven. Dat is echter nooit volledig uitgerold. “Doordat er bepaalde randvoorwaarden toen niet aanwezig waren heeft men dat nooit goed kunnen uitrollen. We zijn van mening dat je het alleen moet doen als de kaders aanwezig zijn. Dus voor ons is dat geen doel op zich. Je moet eerste de juiste mensen hebben anders heeft het geen zin. We zijn heel erg op de goede weg, hebben heel veel voetbalkennis binnen onze club rondlopen en proberen die zo goed mogelijk te ondersteunen om zichzelf en daarbij ook de spelers te ontwikkelen en te laten groeien. Dáár heb je als gehele vereniging op iets langere termijn wat aan en moet je dan de vruchten van gaan plukken.”

En die vruchten moet dan resulteren in een goede doorstroming van eigen jeugdspelers naar de seniorenelftallen die dan bovendien op een mooi niveau kunnen meestrijden met goed voetbal. “Daarbij goed kijken wat we aan kwaliteit hebben rondlopen en dat stapje voor stapje beter maken. Door individuele trainingen, door het gebruik van videobeelden bijvoorbeeld. Maar ook door met echte voetbalmensen die hun sporen verdiend hebben de prestaties van teams, van trainers en individuele spelers te evalueren en daar waar nodig te investeren in verbetering.”

In de onderbouw heeft FC Axel bijvoorbeeld heel veel ex-voetballers nu rondlopen als teamtrainers. “De kennis en ervaring die zij hebben opgedaan tijdens hun voetballoopbaan gebruiken ze om die gastjes beter te maken. Het effect daarvan zie je tijdens de wedstrijden terug en dan vooral in manier van spelen het hogere niveau. En dat is wat we graag willen.”

Het plan wat men heeft, de kernwaarden van waaruit wordt gewerkt is helder. “Ons plan is een ambitie maar géén absoluut doel. We moeten er naartoe groeien. Niets moét maar we streven er wel naar. Geen gekke dingen doen, maar bescheiden zijn. Dat is wat we willen uitdragen en hoe we ons uiteindelijk doel willen bereiken.”

Klik op FC Axel voor de laatste artikelen over de club.
Klik op FC Axel voor meer informatie over de club.

Heel Pernis leeft toe naar historische middag: ‘Dit voelt als iets van de hele club’

Op Sportpark Pernis kan zaterdag geschiedenis worden geschreven. VV Pernis heeft in de thuiswedstrijd tegen Swift Boys genoeg aan een overwinning om zich voor het eerst sinds de fusie officieel kampioen te mogen noemen van de vijfde klasse. Binnen de club leeft het duel enorm. Niet alleen bij de spelersgroep, maar in het hele dorp wordt uitgekeken naar wat een historische middag kan worden voor de vereniging.

Historische kans voor VV Pernis
Voor VV Pernis zou het kampioenschap een bijzonder moment betekenen. Sinds de fusie van Excelsior Pernis en DOTO, inmiddels vijftien jaar geleden, wist de club nog niet eerder een titel te veroveren. “Het kampioenschap leeft enorm binnen onze groep,” klinkt het vanuit de technische staf. “Iedereen beseft dat we aan de vooravond staan van een bijzonder moment. Dat maakt het extra mooi dat we nu als VV Pernis opnieuw geschiedenis kunnen schrijven.” De club benadrukt daarbij dat het mogelijke succes niet alleen voelt als een prestatie van het eerste elftal, maar van de gehele vereniging.

Sterke basis binnen de selectie
Volgens de club ligt de basis van het succesvolle seizoen in de saamhorigheid binnen de selectie en de vereniging. De afgelopen jaren werd er stap voor stap gebouwd aan een stabiel fundament. Onder voormalig trainer Miquel Muñoz werden de eerste stappen gezet, waarna hoofdtrainer Wesley van Gils dit seizoen verder bouwde aan een ploeg waarin discipline, plezier en ambitie samenkomen. De selectie bestaat grotendeels uit spelers uit het eigen dorp, aangevuld met ervaren krachten die op én buiten het veld belangrijk zijn voor de groep. Juist die combinatie heeft ervoor gezorgd dat VV Pernis dit seizoen constant wist te presteren. “Die eenheid heeft ervoor gezorgd dat we het hele seizoen met elkaar zijn blijven bouwen aan onze gezamenlijke doelstellingen,” aldus de club.

Heel Pernis leeft mee
Dat het leeft rondom de club is volgens de vereniging duidelijk merkbaar. Supporters reizen massaal mee naar uitwedstrijden en ook thuiswedstrijden worden druk bezocht. Voor zaterdag staat er voorafgaand aan de wedstrijd een sfeeractie gepland, georganiseerd vanuit de supportersgroep. Daarbij roept de club supporters op om de sfeer positief te houden en respectvol om te gaan met tegenstander en arbitrage.

Feest bij kampioenschap
Mocht VV Pernis zaterdag daadwerkelijk de titel binnenhalen, dan staat er direct een uitgebreid feestprogramma klaar. Na afloop volgt een huldiging en zal in de kantine het kampioensfeest losbarsten, met onder meer live muziek van zanger Dirk-Jan Deelen. “Het zou een prachtig moment zijn voor VV Pernis, maar vooral ook voor iedereen die de club een warm hart toedraagt,” klinkt het vanuit de vereniging.

Conclusie
Alles wijst erop dat Sportpark Pernis zaterdag het decor wordt van een bijzondere voetbalmiddag. VV Pernis staat op de rand van een historisch kampioenschap, maar weet dat eerst nog afgerekend moet worden met Swift Boys.

Klik op VV Pernis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Pernis voor meer informatie over de club.

De Hroe is ier, de Hroe is daar… v.v. Groede bestaat 100 jaar!

GROEDE – Waar een klein dorp groot(s) in kan zijn. In een tijd van krimp en vergrijzing, zeker ook in Zeeuws-Vlaanderen, zijn door de jaren heen in het regionale voetballandschap clubs ter ziele gegaan of inmiddels gefuseerd. Een gegeven dat niet van toepassing is voor v.v. Groede. De vierdeklasser bivakkeert onderaan de ranglijst, maar ondanks de sportief zware tijden heeft de dorpsclub wél wat te vieren. De club bestaat immers 100 jaar. Een mijlpaal die men bij ‘de Hroe’ niet onopgemerkt wil laten passeren.

“Absoluut niet! Hoewel de prestaties in de vierde klasse van het eerste elftal niet groots zijn en we hoogstwaarschijnlijk degradatie niet zullen ontlopen, moéten we ons 100-jarig jubileum zonder meer vieren! En dat gaan we doen ook. Want het feit dat we hier al een eeuw lang een mooie en goed draaiende voetbalvereniging hebben op ons mooie dorp is iets om met recht trots te zijn. En dat willen we dan ook laten zien”, zegt Arno van de Hemel.

Samen met nog een heel diverse groep vrijwilligers uit tal van geledingen binnen de vereniging werkt Van de Hemel hard toe richting een mooi jubileumweekend. “We hebben verschillende commissies opgericht en iedereen werkt van daaruit toe naar verschillende evenementen die we hebben bedacht om ons eeuwfeest luister bij te zetten. De commissies vergaderen geregeld apart met elkaar en vijf keer zijn we als geheel qua jubileumorganisatie bij elkaar gekomen. Want we wilden een programma bieden waar we voor elk wat wils hebben. De ideeën en meningen van iedereen hebben we naast elkaar gelegd en daaruit een aantal activiteiten gekozen die nu worden uitgewerkt.”

Twee feestelijke zaterdagen

Het heeft geresulteerd in twee feestelijke zaterdagen: Zaterdag 30 mei 2026  zal in het teken staan van de jeugd. “Dan staat er een Jubileum Jeugddag op de kalender, waarbij we allerlei verschillende activiteiten hebben en een feest voor al onze jeugdige talenten.”

Tijdens de Jeugddag wordt er op het hoofdveld een kamp georganiseerd dat moet zorgen voor een blijvende herinnering voor de jeugd. “Voor alle jeugdleden van SJO de Westkust en voor de kinderen uit het dorp.”

Een week later, op zaterdag 6 juni 2026  staat dan de officiële Jubileumdag gepland. “We zijn achter de schermen hard aan het werk om er voor alles en iedereen twee onvergetelijke dagen van te maken. Voor eenieder die de club een warm hart toe draagt of op welke manier dan ook een bijdrage heeft geleverd aan het verleden en heden van onze club. Zo staat er onder andere een 5X5 toernooi, een officiële jubileumreceptie én een knallende feestavond met DJ’s en bandjes gepland. Echt zoals het hoort hier op ‘de Hroe’.. Een feest vol sfeer en gezelligheid!”, aldus de 35-jarige clubman.

“Sinds ik hier als jeugdspeler ooit begon heb ik nooit ergens anders gespeeld en heb ik hier enorm veel prachtige momenten gekend. Maar ook het feit dat we zo weinig mensen hadden dat we in het toenmalige asielzoekerscentrum Hedenesse spelers zijn gaan halen om de club te versterken. Als ik zie hoe de club door de jaren heen is gegroeid en ontwikkeld… Nieuwe kleedruimtes en kantine, promoties meegemaakt, een ongekende bekerprestatie tegen ASWH en vorig jaar een kampioenschap… Onvergetelijk mooi allemaal. Een mooie samenwerking nu qua jeugd met omringende clubs, drie seniorenteams in competitie én een groep jeugdspelers die doorgeschoven zijn naar ons eerste elftal. Daar ben ik trots op als Groedenaar en jongen van de club. Ik zal hopelijk nog even als speler doorgaan en uiteraard blijf ik ook het Rad van Fortuin doen. Het is mooi om iets voor het dorp en de club te kunnen betekenen.

Groede werd ooit vanuit het straatvoetbal opgericht en zag in 1926 officieel als vereniging het levenslicht. Jarenlang speelden de blauwhemden in de zesde klasse van het zondagvoetbal. Nadat deze in 2000/ 2001 werd opgeheven speelde Groede vooral in de vijfde klasse. Nadat de ploeg in 2007 voor de eerste keer in de nacompetitie streed voor promotie, was pas ‘raak’ in 2013. In een derbyclash tegen v.v. IJzendijke slaagde men er tegen alle verwachtingen in om te promoveren naar de 4e Klasse A van het zondagvoetbal.

Het bleek een kortstondig avontuur want na tien maanden volgde een degradatie. Twee seizoenen later promoveerden de Groedenaren opnieuw. Toen duurde het sportieve avontuur acht seizoenen. In 2024 ging het mis tijdens de nacompetitie en volgde degradatie om het seizoen erna overtuigend het kampioenschap te pakken. “Een schitterende ervaring en onvergetelijk om dat als speler mee te maken.”

Nu bevindt de ploeg, waar trainer Serge Laprade opgaat voor een derde seizoen, zich in sportief zwaar weer in het jubileumjaar. “Dat is erg jammer, maar door de jaren heen hebben we vaker dergelijke ups en downs meegemaakt. Toch zie ik dat er nu een stabiele club staat waar heel veel mensen zich mee verbonden voelen. Als actief speler, vrijwilliger of supporter. Voor het dorp is de club enorm belangrijk. Sportief en als sociale ontmoetingsplaats. En daar hebben heel veel mensen in de afgelopen honderd jaar een belangrijke bijdrage aan geleverd. Dat moet gevierd worden zoals dat alleen kan op ‘de Hroe’. Want de Hroe is ier, de Hroe is daar, we bestaan toch maar mooi 100 jaar!”

Klik op VV Groede voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Groede voor meer informatie over de club.

Cas de Dobbelaere heeft plezier en motivatie hervonden bij IJzendijke

IJZENDIJKE – Het was een telefoontje van trainer Nico Knol dat voldoende prikkelde voor Cas de Dobbelaere om opnieuw de voetbalschoenen aan te trekken bij v.v. IJzendijke. De aanvaller was een tijdje gestopt omdat hij na zijn terugkeer van Terneuzen teveel moest wennen aan het niveau. En daarbij ook de drukte van het familiebedrijf niet altijd even goed kon combineren met voetbal.

“Dat telefoontje deed me wel aan het denken zetten. In het begin miste ik het voetbal absoluut niet, maar het teamgebeuren en alles er omheen dat kriebelde wel. Uiteindelijk ben ik toch weer gaan trainen en inmiddels draai ik weer volledig me en ik vind het heerlijk.”

De Dobbelaere begon op zijn vijfde bij IJzendijke en stapte op zijn dertiende over naar JVOZ. “Daar heb ik vijf jaar gespeeld en enorm veel geleerd. Ik ben toen teruggekeerd naar IJzendijke en na een seizoen vertrokken naar Terneuzen waar ik een jaartje heb gespeeld. Dat was wel een hoger niveau maar ik besloot uiteindelijk toch om terug naar IJzendijke te gaan. We werden kampioen, een prachtig moment maar daarna viel het me toch tegen en besloot ik om te stoppen.”

In de derde klasse kregen De Dobbelaere en IJzendijke te maken met veel sterkere tegenstanders en degradeerden direct weer. “Het was voor mij erg wennen dat ik soms echt werd overlopen door tegenstanders. We kregen dat seizoen bijna honderd goals tegen en stukje bij beetje gleed mijn motivatie weg tot ik het voor mezelf welletjes vond. Thuis hebben we een gemengd akkerbouwbedrijf met ook pluimvee. We zijn bezig met uitbreiden en dat vergt ook de nodige tijd en aandacht. Die heb ik toen daarop gericht en het voetbal even geparkeerd. Het was een enorm drukke periode en daarin moest ik ook onregelmatig werken. Dat gaf ik prioriteit en dat is nu eigenlijk nog altijd zo.”

Toch is er wel wat veranderd in de mindset en beleving bij de nog altijd maar 21-jarige De Dobbelaere. “Voorheen kon ik me soms ergeren aan een gebrek aan scherpte, felheid en beleving. Nu voetbal ik vooral voor mijn plezier. Dat is me eigenlijk veel meer waard. Natuurlijk wil ik graag winnen en zo hoog mogelijk voetballen, maar zeker niet meer ten koste van alles. Ik probeer in wedstrijden belangrijk te zijn voor het team en van daaruit mijn waarde te hebben met mijn loopvermogen en duelkracht. In de derde klasse stond ik vooral op ‘10’ of rechtsbuiten. Nu speel ik in een controlerende rol op het middenveld, een heerlijke positie.”

Met IJzendijke hoopt de middenvelder uiteindelijk dit seizoen in het linkerrijtje te eindigen, want een hernieuwde promotie is niet realistisch. “Nee, daarvoor missen we een brede selectie en ook simpelweg de kwaliteit. Dat is vorig jaar gebleken. En dan gaat dat uiteindelijk toch te koste van het plezier en dat moeten we niet willen. Als we goed meedraaien en onze puntjes pakken dan is het prima. Voor ons is het goed zoals het nu loopt. Als je dan bovenin kan meedoen vind ik het mooi genoeg. Sportief presteren en plezier moeten hand in hand blijven gaan. Dan blijft het leuk en gezellig. Zoveel is me de afgelopen tijd wel duidelijk geworden.”

Klik op IJzendijke voor de laatste artikelen over de club.
Klik op IJzendijke voor meer informatie over de club.

Jesse van Bunder zowel actief op het veld als in het zand

KLOOSTERZANDE – Hij trainde en speelde in het begin van dit seizoen als O19-speler regelmatig me bij het eerste elftal van Hontenisse. Dat beleeft in de 4e Klasse A op zijn zachtst gezegd een heel tegenvallend seizoen. Sinds de winterstop besloot Jesse van Bunder om niet meer bij het eerste maar bij het tweede te gaan trainen. ‘Het meetrainen bij de senioren is prima maar nu even bij het tweede in plaats van het eerste, dat voelt voor nu als het beste.’

Van Bunder is talentvol en speelt overigens elke zaterdag zijn wedstrijden bij het hoogste jeugdteam van HSVC’20. Daarnaast traint hij nu dus bij het tweede elftal onder Steffen de Weers én is al enkele jaren actief in het zand bij Beach Soccer Zeeland. “Het is veel maar ik hou gewoon van voetbal en kan nu nog niet direct een keuze maken tussen het veld of het zand. Al moet ik nu door een blessure sowieso even pas op de plaats maken.”

Hoewel hij nu even een stapje terug heeft gezet door te gaan meetrainen bij het tweede elftal blijft een plek als basisspeler in een eerste elftal het doel. “Op het veld is dat zeer zeker zo ja, daar wil ik naartoe werken. Het liefst natuurlijk hier bij Hontenisse waar ik al sinds ik begon rondloop. Maar het is zeker nog geen uitgemaakte zaak. Ik voetbal graag en doe dat nu vooral met vrienden dichtbij de plek waar ik woon. Dat is ook heel veel waard en ik ben bovendien nog jong genoeg.”

Een ontsteking aan zijn patellapees houdt hem echter nu al enige tijd aan de kant. “Die blessure heb ik vorig jaar ook gehad. Toen zat ook mijn heup vast en heb ik via shockwave-behandeling en bepaalde oefeningen de boel weer eruit gekregen. Nu doe ik vooral oefeningen om de ontsteking eruit te krijgen. Het is zuur om te moeten toekijken maar het is even niet anders. Ik ga niet overhaasten want dat werkt alleen averechts.”

Bij de O19 gaat het in de derde fase goed met louter overwinningen tot tevredenheid van de middenvelder/ verdediger. “Ik ga altijd kijken en probeer dan de trainer Marc van Beek wat te ondersteunen en helpen als verzorger. Zit een beetje in de aard van het beestje om toch betrokken te zijn. Uiteindelijk hoop ik ergens in mei nog wel een aantal wedstrijden te kunnen meespelen.”

Hoewel hij een beetje het plezier kwijt was bij het eerste tijdens de trainingen heeft hij aangegeven indien het nodig is nog altijd beschikbaar te zijn. Zeker ook met het oog om uiteindelijk naar de senioren door te schuiven. “Dat is nog altijd de bedoeling richting volgend seizoen. Nu wil ik vooral ook eerst volledig fit worden. En bovendien in de komende periode ook met het beachsoccer weer vol te kunnen gaan.”

Bij Beach Soccer Zeeland is Van Bunder zes jaar geleden in de jeugd begonnen en speelt daar met nog een aantal jongens uit Kloosterzande en Lamswaarde zoals Sem de Bakker, Finn Buijze en Daan van Hoecke. “Het is gewoon een heel gaaf spelletje om te doen. Heel zwaar, technisch en ook enorm leerzaam. Mijn techniek, aannames en de rust in het spel zijn sterk verbeterd en daar heb ik ook op het veld profijt van. De combi tussen beachsoccer en veldvoetbal is iets wat ik erg leuk vind. Waar het uiteindelijk allemaal toe leidt weet ik niet, voorlopig wil ik eerst proberen weer fit te worden. De rest zie ik daarna allemaal wel.”

Klik op VV Hontenisse voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Hontenisse voor meer informatie over de club.

Xander de Buck gaat uit van rechtstreekse handhaving met SV Oostburg

OOSTBURG – Hij is nu bezig aan zijn vijftiende seizoen als lid van de eerste selectie. In al die jaren bij de hoofdmacht van SV Oostburg heeft Xander de Buck op verschillende posities zijn wedstrijdminuten gemaakt. Als verdediger… en als invaller-doelman. ‘Elk seizoen zijn er wel wedstrijden bij die ik onder de lat heb gestaan. Best opmerkelijk voor iemand die in de jeugd geen minuut heeft gekeept.’

Toch verkiest De Buck, eigenaar van een eigen bouwbedrijf, liefst een rol als verdediger. “Daar liggen toch echt meer mijn kwaliteiten. Maar per toeval heb ik in het verleden ooit een keer de handschoenen aangetrokken en sindsdien ook daar mijn waarde voor de club en het elftal geprobeerd te tonen. Het is bij ons in de selectie niet zo dat we overlopen van de selectiespelers bij het eerste. We hebben zestien spelers beschikbaar en dan is elke ‘dubbele’ functie of spelers die op meerdere posities uit de voeten kunnen extra welkom. Zo is het ook in mijn geval.”

Het seizoen verloopt tot op heden volgens de ervaren vleugelverdediger minder dan waar me vooraf op had gehoopt en gerekend. De vierdeklasser bevindt zich immers net boven de rode streep. “Dat is zonder meer lager dan waar we gezien onze kwaliteiten thuis kunnen horen. Het is vaak nog erg wisselvallig en dat komt dan uiteindelijk de resultaten niet ten goede. We hebben tegen teams waar we gelijkwaardig of eigenlijk beter tegen moeten zijn onnodige punten laten liggen. Jammer, maar de realiteit.”

Wat ook niet echt in het voordeel speelt qua prestaties is het feit dat de ploeg ook te maken kreeg met een tussentijdse trainerswissel. Ronnie Tresonie doet nog wel de coaching op zaterdag, maar de trainingen zijn sinds enige maanden nu voor rekening van Carlo van Grimberghe. Samen met Jurgen Hooreweghe en keeperstrainer Mike van Dierendonk moeten ze proberen om de ploeg te behouden voor de 4e Klasse A. “Carlo is een trainer met heel veel ervaring en je merkt in alles nu wel al een andere dynamiek. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat we uiteindelijk met z’n allen voor elkaar gaan krijgen dat we buiten de gevarenzone blijven.”

Met zijn 37 jaar is De Buck de oudste van de selectie en hij hoopt de komende tijd nog volop van waarde te kunnen zijn en blijven voor Oostburg. “We hebben de oudste defensie van deze competitie en de diversiteit qua leeftijden in de selectie is groot. Met zeven spelers boven de dertig hebben we wel de nodige ervaring. Ervaring die hopelijk voldoende is om het te gaan redden zonder nacompetitie. Ik zou het mooi vinden om ook volgend seizoen er nog een jaartje als vierdeklasser aan vast te kunnen plakken. Ik heb drie opgroeiende kids, een druk bedrijf en dan is voetbal even een heerlijke manier om mezelf te kunnen ontladen en ontspannen.  De jaren gaan tellen, maar zolang ik me fit voel en de trainer me kan gebruiken zal ik alles blijven geven voor de club. Naast keeper of back kan ik ook centraal uit de voeten. Dus wat dat betreft zie ik voor mezelf voldoende kansen haha.”

Naast overleven heeft de verdediger nog wel één sportief doel in het restant van de competitie. ‘Ik scoor elk jaar één goal per seizoen. Dat is nu nog niet gelukt. Dus ik ga er vanuit dat dit nog moet gebeuren. Als dat lukt en we blijven erin, dan vind ik het prima.”

Klik op SV Oostburg voor de laatste artikelen over de club.
Klik op SV Oostburg voor meer informatie over de club.

Keus voor Koewacht is juiste gebleken voor Yarmaine Oosterhof

KOEWACHT – Het was een keuze op gevoel en niet om persé zo hoog mogelijk te voetballen voor Yarmaine Oosterhof. De 19-jarige verliet FC Axel waar hij met de O23 speelde in de 4e Divisie. Hij koos voor vijfdeklasser v.v. Koewacht, puur om te proberen zijn verloren spelplezier terug te hervinden. ‘Vanaf het eerste moment voelde ik me hier welkom, voelde gezelligheid én waardering. Dus ja, deze stap kwam op het juiste moment.’

Hoewel hij woonachtig is in Nieuwe Molen, vlakbij Koewacht, speelde Oosterhof altijd voor FC Axel in de jeugdelftallen. Uiteindelijk dus vorig seizoen in de O23. Daar zou het team uiteen vallen en besloten er jongens te stoppen of elders te gaan spelen. Het was voor Yarmaine zelf ook een signaal om over zijn voetbaltoekomst te gaan nadenken. “Ik voelde me er op een gegeven moment niet meer op mijn plek en merkte ook dat het plezier in het voetbal steeds verder weg begon te gaan.”

Hij kwam via-via in contact met mensen bij Koewacht en zo ging hij op gesprek. “Dat voelde direct heel fijn en besloot om de overschrijving aan te vragen. De sfeer was vanaf het begin dat ik er was goed, al liep het sportief gezien helemaal niet goed. Uiteindelijk werd besloten om de samenwerking met trainer Rudy Govaert te stoppen. Sindsdien heeft Jeffrey Buijze het overgenomen en merken we toch wel dat het stapje voor stapje beter gaat draaien. Voor mezelf was het sportief gezien wel schakelen om vanuit divisievoetbal ineens jezelf terug te zien in de vijfde klasse. Maar het plezier is me veel meer waard dan niveau en ik ben er van overtuigd dat we met deze groep alleen maar beter kunnen worden.”

Het was voor Oosterhof, een halfbroer van RIA W-speler Urmelon Martis, overigens na al die jaren niet heel simpel om bij FC Axel te vertrekken. “Daar heb ik echt wel even over nagedacht en ook met Urmelon over gesproken. Maar als je geen plezier meer hebt in het voetbalspel dan moet je uiteindelijk wel voor jezelf kiezen. Hij heeft geprobeerd om me naar RIA W te halen, maar ik heb toch besloten om de keuze te volgen die mijn gevoel me ingaf en dat was dus Koewacht. Sinds ik hier nu ben zie ik mezelf weer helemaal opbloeien.”

In het 1:5:3:2 systeem wat er nu bij de vijfdeklasser wordt gespeeld is Oosterhof de rechtsback met diepgang. Hij kan er heerlijk zijn energie kwijt en mag er de gehele flank bestrijken. In het dagelijks leven werk ik bij Van de Manacker als grondwerker. Fysiek werk dan is het geweldig om op het voetbalveld mijn energie lekker kwijt te kunnen. Het is inmiddels weer een heerlijke uitlaatklep en ga met plezier trainen en spelen. Ook toen de resultaten minder waren. Een sportief doel heb ik mezelf niet gesteld, puur minuten maken en plezier beleven. Voor het team zou ik het geweldig vinden als we het alsnog weten te volbrengen om niet als laatste te eindigen in deze klasse. Maar mocht dat niet lukken, dan moeten we alles zetten op het nieuwe seizoen. Dan beginnen we weer met een schone lui. Ik ga nu in elk geval weer elke week met een glimlach het veld op en dat is voor mij sinds ik de keus voor Koewacht heb gemaakt in elk geval de grootste winst.”

Klik op RKVV Koewacht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op RKVV Koewacht voor meer informatie over de club.

Papendrecht G1 ongeslagen kampioen!

Op zaterdag 9 mei was het eindelijk zover. Op een volgepakt en zonovergoten sportpark Slobbengors speelde het G-team van Voetbalvereniging Papendrecht de kampioenswedstrijdtegen enig overgebleven concurrent JEKA G1.

Kampioenswedstrijden staan erom bekend dat er niet het beste spel wordt vertoond. Het Papendrechtse G-team voegde daar in negatieve zin een nieuwe dimensie aan toe. Papendrecht G1 speelde de slechtste wedstrijd van het seizoen. Sommige spelers stonden letterlijk stijf van de zenuwen en daar maakte het fanatieke en versterkte JEKA dankbaar gebruik van.

De druk op de defensie van Papendrecht was van het begin af aan heel groot maar met veelkunst- en vliegwerk en dankzij paal en lat kon de nul vastgehouden worden. De individueleklasse van de rood-zwarte aanval zorgde tegen de verhouding in voor een 2-0 voorsprong. Daarmee was het lek nog niet boven. De eerste tegentreffer van het seizoen werd geïncasseerd waardoor de emoties bij beide partijen nog hoger oplaaiden. Wonder boven wonder brak de rust aan met een 3-1 voorsprong.

Na rust een heel ander wedstrijdbeeld. Papendrecht nam het initiatief, de automatismen
werden weer zichtbaar en het vertrouwde tikkie-takkie-spel werd weer gespeeld. Daarmee
werd duidelijk gemaakt dat alleen rood-zwart aanspraak op de titel mocht maken. En die
titel kwam er dankzij een 5-2 zege en daarmee werd het 10-jarig bestaan van de G-afdelingvan VV Papendrecht extra glans gegeven.

Na het laatste fluitsignaal barstte een ongekend feest los met champagne (0.0) en confetti.
Nadat de kampioensschaal en de medailles waren uitgereikt door de voorzitter, werd
aangevallen op de friet en snacks (de kampioensschaal bleek uitermate goed geschikt voor
een groot aantal bitterballen) en bleef het nog lang gezellig op het Rood-Zwarte Plein.

Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.

Na jaren van blessureleed voelt Jos Westerhout zich eindelijk weer voetballer

PHILIPPINE – Een heel lange periode van blessureleed. Het is voor sporters de grootste vrees om mee te worden geconfronteerd. Jos Westerhout kan er over meepraten. Hij ondervond in verschillende periode sinds 2018 volop fysieke ellende. Sinds dit seizoen is de speler van Philippine weer fit én belangrijk voor de ploeg die afstevent op de titel in de 5e Klasse A van het zaterdagvoetbal. ‘Na al die jaren van ellende voel ik me eindelijk weer voetballer en dat is een ongekend fijn gevoel!’

Tijdens het Soccertoernooi blokte Westerhout in een duel met André Sierveld, destijds nog speler bij Terneuzense Boys, een schot op doel. Direct wist hij dat het mis was. “Ik hoorde een krak in mijn knie die ook direct dik werd. Na onderzoek bleek mijn knieschijf gebroken en stond ik een jaar langs de kant. Uiteindelijk ben ik in Brugge geopereerd en kon ik na anderhalf jaar weer voetballen. Dat ging zo’n vier jaar goed tot het noodlot weer toesloeg…”

In een luchtduel raakte de Sluiskillenaar uit balans, landde en voelde direct de pijn. Een dubbele botbreuk aan dezelfde knie was het oordeel. “Dat was in de coronaperiode en ook toen was ik gedwongen om twee jaar toe te kijken en niet te kunnen voetballen.. In meerdere opzichten was het een teleurstellende en ook frustrerende periode. Uiteindelijk ben ik bij Arie Dekker aangesloten om daar verder te revalideren.”

Als spits of voornamelijk als links- of rechtsbuiten heeft de routinier na de winterstop alles weer volledig meegedaan. Op die manier heeft hij sindsdien met zeven goals en een reeks aan assists meer dan een belangrijk aandeel in de opmars van Philippine. “We hadden het doel om kampioen te worden maar in de winterstop stonden we nog een punt of negen achter op Biervliet. Inmiddels hebben we ook van hen gewonnen, staan we eerste en liggen op titelkoers. Best knap omdat het niet vanzelfsprekend is om na een degradatie weer direct mee te doen voor de titel of promotie.”

Met zijn 32 jaar is de aanvaller de oudste speler in de selectie van het trainersduo Randy van Overmeeren en Huib Meerman. Het duo heeft inmiddels hun contract verlengd voor nog een seizoen in het mosseldorp. Of Westerhout er zelf nog een seizoen aan vastplakt is nog niet helemaal duidelijk. “Ik merk dat ik soms twijfels heb of ik wel door wil of moet gaan. Als je twee van zulke zware blessures mee hebt gemaakt en je merkt dat je daardoor veel aan snelheid en kracht hebt verloren… Dat frustreert. Ik denk dat ik nu op de helft van mijn kunnen zit en nog altijd na wedstrijden en trainingen reactie hebt op die knie. Dus dan ga je als je ouder wordt toch meer nadenken. Komt het nog helemaal terug? Wat als het nog eens mis gaat? Zoiets is logisch en zal langzaam hopelijk wegslibben….”

Voorlopig geniet hij van het moment en de prestaties van de ploeg en hoopt daarin nog een voorname rol te vervullen in het restant van de competitie. “Dat zou mooi zijn. Ik zou nog wel een aantal goals erbij willen prikken en uiteindelijk de titel pakken. Zelf ben ik nog nooit kampioen geworden, dus het zou wel een heel mooi cadeautje zijn om dat mee te maken na al die jaren van ellende en revalideren. Ik ga er in elk geval alles aan doen om dat te realiseren.”

Klik de link voor een recent artikel over vv Philippine

Marnicq de Regt blijft hopen op promotie met HVV’24

HULST – Al verschillende seizoenen doet HVV’24 prima bovenin mee als derdeklasser. Maar de stap omhoog die men bij de club zo ambieert, die lukt steeds maar niet. Altijd is er wel een periode van terugval die ervoor zorgt dat promoveren nog niet is gelukt. Toch blijft verdediger Marnicq de Regt er nog altijd op hopen.

“We wilden ook als groep dit seizoen opnieuw gaan voor promotie. Kampioen zou het mooiste zijn maar daarvoor is Moerse Boys over de gehele lijn veel te sterk gebleken. Daarachter zijn wij één van de teams die in principe tot de besten uit de competitie behoren. Alleen hebben we ook nu weer een serie van wisselvalligheid in de prestaties die ervoor zorgen dat we nu nog met lege handen staan.”

Omdat men bij de Hulstenaren altijd blijk geeft van hun ambitie en die ook hardop uitspreekt ziet de Regt, bezig aan zijn achtste seizoen in het eerste elftal, dat tegenstanders anders spelen tegen de geelhemden. “Ploegen lijken dan net een stapje extra te zetten en daar hebben we het dan we eens moeilijk mee. Als het bij ons loopt dan lukt er veel, maar als het niet draait of we lastig in het duel zitten dan zijn we vaak zelf onze grootste tegenstander.”

Ook dit seizoen kreeg HVV’24 al verschillende sportieve tikken te verwerken, zoals een duidelijke 0-4 thuisnederlaag tegen Moerse Boys en een 0-0 tegen laagvlieger Virtus. “We hebben creativiteit meer vergeten soms om zelf onze kansen af te maken en op die manier het onszelf makkelijker te maken. Dat breekt dan wel eens op en loop je tegen onnodig puntverlies soms op.”

Met zijn diepgang en loopvermogen brengt de vleugelverdediger veel dynamiek in het Hulsterse elftal. Verdedigend was hij, zeker in de beginjaren, soms nog wel eens roekeloos. “Dat klopt wel. Daar probeer ik nu beter en slimmer mee om te gaan. Ik ben iemand die graag ‘gaat’ langs de lijn, al moet ik soms nog beter inschatten dat ik niet teveel ga forceren in het aanvallende stuk. Maar over de gehele lijn kijk ik tot nu wel terug op een stabiel seizoen.”

Qua werk heeft hij als projectingenieur bij de Belgische Dene-Groep een leidinggevende functie. In het voetbal is hij vooral in dienst van de creatieve jongens. “Ik ben niet de meest technische speler, maar schik me in een dienende rol. Ik weet goed waar mijn kwaliteiten liggen denk ik en daar probeer ik in het veld ook naar te handelen. Wel probeer ik jongere jongens te helpen qua coaching. Want vanuit de jeugd naar derde klasse is voor velen toch best een flinke stap.”

Waar de jeugd in de ogen van De Regt nog wel tijd heeft, daar is dit voor de meer ervaren spelers in de selectie nu eigen wel hét moment om eindelijk die stap omhoog te maken. “Dat denk ik wel. We hikken er al verschillende seizoenen tegenaan en staan uiteindelijk steeds met lege handen. Wil deze lichting spelers toch nog eens op hoger niveau voetballen dan zou het nu moeten gebeuren. Of we als selectie daarvoor echt het niveau hebben om mee te doen weet ik niet. Maar als dergelijke kansen zich voordoen moet je ze pakken. Hopelijk kunnen we alsnog een ticket voor de nacompetitie bemachtigen. Dat zou mooi zijn. Als we het dan eindelijk wél weten te redden maakt dat het seizoen alsnog wel goed.”

Klik op HVV’24 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HVV’24 voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.