Het voetballeven van Ad van Seeters is alleen samen te vatten in één groot boek met avonturen. Daar komt dit seizoen een nieuw hoofdstuk bij. De inwoner van Raamsdonksveer is terug in het Land van Heusden en Altena en werd bij Almkerk de opvolger van Robert Roest.

“Ik vind het knap hoor wat ze hier al hebben bereikt”, zegt Van Seeters. “De club heeft een goede visie. Goed scouten bij tweede- en derdeklassers, daarnaast veel aandacht voor de eigen jeugd en spelers verder ontwikkelen. Dat spreekt me aan.”

Een paar uur voor de training bij Almkerk begint Van Seeters al wat onrustig te worden. “Ik schrijf iedere training uit. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb altijd zin om te trainen. Het geeft mij eerder energie dan het kost.” Waar hij vroeger nog wel eens moest schipperen met tijd, heeft hij die nu wel ruimschoots. Sinds anderhalf jaar is hij met pensioen. “Ik heb altijd in de bouw gewerkt. Met veel plezier. Ik werd blij als mensen ook blij waren met een nieuwe badkamer of keuken die we hadden gebouwd.” Zijn leven stond altijd in het teken van voetbal. Gesteund door zijn echtgenoot Nelleke, die hem aanmoedigde om vooral zijn trainersdiploma’s te halen. Hij maakte als speler de beginjaren mee van profclub RBC begin jaren tachtig. Hij was erbij toen de Roosendalers de terugkeer in de eerste divisie vierden met een vlammende overwinning op NAC. Het verdwijnen van RBC vindt hij heel jammer, zoals hij het ook jammer vindt dat er in de hoek van Zeeland/West-Brabant geen goede voedingsbodem is voor betaald voetbal.

Hij bouwde na zijn actieve carrière aan een indrukwekkende trainersloopbaan die zijn hoogtijdagen kende bij Baronie. Met de club uit Breda werd hij kampioen van de zondagamateurs en later ook algeheel kampioen van Nederland. Na zes seizoenen wachtte weer een mooie club: Kozakken Boys. Overal waar hij kwam, bracht hij zijn door de Hollandse school geïnspireerde voetbalvisie in. “Clubs hebben me regelmatig gevraagd om mijn cv mee te nemen. Nou, ik kwam niet met mijn cv, maar met sheets. Sheets met veldbezetting en manier van spelen. Dat vond ik veel belangrijker dan pronken met mijn cv.”

Van Seeters groeide op in de gloriedagen van het Nederlandse voetbal. Hij maakte de opkomst van Ajax en Feyenoord begin jaren zeventig mee, hij raakte onder de indruk van het totaalvoetbal van Rinus Michels en Johan Cruijff op het WK 1974. “Het is avontuur. Ik zeg vaak tegen die jongens: laat die VOC-vaarder in je los.” De gehanteerde speelwijze laat zich niet vangen door één systeem. “Ik speel altijd met buitenspelers. Ook nu bij Almkerk. Ik wil dominant spelen. Mensen hebben het vaak over 4-3-3. Het gaat erom hoe je het met elkaar invult.”

Bij Almkerk moesten spelers aan hem wennen. “Logisch, want ik vraag ook best wel wat van die jongens. We hebben de snuffelperiode nu achter de rug.” Hij werkt al een tijdje samen met Frank Jongbloets. Samen vormen ze een ideaal koppel, volgens Van Seeters. “Af en toe verhef ik mijn stem als ik vind dat er iets niet goed gaat tijdens de training. Dan zie ik Frank al naar de bewuste speler lopen. We zijn soms net de ‘bad guy’ en de ‘good guy’.”

Daarmee doet hij zichzelf te kort. Want Van Seeters (67) wordt door zijn spelers ook geprezen door zijn warmte. “Spelers vinden het fijn dat je aandacht voor ze hebt en even informeert hoe het thuis is. Ik ben niet van het type dat zegt ‘vroeger was de mentaliteit beter’. Misschien is de beleving wel anders geworden. Dat is ook niet zo vreemd. Er zijn zo veel afleidingen. De selectie bestond vroeger uit spelers die allemaal werkten. Tegenwoordig studeert of zit het grootste deel op school.”

Meer informatie over Almkerk? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel van Almkerk.

Hij is al vijftien jaar actief als grensrechter. Kees Ottevanger maakte in die hoedanigheid de fusie tussen Rijswijkse Boys en VV Giessen én de promotie als GRC’14 naar de eerste klasse mee. “Ik besef dat we bezig zijn aan een unieke periode in de clubgeschiedenis.”

Als voetballer was Ottervanger (37) al overenthousiast, zo noemt hij het zelf. “Ik had weinig techniek en ook niet zo’n goed loopvermogen”, reageert hij met zelfspot. “Maar enthousiast was ik wel, en ik had altijd plezier.” Dat nam hij mee toen hij als grensrechter werd gevraagd bij het tweede elftal van Rijswijkse Boys. En toen er een vacature kwam bij het eerste elftal als vlagger vond hij het een eer toen hij door zijn club werd gevraagd. “Wat dat betreft ben ik nog van de oude stempel. Het past misschien ook wel bij een dorpsclub. Als je vrijwilliger wordt ben je dat hier voor de rest van je leven.”

Hij ‘overleefde’ als grensrechter de fusie met Giessen, zes jaar geleden. Er stond een nieuwe club met zeshonderd leden. “De fusie heeft ons in alle opzichten verder geholpen”, zegt Ottevanger. “De dorpen liggen tegen elkaar aan, ons complex er tussenin. Ook op sportief vlak was het goede zaak. Rijswijkse Boys speelde tweede klasse, maar bij Giessen, dat vierde klasse speelde, hadden ze de jeugd.”

Dat het een goede mix was, bleek uit de promotie vier seizoenen geleden. Met veel spelers uit de eigen gelederen werd de eerste klasse bereikt. “Vijfenzeventig procent van de spelers moet uit de regio komen, zo staat in de statuten. Dat vind ik een goede zaak. Daarmee wordt onze identiteit gewaarborgd.”

Met zijn 37 jaar staat hij nog midden in de spelersgroep. “Met een aantal jongens ga ik ook al jaren privé om”, zegt Ottevanger. “Ik voel me dan ook honderd procent onderdeel van de groep. Ik kan mij vreselijk verheugen op ons trainingskamp. Dit jaar waren we naar Marbella. Dat was voor het eerst. De afgelopen vier jaar zijn we naar Torremolinos, Albufeira en twee keer naar Benidorm geweest. De jongens wilden weer eens wat nieuws. Zij mogen dat bepalen, want het grootste deel van de reis en het verblijf moeten ze zelf bekostigen.”

Het is allesbehalve een snoepreisje. “Het is een serieus trainingskamp met een wedstrijd en nog een pittige training. Op de derde dag hebben we altijd een mountainbiketocht op het programma staan. Dat is zwaar. Ik moet me altijd naar de finish sleuren, maar halen doe ik ‘m. Ik laat me niet kennen.” De selectie van GRC’14 was dit keer wellicht nog een tikkeltje extra gemotiveerd vanwege de derby tegen Almkerk op de eerste speeldag. “De wedstrijden tegen Almkerk, WNC, LRC en Nivo Sparta zien we als krenten in de pap.”Het zijn ook de enige uitwedstrijden waarvoor Ottevanger geen bus regelt. Hij is namelijk ook voorzitter van de supportersvereniging. “Alle andere uitduels gaan we met de bus. Mét supporters en spelers tegelijk. Dat is traditie. Het werkt prima. Op de terugweg is er altijd wat lekkers.”

Spelen in de eerste klasse betekent ook dat er wel eens neutrale grensrechters zijn. Ottevanger: “Daar is geen peil op te trekken. Soms staan er twee op die er vervolgens een paar dagen voor de wedstrijd weer worden afgehaald. Voor mij geen probleem. Ik ben er altijd bij. Als ik niet hoef te vlaggen, help ik onze twee leiders.”

Een geseponeerde rode kaart
Eén keer haalde Kees Ottevanger als grensrechter het einde van de wedstrijd niet. “Dat is al zeker een jaar of zeven, acht geleden”, blikt hij terug. “Tegen Leerdam Sport kreeg eerst een speler van ons rood en daarna ik. Blijkbaar had ik iets gezegd wat niet mocht. Die kaart werd later geseponeerd.”

“Het voordeel van spelen in de eerste klasse is dat je vrijwel altijd goede scheidsrechters hebt. Die neem je ook niet in de maling. Elke clubgrensrechter zal zeggen dat hij eerlijk is. Ik ook, maar ik ben ook echt eerlijk.”

Meer informatie over GRC’14? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel van GRC’14.