Home Blog

VV Tricht, voor het vijftiende jaar, podium voor internationale O10-talenten: “Het is echt een beleving”

Wat begon als een ambitieus jeugdtoernooi is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal evenement van formaat. Bij VV Tricht staat binnenkort alweer de vijftiende editie van het internationale tandwinkel.nl O10-toernooi op het programma. Met deelnemers uit acht landen en een bomvol sportpark belooft het opnieuw een dag te worden waar voetbal, beleving en talent samenkomen.

Het internationale tandwinkel.nl O10-toernooi van VV Tricht is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een vaste waarde op de jeugdvoetbalkalender. Waar het deelnemersveld in de beginjaren vooral bestond uit Nederlandse, Belgische en Duitse teams, is dat inmiddels flink uitgebreid.

“Dit jaar hebben we clubs uit acht verschillende landen,” vertelt organisator Aniek Veldhuizen trots. “Naast Nederland, België en Duitsland komen er ook teams uit Engeland, Frankrijk, Denemarken, Zweden en zelfs Canada.”

Die groei komt niet vanzelf. “We zijn dit jaar gestopt met een externe partij en zijn zelf veel meer gaan netwerken. Dan merk je dat er wereldwijd interesse is. We krijgen nu zelfs al aanvragen voor volgend jaar.”

Sterk concept als basis

Volgens Aniek zit de kracht van het toernooi vooral in de opzet. “We spelen eerst een uitgebreide poulefase met 24 teams, verdeeld over vier poules. Daarna wordt het opgesplitst in drie niveaus: Champions League, Europa League en Conference League.”

Dat zorgt ervoor dat ieder team, ongeacht niveau, tot het einde toe ergens voor speelt. “Zelfs als je niet bovenin eindigt, kun je alsnog een prijs winnen. Dat maakt het voor iedereen leuk en competitief.”

Ook het speelschema draagt bij aan de aantrekkingskracht. “Teams spelen veel wedstrijden op één dag, met weinig wachttijd. Dat vinden trainers en spelers prettig. Het tempo ligt hoog en je bent constant bezig.”

Meer dan alleen voetbal

Hoewel het niveau op het veld hoog ligt, draait het toernooi om meer dan alleen prestaties. “We willen er echt een dag van maken voor iedereen,” zegt Aniek.

Rondom de velden wordt daarom flink uitgepakt. “We bouwen een horecaplein op met verschillende eetpunten, er zijn springkussens voor de kinderen en we hebben een pannakooi. Het hele terrein wordt aangekleed zodat het echt als een evenement voelt.”

Dat trekt niet alleen deelnemers, maar ook publiek. “Met al die teams komen er natuurlijk veel ouders en begeleiders mee. Daarnaast zien we dat mensen uit de omgeving ook vaak komen kijken.”

Vrijwilligers als drijvende kracht

Achter de schermen draait het toernooi op een grote groep vrijwilligers. “We hebben ongeveer 150 mensen die helpen op de dag zelf,” legt Aniek uit. “Dat is echt enorm voor een club van onze grootte.”

Zelf speelt ze daarin een belangrijke rol. “Ik ben vooral bezig met de vrijwilligers en de catering. Zorgen dat overal mensen staan en dat alles goed loopt.”

Die betrokkenheid typeert de vereniging. “Het is een echte dorpsclub waar veel mensen zich inzetten. Dat maakt zo’n toernooi ook mogelijk.”

Jubileumeditie met extra’s

De vijftiende editie wordt extra speciaal aangepakt. “We hebben echt ingezet op een sterk deelnemersveld,” zegt Aniek. “Daarnaast zijn er meer activiteiten rondom het toernooi.”

Zo arriveren sommige teams al eerder in de week en worden er extra wedstrijden georganiseerd. “Er komt bijvoorbeeld een oefenwedstrijd en we hebben een extra speelmoment met andere teams. We pakken het dit jaar net wat groter aan.”

Voor de jonge spelers zelf is het sowieso een bijzondere ervaring. “Ze spelen tegen teams uit heel Europa en zelfs daarbuiten. Dat is iets wat ze niet snel vergeten.”

Trots op wat er staat

Dat een relatief kleine club als VV Tricht zo’n toernooi organiseert, maakt het extra bijzonder. “Je zet je club echt op de kaart,” zegt Veldhuizen. “We horen regelmatig dat mensen via via over het toernooi hebben gehoord.”

Met een sterk deelnemersveld, een strak georganiseerd programma en een hoop enthousiasme kijkt VV Tricht uit naar de nieuwe editie. “We willen dat iedereen een fantastische dag heeft,” besluit Aniek. “Als dat lukt, is het voor ons geslaagd.”

Klik op vv Tricht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Tricht voor meer informatie over de club.

Wesley van Gils, debuterend hoofdtrainer bij Pernis: “Wij worden kampioen dit seizoen!”

In de luwte van het Rotterdamse amateurvoetbal staat een opvallende debutant op: Wesley van Gils. De 36-jarige trainer, die binnenkort zijn 37e verjaardag viert, begint dit seizoen aan zijn eerste klus als hoofdtrainer bij VV Pernis, en dat doet hij niet zonder ambitie. Sterker nog, hij steekt zijn doelstelling niet onder stoelen of banken: “Wij worden kampioen.”

Van Meeuwenplaat naar de leiding

Van Gils is geen onbekende in de regio. Als speler was hij jarenlang een vertrouwd gezicht bij VV Meeuwenplaat, waar hij maar liefst twaalf seizoenen in het eerste elftal speelde. Ook als assistent-trainer deed hij er twee jaar ervaring op. Hoewel hij daar kon doorgroeien tot hoofdtrainer, koos hij bewust voor een nieuwe uitdaging.

“Ik wilde een andere stap maken in mijn trainersloopbaan,” legt Van Gils uit. Die stap bracht hem naar Pernis, waar hij een jonge, gretige selectie aantrof. “Ik zag meteen potentie. Die gasten willen keihard werken.”

Voetbal in het DNA

De liefde voor het spel zit diep bij de Hoogvlieter. Zijn vader speelde al in het eerste elftal, en zelf begon Van Gils in de jeugd van Meeuwenplaat. Een periode van zes jaar bij Feyenoord leek de opstap naar het profvoetbal, maar een heupblessure gooide roet in het eten.

Via omwegen langs onder meer RVVH en Zwaluwen Vlaardingen keerde hij uiteindelijk terug naar zijn oude liefde: Meeuwenplaat. “Daar lagen mijn roots en speelden mijn maatjes.”

Frisse wind bij Pernis

Bij Pernis trof Van Gils een verrassend goed georganiseerde club. “De staf is groot, iedereen wil helpen. Dat zie je niet vaak op dit niveau.” Met drie teammanagers en een betrokken spelersgroep probeert hij het maximale uit zijn selectie te halen.

Zijn aanpak? Modern, maar realistisch. Op dinsdag worden korte videoclips van wedstrijden geanalyseerd, met de nadruk op wat goed gaat. “We blijven tenslotte een vijfde klasser, maar je wil wel professionaliseren.”

Titelstrijd in volle gang

De competitie in de vijfde klasse D is spannend. Pernis strijdt met Steeds Hooger en Swift Boys om de titel. Van Gils ziet kansen: “Wij hebben de fitste én jongste ploeg van de drie.”

Toch onderschat hij de concurrentie niet. Zo beschikt Steeds Hooger over een gevaarlijke spits in Felix Verhaar. “Die heeft gogme en maakt zijn goals makkelijk.”

Meer dan alleen voetbal

Het team van Pernis bouwt niet alleen op het veld aan succes. Een trainingskamp in het Spaanse Torremolinos bracht de groep dichter bij elkaar. “65 man, zon, strand, voetbal en gezelligheid — dat was echt geweldig.”

Ook buiten het veld blijft Van Gils nuchter. Hij werkt als terminalmanager in de haven en is vader van drie dochters. “Ik dacht altijd dat ik met een zoon langs de lijn zou staan, maar het zijn drie paardenliefhebbers geworden,” lacht hij.

Ambitie zonder poespas

Van Gils heeft inmiddels zijn contract verlengd en voelt zich thuis bij Pernis. “Ik ben geen clubhopper. Als het goed voelt en er zit potentie in, blijf ik graag.”

Zijn ambities reiken verder dan de vijfde klasse. Hij heeft zich ingeschreven voor de VC3-opleiding en droomt ervan ooit een divisieclub te trainen. Maar eerst ligt de focus volledig op Pernis.

En daar hoort ook een beloning bij: vijf keer hield zijn ploeg al de nul, goed voor vijf kratjes bier uit eigen zak. “Met liefde gegeven,” zegt hij. “Ik zit hier niet voor het geld.”

Duidelijke boodschap

Over één ding laat de debuterende trainer geen twijfel bestaan. Terwijl de titelstrijd zijn climax nadert, klinkt het zelfverzekerd:

“Wij worden kampioen. Daar ben ik echt van overtuigd.”

Klik op VV Pernis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Pernis voor meer informatie over de club.

Ronald van der Zalm: uithuilen en opnieuw beginnen bij Meeuwenplaat

Voor Ronald van der Zalm is het een seizoen van harde realiteit. Waar Meeuwenplaat vorig jaar nog knap het kampioenschap in de vierde klasse vierde, bungelt de ploeg nu onderaan in de derde klasse. Begin april staat de teller op slechts zes punten uit twintig wedstrijden. De conclusie lijkt onvermijdelijk: degradatie lonkt. Toch blijft de Rotterdammer nuchter. “Dit seizoen is een dramaseizoen. We zijn niet goed genoeg en de selectie is niet breed genoeg om schorsingen en blessures op te vangen.”

Van der Zalm, geboren op de grens van Kralingen en Crooswijk, begon zijn voetbalreis bij Meeuwenplaat. Al op jonge leeftijd debuteerde hij in het eerste elftal. Zijn talent bleef niet onopgemerkt: rond zijn vijftiende werd hij gescout door meerdere Rotterdamse clubs. Hij koos voor Sparta, waar hij tot en met de A-regionaal speelde. Via SVV leek een stap naar het betaalde voetbal dichtbij. Maar een veelzeggend telefoongesprek met trainer Wim Jansen bepaalde anders. “Ja, maar dan speel je alleen in het tweede,” kreeg hij te horen toen hij vroeg of hij nog op vakantie kon. Het profvoetbal bleef uiteindelijk buiten bereik, al speelde hij wel voor Rotterdamse selecties en het Nederlands amateurelftal.

Zijn spelersloopbaan bracht hem langs clubs als Rozenburg, Leonidas en TOGR, waar hij meerdere successen kende. Bij die laatste club promoveerde hij van de vierde naar de eerste klasse. Opvallend: van der Zalm begon als spits, maar eindigde als rechtsback. “Toen ik in het C-elftal van Sparta tegen Volendam speelde, was onze rechtsback geblesseerd. Ik zei toen dat ik wel rechtsback ging spelen en sindsdien ben ik alleen maar achterin blijven staan.”

Na zijn actieve carrière rolde hij het trainersvak in, waarin hij inmiddels zo’n 25 jaar ervaring heeft opgebouwd. Clubs als Rijnsburgse Boys (jeugd), Haaglandia (assistent), Bolnes, TOGR, SCO’63, WCR, HOVDJSCR, FC IJsselmonde en Kethel Spaland passeerden de revue. Inmiddels is hij bezig aan zijn tweede periode bij Meeuwenplaat, de club waar het ooit allemaal begon.

Maar waar vorig seizoen alles op zijn plek viel, zit het dit jaar structureel tegen. “Er zijn wel wat spelers weggegaan en wat jongens gestopt. Ik heb dus weer een nieuw elftal moeten neerzetten.” Vooral het gebrek aan eigen jeugd speelt de club parten. “Het probleem bij Meeuwenplaat is dan ook dat we geen jeugd hebben die we kunnen laten doorstromen naar het eerste elftal. We moeten alle spelers van buiten aantrekken. Dan moet je weer afwachten wat je binnenhaalt. Je weet nooit of er een goede kop opzit. Dit seizoen heb ik al vijf jongens weggestuurd.”

Daarnaast ziet van der Zalm een bredere ontwikkeling in het amateurvoetbal. “De mentaliteit is tegenwoordig anders dan vroeger. Voetbal staat bij veel spelers al lang niet meer op de eerste plaats. Dus gaan vakanties en festivals bij veel spelers voor. Ze zeggen heel makkelijk: Trainer ik ben er even niet, ik ga twee weken op vakantie.”

Ook op het veld ontbreekt het geluk. Waar vorig seizoen alles leek te lukken, vallen de ballen nu net niet goed. “Ballen die er vorig seizoen invlogen gaan nu mis in onze voorhoede. Maar goed, gezien de stand heeft dat ook met kwaliteit te maken.”

Toch zijn er lichtpuntjes, zoals de komst van Milton Klooster, die na avonturen bij onder meer Feyenoord Academy, Jong NEC en Excelsior Maassluis dichtbij huis is komen voetballen. Maar het is niet genoeg om het tij te keren.

Voor de resterende wedstrijden houdt van der Zalm het simpel: “Deze zes wedstrijden rustig uitspelen. Misschien nog wel wat puntjes afsnoepen van de topploegen die wij nog thuiskrijgen.”

Daarna wacht een nieuw begin. De trainer blijft de club trouw, ondanks interesse van andere verenigingen. Met een grotendeels nieuwe selectie moet Meeuwenplaat volgend seizoen in de vierde klasse opnieuw bouwen. Zoals van der Zalm het zelf kernachtig samenvat: uithuilen en opnieuw beginnen.

Klik op de link voor meer artikelen over VV Meeuwenplaat
Klik op de link voor meer informatie over VV Meeuwenplaat

Yunus Kayis (trainer LMO): “Doelstelling is promotie naar de derde klasse”

Sinds januari 2026 staat Yunus Kayis aan het roer bij LMO, en dat doet hij met een duidelijke missie. De in Rotterdam-Zuid geboren trainer, tegenwoordig woonachtig in Hoogvliet, is geen onbekende in zowel het voetbal als het Rotterdamse leven. Met een achtergrond in de horeca én het voetbal brengt hij een mix van discipline, mensenkennis en ambitie naar de club.

Kayis werkte 22 jaar in de horeca en runde meerdere restaurants in Rotterdam. In 2018 besloot hij echter een andere koers te varen. “Ik heb 22 jaar keihard gewerkt in de horeca. Ik heb twee kinderen, een dochter van 16 en een zoon van 14. Toen zij jonger waren, wilde ik als vader meer betrokken zijn bij hun opvoeding. Ik wilde geen horecavader zijn die er nooit is.” Die keuze bleek een kantelpunt, niet alleen privé, maar ook voor zijn trainersloopbaan.

Als voetballer droeg Kayis het shirt van onder meer DEH, Zwart-Wit ’28, Sparta Rotterdam en Leonidas. Zijn actieve carrière kwam vroegtijdig ten einde door zware hamstringblessures. Toch bleef hij het voetbal trouw. Op advies van zijn broer, voormalig prof bij Sparta en FC Emmen, ging hij de arbitrage in. “Op aanraden van mijn broer Yurtcan ben ik gaan fluiten. Hij zei dat dit echt iets voor mij zou zijn.”

Die stap bleek succesvol. Binnen vier jaar schopte hij het tot vierde official in de Keuken Kampioen Divisie. “Ik zat in het talententraject van het betaald voetbal, maar was eigenlijk al te oud om de absolute top te halen.” Toch floot hij op hoog niveau, waaronder in de Topklasse (vergelijkbaar met de huidige Tweede Divisie). Op zijn 31e stopte hij, al bleef het fluiten kriebelen: “Ik vind het nog steeds heel leuk en doe het af en toe als het nodig is.”

Zijn trainerscarrière begon min of meer toevallig bij Poortugaal, toen zijn zoon daar ging voetballen. “Bij de eerste training bleek dat er geen trainer aanwezig was voor die groep kinderen. Met mijn horeca- en managementervaring dacht ik: dat doe ik wel.” Wat begon als een praktische oplossing groeide uit tot een serieuze ambitie. Hij behaalde zijn UEFA A-licentie en werkte zeven jaar bij de club.

Daarna volgden stappen via SC Feyenoord, waar hij met de O14-1 een succesvol seizoen kende en kampioen werd in de O15-competitie, en vervolgens Spijkenisse. Met het behalen van zijn UEFA B-diploma kwam ook zijn doel dichterbij: het trainen van seniorenteams. Via VV Capelle, waar hij de O19 onder zijn hoede kreeg, diende de volgende kans zich snel aan: LMO.

Momenteel is Kayis ook maatschappelijk trainer bij Feyenoord. “Wij geven trainingen aan kinderen in achterstandswijken en organiseren activiteiten tijdens pauzes op basisscholen. Voor die blije gezichten van de kinderen doen we het. Dat is zo mooi om te zien”, vertelt hij trots.

Bij zijn komst naar LMO was de doelstelling direct helder. “De doelstelling van de club was duidelijk: het kampioenschap. Ik wilde deze uitdaging graag aangaan.” Ondanks een moeizame start – met slechts twee trainingen door slecht weer en een nipte nederlaag tegen VDL – bleef Kayis positief. “De sfeer was goed en we hebben goed gespeeld. Kritiek geven is makkelijk, maar ze hebben ook veel goed gedaan.” Zijn filosofie is duidelijk: “Ik ben een trainer die juist de goede dingen benoemt. De dingen die fout gaan, weten spelers over het algemeen zelf ook wel.”

LMO bevindt zich momenteel in een spannende titelstrijd met Bolnes en VDL in de vierde klasse E. Kayis ziet kansen, maar weet ook waar het op aankomt. Discipline is daarbij een sleutelwoord, onder meer om onnodige schorsingen te voorkomen. Ook volgend seizoen staat hij voor de groep bij LMO; in januari 2026 tekende hij een contract voor anderhalf jaar.

Naast zijn werk bij LMO blijft Kayis zich ontwikkelen. Hij heeft plannen om zijn trainersdiploma’s voor het betaald voetbal te behalen, mogelijk in Turkije. “Ik heb nu mijn UEFA A-licentie en kan daardoor in veel Europese landen direct instromen in UEFA Pro/VC5. In Nederland moet je eerst nog VC4 afronden voordat je überhaupt aan UEFA Pro kunt beginnen.”

Over zijn huidige club is hij uitgesproken positief. “Ik vind LMO echt een fantastische club. De organisatie zit goed in elkaar en is eigenlijk eerste klasse waardig.”

Maar boven alles blijft zijn ambitie overeind: “De doelstelling dit seizoen is terugkeren naar de derde klasse.”

Van betrokken vader tot drijvende kracht: Kevin en het hart van Poortugaal

Wat begon als een simpele wens van een zoon om te gaan voetballen, groeit voor Kevin Cardinaal uit tot een centrale rol binnen voetbalvereniging Poortugaal. De 40-jarige ICT-netwerkbeheerder bij de Gemeente Rotterdam verhuisde vijf jaar geleden naar het dorp, zonder te vermoeden hoe groot zijn betrokkenheid bij de club zou worden.

Het begon allemaal met zijn zoon Bruce, die dolgraag wilde voetballen. Bruce startte in de O9 en Kevin stond, zoals zoveel ouders, langs de lijn. Maar niet voor lang. Al snel rolde hij in de rol van leider en trainer, en groeide hij met zijn zoon en het team mee. Sinds 1 januari van dit jaar is Kevin zelfs jeugdvoorzitter van de club. Hij omschrijft zichzelf in drie woorden: vriendelijk, benaderbaar en open, eigenschappen die goed passen bij zijn rol en betrokkenheid.

Hoewel Kevin zelf slechts kort heeft gevoetbald, ligt zijn sportieve achtergrond elders. Achttien jaar lang beoefende hij atletiek, met disciplines als kogelstoten en discuswerpen. Niet op topniveau, zoals hij zelf nuchter aangeeft, maar wel met toewijding. Zijn liefde voor sport is gebleven, al kijkt hij tegenwoordig liever naar wedstrijden van Feyenoord en uiteraard Poortugaal.

Geboren in Crooswijk en opgegroeid in Ommoord, woonde Kevin later nog op Rotterdam-Zuid voordat hij in Poortugaal neerstreek. Daar vond hij meer dan alleen een woonplaats. “Poortugaal is voor mij een hele warme, fijne vereniging met enorm veel vrijwilligers,” zou hij kunnen zeggen, maar het blijkt vooral uit hoe hij over de club praat en zich ervoor inzet.

De club vervult een belangrijke sociale rol in het dorp. Zeker wanneer het eerste elftal thuis speelt, komt alles samen. Jong en oud verzamelen zich rond het veld, en het voelt alsof het hele dorp aanwezig is. Een bijzonder moment was de derby tegen Smitshoek op een vrijdagavond, toen ruim 2.000 toeschouwers het complex wisten te vinden. De toegangswegen raakten overvol en de sfeer was intens. Dat Poortugaal in de laatste minuut de winnende treffer maakte, maakte de avond onvergetelijk.

Wat Kevin misschien nog wel het meest waardeert, is de betrokkenheid van de jeugd. Hij ziet het bij zijn eigen zoon: na een ochtendwedstrijd blijven kinderen hangen op de club. Ze kijken naar het eerste elftal of gaan zelf nog even voetballen op veld 3. Pas tegen etenstijd gaan ze naar huis. Het zijn precies die momenten die laten zien hoe belangrijk de club is voor de gemeenschap.

Als jeugdvoorzitter leidt Kevin de jeugdcommissie en neemt hij deel aan bestuursvergaderingen. Opvallend detail: hij is het eerste bestuurslid sinds de fusie tussen PSV Poortugaal en Oude Maas dat vanuit een nieuwe generatie instroomt. Een symbolische wisseling van de wacht.

Toch zijn er ook uitdagingen. Het vinden van voldoende vrijwilligers blijft een punt van zorg, zoals bij veel amateurclubs. En dat terwijl Poortugaal blijft groeien: maar liefst 85 jeugdteams zijn actief in alle leeftijdscategorieën. Het prachtige complex — met meerdere kunst- en grasvelden, moderne kleedkamers en tribunes — biedt daar gelukkig de ruimte voor.

De club zit bovendien sportief in de lift. Het eerste elftal maakt kans op promotie naar de derde divisie en doet nog mee in meerdere bekertoernooien. Tegelijk blijft de focus op de jeugd helder: plezier staat voorop, zeker bij de jongste spelers, terwijl talentvolle spelers de kans krijgen door te stromen.

Voor Kevin is de toekomst duidelijk: behouden wat goed gaat. De club zit vol, maar biedt nog net ruimte voor nieuwe leden, en met nieuwbouw in het dorp zal de aanwas alleen maar groeien. De uitdaging ligt in het bewaken van kwaliteit en gelijke kansen.

Eén ding staat vast: Poortugaal is voor Kevin veel meer dan een voetbalclub. Het is een plek waar kinderen opgroeien, waar vriendschappen ontstaan en waar betrokkenheid vanzelfsprekend is. En als het aan hem ligt, blijft dat nog generaties lang zo.

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

Fred Dorst, Al 35 jaar voorzitter van LMO

Voor RVV LMO is Fred Dorst al decennialang een vertrouwd gezicht. De 65-jarige voorzitter is inmiddels bijna zestig jaar verbonden aan de club en vormt daarmee een van de belangrijkste pijlers onder de vereniging op Rotterdam-Zuid. In april van dit jaar bereikt hij bovendien een bijzondere mijlpaal: zijn 35-jarig voorzitterschap.

Dorst begon zijn loopbaan bij LMO als jeugdspeler en schopte het uiteindelijk tot het eerste elftal, waarin hij tien jaar actief was. Op zijn 28e moest hij noodgedwongen stoppen vanwege knieproblemen. Toch bleef hij de club trouw, onder meer als jeugdtrainer en leider van het eerste elftal. Zijn voorzitterschap begon op opvallende wijze. “Fred, jij wordt de volgende voorzitter van LMO,” kreeg hij te horen van toenmalig preses Frans van der Hatert. Dorst herinnert zich zijn eerste reactie nog goed: “Ik vroeg of hij had gedronken of ziek was. Ik was net 31.”

Toch stapte hij, samen met twee leeftijdsgenoten, het bestuur in. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de club. “Ik ben niet voornemens om te stoppen omdat de leuke dingen nog steeds overheersen. Soms denk ik wel eens bij mezelf: waar doe ik het allemaal voor?”

Die vraag is niet onlogisch, gezien de enorme tijdsinvestering. Naast zijn werk als transportplanner bij DHL, waar hij binnenkort met pensioen gaat, besteedt Dorst wekelijks zo’n 40 tot 50 uur aan de club. LMO is daarmee een essentieel onderdeel van zijn leven geworden. “Er zit een groot deel van mijn leven in de club.” Zelfs privé is de vereniging bepalend geweest: “Ik heb mijn vrouw op de club ontmoet toen zij 16 was en ik 19.”

LMO is een echte volksclub, waar het ‘ons kent ons’-gevoel nog altijd sterk aanwezig is. Het bestuur bestaat volgens Dorst uit echte verenigingsmensen, wat het werk vergemakkelijkt. Toch zijn er ook uitdagingen. De club deelt het complex met IJVV De Zwervers, dat over drie velden beschikt, terwijl LMO het met twee moet doen. Met in totaal zo’n 1250 leden op het complex is het puzzelen om alles georganiseerd te krijgen. “We zitten vol en hebben een ledenstop bij de jeugd.”

Ondanks die beperkingen staat de club er goed voor. Zo werd drie en een half jaar geleden een nieuw clubgebouw opgeleverd, waar veel positieve reacties op komen. “We zitten er dan ook geweldig bij in onze nieuwe behuizing.” Ook financieel is LMO gezond, iets wat volgens Dorst in deze tijd niet vanzelfsprekend is. “LMO is financieel gezond en wij bestaan volgend jaar nog. Dat is voor een hoop verenigingen nog maar de vraag.”

Sportief gezien heeft de club duidelijke ambities. Het eerste elftal speelt momenteel in de vierde klasse en doet mee in de top. De doelstelling is helder: promotie naar de derde klasse. “Ik vind ook dat wij qua selectie en vereniging daar thuishoren.” Op termijn droomt Dorst zelfs voorzichtig van een stap richting de tweede klasse, al blijft hij realistisch: “Maar daar zijn we nog lang niet.”

Opvallend is dat LMO geen spelers betaalt, maar wel goede randvoorwaarden heeft. De club vertrouwt vooral op betrokkenheid en clubgevoel. Wel merkt Dorst dat het lastiger wordt om talent vanuit de jeugd door te laten stromen. Waar vroeger meerdere spelers vanuit de A1 de stap naar het eerste maakten, moeten nu vaker spelers van buitenaf worden aangetrokken.

Ook het vrijwilligersbestand baart hem soms zorgen. “Je ziet dat vrijwilligers vaak ouders zijn. Dan vraag ik mezelf wel eens af wat er gaat gebeuren als ik of andere bestuursleden gaan stoppen.” Toch overheerst het optimisme. De club, opgericht in 1937, heeft volgens Dorst een stabiele basis en kijkt vooruit.

Een bijzonder moment in de clubgeschiedenis was het 75-jarig jubileum in 2012, toen oud-international Giovanni van Bronckhorst aanwezig was. “Hij is bij ons begonnen, maar ging na één jaar al weg omdat hij zo vreselijk goed was. We zijn er enorm trots op.”

Met een rijke historie, een sterke gemeenschap en een bevlogen voorzitter lijkt LMO klaar voor de toekomst. Of Dorst daar zelf nog lang onderdeel van blijft? De kans is groot. Zoals hij zelf zegt: stoppen is voorlopig nog niet aan de orde.

Jesse Vermaat: van SHO-jongen naar drijvende kracht bij Poortugaal

Voor Jesse Vermaat (22) voelt voetbal nog altijd als iets vanzelfsprekends. De geboren Oud-Beijerlander zette zijn eerste stappen op de velden van SHO en bleef de club jarenlang trouw. “Ik heb daar mijn hele jeugd gespeeld, altijd in de selectieteams,” vertelt hij. Die toewijding werd beloond: op zijn achttiende maakte hij zijn debuut in het eerste elftal. Niet veel later groeide hij uit tot een vaste waarde. “In de voorbereiding van het seizoen daarna sloot ik aan bij de eerste groep. Ik begon in de basis en ben er eigenlijk niet meer uitgegaan.”

Met SHO beleefde Vermaat mooie jaren. De club speelde destijds in de eerste klasse en wist zich uiteindelijk op te werken richting de vierde divisie. Toch ging die weg niet zonder hobbels. In een cruciale nacompetitie strandde SHO na nederlagen tegen Heerjansdam en Wippolder. “Dat was zuur, want we stonden er goed voor en wilden die stap graag maken.”

Juist in die periode meldde Poortugaal zich voor het eerst. Vermaat koos er toen bewust voor om bij SHO te blijven. “Ik wilde promoveren met de club en kijken of we het niveau aankonden.” Een jaar later veranderde de situatie. Meerdere spelers besloten te vertrekken en Poortugaal klopte opnieuw aan. “Gelukkig kwamen ze nog een keer,” zegt hij met een glimlach. Ironisch genoeg promoveerde SHO datzelfde seizoen alsnog via de nacompetitie. “Dat is nog steeds een van mijn mooiste momenten in het voetbal.”

Toch maakte Vermaat de overstap. En met succes. “Vanaf het eerste moment voelde het goed. Je weet nooit hoe je wordt ontvangen als nieuwe speler, maar dat ging hier vanzelf.” De middenvelder omschrijft Poortugaal als een warme, bijna dorpse club. “Dat lijkt op SHO en dat heeft mij geholpen om snel mijn plek te vinden. Eigenlijk is alles hier gewoon top.”

Zijn rol binnen het team is duidelijk. Waar hij vroeger regelmatig als linksbuiten speelde, voelt Vermaat zich tegenwoordig het meest thuis op ‘10’. “Ik ben een dynamische speler, wil graag beide kanten op bewegen en het spel verbinden. Vanaf die positie kan ik dat het beste.” In het huidige elftal komt dat goed uit. Met spelers als Bjorn Wagenaar op rechts, die veel vrijheid heeft, ligt er ruimte voor Vermaat om het spel centraal te sturen.

Het seizoen van Poortugaal verloopt tot nu toe bijzonder. Begin april gaat de ploeg aan kop in de vierde divisie B, met een voorsprong van vier punten op achtervolger Heerjansdam. “We zitten echt in een flow,” zegt Vermaat. “Het voelt als een vriendenteam en dat zie je terug op het veld.”

Toch kent het seizoen ook een zware kant. In december werd de club opgeschrikt door het plotselinge overlijden van doelman Marvin Nooteboom, pas 29 jaar oud. “Dat was een enorme klap. We praten er nog vaak over, ook over de mooie momenten met hem. Je wordt hechter als team, maar dit draag je wel met je mee.”

Naast het voetbal is Vermaat druk met zijn toekomst. Hij zit in het laatste jaar van de HALO-opleiding in Den Haag en loopt stage op een middelbare school in Oud-Beijerland. Daarnaast geeft hij samen met teamgenoten training aan jonge talenten bij de voetbalschool van Poortugaal. “Dat vind ik prachtig om te doen. Het sluit perfect aan bij mijn opleiding.”

De ambities zijn helder: promotie naar de derde divisie. “Als je kijkt naar onze prestaties en resultaten, denk ik dat we dat niveau aankunnen. We zijn stabiel en hebben kwaliteit in de breedte.”

Maar eerst wacht de ontknoping van dit seizoen. Vermaat is duidelijk: “We gaan er alles aan doen om het kampioenschap binnen te halen.”

Klik op Poortugaal voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Poortugaal voor meer informatie over de club.

Walking Football in Ridderkerk: waar voetbal, vriendschap en vitaliteit samenkomen

Op een doordeweekse dinsdagochtend is het opvallend levendig bij Rijsoord in Ridderkerk. Geen sprintduels of slidings, maar wél fanatisme, gelach en vooral veel gezelligheid. Hier komt een groeiende groep 60-plussers samen voor Walking Football: een voetbalvorm waarbij rennen verboden is, maar plezier juist centraal staat.

Sinds oktober 2018 wordt er in Ridderkerk Walking Football gespeeld. Wat begon als een klein initiatief, is inmiddels uitgegroeid tot een hechte vereniging met zo’n 45 deelnemers. Initiatiefnemer Jan Jansen blikt terug op het begin: “Ik had er wel eens over nagedacht hoe we ouderen in beweging konden krijgen en de sociale contacten konden verhogen. Toen dacht ik, ik ga met Wim de Jong en Dirk Plaizier praten over de mogelijkheden wat betreft Walking Football.”

Die gedachte leidde tot een proeftraining bij Slikkerveer en uiteindelijk tot een officiële oprichting bij Rijsoord. “We hebben dan ook geen leden, maar deelnemers,” legt Jan uit. “We hadden toen acht deelnemers en nu zitten we rond de 45 deelnemers.” Een ledenstop werd al snel losgelaten: “Als je er 20 hebt zijn er altijd een boel ziek, geblesseerd of met vakantie.”

Elke dinsdag begint hetzelfde ritueel: koffie, een praatje en daarna, rond half elf,  gaan de kicksen aan. Onder leiding van trainer Martijn van Faassen, die ooit nog bij Veendam speelde, wordt er getraind. Op het veld staan gemiddeld 20 tot 26 spelers. De jongste is 62 jaar, de oudste 86. Die laatste speelt niet meer mee, maar heeft een minstens zo belangrijke rol: hij verzorgt de koffie, koeken en zelfs het toetje na de lunch.

De keuze voor Rijsoord als vaste locatie was bewust. “We hebben vier clubs in Ridderkerk en ervoor gekozen om het hier te doen. Om elke week te wisselen, leek ons een slecht idee omdat we al blij zijn dat ze het hier kunnen vinden,” zegt Jan met een glimlach. Clubvoorkeuren verdwijnen hier naar de achtergrond: “Maar hier maakt het helemaal niet uit voor welke club je bent, we zijn vrienden van elkaar.”

Die onderlinge band is misschien wel de grootste kracht van de groep. Er worden kaartjes gestuurd bij verjaardagen of ziekte, en er is aandacht voor elkaar buiten het veld. Jan vertelt een bijzonder verhaal: “Er was een dochter van een man die contact zocht en zei: ‘Mijn moeder is onlangs overleden en mijn vader zit in een dip.’ Toen hebben we hem uitgenodigd voor een gesprek en hij is komen voetballen bij ons. Zijn dochter belde na zes weken op en zei: ‘Hij is helemaal opgeknapt.’ Dan zit ik echt met kippenvel.”

Ook buiten het voetbal wordt er veel georganiseerd: een strandwandeling in april, een barbecue in juni en een jaarlijkse kerstlunch waarbij ook partners aansluiten. Dan zit de kantine vol met zo’n 80 mensen. Daarnaast zijn er lezingen over onderwerpen als blessures, dementie en voeding, en volgen deelnemers zelfs AED-trainingen.

Op het veld draait het niet om winnen. “We doen wel met toernooien mee, maar we hebben niet de insteek om fanatiek te winnen,” aldus de organisatie. Toch zijn er mooie momenten, zoals toen Kevin Strootman de aftrap verrichtte bij een toernooi in Ridderkerk.

Voor deelnemers als Bert Alblas is Walking Football een uitkomst. “Het walking football was heerlijk om te doen. Heb lang gevoetbald tot halverwege de 40 jaar. Omdat er veel mensen afhaakte ben ik uiteindelijk zelf ook gestopt. Dit is een geweldige uitvinding.” Helaas is Bert momenteel ‘permanent geblesseerd’.

Wim de Jong, al 68 jaar verbonden aan Rijsoord, ziet vooral de maatschappelijke waarde. “Je bent verbonden met de groep. Het bewegen en ouderen van het bankstel afhalen is toch wel de doelstelling van onze club.” Lachend voegt hij eraan toe dat hij zelf “achteraf helemaal niet kan voetballen”, maar inmiddels een onmisbare rol heeft in de catering.

Jan vat het gevoel misschien nog wel het beste samen: “Ik ben 72 jaar oud en als ik weer op de wereld zou komen ga ik weer voetballen. (…) Maar het is nooit zoals het voetbalgevoel. De humor, het sociale en het doornemen van het lokale voetbal.”

Walking Football in Ridderkerk is daarmee veel meer dan sport. Het is beweging, ontmoeting en bovenal: samen plezier maken.

Meer weten over Walking Football Ridderkerk? Neem contact op met Jan Jansen, tel: 06-51217388

Klik op VV Rijsoord voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Rijsoord voor meer informatie over de club.

Achter de schermen bij VV Pernis: het succes van social media volgens Wessel Ruiter

Bij amateurvoetbalvereniging VV Pernis speelt niet alleen het spel op het veld een belangrijke rol. Ook daarbuiten gebeurt er van alles wat de club tot leven brengt. De 22-jarige Wessel Ruiter is daar een drijvende kracht achter. Binnen de selectie is hij verantwoordelijk voor de social media en geeft hij supporters een unieke inkijk in het reilen en zeilen van het eerste elftal.

Pernis staat bekend als een gemoedelijke dorpsvereniging, en juist dat karakter probeert Wessel online over te brengen. Met name via Instagram en TikTok laat hij zien wat er achter de schermen gebeurt. “Mensen vinden het leuk om te zien hoe het er echt aan toegaat binnen een amateurteam,” legt hij uit. En dat blijkt: het TikTok-kanaal van de club groeit razendsnel.

Opvallend is dat juist video’s die weinig met het voetbal zelf te maken hebben, het beste scoren. Denk aan luchtige interviews met spelers of spontane momenten uit de kleedkamer. Sommige video’s worden tussen de 100.000 en 500.000 keer bekeken. “Dat is natuurlijk bijzonder veel en vooral heel leuk om te zien,” zegt Wessel.

Volgens hem ligt het succes in de authenticiteit. Waar profclubs vaak al veel media-aandacht krijgen, is het amateurvoetbal een stuk minder zichtbaar. “Bij Pernis zie je hoe leuk en gemoedelijk het eraan toegaat in een vijfdeklasser. Dat is een kant van voetbal die je bij profclubs niet ziet.” De humor binnen het team speelt daarin een grote rol. De typische ‘voetbalhumor’ en de persoonlijkheden van de spelers zorgen voor herkenbare en vermakelijke content.

Wessel staat er niet alleen voor. Samen met Robyn Paz, Nadine Rowaan en Leon Verhagen vormt hij het socialmediateam. “We vullen elkaar goed aan en dat maakt ons sterk. Ik ben echt blij met hoe we samenwerken,” vertelt hij. Hoewel zijn achtergrond ligt in ICT en evenementen, werkt Wessel inmiddels in de marketing. Die ervaring komt goed van pas bij zijn rol binnen de club.

Zelf stopte hij vorig seizoen met voetballen, nadat hij al sinds zijn elfde actief was. Zijn focus verschoof naar werkzaamheden rondom het team, zoals video-analyse. Die rol vervult hij inmiddels ook bij VV Spijkenisse, waar hij actief is binnen de Academy voor jeugdteams van O13 tot en met O23. De beelden die hij maakt, worden niet alleen gebruikt voor analyse, maar vinden ook hun weg naar de socialmediakanalen van Pernis. “Soms lijken die beelden net op professionele fragmenten, alsof je naar Eyecons kijkt,” zegt hij lachend.

Belangrijk voor Wessel is dat alle content positief blijft. Er wordt zorgvuldig omgegaan met wat er online verschijnt. “Als een speler niet wil dat een video wordt geplaatst, dan respecteren we dat. Je wilt niet dat iemand er last van krijgt op werk of daarbuiten.” Toch zorgen bijvoorbeeld teamuitjes en selectieweekenden regelmatig voor memorabele beelden.

De video’s vormen inmiddels een soort dagboek van het seizoen. Wessel is vrijwel elke wedstrijd aanwezig en legt alles vast: van de voorbereiding tot de derde helft in de kantine. Vooral beelden na overwinningen in de kleedkamer zijn populair. En die overwinningen zijn er genoeg, want Pernis strijdt dit seizoen om het kampioenschap in de vijfde klasse D, samen met onder andere Steeds Hooger en Swift Boys.

De club kan bovendien rekenen op veel toeschouwers, zeker voor een vijfdeklasser. Pernis is van oudsher een echt voetbaldorp, mede dankzij voorganger DOTO, dat ooit op hoog niveau speelde. Samen met Excelsior Pernis ging die club op in het huidige VV Pernis.

Recent is Wessel  toegetreden tot de sponsorcommissie. “Ook op dat vlak wil ik mijn steentje bijdragen. De club draait op zowel sponsors als vrijwilligers, dus die combinatie is belangrijk.” Zo organiseerde Pernis onlangs nog een sponsormiddag, waarbij beide groepen samenkwamen.

Met zijn inzet laat Wessel zien dat ook een amateurclub kan uitblinken in zichtbaarheid en beleving. VV Pernis is daarmee niet alleen een club om naar te kijken op het veld, maar zeker ook daarbuiten.

Klik op VV Pernis voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Pernis voor meer informatie over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.