HOEDEKENSKERKE/ KWADENDAMME – Een min of meer gekscherende vraag tijdens gezellige de Nieuwjaarsreceptie kreeg voor Erik de Groene, oud-spits van onder meer Luctor’88 en v.v. Kwadendamme, daarna een serieus karakter. Voor hij het wist was hij vastgelegd als assistent van de nieuwe hoofdtrainer Serge Beulens. Ooit samen spelend en vanaf dit seizoen samen eindverantwoordelijk voor het eerste elftal van fusievereniging Hoedekenskerke/Kwadendamme.

“Dat was inderdaad in eerste instantie niet direct mijn intentie, maar je weet hoe het gaat he. Er wordt gekscherend zoiets geopperd, je gaat er daarna nog eens over nadenken in alle rust en toen volgden enkele serieuze gesprekken. Uiteindelijk hebben zowel Serge als ik besloten om het te gaan doen. In het verleden had Serge me ook gevraagd zijn assistent te worden bij Luctor. Dat heb ik toen niet gedaan, maar nu leuk het me wel een leuke uitdaging. En tot nu toe bevalt het goed. Bovendien train ik ook nog de JO9 waar mijn eigen zoontje in speelt. Dus ik ben vaak genoeg hier op het voetbalveld te vinden.”

De Groene, vroeger een ware doelpuntenmachine, woont al jaren in Kwadendamme en ging er destijds ook in het derde elftal spelen. Maar spelersgebrek bracht hem toen al snel weer terug in het eerste team van de toen nog zondagclub. “We speelde voorheen al samen bij Luctor’88 en in Kwadendamme dus opnieuw. Tijdens die periode hebben we samengespeeld in het eerst en zijn we later samen afgezakt naar een lager elftal. Sinds we destijds al bij Luctor speelden hebben we daarna altijd contact gehouden. En nu staan we dus samen als trainers op het veld en proberen er ons voetbalidee op de spelersgroep over te brengen. Die verschilt soms en dat is het mooie aan deze sport. Maar dan ga je daarover in gesprek en uiteindelijk kom je altijd weer tot een gezamenlijk plan.”

Tot nu toe is Hoedekenskerke/Kwadendamme de eerste duels in de zaterdag 4e Klasse prima gestart met zes punten uit drie duels. Alleen het openingsduel tegen titelkandidaat VC Vlissingen ging verloren. Het doel van de club is om zo lang mogelijk bovenin mee te blijven doen. “In het eerste jaar dat ze samenwerkten, eindigden ze als tweede en misten daarna via nacompetitie de promotie, terwijl vorig seizoen dus werd afgebroken door corona. Nu ligt het ook weer stil en is het maar de vraag op welke manier je het seizoen gaat uitspelen. Het is voor ons ook lastig plannen maken, al hebben we voor de zekerheid wel al in januari enkele oefenwedstrijden vastgelegd. Je wilt toch een beetje ritme opdoen en afbellen omdat de start wordt uitgesteld kan je altijd, maar we zijn nu in elk geval voorbereid.”

Wat ook was voorbereid, dat was om de fusie tussen beide clubs definitief door te zetten en volledig te versmelten tot één vereniging met een nieuwe naam en nieuwe clubkleuren. “Maar vanwege de corona is dat nu even vooruit geschoven. Het was de bedoeling dat dit al was beklonken, maar vooralsnog blijft het even zoals het nu is. Ik denk dat dit nu in het nieuwe seizoen zijn beslag zal krijgen alsnog. Voorlopig eerst maar eens zien wat dit seizoen verder brengt. Vanaf begin december hebben we besloten om ook alvast weer met viertallen weer op te starten en toe te gaan werken naar de eventuele herstart van de competitie. Het is op deze manier wel een heel bijzonder eerste seizoen samen met Serge tot nu toe. Maar ondanks alles blijft het spelletje nog altijd het leukste om mee bezig te zijn. Trainer bij de JO9 en daarnaast assistent bij het eerste, ik vind het prima zo.”

Klik hier voor meer informatie over Hoedekenskerke/Kwadendamme
Klik hier voor meer artikelen over Hoedekenskerke/Kwadendamme

HEINKENSZAND – Het was ergens in januari dit jaar, dat de tweeling Jaap en Daan Esser bekendmaakten te stoppen bij v.v. Kloetinge. Maar liefst achttien seizoenen speelde het duo er in de hoofdmacht. Stoppen als voetballer deden ze echter niet, want de 36-jarige broers maakten de overstap naar Luctor Heinkenszand, de ambitieuze derdeklasser uit hun (voormalige) woonplaats.

En ook deze nieuwe uitdaging gaan ze opnieuw samen aan. Want op één seizoen Oostkapelle na van Jaap, waren ze hun gehele voetballoopbaan tot op heden onafscheidelijk. Jaap altijd als verdediger, terwijl Daan Esser op meerdere posities speelde maar vooral in een aanvallendere rol. Bij Luctor Heinkenszand zorgt Daan momenteel (want Jaap is nog herstellende van een zware knieblessure) voor de ervaring op het middenveld en draagt er ook de aanvoerdersband.

“We hebben ons op een gegeven moment tijdens het seizoen een aantal vragen gesteld. Zijn we nog een meerwaarde? Hebben we er nog plezier in? Is het misschien een goed moment om ermee te stoppen? Willen we nog wat anders? Op een gegeven moment hebben we daarover met elkaar gesproken en kwamen we tot de conclusie, dat het wel geweldig zou zijn om met een kampioenschap te stoppen bij Kloetinge en zo een regisseur konden worden van ons eigen afscheid bij die fantastische club. We lagen ook op koers, tot door corona de competitie abrupt ten einde kwam. Toen hadden we al aangegeven dat het ons laatste seizoen was en ineens was het klaar. Dat was wel enorm pijnlijk. Want dit was niet het afscheid bij de club wat we na al die prachtige jaren voor ogen hadden gehad. Maar het is helaas niet anders”, kijkt Daan Esser terug.

Toch gingen de voetbalschoenen niet de wilgen in, maar werden ze keurig gepoetst en klaargemaakt voor de nieuwe uitdaging bij Luctor Heinkenszand. “Dat was voor ons ook de enige optie, want om in een lager elftal gaan spelen daarvoor zijn we te fanatiek. En om toe te treden tot de staf bij het eerste elftal van Kloetinge, dat vonden we te vroeg. En toen belde Luctor, onze oude club. En ja, oude liefde roest ook niet en de club is enorm ambitieus. Dat plaatje paste perfect en tot op heden is die stap ook de juiste gebleken. We kennen de club en heel veel mensen die er rondlopen. Hoewel we natuurlijk lang zijn weggeweest voelde het echt als thuiskomen.”

En dat Daan samen met zijn broer niet zijn gekomen om af te bouwen, dat mag wel duidelijk zijn. “Luctor Heinkenszand is een gezonde club met gezonde sportieve ambities. Voor ons is er een mooie rol weggelegd als mentoren van een jonge spelersgroep. Een rol waarin we ons ook allebei goed kunnen vinden en die tot op heden erg bevalt. Met Giovanni Siereveld staat er een trainer die weet hoe het is om op hoog niveau te spelen, de randvoorwaarden zijn prima geregeld en ook qua accommodatie is het top, helemaal als in januari 2021 het gloednieuwe kunstgrasveld klaar is. Jaap is volop in revalidatie, maar heel betrokken bij de selectie. Hij is er altijd bij en probeert, net als ik in het veld doe, vanaf de zijlijn jongens met tips en aanwijzingen beter te maken. Er is voor de club maar één doelstelling: promotie. Daar moeten we gezien onze selectie ook niet voor weglopen. Liefst met een kampioenschap uiteraard. Maar de club wil naar de tweede klasse toe en daarin hopen wij een mooie rol te vervullen.”

Dat beide broers niet naar Heinkenszand gekomen zijn om een jaartje ‘af te bouwen’, dat moge duidelijk zijn. “Zeker niet! We hebben er nog altijd enorm veel lol in en ik voel me nog fit. Jaap is op de weg terug en zal in 2021 weer bij de groep aansluiten. We hopen zeker nog wat jaren door te gaan samen. Dat het nu stilligt door corona, dat is voor Jaap alleen maar prettig. Hij gaf al aan, dat hij nog niet zoveel duels heeft gemist in het Luctor-shirt. Hopelijk dat hij in 2021 alsnog zijn eerste minuten kan gaan maken. Dat zou het plaatje voor ons wel compleet maken.”

Klik hier voor meer informatie over Luctor Heinkenszand
Klik hier voor meer artikelen over Luctor Heinkenszand

GOES  – Toen een aantal vrienden de overstap maakten van de JO17 bij v.v. Kloetinge naar v.v. Goes bleef Jordy Rouw nog op het Wesselopark, maar vorig seizoen maakte hij alsnog de overstap. Hij ging spelen bij de JO19 in de hoofdklasse en dit seizoen is hij basisspeler bij de zaterdag 1.

“Toen ik nog in de jeugd speelde bij v.v. Kloetinge, dacht ik niet direct dat ik uiteindelijk voor v.v. Goes zou kiezen. Maar vorig jaar kwamen ze weer terug en gaven ze aan met de JO19, waar inmiddels een aantal van mijn vrienden speelden, hoofdklasse gingen spelen. Dat sprak me wel aan, zeker ook omdat de perspectieven bij Kloetinge om in de senioren het eerste elftal te bereiken klein waren. Zo realistisch was ik wel. En ook de zondag 1 hier bij v.v. Goes is natuurlijk een waanzinnig niveau. Dus een aantal tussenstappen maken en mezelf verder ontwikkelen zag ik wel zitten. Dus heb ik alsnog vorig jaar de stap gezet.”

De middenvelder is momenteel basisspeler in het elftal van trainer Pearl Doesburg, waarmee Rouw vorig seizoen ook werkte bij de JO19. “Het bevalt me echt heel goed. Ondanks dat we nog puntloos zijn na vier wedstrijden. De selectie bij de zaterdag is enorm veranderd. Er zijn vanuit de jeugd een hoop jongens doorgekomen, terwijl er ook van andere clubs een aantal nieuwe spelers zijn gekomen. Dan vraagt het tijd om aan elkaar te wennen. Dat gaat steeds beter, al heeft dat nog niet tot punten en overwinningen geleid jammer genoeg.”

De onlangs negentien jaar geworden Rouw heeft er wel vertrouwen in, dat het uiteindelijk goed gaat komen. “Voor een groot deel van de selectie is het de eerste kennismaking met seniorenvoetbal, al zijn we vorig jaar tweede geworden in de hoofdklasse wat toch ook behoorlijk niveau was. Ik probeer zelf steeds beter en sterker te worden om uiteindelijk op een zo hoog mogelijk niveau te kunnen spelen. En waar dat is zal de tijd leren. Ik had vijf jaar geleden ook niet gedacht voor v.v. Goes te spelen, maar voorlopig zit ik hier prima.”

De student bedrijfskunde geeft aan, dat er voorafgaand aan het seizoen niet direct een bepaalde doelstelling is besproken als groep. “Het was vooraf lastig in te schatten, maar wilden gewoon lekker mee proberen te doen. Hoewel dat nog niet direct is gelukt, is de sfeer in de groep nog altijd positief. We trainen nu in groepjes van vier en dan hebben we het onderling wel gehad over het vervolg. Wij hopen allemaal dat de KNVB beslist om na de winterstop alle ploegen weer op nul te laten beginnen. En dan een halve competitie spelen. We staan nu toch al op nul, dus voor ons zou zo’n beslissing alleen maar een ongekende meevaller betekenen.”

Klik hier voor meer informatie over Goes
Klik hier voor meer artikelen over Goes

BORSSELE – Het eerste- en thans nog enige seniorenelftal van v.v. Borssele speelt als sinds 2013 in de reserveklasse, terwijl sinds dit seizoen de club uit de SJO samen met Lewedorpse Boys en SV Nieuwdorp is gestapt. De club telt nog slechts een twintigtal spelende leden, maar desondanks blijft voorzitter Rinus de Visser een echte ‘volhouder’.

“We beleven lastige tijden zéker ook om de huishouding netjes op orde te houden op financieel gebied. Maar als ik zie hou trouw onze leden allemaal zijn, ondanks dat er niets gebeurd op en rondom het veld dan ben ik daar wel blij om. We hebben al enige jaren te maken met een terugloop in ons ledental en zijn daardoor ook met onze jeugd gestopt. Maar we zullen er alles aan doen om het als club zo lang mogelijk vol te blijven houden.”

De Visser begon bij de club als 47 jaar geleden als speler, nadat hij trouwde. Daarna ging hij ook aan de bestuurstafel een actieve rol vervullen. Eerst als secretaris, daarna als penningmeester en de laatste vijfentwintig jaar als voorzitter. Dat het in de loop der jaren bij de club (die werd opgericht in 1958), steeds minder werd deed hem wel pijn. “Natuurlijk zie je dat met lede ogen aan en is dat verschrikkelijk. Maar je kunt er weinig aan veranderen. Als ik dan zie, dat we de laatste jaren weer vanuit onze destijds JO19 wat nieuwe aanwas hebben gekregen, dan maakt dat wel wat goed. Sindsdien gaat het op dat gebied wel wat beter en heb ik er ook weer meer plezier in. We deden het ook goed in de Reserve 4^e Klasse, al is dat nu wel een halt toegeroepen door de corona. En dat is enorm zuur voor ons.”

Op het moment is het stil op de club, want er wordt niet getraind. En men was bij v.v. Borssele ook al teruggegaan naar één training per week in plaats van twee. “Mede ook vanwege de opkomst. Na die beslissing zagen we dat spelers er wel weer in grote getalen naartoe kwamen. Wekelijks zo’n zeventien man per training, dus dat was mooi om te zien. Alleen hebben we beslist dat we niet in kleine groepjes zouden trainen. We spelen niet voor niets in de reserveklasse, waar het vooral om het sociale stuk draait. Elkaar als groep ontmoeten en samenzijn. Dat kan in deze vorm niet en dus is het nu stil op het complex. Ik ben benieuwd hoe het verder zal verlopen, maar blijft knokken voor het voortbestaan van onze club. Ik loop hier bijna vijftig jaar rond en hoop dat nog wel even vol te houden.”

Klik hier voor meer informatie over VV Borssele
Klik hier voor meer artikelen over VV Borssele

’S HEERENHOEK/’S HEER ARENDSKERKE – Bij voetbalvereniging Patrijzen ontstond er zo’n twee jaar geleden een dringende behoefte aan een écht meisjesteam. Enkele meisjes speelde gemengd met jongens in hun eigen leeftijdsgroep, maar doordat er wat jongens doorschoven en er voldoende aanwas bleek voor een eigen team, ging met rondkijken naar een geschikte oplossing. Die vond men bij ’s Heer Arendskerke, die eigenlijk met een zelfde behoefte zaten.

Na een eerste training en enkele samenkomsten werd er een MO13 opgezet, wat inmiddels een MO13/MO15 groep is geworden van zo’n vijfentwintig speelsters van beide verenigingen. Remco van de Braak is namens v.v. Patrijzen nauw betrokken bij het team en is enorm te spreken over de samenwerking tussen beide clubs. “Het is enorm leuk om te zien hoe de meiden dit hebben opgepakt en hoe ze het naar de zin hebben. Ook iedereen bij beide verenigingen hebben ervoor gezorgd dat het tot op heden naar volle tevredenheid verloopt.”

Het is momenteel het tweede seizoen dat er een mix van beide clubs drie keer per week op het voetbalveld te vinden is. Een gezamenlijke training op dinsdagavond en een  training bij de eigen vereniging in kleinere groepen op donderdagavond. “En nu we door de corona geen competitiewedstrijden spelen, dan wordt er elke zaterdagochtend op ’s Heer Arendskerke momenteel onderling en mooie partij gevoetbald, dus ze komen op voetbalgebied allemaal voldoende aan hun trekken. En dat de opkomst groot is, dat zegt veel over hoeveel plezier ze er allemaal aan beleven.”

Toen Van de Braak een aantal jaren geleden met zijn gezin in ’s Heerenhoek ging wonen, ging zijn dochter er voetballen terwijl ook zijn zoontje lid werd van v.v. Patrijzen. “En dan rol je er als ouder van lieverlee natuurlijk ook in. Ik ga toch naar de wedstrijden kijken, dus als ik dan daarin de helpende hand kan bieden dan doe ik dat graag. En toen bij de meiden de vraag werd gesteld binnen Patrijzen wie erbij betrokken wilde zijn, toen heb ik me beschikbaar gesteld. En dat bevalt me prima.”

Op wedstrijddagen is Van de Braak namens Patrijzen betrokken bij het elftal, dat doordeweeks wordt getraind door Jacinta Mol en Walter de Kok, beiden van ’s Heer Arendskerke. “Ik ben er sowieso in het weekend altijd bij en als we bij Patrijzen spelen dan ben ik het vaste aanspreekpunt. Ik regel dan de scheidsrechter en zorg voor de benodigde materialen. En ook als er vervoer geregeld moet worden naar ’s Heer Arendskerke, dan proberen we dat te realiseren. De bereidheid is groot, want iedere ouder wil dat zijn kinderen met plezier gaan sporten. Deze oplossing was uiteindelijk noodzaak voor beide clubs en dat het op deze manier nu uitpakt, dat is voor alle partijen alleen maar positief.”

Klik hier voor meer informatie over Patrijzen
Klik hier voor meer artikelen over Patrijzen