Home Blog Pagina 2

Van hard trainen bij NAC naar jeugdinternational

NAC Breda
-
0
Van hard trainen bij NAC naar jeugdinternational

Op zijn tiende liep hij voor het eerst rond op het complex bij Boeimeer. Inmiddels is Rayan van Aarst zestien jaar oud en geldt hij als één van de High Potentials van de club. De centrale verdediger van NAC Onder 17 weet wat hij wil: heel hard werken om bij NAC te slagen. “Speler worden van de eerste selectie van NAC, dat is mijn belangrijkste doel.”

Zijn liefde voor voetbal begon op vierjarige leeftijd. “Ik keek veel naar mijn broer en nam het spelletje van hem over.” Op zijn tiende, maakte hij de overstap naar NAC. “Sindsdien is het mijn tweede huis geworden.” Buiten het veld omschrijft hij zichzelf als ambitieus en sociaal. Iemand die zich makkelijk aanpast aan een groep. Die eigenschap helpt hem, zowel binnen als buiten het veld.

Internationale podium

Vorig seizoen tekende hij, samen met Pepijn Reulen, Thomas Goos, Jemuel Erat en Christian Chiza, zijn eerste profcontract bij NAC. Een beloning die vertrouwen geeft, maar ook verwachtingen met zich meebrengt. “Het laat zien dat de club in mij gelooft en mij ziet als een potentiële speler van NAC 1. Maar ik moet het zelf waarmaken.” Als centrale verdediger ligt zijn kracht in leiderschap en de typische NOAD-instelling: nooit opgeven, altijd doorzetten. “Ik ben fel in duels en ga de strijd altijd aan.” En als hij zelfkritisch is: “Wil ik mijn mentaliteit verbeteren. Nog meer gefocust blijven op mijn eigen taken en minder bezig zijn met randzaken.” Die leergierige houding, bracht hem naar het internationale jeugdpodium. Van Aarst werd opgeroepen voor de jeugdselecties van Oranje én Marokko (Onder 17). Voor Oranje O17 maakte hij door een afgelaste wedstrijd nog geen minuten, maar bij Marokko O17 wel. “Dat voelde als een beloning voor het harde werken.” Bij Marokko speelde hij samen met talenten van Europese topclubs als Chelsea, Real Madrid en AS Monaco. “Dan merk je dat het niveau hoog ligt. Internationaal worden fouten direct afgestraft. In de competitie kom je er soms nog mee weg, maar daar niet. Voor mij een heel mooie leerschool.” Qua speelstijl ziet hij duidelijke verschillen. “Bij Oranje is het wat meer voetballend en zoekt men vaker oplossingen over de grond. Marokko schakelt sneller van speelstijl als dat nodig is.” Een definitieve keuze tussen beide landen, heeft hij nog niet gemaakt, en dat hoeft ook nog niet.

Voetbal en school

Van Aarst traint al regelmatig mee met het eerste elftal in Zundert. Het verschil met de jeugdteams was meteen duidelijk. “Het tempo ligt hoger en het is meer fysiek. Echt fysiek voetbal.” Via het High Potentials-traject traint de jeugdinternational wekelijks extra met stafleden van het eerste elftal. “De tips van assistent-trainers neem ik mee in mijn wedstrijden. Dat maakt echt verschil.” Zijn dagen zijn strak gepland: in de ochtend trainen, daarna krachttraining en ‘s middags school. Meestal online, via het Johan Cruyff College Roosendaal. “Ik combineer voetbal en school al zo lang dat ik het gewend ben en niet anders weet”, zegt hij nuchter. Zijn ouders staan altijd langs de lijn en in zijn vrije tijd spreekt het talent, die Virgil van Dijk als voorbeeld heeft, graag af met vrienden. Van Aarst over zijn ontwikkeling en sterke punten: “Ik ga mijn verdedigende duels agressief aan, ben kopsterk, kan een crossbal geven en heb leiderschap.” Trots is hij voor nu vooral op zijn oproepen voor de jeugdteams van Nederland en Marokko. Momenten die bevestigen dat zijn harde werk loont, maar hij weet dat er nog veel werk aan de winkel is.

‘Ik zou echt niet meer op zondag willen spelen’

TVC Breda
-
0
‘Ik zou echt niet meer op zondag willen spelen’

Overgestapt van de zondag naar de zaterdag, komt TVC Breda dit seizoen uit in de vijfde klasse. En na een goede start van de competitie, doet de ploeg mee voor de bovenste plekken. Een prestatie waar de pas zeventienjarige Keano Aerts meer dan tevreden mee is. “We hadden niet echt een doelstelling.”

Want hoewel TVC Breda dit seizoen op papier dus een niveau lager uitkomt, merkt de middenvelder daar in de praktijk eigenlijk niet heel veel van. “In de vierde klasse kreeg je meer ruimte om te voetballen, nu is het meer fysiek.” Terwijl ook de ploegen boven hen, behoorlijk goed kunnen voetballen, vindt Aerts. “Daardoor valt het niveauverschil met vorig jaar heel erg mee.”

Team blijven

Met een plek bij de eerste vijf, kan de inwoner van Breda dan ook wel leven. “We hadden niet echt een doelstelling, maar daar ben ik zelf wel tevreden mee!” Al had het misschien nog wel beter gekund, is hij eerlijk. “We begonnen heel goed aan het seizoen, daarna hebben we een aantal wedstrijden verloren.” Inmiddels, hebben ze de handschoen weer opgepakt. “In die lastige periode, zijn we als groep wel bij elkaar gebleven. Dat was heel fijn.” Toch mogen ze soms best iets kritischer op elkaar zijn, vindt hij. “Op een positieve manier. Want we moeten natuurlijk wel een team blijven.” Zeker, als de ploeg nog meer wil. “Ik hoop dat we nog een paar plekken kunnen stijgen. Dat zou leuk zijn!” Een echt doel, is dat overigens niet. “Maar we zullen ons uiterste best doen.” Op zaterdag dus, in plaats van op zondag. “Dat vind ik veel fijner. Ik zou nu echt niet meer op zondag willen spelen.” Helemaal in zijn geval, was het afgelopen seizoen soms best druk, vertelt hij. “Vaak speelde ik op zaterdag met de jeugd en zat ik op zondag bij het eerste.” Inmiddels, doet Aerts dat niet meer. “Vorig jaar zat ik ook al vast bij het eerste, maar speelde ik ook nog jeugdwedstrijden. Nu zit ik alleen bij de selectie.”

Meer durven

Een stap, die Aerts al op zijn vijftiende maakte, zo blijkt. “Dat was in het begin best wel even wennen. Aan het fysieke gedeelte, maar ook aan het voetbal. Daar heb je wel even de tijd voor nodig.” Gelukkig, gaat dat steeds beter, merkt de jongeling. “Ik ben aan het groeien en heb vooral voetballend stappen gemaakt, vind ik. Ik durf meer, daar ben ik blij mee. Al mag het nog meer!” Als middenvelder dus. “Ik was altijd aanvaller, nu sta ik linksmid. Iemand die veel loopt, vaak zonder bal. Een echte kilometervreter.” Een lopende speler, die kan aanvallen én verdedigen. “Maar verdedigend kan het nog beter.” Kwaliteiten, waar ze bij TVC Breda sinds zijn zesde al van kunnen genieten. “Al mijn vrienden zitten hier. Zowel in de jeugd, als bij het eerste. Daardoor zit ik hier gewoon op mijn plek.” Nog nooit ergens anders gevoetbald, ziet Aerts zichzelf dat voorlopig ook nog niet zo snel doen. “Ik wil zeker niet weg.” En de reden daarvoor, is simpel. “Natuurlijk heeft iedereen ambities om stappen te maken, maar ik kijk daar eigenlijk niet zo naar. We hebben een jonge ploeg en ik moet nog veel leren. Dat kan hier!”

Klik op TVC Breda voor de laatste artikelen over de club.
Klik op TVC Breda voor meer informatie over de club.

Emonts op zijn plek bij Groen Wit: ‘Het plezier dat ze hebben’

rksv Groen Wit
-
0
Emonts op zijn plek bij Groen Wit: ‘Het plezier dat ze hebben’

Als liefhebber van het spelletje en oud-speler van onder meer SAB, JEKA en DIA, zag Collin Emonts het een seizoen of vier geleden, wel zitten om jeugdtrainer te worden bij Groen Wit. En begonnen bij de mini’s, is de inwoner van Breda inmiddels bij de JO10-2 aanbeland. Als assistent-trainer en leider. “Die groei vind ik leuk om te zien.”

Want groeien, dat doen ze, bij de JO10-2 van Groen Wit. Voetballend gezien dan. “Fysiek zijn we klein, maar als je ziet hoe we voetballen. Het positiespel zit er echt in.” Samen met Jaap Troost, geniet Emonts (40) daar als trainer dan ook het meeste van. “Je ziet die gasten groeien. Die ontwikkeling, vind ik leuk om te zien.” In zijn geval, op de woensdagavond en zaterdagochtend. “Tijdens de training help ik Jaap en op zaterdag, doen we samen de coaching.”

Fanatiek

Een rolverdeling, die hem uitstekend bevalt, vertelt hij. “Jaap heeft de pupillencursus gedaan, dus is beter in het bedenken van oefenstof dan ik. Daarnaast is hij een stuk rustiger, dat vult elkaar goed aan.” Trainingen bedacht door Troost, zorgt Emonts voor de ondersteuning. “Ik ben meer een beetje de motivator. Af en toe aanwijzingen geven en die jongens op scherp zetten.” En dat begon, dus allemaal zo’n jaar of vier geleden. “Eerst bij de mini’s en later werd ik leider bij de JO7.” Waarom? “Omdat ik het spelletje heel leuk vind, maar ik ook weet hoe lastig het is om vrijwilligers te vinden. Daardoor voelde ik mezelf ook wel een beetje verplicht om een team te coachen of te begeleiden.” Als trainer, van zijn zoon. “Dat is voor hem soms nog wel eens lastig, denk ik. Ik ben behoorlijk fanatiek en ook extra kritisch op hem. Al probeer ik daarin te minderen.” Hoe gaat dat thuis? “Daar is het onderwerp van gesprek vaak voetbal.” Heel gek, is dat gezien zijn eigen verleden als keeper ook niet. “Ik ben begonnen bij SAB, daarna heb ik in de jeugd gespeeld bij NAC en later in het eerste van JEKA, Unitas’30 en DIA.” Zijn liefde voor het spelletje, heeft Emonts in ieder geval doorgegeven aan zijn zoon. “We gaan regelmatig samen naar NAC, dat vindt hij hartstikke leuk.” Zoals ook de voetballiefhebber zelf, ervan geniet om bezig te zijn met zijn zoontje. “Ik vind voetbal gewoon heel leuk en sta graag op een voetbalveld. Als je dat samen met je zoon kan doen, is dat natuurlijk geweldig.”

Vriendjes

Maar ook van de rest van het team, kan Emonts ontzettend genieten. “Als je kijkt naar het plezier dat ze hebben, de ontwikkeling en hoeveel meer voetbal er nu in zit.” En dat allemaal, door op maandag, dan helpt Rob van Doornum, en woensdag, hard te trainen. “We doen veel pass- en trapvormen, positiespelletjes en partij.” Bij de club waar Emonts zelf, dus nooit heeft gevoetbald. “Ik ben echt door mijn zoontje bij Groen Wit terechtgekomen.” Een bewuste keuze, legt hij uit. “Vroeger ging iedereen uit de buurt naar SAB, nu gaan alle kinderen naar hier. Dus wilde mijn zoontje dat ook, om samen met zijn vriendjes te voetballen.” En in welk shirt zijn zoon ook speelt. “Als hij maar plezier heeft!” Aan de sfeer, ligt het in ieder geval niet. “Groen Wit is een klein clubje, daardoor is het extra gezellig.” Al schuilt daar ook het gevaar, weet de jeugdtrainer. “Het vinden van voldoende vrijwilligers, is best wel een uitdaging. Net als het hebben van genoeg ruimte.” Toch blijft Emonts, als het aan hem ligt, de komende jaren fanatiek betrokken. “Ik heb geen ambitie om echt hoofdtrainer te worden of mijn papieren te halen, maar vind het heel leuk om in een begeleidende rol mijn steentje bij te dragen!”

‘Ik wil eerst graag iets bereiken met SAB’

sv SAB
-
0
‘Ik wil eerst graag iets bereiken met SAB’

Trainer worden bij de club, waar je zelf jarenlang hebt gevoetbald. Voor Tonie Snoeren was er eigenlijk niks mooiers dan dat. En dus staat de voormalig middenvelder van SAB, sinds vorig seizoen als eindverantwoordelijke voor de groep bij de vijfdeklasser uit Breda. “Ik vind het vooral heel bijzonder en leuk.”

En dan het liefste aan promotie naar de vierde klasse, legt Snoeren (41) de lat meteen maar lekker hoog. “Onze doelstelling is top vijf en dan promoveren via de nacompetitie.” Maar gemakkelijk, wordt dat niet. “We zijn te wisselvallig. Het gaat echt op en af. Tot nu toe is het lastig voor ons om een aantal keer achter elkaar te winnen.” En dat terwijl zijn ploeg voetballend, de nodige stappen heeft gezet, vindt hij. “We moeten het echt met elkaar doen. Als team. Elkaar de kansen gunnen en de juiste keuzes maken.”

Mooi compliment

Om uiteindelijk constanter te worden. “Tegen de mindere ploegen moeten we onze punten blijven pakken, zodat de we tegen de bovenste ploegen bonuspunten kunnen pakken.” Al draait het voor Snoeren als trainer, niet alleen maar om winnen, heeft hij gemerkt. “Ik vind het heel erg leuk om met die jongens te werken. Vooral omdat veel van onze spelers echt nog jonge gasten zijn.” Jongens, die snel stappen maken. “Als je ziet dat het spel beter wordt, haal je daar voldoening uit. Daar doe je het als trainer uiteindelijk voor. Nu alleen de resultaten nog.” Maar die komen, als het goed is vanzelf. “Onze opbouw én het durven inspelen, gaat nu echt veel beter. Dat hebben ze jarenlang niet geleerd. Terwijl tegenstanders soms nu zelfs geen druk durven te zetten tegen ons. Dat vind ik een mooi compliment.” En dat, tijdens zijn eerste klus als hoofdtrainer. “Ik wil eerst wat met SAB bereiken, voordat ik ergens anders ga kijken.” Want één ding staat voor Snoeren als een paal boven water: “Dit is mijn club.” Extra speciaal, is het voor de inwoner van Breda dan ook allemaal wel. “Ik vind het vooral bijzonder en leuk, dat ik mijn eigen club mag helpen. Ik ken alle mensen hier, dus weet ook heel goed waar je tegenaan kan lopen.” In het bezit van zijn VC2 en voornemens om zich in te schrijven voor de VC3-cursus van de KNVB, probeert Snoeren dan ook vooral zijn eigen ding te doen. “Je moet vooral duidelijk communiceren. Dat is toch wel het belangrijkste. Eerst gaf ik geen uitleg als iemand wissel stond, maar dat doe ik nu wel. Dat zorgt voor meer rust en acceptatie.”

Steeds rustiger

Rust die hij als trainer, steeds meer begint te krijgen. “Je merkt nu vooral dat er een hele hoop bij komt kijken. Alles klaarzetten voor de training, randzaken, noem maar op.” Zat dat als speler, eigenlijk al in hem? “Toen was ik nooit bezig met trainer zijn. Daar was ik veel te fanatiek voor, dacht ik.” Hoe anders, is dat nu. “Het is leuk als je ziet dat je die jongens wat kan leren. Daar ontwikkel ik mezelf ook in. Daar haal ik veel plezier uit.” De voormaling nummer tien of negen, die op een uitstapje naar Unitas’30 en België na, altijd bij SAB speelde, hamert dan ook vooral op een stukje vertrouwen. “Die gasten kunnen allemaal voetballen, alleen dat besef moet er komen.” Zoals ook hij, dat als echte spelmaker altijd had. “Ik was ieder seizoen goed voor vijftien goals.” Afscheid nemen van het spelletje, kon Snoeren dan ook maar moeilijk. “Voetballen kriebelde bij mij altijd wel. Eenmaal in een lager team, merkte ik dat dat niks voor mij was. Toen ben ik weer in het eerste gaan voetballen.” Tot iemand hem vroeg, of hij geen trainer wilde worden. “In feite ben ik nu nog maar anderhalf jaar gestopt…” Alhoewel, gestopt. “Het kriebelt nog steeds, en soms doe ik tijdens de training nog wel eens mee.” Want hoe leuk het training geven ook is. “Het is heel anders dan zelf voetballen. Dat was wel even wennen. Er komt zoveel bij kijken, daar moet je voor jezelf echt je weg in vinden.” Bij de club, waar Snoeren sinds zijn vijfde komt. “Je weet gewoon wat je aan SAB hebt. Het is echt een familieclub, waar je honderd procent jezelf kunt zijn. Ons kent ons. Ik loop hier al van jongs af aan rond. Daarom vind ik het zo mooi om hier trainer te zijn.” En niet alleen voor de gezelligheid, lacht hij. “Ik ben een fanatieke trainer, al word ik steeds rustiger. Tijdens een wedstrijd kan ik niet op mijn stoeltje blijven zitten, omdat ik die jongens graag wil helpen.” Vooral met aanvallen. “Ik was zelf een aanvallende speler, dus dat wil ik als trainer ook. Al moet je daar natuurlijk wel het team voor hebben.” Van achteruit opbouwen en tot kansen komen. “Om op die manier de wil op te leggen aan de tegenstander.” Hoe ziet hij zijn eigen toekomst voor zich? “Mijn droom is om eerst iets te bereiken met SAB. Dat wil zeggen promoveren naar de vierde klasse. Daarom heb ik mijn contract ook verlengd.” De komende twee jaar, zal Snoeren dan ook nog geen stap naar een andere club maken. “Maar uiteindelijk wil ik graag zo hoog mogelijk komen!”

‘Ik geniet van ieder moment dat ik op het veld sta’

rkvv Dia
-
0
‘Ik geniet van ieder moment dat ik op het veld sta’

Afgelopen jaar als nummer drie gepromoveerd naar de derde klasse, draait DIA ook dit seizoen onverwachts bovenin mee. Een prestatie waar trainer Ad Looijmans vooral ontzettend trots op is. “Iedereen houdt nu toch een beetje rekening met ons.”

En niet voor niks, vindt de 32-jarige Looijmans. “We hebben stappen gemaakt in de energie die we in een wedstrijd stoppen. Als we dat blijven doen én we werken samen in het verdedigen, maken we het iedere tegenstander lastig.” Maar behalve dat. “Waren we ook lang de meest scorende ploeg van de competitie. Dat vonden we natuurlijk wel een heel mooie statistiek!” Een statistiek die past, bij de manier van voetballen, vertelt de trainer. “Het is leuker om vooruit te lopen dan achteruit. Dus doen we gewoon wat we leuk vinden. Daardoor krijgen we ook best wat goals tegen, maar dan moet je er gewoon eentje meer scoren.”

Nog leuker

Met een zesde plaats, lukt dat DIA voorlopig vrij aardig. “Het is toch wel boven ieders verwachting dat we zo goed meevoetballen in de derde klasse.” Trots, is wat Looijmans betreft dan ook een understatement. “Dat ik daar onderdeel van mag zijn, vind ik heel mooi. We hebben tot nu toe ook nog geen één keer onterecht punten gepakt.” In zijn eerste seizoen bij de club, valt de voormalig hoofdtrainer van onder meer SC Kruisland en TSC, dan ook met zijn neus in de boter. “Het is nog veel leuker dan ik dacht. Ik heb het nóg meer naar mijn zin.” En dat terwijl Looijmans ergens, wel een beetje wist wat hij kon verwachten. “Ik heb vorig seizoen een fantastische promotiewedstrijd gezien.” Een promotiewedstrijd, die dus zomaar promotie opleverde naar de derde klasse. “Eigenlijk zouden we dit seizoen vol voor promotie gaan en was het vorig jaar meer van: als we de nacompetitie halen, kijken we wel.” Is hij achteraf blij met de stap omhoog? “In eerste instantie wil je misschien zelf promoveren, maar uiteindelijk is dit natuurlijk beter!” Helemaal, nu het zo goed gaat. “We moeten het gewoon lekker op deze manier blijven doen en dan zien we wel wat er nog meer in zit. Eerst zo snel mogelijk veilig spelen.” Want hoewel DIA dus vooral naar boven kan kijken, is het gat naar onder voor Looijmans nog niet rustgevend genoeg. “Het is lekker als we er straks gewoon écht zijn.” En dat kan, volgens de oefenmeester maar op één manier: “Door gewoon normaal te doen. Dat is de reden dat we zoveel punten hebben gepakt.”

Trainer bij NAC

Vanzelf komt het voor de derdeklasser uit Teteringen dan ook niet. “Als onze energie wegvalt, valt ook meteen weg waarom tegenstanders het zo lastig hebben met ons. Juist dat hoge tempo, moeten we zien vast te houden.” Aan de bal, kan de ploeg nog wel wat stappen maken, vindt Looijmans. “We moeten wat rustiger worden in balbezit, zodat we meer kansen gaan creëren.” Aan de sfeer, ligt het in ieder geval niet. “DIA is een hartstikke leuke club én we hebben een mooi groepje gasten. Op en buiten het veld.” Veel te klagen, heeft Looijmans dan ook niet. “We hebben echt de stijgende lijn te pakken.” Ook bij NAC, waar de inwoner van Prinsenbeek trainer is van de JO16. Hoe is die combinatie voor hem? “Heel leuk! Bij NAC werk je echt met jongens die op een leeftijd zijn waarbij het heel interessant is om ze op te leiden voor het profvoetbal, terwijl die gasten bij DIA, het voetbal op een heel andere manier beleven. Die mix vind ik leuk.” Een mix, die ook veel overeenkomsten kent, vertelt hij. “Of je nu bij NAC of DIA speelt, ze zijn allemaal bloedfanatiek en willen heel graag winnen.” Al is er natuurlijk één heel duidelijk verschil. “Hier staat winnen echt voorop, terwijl het bij NAC draait om ontwikkelen en beter worden. Maar bij allebei, probeer je dat te combineren met zoveel mogelijk plezier!” Als het aan Looijmans ligt, blijft hij dan ook actief bij de club uit Breda. Maar dan wel in combinatie, met een ander seniorenteam. Volgend seizoen, staat hij namelijk voor de groep bij vierdedivisionist Baronie. “Als zo’n club komt, hoef je niet lang na te denken. Voor mijn ambities is dat een heel mooie stap. Daar kijk ik enorm naar uit.” Al voelt het voor Looijmans, in het bezit van zijn VC4-diploma, ook dubbel. “Het is jammer dat het maar bij één jaar DIA blijft.” Ook de introductie van het weekendvoetbal, speelde namelijk een rol in zijn beslissing om de club te verlaten. “We zouden hier dan heel veel op zaterdag moeten gaan spelen en dan moest ik, ook door NAC, een hoop wedstrijden missen. Dat is niet wenselijk voor de groep.” Een groep, die Looijmans flink zal gaan missen. “Daarom probeer ik nu extra te genieten van ieder moment dat ik met die gasten op het veld sta.”

Samen groeien, samen winnen: Nivo Sparta vrouwen zoekt versterking

Nivo Sparta
-
0
Samen groeien, samen winnen: Nivo Sparta vrouwen zoekt versterking

Na het kampioenschap van vorig jaar en promotie naar de derde klasse staat het vrouwenteam van Nivo Sparta nu voor een nieuwe uitdaging, namelijk handhaving op hoger niveau. Onder leiding van trainer Stevan Aipassa draait het niet alleen om prestaties, maar vooral om plezier, ontwikkeling en saamhorigheid. Met een jonge, hechte groep is de ploeg bovendien nadrukkelijk op zoek naar nieuwe speelsters die willen meegroeien met dit ambitieuze team.

Stevan Aipassa staat inmiddels voor zijn derde seizoen aan het roer bij de vrouwen van Nivo Sparta en begint volgend jaar aan zijn vierde. Een bewuste keuze, want de samenwerking bevalt van beide kanten. Aipassa heeft zelf op hoog amateurniveau gevoetbald en rolde min of meer toevallig het trainersvak in. Wat begon als een grap, groeide uit tot een echte passie. Al snel ontdekte hij dat zijn hart vooral bij het vrouwenvoetbal ligt. “Bij vrouwen krijg je vaak meer terug,” vertelt hij. “Je moet soms geduld hebben, maar de inzet en dankbaarheid zijn groot.”

Die aanpak past perfect bij de huidige selectie. De trainer staat bekend als duidelijk en eerlijk. Wie traint, maakt kans om te spelen. Wie dat niet doet, weet waar ze aan toe is. Presteren en plezier gaan daarbij hand in hand.

Een jong team met een sterke klik

De selectie bestaat grotendeels uit jonge speelsters tussen de 17 en 25 jaar. Dat zorgt voor energie, dynamiek en een frisse sfeer. “Op het veld vechten de meiden voor elkaar, buiten het veld heeft iedereen haar eigen leven, maar zodra er wordt afgetrapt staat er een hecht collectief. Die balans is precies wat het team typeert,” vertelt Aipassa trots.

Ook buiten de lijnen is het gezellig. Zo werd er in januari een teamweekend georganiseerd in Limburg, waar spelletjes, quizzen en gezamenlijke activiteiten centraal stonden. De trainer mocht ook mee en genoot daarvan. “Zulke momenten versterken de onderlinge band en zorgen ervoor dat nieuwe speelsters zich snel thuis voelen.”

Promotie, realisme en ambitie

Vorig seizoen schreef het team geschiedenis door voor het eerst kampioen te worden. Die titel leverde promotie op naar de derde klasse. Een stap omhoog, met een andere dynamiek en sterkere tegenstanders. De ambitie dit seizoen is dan ook helder en realistisch: handhaving. “Als we erin blijven, is dat al een mooie prestatie,” klinkt het nuchter.

Toch is er altijd ruimte om hoger te kijken. Als het loopt en het team zich verder ontwikkelt, wordt er vanzelf gezien waar de grens ligt. Maar voor nu ligt de focus op stabiliteit, ontwikkeling en het verder bouwen aan een stevig fundament.

Trainingen en flexibiliteit

Aipassa houdt rekening met de realiteit van amateurvoetbal, want studie en werk gaan altijd voor. Speelsters die elders studeren, krijgen de ruimte om daar te trainen of zelfstandig fit te blijven, zolang ze op zaterdag maar scherp en fit aan de aftrap verschijnen. Die flexibiliteit wordt gewaardeerd en maakt het team toegankelijk voor meiden met verschillende agenda’s.

Wel is de huidige groep aan de krappe kant. Waar er vorig seizoen nog zo’n 25 speelsters waren, zijn dat er nu ongeveer 15. Dat betekent soms trainen met kleinere aantallen. Daarom is de club actief op zoek naar nieuwe speelsters.

Op zoek naar nieuwe gezichten

Voor meiden die overwegen om bij Nivo Sparta te komen spelen, ligt er een duidelijke boodschap: je komt terecht in een jong, fanatiek en gezellig team waar serieus wordt gevoetbald. Iedereen is welkom om mee te trainen en zich te laten zien.

Nivo Sparta vrouwen is geen ‘gezellig-alleen-maar-meedoen’-team. Er wordt gebaald bij verlies en genoten van winst. Presteren doet ertoe, maar altijd samen. Voor wie op zoek is naar een club waar voetbal, plezier en ambitie samenkomen, ligt hier een mooie kans.

Klik op Nivo Sparta voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Nivo Sparta voor meer informatie over de club.

Mitchell van de Graaf: “Voetbal is bij ons meer dan een hobby, het is een levensstijl”

VoetbalJournaal
-
0
Mitchell van de Graaf: “Voetbal is bij ons meer dan een hobby, het is een levensstijl”

Voor Mitchell van de Graaf draait het leven grotendeels om voetbal. De 34-jarige Dordtenaar combineert zijn rol als vader met die van trainer en werkt ondertussen hard aan zijn ontwikkeling binnen het trainersvak. Met duidelijke ambities en een sterke visie kijkt hij vooruit naar een volgende stap in zijn carrière.

Voetbal als rode draad binnen het gezin

Voetbal speelt een centrale rol binnen het gezin van Mitchell. Samen met zijn vrouw en twee zoons van 8 en 5 jaar is hij vrijwel dagelijks met de sport bezig. “Voetbal is bij ons echt onderdeel van het dagelijks leven. We zijn er bijna elke dag mee bezig, of dat nu trainingen zijn, wedstrijden of gewoon samen oefenen. Het is iets wat ons als gezin verbindt.” Zijn zoons zijn allebei actief bij ASWH, waar ze zich ieder op hun eigen manier ontwikkelen. “Het is bijzonder om dat van zo dichtbij mee te maken. Je ziet hoe ze groeien, niet alleen als voetballer maar ook als persoon. Dat maakt mij als vader trots en geeft mij ook extra inzichten als trainer.”

Van passie naar trainerschap

Naast zijn rol als vader is Mitchell inmiddels al zeven jaar actief als trainer. Momenteel is hij werkzaam binnen de jeugd van RCD, waar hij zich richt op de ontwikkeling van spelers, zowel individueel als in teamverband. “Ik ben het trainersvak ingerold vanuit mijn passie voor voetbal en het begeleiden van spelers. Wat mij het meest aanspreekt, is het proces van ontwikkeling. Spelers beter maken en ze zien groeien in hun spel en zelfvertrouwen, dat geeft mij veel energie.” Om zichzelf verder te ontwikkelen volgt hij momenteel de VC1-cursus. “Deze cursus helpt mij om mijn kennis te verdiepen en mijn manier van coachen te verbeteren. Ik wil mezelf verder professionaliseren, zowel op trainingen als in wedstrijden.”

Duidelijke visie en winnaarsmentaliteit

Als trainer omschrijft Mitchell zichzelf als gedreven en duidelijk, met veel aandacht voor zowel plezier als ontwikkeling. “Ik vind het belangrijk dat spelers zich vrij voelen om te leren, maar ook dat ze begrijpen wat er van hen verwacht wordt. Techniek, inzicht en mentaliteit gaan bij mij hand in hand. Daarnaast wil ik spelers een echte winnaarsmentaliteit meegeven.” Het creëren van een omgeving waarin spelers zich kunnen ontwikkelen én presteren staat daarbij centraal.

Ambities binnen het voetbal

Mitchell is klaar voor een volgende stap en zoekt een nieuwe uitdaging binnen een prestatieve omgeving. Zijn ambitie ligt bij een rol als assistent-trainer op divisieniveau, met als uiteindelijke doel om door te groeien. “Op de langere termijn wil ik doorgroeien naar hoofdtrainer van een eerste elftal. Ik wil op een zo hoog mogelijk niveau actief zijn en bekendstaan als iemand die spelers beter maakt en teams laat groeien.” Die ambitie vraagt volgens hem om volledige inzet. “Op prestatieniveau moet je er alles aan doen om het maximale uit je team te halen, zowel op als buiten het veld. Die verantwoordelijkheid neem ik serieus.”

Balans tussen gezin en voetbal

De combinatie van vaderschap en trainerschap vraagt volgens Mitchell om goede planning, maar voelt voor hem heel natuurlijk. “Mijn gezin en voetbal lopen in elkaar over. Juist doordat mijn kinderen ook voetballen, versterkt het elkaar en beleven we het samen.”

Een duidelijke boodschap richting clubs

Tot slot heeft Mitchell een duidelijke boodschap voor clubs die op zoek zijn naar een trainer.

“Clubs kunnen van mij een fanatieke en gedreven trainer verwachten, maar ook iemand die een echte mensenmens is. Ik wil verbinding maken en van een team een hechte voetbalfamilie maken. Tegelijkertijd ben ik duidelijk en vraag ik het maximale om samen doelen te bereiken.”

Met zijn ambitie, ervaring en duidelijke visie lijkt Mitchell klaar voor een volgende stap binnen het voetbal.

 

Meierdres is terug bij Baronie: ‘Hier afsluiten zou mooi zijn’

vv Baronie
-
0
Meierdres is terug bij Baronie: ‘Hier afsluiten zou mooi zijn’

Na omzwervingen bij onder meer Halsteren, RBC, Stedoco en Achilles Veen, keerde Jay-Jay Meierdres afgelopen seizoen bij vierdedivisionist Baronie terug op het oude nest. Een overstap die voelde als thuiskomen, voor de rappe buitenspeler. “Hier afsluiten zou mooi zijn.”

Al is het alleen maar, om de cirkel rond te maken. Nadat hij bij Baronie in de jeugd begon met voetballen en later ook het shirt van het eerste elftal droeg. “Eigenlijk is er in al die jaren weinig veranderd. De accommodatie is hetzelfde, we zijn alleen van natuurgras naar kunstgras gegaan.” En ook de mensen, zijn nog precies hetzelfde, lacht de inmiddels 30-jarige Meierdres. “Ik heb altijd contact gehouden. Het voelde voor mij vorig seizoen dan ook echt als thuiskomen.”

Stijgende lijn

Zijn stap van RBC naar Baronie, was een bewuste, vertelt hij. “Ik was het reizen wel een beetje beu. Drie jaar geleden heb ik een huisje gekocht in Breda, vlak naast de voetbal. Nu kan ik lopend.” Blij om weer terug te zijn, kende Meierdres een prima debuutseizoen, op de Blauwe Kei. “Vorig seizoen ging het beter, nu gaat het wat minder.” Want de resultaten, vallen met een tiende plek wat tegen. “We staan te laag voor wat we kunnen. Daar moeten we realistisch in zijn. Met deze ploeg, zouden we in de middenmoot moeten kunnen staan.” De stijgende lijn lijkt, onder de nieuwe trainer Jason Tjien-Fooh, in ieder geval ingezet. De assistent-trainer nam vlak voor de winterstop het stokje over, na het ontslag van hoofdtrainer Ad van Seeters. “Jason kijkt wat meer naar de kwaliteit van de selectie, daardoor spelen we nu wat meer verdedigend. Dat verschil merk je wel.” Al kon Meierdres ook wel genieten, van de spelopvatting van Van Seeters. “Ad was wat romantischer ingesteld, dus meer op de aanval. Alleen werd je dan wel eens geslacht in de counter. Dat is de keerzijde van de medaille.” Want ook inzakken, is niet altijd fijn, zeker voor een aanvaller. “Nu moet je als je de bal hebt, best nog wel ver naar de goal. Daardoor ben je toch minder gevaarlijk.” In zijn geval, veelal als linksbuiten. “En met de jaren, lever je toch wat snelheid in, haha!” Meierdres moet het nu dan ook meer hebben van zijn creativiteit. “Met steekpasses de snellere jongens alleen voor de keeper zetten.”

Cirkel rond

In de hoop, meer punten te gaan pakken. “Er komt nu een belangrijke reeks aan, met een aantal wedstrijden tegen concurrenten. Die periode wordt cruciaal voor dit seizoen.” Het doel, is in ieder geval simpel: “Dat is voor nu lijfsbehoud. De rest is mooi meegenomen.” Want ruimte voor verbetering, ziet Meierdres nog genoeg. “We hebben veel jonge gasten, dus het ontbreekt nog wel eens aan ervaring en slimmigheidjes. Dingen doen op het juiste moment.” De voormalig jeugdspeler van NAC, probeert daar zijn steentje aan bij te dragen. “Ik ben dit seizoen ook tweede aanvoerder, dus ik probeer jongens wel op sleeptouw te nemen. Ook buiten het veld.” Al is dat niet altijd even makkelijk, weet Meierdres. “Je hebt soms ook je handen vol aan je eigen spel. Verdedigen, inzakken en weer omschakelen.” Toch zal dat nodig zijn om ook volgend seizoen, in de Vierde Divisie te spelen. “Ik heb al verlengd, en als ik fit blijf, wil ik zo lang mogelijk op een hoog niveau blijven spelen. Het liefste op divisieniveau.” Om uiteindelijk, op een mooie manier afscheid te nemen. Bij zijn club. “Hier afsluiten, zou mooi zijn. Dan is de cirkel wel echt rond!”

Klik op Baronie voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Baronie voor meer informatie over de club.

Damian van Doesburg: aanvoerder en doelpuntenmaker met ambitie bij GVV’63

GVV 63
-
0
Damian van Doesburg: aanvoerder en doelpuntenmaker met ambitie bij GVV’63

Voor veel voetballers is hun club meer dan alleen de plek waar op zaterdag wordt gevoetbald. Het is een omgeving waar vriendschappen ontstaan, waar je samen wint en verliest en waar je jezelf ontwikkelt. Voor Damian van Doesburg geldt dat zeker. De 22-jarige aanvoerder van GVV’63 combineert zijn rol als leider met een neusje voor de goal.

Van Doesburg is al jaren een bekend gezicht bij de club uit Gameren. Hij begon zijn voetbalcarrière in de jeugd en speelt inmiddels alweer enkele seizoenen in het eerste elftal. Tussendoor maakte hij een uitstapje naar Nivo Sparta, waar hij op een hoger niveau actief was. “Dat was een mooie ervaring, maar bij GVV’63 voelde het toch anders. Hier spelen mijn vrienden en is de gezelligheid groter,” vertelt hij. Uiteindelijk keerde hij terug naar zijn vertrouwde club, waar hij inmiddels is uitgegroeid tot één van de dragende spelers.

Sinds dit seizoen draagt Damian de aanvoerdersband. Geen vanzelfsprekende keuze voor iemand van 22 jaar, maar binnen een jong elftal bleek hij de aangewezen persoon. “We hebben een heel jonge selectie. Er zijn wat oudere jongens gestopt en er zijn veel spelers doorgeschoven vanuit de jeugd. Dan moet alles nog groeien,” legt hij uit. “Waarom ik aanvoerder ben geworden? Misschien omdat ik iets sneller mijn mond open trek dan anderen.”

Een jong team in ontwikkeling

De selectie van GVV’63 bestaat dit seizoen grotendeels uit jonge spelers die voor het eerst langere tijd samen voetballen. Dat vraagt tijd en geduld. “In het begin van het seizoen wist iedereen nog weinig van elkaar. Dan merk je dat het nog wat stroef loopt,” zegt Damian. “Maar naarmate het seizoen vordert en je elkaar beter leert kennen, zie je dat het steeds beter gaat.” Teamactiviteiten en gezamenlijke momenten hebben daar volgens hem een belangrijke rol in gespeeld.

Op de ranglijst doet GVV’63 volop mee in de strijd. De verschillen zijn klein en de competitie is onvoorspelbaar. “Iedereen wint van elkaar en verliest van elkaar. Het ligt allemaal heel dicht bij elkaar,” aldus de aanvoerder. De ambitie is duidelijk: meedoen om promotie. “We horen in mijn ogen niet thuis in de vierde klasse. Dit moet het jaar zijn dat we bovenin meedraaien.”

Toch is de stap, na de degradatie in het seizoen 2023/2024, niet eenvoudig gebleken. “In de vierde klasse spelen veel ploegen fysiek en defensief, met lange ballen. Wij willen juist voetballen, maar met een jong elftal dat fysiek nog moet groeien, is dat soms lastig,” vertelt hij. “Dan moeten we leren om het soms simpeler te houden.”

Leider met een neusje voor de goal

Naast zijn rol als aanvoerder laat Damian zich ook zien op het scorebord. Met elf doelpunten is hij momenteel topscorer van zijn team. Opvallend, want zijn positie wisselde in de loop der jaren regelmatig. “Ik heb echt overal gespeeld, centraal achterin, rechtsback, middenveld, spits. Dit seizoen speel ik vooral op tien.”

Als speler omschrijft hij zichzelf als degelijk en functioneel. “Ik ben geen trucjesmaker. Ik probeer met loopacties achter de linie te komen en het spel simpel te houden.” Zijn fanatisme hoort daar onlosmakelijk bij. “Ik kan me soms frustreren, vooral als het niet loopt. Dat is iets waar ik nog in moet groeien, maar het komt voort uit de wil om te winnen.”

Blikken op de toekomst

Over zijn toekomst is Damian realistisch. Ambities heeft hij zeker, maar hij laat het op zich afkomen. “Als er iets moois voorbijkomt, neem ik dat in overweging. Maar voorlopig zit ik goed bij GVV’63.” Als aanvoerder wil hij vooral bijdragen aan de ontwikkeling van het team en de club. “We doen alles met eigen jongens en spelers die hier graag willen voetballen. Dat past bij deze club.”

Met belangrijke wedstrijden op komst hoopt Damian dat GVV’63 de stijgende lijn voortzet. “Als we winnen, doen we weer volop mee. Dat is waar we voor gaan.”

Klik op GVV’63 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op GVV’63 voor meer informatie over de club.

Avci blijft WDS’19 trouw: ‘Ben hier op mijn gemak’

WDS 19
-
0
Avci blijft WDS’19 trouw: ‘Ben hier op mijn gemak’

Een jong team, veel blessures en ietwat tegenvallende resultaten. Met een plek bij de eerste zeven, zijn ze bij vierdeklasser WDS’19 voorlopig nog niet tevreden. Maar als het aan Abdul Avci ligt, komt daar in het restant van het seizoen verandering in. “Er zit veel meer in!”

Maar of dat er daadwerkelijk ook uit gaat komen, durft de 30-jarige Avci niet te zeggen. “Als we op achterstand komen, gaan vaak de koppies hangen. Dat moeten we beter doen. We moeten blijven strijden.” Al heeft dat ook met de leeftijd van de groep te maken, denkt de inwoner van Roosendaal. “Soms mis ik wel eens een beetje die agressiviteit om een bal af te pakken. Die ervaring hebben veel jongens nog niet. Dan houden ze toch een beetje in.” Aan hem de taak, om zijn teamgenoten daarbij te helpen. “Vooral door ze veel te coachen.”

Warme mensen

Want als er iemand is die barst van de ervaring, dan is het Avci wel. “Ik ben toen ik klein was begonnen met voetballen bij WDS’19 en heb op mijn vijftiende mijn debuut in het eerste gemaakt.” Samen met zijn broertje, Bayram. “We voetballen eigenlijk al bijna ons hele leven samen. Dat is heel fijn!” Onder meer in België. Al was het maar voor een half jaartje. “Daar hebben we een seizoen of tien geleden, samen bij Meer gevoetbald.” Heel lang, duurde dat avontuur dus niet. “Het was saai, de velden waren slecht en het niveau was een stuk lager.” Een terugkeer op het oude nest, liet dan ook niet lang op zich wachten. “We woonden vroeger altijd achter WDS’19, dat was ideaal. Je was er zo én de mensen hier zijn fijn.” Want ondanks dat Avci in al die jaren genoeg aanbiedingen kreeg van andere clubs, bleef hij zijn favoriete cluppie trouw. “Mijn vrienden spelen hier, de mensen zijn warm en ik ken iedereen. En iedereen kent mij, en mijn ouders. Ik ben hier gewoon op mijn gemak.” Maar ook de afstand, speelde hem parten, lacht Avci. “Ik had geen zin om met de auto naar de voetbal te moeten gaan.” Al moet hij dat nu, vanuit Roosendaal, dus wel. “Dat is net te doen, haha!”

Topscorer

De beveiliger van objecten en locaties hoopt in de komende maanden, nog een paar plekken te kunnen stijgen, met zijn ploeg. “Het kan echt beter dan de zevende plek! Alleen hebben we een jong team en regelmatig last van blessures.” Ook Avci zelf, is niet topfit, vertelt hij. “Ik ben in augustus vader geworden, dan maak je toch korte nachten. En ook de bezoekjes aan het ziekenhuis, zorgen ervoor dat je niet altijd kunt trainen.” Gelukkig is dat nu, voor het grootste gedeelte achter de rug. “Het gaat goed met de kleine!” Tijd om zich weer volledig te focussen, op de voetbal. “Ons doel is om in de top drie te eindigen, en misschien kunnen we ook nog wel een periode winnen.” Aan zijn doelpuntenproductie, zal het in ieder geval niet liggen. Avci mag zich namelijk de all-time topscorer van WDS’19 noemen. “In totaal heb ik er nu 213 gemaakt.” Wie er tweede staat? “Dat is Bayram. Die heeft er 164.” Voorsprong, heeft de linksbuiten dus nog genoeg. “Hij gaat mij voorlopig niet inhalen!” Maar behalve scoren, beschikt Avci, die zichzelf omschrijft als een echte teamspeler, over meer kwaliteiten. “Ik ben snel, houd van acties maken en geef graag een voorzet.” Hoelang hij dat nog blijft doen? “Als ik stop, stop ik helemaal met de voetbal. Dan word ik ook geen trainer. Maar voorlopig, heb ik nog nergens last van. Dus ik wil doorgaan zolang het kan. Nog minimaal drie of vier jaar.” Op, naar de 300 doelpunten in het shirt van WDS’19. “Dat zou een heel mooi aantal zijn!”

Klik op WDS’19 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WDS’19 voor meer informatie over de club.

123...1.485Pagina 2 van 1.485

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.