Home Blog

Hoeven zorgt voor verrassing: ‘Voor gek verklaard’

vv Hoeven
-
0
Hoeven zorgt voor verrassing: ‘Voor gek verklaard’

Hoewel ze vorig seizoen bij Hoeven eigenlijk gingen voor behoud van de derde klasse, plaatste de ploeg zich als nummer vier van de competitie, nog bijna voor de nacompetitie om promotie. En ondanks dat de club daar op voorhand alleen maar van had durven dromen, baalde Merijn Schoonen achteraf toch een beetje. “We hadden nog hoger kunnen eindigen.”

Want hoewel Schoonen (20) vooral tevreden is over de prestaties van afgelopen seizoen, blijft hij ook kritisch. “Het begin was wat minder, anders hadden we die nacompetitie misschien wel gehaald.” Nu lukte dat als nummer vier, in tegenstelling tot nummer vijf Steen, uiteindelijk net niet. “In eerste instantie waren we een beetje gemakzuchtig zo van: wel lekker, dan zijn we eerder vrij. Maar uiteindelijk was het toch wel balen. Zeker persoonlijk had ik dat wel.” Al maakte die teleurstelling, al snel plaats voor trots. “Het ging eigenlijk verrassend goed, als je zag dat we een behoorlijk nieuw team hadden.”

Teamspirit

Want de lat, lag in eerste instantie een stuk lager, vertelt Schoonen. “We gingen voor behoud van de derde klasse.” Het werd, echter een vierde plek. “Je was echt voor gek verklaard, als je aan het begin van het seizoen had gezegd dat we vierde zouden worden.” Hoe hebben ze dat toch voor elkaar gekregen, denkt hij? “Vooral door de teamspirit. Daardoor weten we elkaar goed te vinden. Die flow is heel belangrijk, al hebben we ook veel kwaliteit.” Toch vreest Schoonen dat het dit seizoen, een stukje pittiger zal worden. “Er zijn vijf spelers vertrokken, waaronder vier basisspelers.

Al vind ik, dat we die plekken goed hebben ingevuld.” Stiekem, hoopt de inwoner van Hoeven dan ook op een herhaling van afgelopen seizoen. “We willen er eerst weer in blijven en dan kijken of er nog meer in zit. Het zou leuk zijn als we opnieuw bovenin mee kunnen doen!” Maar vanzelfsprekend, is dat volgens Schoonen zeker niet. “We hebben een heel jong team, met weinig ervaring. Dan ga je fouten maken. Dat mag ook.” Helemaal, op de manier hoe ze bij Hoeven willen spelen.

“We proberen zoveel mogelijk te voetballen. We hebben niet veel grote spelers, dus kunnen niet veel met een lange bal. We moeten het met onze technische spelers juist van het voetballen hebben.” Iets wat afgelopen jaar, na een wat stroeve start, veel succes opleverde. “We hebben eigenlijk heel het seizoen een beetje in de middenmoot geschommeld, tot we steeds meer gingen uitlopen op de ploegen om ons heen.”

Vrienden

Zaak om dit jaar, vanaf de start, meteen scherp te beginnen. “Daar kunnen we nog wel stappen in maken. Net als het iets volwassener spelen en de makkelijke keuzes maken. Soms kiezen we nog te snel voor de moeilijke bal. En soms, moet je een bal gewoon wegrossen, in plaats van balbezit proberen te houden.” Iets waar Schoonen als middenvelder, ook regelmatig mee te maken heeft. “Ik speel vooral op acht, maar ben niet de grootste, dus moet het niet hebben van ballen afpakken.

Meer van het balletje verplaatsen, voetballen en zorgen voor diepgang.” Bij de club, waar hij al bijna zijn hele leven komt. “Volgens mij was ik vier of vijf, toen ik hier ging voetballen. En in de tussentijd, heb ik nooit ergens anders gespeeld.” Clubliefde, is wat Schoonen betreft dan ook een understatement. “Na al die jaren ken je iedereen. Met veel gasten heb ik vroeger in de jeugd gespeeld, die komen er nu allemaal bij het eerste bij. Dan sta je op een zondag met acht van je vrienden te voetballen. Dat maakt het zo leuk.” Aan een vertrekt denkt hij, wonend op vijf minuten fietsen van het sportpark, dan ook zeker niet. “Ik heb niet de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Het is hier lekker warm, dus ik zit hier wel goed. Het lijkt me mooi om zo lang mogelijk bij Hoeven te spelen!”

Fit DSE gaat dit seizoen vol voor promotie

vv DSE
-
0
Fit DSE gaat dit seizoen vol voor promotie

Na een goede voorbereiding zonder blessures, is DSE klaar voor een nieuw seizoen in de vierde klasse. En nadat de club uit Etten-Leur vorig jaar derde werd en uiteindelijk strandde in de nacompetitie, telt er volgens Joeri Saman nu maar één ding: “We willen echt vol voor promotie gaan!”

Het liefste natuurlijk, door kampioen te worden. “Dat wil je als voetballer altijd, maar dat wordt lastig. We zitten in een zwaardere competitie dan vorig seizoen, met een aantal pittige ploegen.” Een afschrikkende werking, heeft dat voor de 27-jarige Saman echter niet. “We gaan sowieso voor de nacompetitie!” Helemaal, met de ervaring van afgelopen jaar op zak. “Het was een prima seizoen, alleen had er voor mijn gevoel nog wel wat meer ingezeten. Op een gegeven moment hadden we een heel goede reeks, toen begonnen we er allemaal wel in te geloven. Tot we vier keer op rij verloren. Dan zit je er niet lekker in.”

Blessures

Het was, na het winnen van de eerste periode en het veroveren van de derde plaats, uiteindelijk genoeg voor een plekje in de play-offs. Maar zonder succes. “De nacompetitie is altijd lastig. En eerlijk is eerlijk, tegen BSC hadden we eigenlijk niet veel te vertellen. Dus als je dan terecht verliest, heb je daar ook wel wat sneller vrede mee.” Zeker, omdat Saman op persoonlijk vlak, een meer dan uitstekend seizoen kende. “Ik was blessurevrij en heb heel veel wedstrijden gespeeld.” In tegenstelling, tot de afgelopen jaren. “In het verleden had ik altijd wel last van blessures, vaak mijn rug, hamstring of lies, waardoor ik er toch weer een week of zes uit lag. Daar had ik nu helemaal geen last van.” En dus fungeerde de verdedigende middenvelder uit Etten-Leur als een extra slot op de deur. “Ik kom niet vaak voor de goal, dat is niet mijn sterkste punt. Het liefste speel ik gewoon duels.” En helpt hij in de opbouw. “Dat kan ik ook prima, vooral door af en toe een balletje te verleggen.” Sinds twee jaar, vast bij het eerste, vertelt de zelfstandig aannemer van beroep. “Ik zit vanaf mijn achttiende bij de selectie, maar heb eigenlijk altijd een beetje tussen het eerste en tweede ingezeten. Soms zat ik er dan wel bij of viel ik in.” Mede, door een verbouwing van zijn eigen huis. “Daardoor kon ik weinig trainen.”

In de bouw

Maar inmiddels, is Saman uitgegroeid tot onbetwiste basisspeler. Al was dat, in het begin, best wel even wennen. “Er zit natuurlijk wel degelijk een groot niveauverschil tussen het eerste en het tweede. Alleen speel je hier ook weer met betere spelers, daarom vind ik het fijner om bij één te spelen.” Zeker ook, omdat er bij het tweede niet altijd evenveel werd gewonnen. “Vaak hadden we daar weinig man, of moesten er jongens uit de jeugd meedoen.” Bij het vlaggenschip, heeft de middenvelder daar gelukkig geen last van. “We hebben nog nooit zo weinig blessures gehad, dus iedereen is fit.” Ook Saman zelf, voelt zich goed. Ondanks zijn werk. “Samen met mijn beste maat werk ik in de bouw, dat is af en toe best wel pittig. Soms heb je daar na een zware dag tijdens de training nog wel eens wat last van, maar meestal niet. Je wordt er juist ook fitter van, denk ik!” Zaak om die vorm, de komende maanden zo lang mogelijk vast te houden. “Afgelopen seizoen scoorden we veel, alleen kregen we er ook veel tegen. Dus dat moet minder. En daarnaast, moeten we constanter worden.” Op Saman, kunnen ze bij DSE wat dat betreft in ieder geval bouwen. “Ik ben hier op mijn vijfde begonnen, en heb nog nooit ergens anders gevoetbald. Dat talent heb ik niet, dus dat ben ik ook niet van plan. Ook niet voor een zak met geld.” Want behalve binnen het veld, vermaakt hij zich ook daarbuiten, meer dan uitstekend. “Ik ken ondertussen bijna iedereen, en DSE is gewoon een heel gezellige club. Mede door alle feestjes!”

Mike de Bruijn: ‘Nu ben ik continu bezig om te scoren’

vv Moerse Boys
-
0
Mike de Bruijn: ‘Nu ben ik continu bezig om te scoren’

Van origine een aanvallende middenvelder, kwam Mike de Bruijn afgelopen seizoen vanwege blessures in de spits te spelen. Een positiewijziging die hem én Moerse Boys, met een kampioenschap en negentien competitiedoelpunten, uiteindelijk geen windeieren legde. “Ik voel me goed op die plek!”

En dat terwijl De Bruijn (24) in zijn voetballeven tot nu toe, dus vooral op tien had gespeeld. “Ik ben eigenlijk een aanvallende middenvelder, maar onze spits raakte geblesseerd.” Gevoel voor het maken van doelpunten, werd de inwoner van Rucphen door trainer Osman Erbas in de punt geposteerd. Het grootste verschil voor hem? “Nu ben ik continu bezig om voor de goal te komen en om te scoren, terwijl je als tien juist meer andere spelers voor de goal probeert te zetten en assists wil geven.”

Goed team

Toch had De Bruijn niet heel lang nodig, om te wennen aan zijn nieuwe positie. “Het ging al snel steeds beter en beter.” Met een flinke doelpuntenproductie, tot gevolg. “Ik ben met de competitie en beker samen, uiteindelijk op 22 doelpunten geëindigd. Dat is toch best wel netjes.” Eén ding weet hij dan ook wel zeker: “Ik ontwikkel mezelf nu als spits, en ik voel me goed op die plek!” Mede daardoor, greep Moerse Boys afgelopen jaar met overmacht, het kampioenschap in de derde klasse. “Rond de helft van het seizoen hadden we al wel door dat we kampioen konden worden, vooral omdat we gewoon echt een goed team hadden.” Een team, dat volgens De Bruijn, die werkzaam is in de bouw, alleen nog maar sterker is geworden. “We hebben er een aantal jongens bijgekregen en hebben een goede voorbereiding gehad. Dat hebben we in de beker, tegen onder meer Gastel en VOAB wel laten zien.” Stiekem, durft de topscorer dan ook wel een beetje naar boven te kijken, in de tweede klasse E. “Met deze groep, moeten we zeker mee kunnen doen in de middenmoot. Maar het liefste natuurlijk hoger. Als het draait en iedereen is fit, moet dat kunnen. De club wil ook niet voor niks omhoog.” Zijn doelpunten, zullen daar in ieder geval bij helpen. “Ik ben meer bezig met het winnen van wedstrijden, dan echt alleen maar zelf willen scoren. Dat is toch een stukje winnaarsmentaliteit. Al scoor ik natuurlijk wel graag.” En gezien zijn kwaliteiten, gaat hem dat vrij gemakkelijk af. “Ik heb een groot loopvermogen, ben snel en heb een neusje voor de goal. Maar ik begin ook steeds meer een aanspeelpunt te worden.”

Rijtje clubs

De Bruijn is met terugwerkende kracht, dan ook blij met de stap die hij drie seizoenen geleden heeft gezet. “Dit wordt nu mijn derde jaar bij Moerse Boys. Daarvoor zat ik twee jaar bij Rood Wit en ook nog bij Kruisland.” Maar zijn rijtje met clubs, is nog veel langer dan dat. “Ik kom uit Rucphen, dus ben begonnen bij RSV. Daarna heb ik bij Unitas’30, in de jeugd van NAC en RBC, gespeeld. Voordat ik naar Kruisland ging.” Een indrukwekkend lijstje, voor iemand van zijn leeftijd. “Van jongs af aan heb ik altijd de ambitie gehad om er zoveel mogelijk uit te halen. Ik wil graag voetballen, maar ook op een zo hoog mogelijk niveau.” Een combinatie, die hij heeft gevonden in Zundert. “Het trainingsniveau is hier echt heel hoog! Wat dat betreft zit ik goed op mijn plek en heb ik het enorm naar mijn zin.” Al is zijn honger, nog lang niet gestild. “Ik sta open voor een nieuwe kans. Ik vind het leuk om mezelf uit te dagen op het hoogste niveau.” Wat dat voor hem is? “Ooit zou ik graag de stap willen maken naar divisieniveau, maar alleen op het juiste moment. Als de tijd daar is, zou ik het wel graag willen proberen.” De eerste stap, is in ieder geval alvast gezet. “Het helpt wel als je dan 22 keer scoort, dan kom je vanzelf bovendrijven!”

VoetbalJournaal Altena, najaar 2026

VoetbalJournaal
-
0
VoetbalJournaal Altena, najaar 2026

Tim Saaman: ‘Ik vind dat we in de derde klasse thuishoren’

vv Woudrichem
-
0
Tim Saaman: ‘Ik vind dat we in de derde klasse thuishoren’

Via de nacompetitie gedegradeerd, komt Woudrichem dit seizoen uit in de vierde klasse. En ondanks dat de start van de competitie niet is wat ze hadden gehoopt, ziet aanvoerder Tim Saaman vooral een hoop lichtpuntjes. “Het spel is goed, dus dat is iets om aan vast te houden.”

Wat dat Woudrichem dit seizoen uiteindelijk op moet gaan brengen, vindt de 32-jarige Saaman lastig te zeggen. “Maverick van Maaren is er dit jaar bij gekomen, die heeft al eens in de vierde klasse gespeeld. Hij zei meteen: dat is echt niet makkelijk. Daar zijn we de eerste paar wedstrijden wel achter gekomen.” Want voetballend beter, zakken veel tegenstanders tegen Woudrichem voornamelijk in, vertelt de inwoner van Oosterhout. “De meesten spelen heel verdedigend. Zie er dan maar eens doorheen te komen.” Toch is dat, precies wat ze bij de vierdeklasser moeten gaan doen. “We willen graag promoveren. Maakt niet uit hoe.”

Niet meer in

De favorietenrol, neemt Saaman dan ook zonder moeite op zich. “Ondanks dat we nu een beetje in de derde klasse van vier of vijf jaar geleden spelen, vind ik dat we tot de betere ploegen behoren. Dat geeft extra druk.” Druk, die ze zichzelf bij Woudrichem dus zonder aarzelen opleggen. “Vorig seizoen zat het behoorlijk tegen, waardoor we uiteindelijk degradeerden. Maar ik vind wel dat we in de derde klasse thuishoren.” Toch slaagde de ploeg er afgelopen seizoen, dus niet in om zich te handhaven. Nadat het als elfde was geëindigd in de reguliere competitie. Eén plaats onder de veilige plekken.

“Op de laatste speeldag ging voor ons alles mis wat maar mis kon gaan. En in de nacompetitie kregen we vervolgens het deksel op de neus.” Desondanks, is Saaman wel realistisch. “Op basis van het hele seizoen, zijn we terecht gedegradeerd. Heel veel meer dan handhaven, zat er ook niet in. Dat wisten we aan het begin van het seizoen al.” Op zoek naar een verklaring, moet de routinier het antwoord in eerste instantie even schuldig blijven. “In de wedstrijden tegen onze concurrenten, hebben we het laten liggen.” Zaak om daar dit seizoen, verandering in te brengen.

“Vorig jaar kozen we vaak voor het makkelijke voetbal en gingen we snel naar voren. Nu spelen we geduldiger over en hebben we meer rust aan de bal.” Mede dankzij de komst van Jamy Goemaat. “Die brengt toch een hoop ervaring en voetbal met zich mee.” En dus wil Saaman het liefste, zo snel mogelijk terugkeren in de derde klasse. “We willen graag weer een stabiele derdeklasser worden, zoals we altijd zijn geweest.” Wat ze dan vooral beter moeten doen? “Meer scoren.”

Mooie bekroning

Aan het voetballen, zal het in ieder geval niet liggen. “Vorig jaar keken we elkaar regelmatig aan, en dan hadden we gewoon niet lekker gevoetbald. Omdat we vaak ballen maar blind naar voren schoten. Nu zijn we wel lekker aan het voetballen. Dan haal je er vanzelf meer plezier uit.” Bij de club, waar Saaman in 2016 weer terugkeerde. “Mijn vader was één en al voetbal, dus ik ben hier op mijn vierde begonnen. Hij was ook altijd mijn trainer. Daarna ben ik op mijn negende naar RKC Waalwijk gegaan, daar heb ik vier jaar gespeeld.” Om vervolgens als dertienjarige weer terug te keren, en drie jaar later, de overstap naar Sleeuwijk te maken. “In die tijd was er geen A-jeugd bij Woudrichem, dus ik moest wel.” Verder speelde Saaman ook nog in de eerste klasse, bij Unitas Gorichem en Almkerk.

Alvorens hij dus weer neerstreek op het oude nest. Sinds vier seizoenen als aanvoerder. “Dat voelt voor mij als een mooie bekroning. Mijn neef Wim Holster was hier ook altijd aanvoerder, daarna werd Wilty (Schaap) het. Dat was echt een geboren leider. Dan is het mooi om in dat rijtje te mogen staan.” En leerzaam, lacht hij. “In het begin van mijn tijd bij Woudrichem was in nog wel wat jong en onbezonnen. Een beetje wild in het kopje. Nu ben ik veel volwassener. Daar heeft die band wel bij geholpen.

“Net als de sfeer bij de club. “Het draait bij ons echt om saamhorigheid. Iedereen gaat ook buiten de voetbal met elkaar om, het is altijd druk in de kantine en er komen veel mensen kijken bij onze wedstrijden. Ook als we uit spelen. Dat maakt het zo gezellig.” Helemaal, nu het ook bij de jeugd steeds meer weer begint te kriebelen, heeft Saaman gemerkt. “Die komen ook steeds vaker weer bij ons kijken. Dat deed ik zelf vroeger ook, dus dat herken ik wel.” Als spelersgroep proberen ze daar dan ook hun steentje aan bij te dragen, vertelt hij.

“Veel jongens geven af en toe een training aan een jeugdteam, om zo de kloof te dichten.” Want precies dat, is waar Woudrichem volgens hem voor staat. “We zijn eigenlijk allemaal vrienden die met elkaar spelen. Dat zie je maar bij weinig clubs meer zo.” Toch gaat het er natuurlijk vooral nog steeds om, wat er binnen de lijnen gebeurt. “Ik moet het hebben van mijn corners en vrije trappen. Volgens mij heb ik inmiddels tussen de 40 en 50 vrije trappen gescoord. Dat is toch best aardig.” Nu noodgedwongen even als linksbuiten, staat Saaman liever op het middenveld. “Vroeger was ik echt een nummer tien, nu speel ik vaak wat lager. Meestal als acht. Van mijn snelheid moet ik het niet hebben, dus waarschijnlijk eindig ik straks als centrale verdediger, haha.” Een goede trap en inzicht, denkt de spelverdeler daar voorlopig echter nog niet aan.

“Mijn vader heeft tot zijn 41ste gevoetbald en zei altijd tegen mij: ga zo lang mogelijk door. Als ik fit blijf, ga ik dat zeker doen.” En fit, dat is Saaman. “In al die jaren, heb ik nog nooit een blessure gehad. In totaal heb ik twee wedstrijden gemist, maar dat was door een schorsing.” Aan fanatisme, dan ook geen gebrek. “Ik ben niet het type dat in een lager team kan gaan voetballen, daar ben ik veel te fanatiek voor.”

100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

vv Be Ready
-
0
100-jarig jubileum: ‘Ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond’

Van 5 tot en met 9 mei één groot feest, zijn ze bij Be Ready nu al druk in de weer met het organiseren van allerlei festiviteiten in het kader van het 100-jarig jubileum van de club. En dus is er voor Arion Stevens, samen met Jacco de Wit, geen tijd om stil te zitten. “Saamhorigheid is onze kracht.”

Voor elkaar klaar staan en iets voor elkaar willen doen. Daar draait het bij Be Ready volgens Stevens (62) om. “Daarom bestaan we volgend jaar 100 jaar.” Al ziet de inwoner van Hank, de vrijwilliger woont er al zijn hele leven, de mentaliteit wel veranderen, vertelt hij. “De jeugd staat er toch een beetje anders in. De oudere generatie ziet het dan misschien wel niet meer goedkomen, maar de club draait toch nog steeds. Dat blijft altijd weer doorgaan.” De toekomst ziet hij dan ook positief tegemoet. “We moeten er gewoon samen de moed inhouden, dan komt het goed!”

Allerlei dingen

Helemaal, wat betreft de feestweek, ter ere van het 100-jarig jubileum. Volgend jaar mei. “We beginnen op woensdag 5 mei, en gaan vijf dagen feesten. Tot zondagavond aan toe.” Van een wijkcompetitie, tot aan activiteiten voor de jeugd, en allerlei verschillende wedstrijden. “En iedere avond hebben we een DJ, een zanger of een band. Waaronder Wir Sind Spitze.” Een programma, waar Stevens niet voor het eerst, verantwoordelijk voor is. “Dit is de zesde keer dat ik het jubileumfeest organiseer.” Wordt het zijn laatste? Misschien wel. “Ik heb altijd gezegd dat het 100-jarig jubileum mijn laatste zou zijn, maar je weet het nooit.”

Want voorlopig, heeft hij er nog altijd heel veel plezier in. Samen met Jacco de Wit. “Jacco is eigenlijk een beetje de voorzitter van de jubileumcommissie, en ik houd in de gaten of het allemaal goed gaat.” Aan ervaring, dan ook geen gebrek bij Stevens, die onder meer hielp bij het bouwen van de nieuwe opslagruimte en de vernieuwde kleedkamers. “Ik heb een jaar of 30 in de activiteitencommissie gezeten, maar ook negen jaar in het bestuur. En ik ben vrijwilliger, voor als we van die speciale dagen hebben op de club.” Verder heeft hij de vloer van de overkapping gestort en heeft Stevens zich ontfermd over het plaatsen van de lichtmasten. Kortom. “Ik heb allerlei dingen gedaan.” Behalve voetballen.

“Ik heb nooit bij Be Ready gevoetbald. Mijn zoon wel, die zat zelfs nog in het eerste.” Wel actief in de zaal, en geboren en getogen in Hank, kwam Stevens pas op latere leeftijd in aanraking met de voetbal. “We woonden toen ik jong was een beetje achteraf, dus ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond. Ik zat altijd bij mijn oom op de trekker.” Tot hij trouwde met zijn vrouw en door vrienden, supporter werd van Be Ready. “Daardoor ging ik bij wedstrijden kijken en dronken we af en toe een biertje. Soms liep dat natuurlijk uit de klauwen. Zo ben ik gevraagd voor de activiteitencommissie.”

Ouwehoeren

Daar een jaar of vier geleden mee gestopt, heeft Stevens het nog altijd uitstekend naar zijn zin bij de dorpsclub. “De mensen maken het gezellig. Mijn vrouw staat ook op zaterdagochtend achter de bar, en ik doe nog steeds allerlei hand- en spandiensten. Dan ben je vanzelf toch heel vaak bij de voetbal.” En dat zorgt, voor saamhorigheid. “We zijn echt een club! Voetbal kijken, in de kantine gezellig een biertje drinken, en gezellig ouwehoeren.” Gezelligheid, die heel belangrijk is, vindt hij. “In Hank zelf, heb je niet veel meer.” Stevens, die al 45 jaar lang bij dezelfde aannemer werkt en lid is van het bouwteam bij Be Ready, is dan ook trots op het aanstaand jubileum. “Dat is toch wel heel bijzonder. Ze zijn ooit begonnen in een soort wei, dan moesten ze eerst de koeienpoep van het veld halen.

Nu ligt er een prachtig kunstgrasveld.” Hoe ziet hij dat de komende jaren voor zich? “Ik denk dat we wat betreft het eerst elftal, wel van de zondag naar de zaterdag gaan.” Met hem, in ieder geval als supporter én trouwe vrijwilliger langs de lijn. “Ik denk dat ik nog heel lang betrokken blijf. Zeker als ik straks met pensioen ga.” Maar dan wel, in een iets andere rol. “Dan ga ik lekker op maandagochtend met de Vutters aan de slag. Een beetje het gras doen.” Want, zo benadrukt Stevens nog maar eens: “Zulke mensen heb je keihard nodig. Anders kan zo’n clubje niet blijven bestaan!”

 

Goemaat is speler én HJO bij Woudrichem: ‘Word ik blij en gelukkig van’

VoetbalJournaal
-
0
Goemaat is speler én HJO bij Woudrichem: ‘Word ik blij en gelukkig van’

Terug bij Woudrichem, is Jamy Goemaat sinds dit seizoen niet alleen speler van de vierdeklasser, maar ook Hoofd Jeugdopleiding. En dus houdt de routinier zich naast het winnen van wedstrijden, ook bezig met het ontwikkelen van trainers én jeugdspelers. “Ik maak graag verbinding met mensen.”

De inwoner van Woudrichem heeft naast zijn werk als relatiemanager bij een Zweedse spaarbank, dan ook nog twee eigen bedrijven, vertelt hij. Te weten Healing in Motion en een eigen voetbalschool (Own The Field). Via die laatste, werd hij afgelopen zomer Hoofd Jeugdopleiding bij de plaatselijke club. “Ik wilde hier graag een voetbalschool oprichten, daar had ik positieve gesprekken over met het bestuur, tot de vorige HJO had aangegeven te gaan stoppen. Toen hebben ze mij gevraagd, om te kijken of dat iets kon worden.”

Levensader

Een samenwerking die beide partijen, al snel zagen zitten, vertelt Goemaat (37). Wat gaat hij precies doen, in zijn nieuwe rol? “Als Hoofd Jeugdopleiding kijk ik met name naar de ontwikkeling van jeugdspelers. Dus moeten we zorgen voor een veilige omgeving, waar ieder kind plezier kan maken en lekker kan voetballen.” Maar dus wel, met het idee om iets te leren. “Woudrichem haalt geen spelers van buitenaf, dus de jeugd is onze levensader. Daarom willen we trainers graag ondersteunen.” In zijn geval, door veel aanwezig te zijn tijdens trainingen. “Ik zal er sowieso op dinsdag, woensdag en donderdag zijn, zodat ik alle teams regelmatig kan bekijken.

Net als op zaterdagochtend.” Om vervolgens, te sparren met de jeugdtrainers. “Ik denk dat er heel veel trainers zijn die met de beste bedoelingen bezig zijn, die wil ik graag begeleiden en de juiste oefenstof aanbieden. Zodat we het algehele niveau omhoog kunnen krijgen.” Want zijn doel, is simpel: “We willen jeugdspelers nog eerder klaarstomen voor het eerste, pas dan ga je het voetballen eigenlijk echt leren.” Ook met zijn eigen voetbalschool, levert Goemaat daar een bijdrage aan.

“Op vrijdagmiddag geef ik aan twee groepen training op het complex van Woudrichem. Niet alleen voor spelers van onze club, maar voor ieder kind dat graag wil.” Gericht, op het ontwikkelen van spelers op individueel niveau. “Ik wil ze beter leren spelen. Iedereen wil altijd lekker voetballen, maar ik vind juist het fysieke contact heel belangrijk.”

Zelfvertrouwen

Ook als trainer van de O9. Want ook dat, doet Goemaat er bij Woudrichem nog bij. “Dat is het team van mijn zoontje. Die geef ik op donderdag training, en op zaterdag coach ik ze.” Waar komt zijn drijfveer om bezig te zijn met jeugdvoetbal vandaan? “Ik wil de dingen die ik zelf gemist heb in mijn jeugd, bijvoorbeeld tijdens trainingen, heel graag doorgeven. Ik heb dat allemaal pas in de senioren geleerd, vanaf mijn vijftiende. Terwijl ik vind dat je dat eigenlijk in de jeugd moet leren.”

Goemaat weet dan ook als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Kinderen krijgen daar veel meer zelfvertrouwen van. Dat zie ik ook bij mijn voetbalschool. Daar hebben ze zowel binnen, als buiten het veld wat aan.” Kortom, bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen. “Daar word ik heel blij en gelukkig van.” Zoals Goemaat dat ook nog steeds wordt, van zelf voetballen. Sinds dit seizoen, dus weer in het shirt van Woudrichem.

“Ik heb de afgelopen anderhalf jaar bij SVS’65 gevoetbald, maar nadat ik daar in januari was gestopt en de trainer van mijn zoontje geopereerd moest worden aan zijn knie, liep ik hier al rond. Als trainer van de O8.” En dus, kwam van het één, al heel snel het ander. “Veel jongens van het eerste kende ik nog van vijf of zes jaar geleden, die zagen mij daar rondlopen in een trainingspak van de club, dus riepen regelmatig dat ik aan kon sluiten bij de training.” Iets waarover

Goemaat eigenlijk niet heel lang na hoefde te denken. “Ik wilde niet afsluiten met een half seizoen, dus ben ik een paar keer gaan kijken. Toen zag ik een jonge en gretige groep, waar ik met mijn ervaring wel wat aan toe kon voegen.” Hoe bevalt het hem tot nu toe? “Heel goed! We hebben een leuke groep, met een jonge trainer (Pascal Smits). Daar ben ik heel positief over.” En ook de club, is eigenlijk niet veel veranderd. “Woudrichem blijft altijd hetzelfde, met een vaste kern van jongens.”

Eén waar Goemaat nu dus zelf, na wat omzwervingen, ook weer deel van uitmaakt. “Ik heb van mijn zesde tot mijn 24ste bij Unitas Gorinchem gespeeld, op een jaartje bij GJS na.” Daarna droeg hij het shirt van WNC en dus Woudrichem. De club waar hij nu centraal achterin staat. “Dat is op mijn leeftijd beter dan op het middenveld. Nu kan ik de boel wegzetten, zodat ik zelf minder hoef te lopen. Daar ben ik goed in.” Al heeft hij fysiek, allesbehalve wat te klagen. “Op een geïrriteerde kniepees na, voel ik me goed. Voorlopig heb ik dan ook niet het gevoel dat dit mijn laatste seizoen wordt, dus ik ga lekker door!”

Van voorzitter naar de onderhoudsploeg: ‘Zaterdag is voor de voetbal’

vv Sleeuwijk
-
0
Van voorzitter naar de onderhoudsploeg: ‘Zaterdag is voor de voetbal’

Twaalf jaar lang voorzitter geweest van de club, maakt Ruub Vogel bij Sleeuwijk inmiddels alweer een lange tijd deel uit van de onderhoudsploeg van de derdeklasser. En hij weet na al die jaren als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Het is eigenlijk een beetje de angel van de vereniging.”

Een angel die je er voorlopig nog lang niet uit moet halen. Al beseft Vogel (71) dat precies dat, steeds lastiger wordt. “De groep wordt ouder. Dat is wel een probleem.” Want waar de club op zijn hoogtepunt 180 vrijwilligers had, zijn dat er nu nog maar ruim 100. “We zijn op een gegeven moment hard gaan groeien, en ook blijven groeien, dan krijg je vanzelf meer teams én dus ouders van kinderen die willen helpen.” Ook de onderhoudsploeg, heeft wat aan kwantiteit ingeboet, maar zeker niet aan kwaliteit. “We zijn nu met een goede groep van een man of vijftien.”

Uit eigen zak

Een groep die eigenlijk iedere dag op het sportpark te vinden is. De vaste kern dan tenminste. “Vooral ‘s ochtends. Peuken oprapen, flesjes opruimen en het terrein schoonhouden. Mensen staan er vaak niet bij stil hoeveel werk dat iedere keer is.” Al is er natuurlijk ook ruimte voor een dolletje, lacht Vogel. “Om 10:00 uur drinken we altijd koffie, dan nemen we de politiek en natuurlijk het voetbal even door.” De inwoner van Sleeuwijk is zelf, met name verantwoordelijk voor het groenonderhoud, zoals snoeien en graven. “Maar we doen het met z’n allen!” Zoals ook, het geval was toen hij vanaf 2000 voorzitter was. “Officieel ben ik twaalf jaar lang voorzitter geweest, maar eigenlijk was het dertien.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Het was hard werken! We waren in die tijd een kleine vereniging met maar een paar mensen. Vervolgens zijn we enorm gegroeid, van 340 leden naar 640.” Ook qua financiën, maakte de club behoorlijke stappen, memoreert hij. “In het begin hadden we die bijna helemaal niet, moesten we soms gewoon dingen uit eigen zak betalen. Er waren geen inkomsten, dus hebben we de kantine op een gegeven moment commerciëler gemaakt, zodat er geld binnenkwam.” Zelf voetballen bij de club, deed Vogel gek genoeg niet. “Ik heb altijd bij Hardinxveld gespeeld, daar stond ik op mijn vijftiende in het eerste. Tot ik in 1991 verhuisde naar hier.” En betrokken raakte bij de vereniging. “Ik heb ook nog in de jeugdcommissie gezeten en ik ben bestuurslid geweest. Eigenlijk ben ik vanaf die periode druk bezig geweest.” Maar niet meer als voetballer, vertelt de voormalig voorstopper of laatste man. “Toen ik nog voetbalde, heb ik een keer mijn been gebroken. Als je dan voor jezelf werkt, ga je jezelf wel afvragen of het verstandig is om te blijven voetballen.”

Bij elkaar komen

Gelukkig vond hij in de rol van bestuurder, net zoveel voetbalgeluk. Zeker als voorzitter van de club. “Iedereen hoort erbij bij Sleeuwijk. Je moet nooit onderscheid maken. Dat vond ik heel belangrijk als voorzitter. Iedereen draagt wat bij. Dat is echt die saamhorigheid. Je doet alles met elkaar. Dat is vele jaren gelukt.” Jaren waar Vogel nog steeds met veel genoegen op terugkijkt. “Als je ziet hoeveel mensen er hier nog bij elkaar komen, dat is ontzettend mooi om te zien. Het bestaansrecht van de voetbal blijft enorm hoog.” En levert hem nog altijd net zoveel plezier op. “Ik ga op zaterdagochtend weleens bij die kleintjes kijken, dat is geweldig!” Maar ook de wedstrijden van het eerste elftal, slaat hij nauwelijks over. “Ik werk, ondanks mijn leeftijd, nog altijd veel als uitvoerder. Alleen heb ik op een gegeven moment gezegd: de zaterdag is voor de voetbal. Dus dan ga ik lekker kijken. Ook als ze uit spelen.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Zolang het gaat, blijf ik komen. Het is toch mijn clubje geworden!” Tegenwoordig, dus weer als lid van de onderhoudsploeg. “Dat heb ik eigenlijk altijd gedaan, tot ik voor mijn werk in het buitenland zat. Toen ben ik even een paar jaartjes gestopt.” Inmiddels weer een jaar of zes verbonden, heeft de oud-voorzitter het nog altijd enorm naar zijn zin. “We hebben een ontzettend leuke groep!” En één, die weet van aanpakken. “We hebben een flink terrein, en doen eigenlijk alles. Van de groenvoorziening en het slepen van het kunstgras tot aan het onderhoud van de gebouwen. Dat wil zeggen schilderwerk, maar ook onderhoudswerkzaamheden aan de riolering of dingen rondom de kleedkamers.”

Altena mikt op handhaving: ‘Goed voor de ontwikkeling’

vv Altena
-
0
Altena mikt op handhaving: ‘Goed voor de ontwikkeling’

Een leuke groep en een gemoedelijke vereniging, waar alles goed geregeld is. De eerste maanden van Marcel van Helmond als trainer van Altena, bevallen hem voorlopig prima. En dus voelt de oefenmeester uit Oosterhout zich helemaal op zijn gemak bij de derdeklasser. “De jongens zijn bereid om hard te werken en om te luisteren.”

En dus kan Van Helmond (59) niet anders dan tevreden zijn, na zijn eerste maanden als trainer van de club uit Nieuwendijk. “Dat is heel belangrijk voor een trainer.” Maar voldoende, is dat na drie punten uit vier wedstrijden, vanzelfsprekend nog niet. “We moeten nog veel leren. Vooral in het als team opereren.” Voetballend, zit het wel goed, ondervond hij ook als trainer van GVV’63. “Altena is de enige ploeg die ons vorig seizoen heeft weggespeeld. Dus er zit genoeg voetbal in!” En energie. “Het is een jonge groep, dus daar kunnen we wel wat mee.”

Heel gemoedelijk

Mede daardoor, besloot Van Helmond afgelopen zomer dan ook de overstap te maken, naar de kampioen van de vierde klasse. “GVV’63 was 45 minuten rijden, dat was gewoon te ver voor me.” Bij Altena, viel hij vervolgens met zijn neus in de boter. “Ik had geluk dat ze promoveerden. Tuurlijk wordt het daardoor dit seizoen lastiger, maar het is heel goed voor de ontwikkeling van die jongens. Van betere tegenstanders, worden ze alleen maar beter.” Helemaal, omdat ze graag willen, heeft Van Helmond gemerkt. “Het is een heel leergierige groep. Als je ons positiespel ziet en wat voor stappen we al hebben gemaakt. Al moeten er nog wel wat slordigheden uit.” Maar juist daar, geniet de ervaren oefenmeester van. “Dat is mooi voor een trainer. Dan kun je werken om beter te worden.” Bij een club, die de voormalig hoofdtrainer van onder meer WNC, GRC 14 en NEO’21 al kende. “Ik woon in Oosterhout, dus het is een kwartiertje rijden. En vroeger heb ik er zelf nog tegen gespeeld, toen ik bij Kozakken Boys zat.” Ook als trainer van de tegenstander, kwam hij er dus regelmatig. “Ik heb vaak gewerkt bij clubs die een belangrijke functie hebben in het dorp. Dat trekt me aan.” Goed naar zijn zin, ervaart Van Helmond dat ook op die manier bij Altena. “Niks moet, alles mag. Dat is fijn werken. Het is heel gemoedelijk.” Met een naar eigen zeggen, superfijne staf. “We hebben een spitsentrainer, een keeperstrainer, een verzorger, een teammanager, een vaste vlagger. Dus eigenlijk alles.”

Leuk voetbal

Aan de randvoorwaarden, kan het dus in ieder geval niet liggen. Wat kunnen we dit seizoen onder zijn leiding van Altena verwachten? “Ik wil graag aanvallend voetbal zien. Het spel spelen, zoals ik dat graag wil zien. Aanvallend dominant, met druk naar voren.” Een speelstijl, waar zijn spelers in het begin wel even aan moesten wennen, vertelt hij. “Het is best zwaar.” Vandaar ook, dat zijn teams altijd even een aanpassingsperiode nodig hebben. “Vaak presteer ik in mijn tweede seizoen bij een club het beste.” Toch wil Van Helmond ook dit jaar, de supporters proberen te vermaken. “We moeten vooral plezier hebben in het spelletje en leuk voetbal spelen. Daar komen de mensen uiteindelijk voor kijken.” Al moet dat natuurlijk wel gepaard gaan, met resultaten. “We willen ons dit seizoen gewoon handhaven. Dat zal nog best moeilijk worden.” Want ondanks dat Van Helmond niet het gevoel heeft dat zijn ploeg in de eerste paar wedstrijden is weggespeeld, valt het aantal punten tot nu toe wat tegen. “We maken nog te veel onnodige fouten. Die moeten er wel uit. Maar dat is mijn taak.” Aan vertrouwen, in ieder geval geen gebrek. “Voor mijn gevoel had er meer ingezeten, en hadden we nu eigenlijk zes of zeven punten moeten hebben. Desondanks zie ik genoeg progressie, dus het is vooral belangrijk hoe de spelers daarmee omgaan.” Om uiteindelijk het niveau op de trainingen, door te kunnen trekken naar de zaterdag. “Ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat komen. De groep is gretig, ze willen luisteren en gaan er echt voor. Dat is goed om te zien.” Een vriendenteam, waar Van Helmond graag iets moois mee op wil gaan bouwen. “We gaan dit seizoen zeker nog van ons laten horen!”

De Haas gaat met Dussense Boys vol voor promotie

sv Dussense Boys
-
0
De Haas gaat met Dussense Boys vol voor promotie

Een stuk minder ver rijden, koos Marco de Haas er afgelopen zomer bewust voor, om de overstap naar Dussense Boys te maken. En inmiddels een paar maanden onderweg, heeft de oefenmeester het uitstekend naar zijn zin bij de vijfdeklasser uit Dussen. “Het is een heel leuke groep, met veel energie en potentie.”

Een goede klik met zijn spelers, had De Haas (48) dan ook al snel, vertelt hij. “De eerste maanden zijn hartstikke goed en fijn bevallen.” Al is het alleen maar, door de afstand die de inwoner van Dussen moet rijden. Nadat hij vorig seizoen nog voor de groep stond bij vierdeklasser Essche Boys, uit Esch. “Toen moest ik 45 of 50 minuten rijden, en kon ik ook vanwege mijn werk, soms maar tien of twintig minuten thuis zijn. Dan is dit veel beter te combineren met thuis.” Want met nog drie kinderen, hoeft de trainer zich niet te vervelen. “Dit is achteraf de ideale uitkomst.”

Even wennen

Hiervoor wonend in Vlijmen, kwam De Haas drie jaar geleden in Dussen terecht. Samen met zijn vrouw. “Die had al twee voetballende kinderen bij Dussense Boys.” Eén daarvan, Guus, geeft hij op donderdag training. “Samen met twee spelers van het eerste.” Hoe is de voormalig voorzitter van Vlijmense Boys eigenlijk zelf terechtkomen, bij de club? “Ik kende al wat jongens en mensen, dan blijf je ze toch altijd volgen. Tot Bob Leemans, aanvoerder bij het eerste, vroeg of het niet wat voor mij was.

Dan ga je kijken wat erin zit, en wat je van zo’n groep kunt maken.” Snel overtuigd, duurde het vervolgens niet lang, vertelt De Haas. “Binnen twee weken waren we een heel eind.” En ook in de praktijk, is het precies geworden wat hij had gehoopt. “Als je kijkt naar de trainingsopkomst en de motivatie van die gasten. We trainen iedere keer met zestien of zeventien man.” Ook het niveau, gaat steeds meer omhoog, merkt De Haas. “Je ziet ze echt stappen maken.” Puur door heel veel te herhalen. “Ik heb aangegeven hoe ik graag wil spelen. Niet alleen maar lange ballen, maar gewoon durven voetballen, dominant zijn en als de tegenstander de bal heeft, hem zo snel mogelijk terugveroveren.” Een speelwijze, waar zijn ploeg in het begin wel even aan moest wennen. “Het is anders dan ze gewend waren, als ik het zo hoorde.

Het was vaak inzakken en daarna profiteren van de ruimte. Aansluiten was er niet bij.” Toch beginnen zijn spelers steeds beter te begrijpen wat er van ze wordt verwacht, merkt hij. “Ik zie het iedere wedstrijd terug, maar wel in fases van vijf of tien minuten. Dat moet straks natuurlijk een hele wedstrijd zijn.” Hoe goed kende De Haas, die in het verleden onder meer werkzaam was bij GDC, het Tilburgse JPS, ONI en de jeugd van NEC, zijn nieuwe club op voorhand eigenlijk al? “Ik heb zelf bij Wilhelmina’26 gespeeld, en de enige goal die ik ooit heb gemaakt, was tegen Dussense Boys. En daarnaast volg ik het voetbal in de regio natuurlijk wel.”

Maximale

Misschien wel daardoor, kent hij een goede start, met de Dussense club. Ook in de beker. “We hebben veel goals gemaakt en de nul gehouden. Daar ben ik blij mee.” Waar legt hij de lat voor dit seizoen? “We gaan voor het hoogst haalbare, dus dat wil zeggen promotie. Of dat nou met een kampioenschap of via de nacompetitie is, we willen naar die vierde klasse.” Tevreden als ze dat voor elkaar krijgen, kijkt De Haas ook al met een schuin oog naar de toekomst. “We hebben een heel jonge groep, van gemiddeld 21 jaar.

Er staat regelmatig gewoon een jongen van vijftien in de basis. En ook met de O19, ligt er een goede basis om vervolgstappen te maken.” Met De Haas, wat hem betreft de komende jaren voor de groep. “Ik probeer die jongens echt mee te nemen in hoe we willen spelen. Door boven, maar vaak ook tussen de groep te staan. Ik vind persoonlijk contact, en een band opbouwen, heel belangrijk. Vooral om de groep compleet te houden.” Hoe zit het met zijn eigen ambities? “Ik loop al vanaf mijn 25ste mee als trainer en ben ooit bij Vlijmense Boys in de tweede klasse ingestapt als interim-trainer. Niveau is voor mij niet zo heel belangrijk meer, maar ooit weer terugkeren in de tweede klasse, is wel het ultieme doel.” Al moet het dan wel allemaal kloppen. “Ik wil vooral bij een club werken die de ambitie heeft om er het maximale uit te halen. Het geeft mij heel veel energie als spelers echt beter willen worden. Dat vind ik het belangrijkste!”

123...1.534Pagina 1 van 1.534