Home Blog Pagina 3

Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

vv Almkerk
-
0
Almkerk heeft tijd nodig: ‘De groep is nu een stuk jonger’

Bezig aan zijn tweede seizoen bij de club, heeft Souleiman Bah bij Almkerk een klein beetje het gevoel dat er opnieuw begonnen moet worden. Want nadat de eersteklasser vorig jaar nog vijfde werd en nacompetitie haalde voor promotie, moet het nu vooral nog even wennen zijn aan elkaar. “We hebben een nieuwe trainer en een hoop nieuwe spelers.”

Al te hoog van de toren blazen, doen ze in Almkerk dan ook niet. “Onze doelstelling is om genoeg punten te halen, zodat we in de winterstop omhoog kunnen kijken.” Na een lastige voorbereiding met weinig overwinningen, is dat wat Bah (25) betreft de eerste zorg. “Er zijn veel spelers met ervaring weggegaan, waardoor onze groep nu een stuk jonger is. Daarom willen we ons nu eerst handhaven, daarna kijken we wel.”

Onderschat

Een uitspraak die na een moeizame start, met één punt uit vier wedstrijden, wel te billijken lijkt. “We hebben met Omar Khan niet alleen een nieuwe trainer, maar ook een andere speelwijze. Dat is even aanpassen.” Maar ondanks dat de resultaten voorlopig uitblijven, is Bah nog altijd vol vertrouwen. “We voeren heel veel gesprekken met elkaar en zijn op de goede weg.”

Wat is volgens hem het grootste verschil met vorig seizoen? “Minder ervaring. Weten wat er gevraagd wordt om wedstrijden te winnen. Daar moeten we nog stappen in maken.” Iets waar ze vorig jaar bij Almkerk juist in uitblonken. “Toen hebben we in bijna de helft van de wedstrijden de nul gehouden en waren we een heel lastige ploeg om te verslaan.”

Eén die misschien wel een klein beetje onderschat werd, denkt Bah. “Weinig mensen hadden ons zo hoog ingeschat. Die hebben we wel een beetje verrast.” Met uiteindelijk dus een vijfde plaats én deelname aan de nacompetitie voor promotie naar de vierde divisie. “Op een gegeven moment zaten we echt in een goede flow. Daarom had er voor mijn gevoel nog wel meer ingezeten. Het is dat we in de halve finale in de verlenging verloren, anders waren we naar de finale gegaan.”

Een mooi fundament om op door te bouwen, zou je zeggen. “Het voelt een beetje alsof we weer opnieuw moeten beginnen. Daar proberen we de nieuwe jongens wel in mee te nemen, maar dat is lastig. Al heb ik wel het gevoel dat het kan komen.”

In ook voor hem nog maar zijn tweede jaar bij de club. “Hiervoor speelde ik bij SC ‘t Zand, tegen Almkerk. In de eerste klasse. Uiteindelijk degradeerden we, en wilde ik graag een stap hogerop maken.” Via Dylan den Exter kwam hij uiteindelijk in het blauw met wit terecht. “Dylan is een goede vriend van mij, ik ben ambitieus en Almkerk deed het de laatste jaren goed.”

Stap maken

Toch werd zijn eerste jaar in eerste instantie niet helemaal wat Bah had gehoopt. “Het is een heel warme club, iedereen maakt een praatje met je en ik ben goed opgevangen, alleen had ik voor de winterstop veel last van blessures. Aan mijn hamstring en mijn schouder.”

Daarna weer fit, knokte de inwoner van Waalwijk zich vervolgens in de basis. “Daarna heb ik alles gespeeld. Ook omdat de trainer zei dat ik goed bezig was en ik voelde dat hij veel vertrouwen in mij had.”

Als creatieve speler, met een sambadribbel, zoals Bah het zelf noemt. “Ik ben iemand die makkelijk tegenstanders passeert, snel is, tweebenig en visie heeft. Ik zie dingen snel.” Het liefste als linksbuiten, maar tegenwoordig op acht. “Vorig seizoen heb ik bijna overal gespeeld. Van rechtsback en linksback, tot nummer zes, tien en aan de buitenkant.”

Pas op het laatste moment bij Almkerk aangesloten, kon hij daar wel mee leven. “Het was wel lastig, maar je weet dat het moeilijk is om in de basis te komen. Daarom was ik blij met de minuten die ik mocht spelen.” Op welke positie hoopt hij uiteindelijk te eindigen? “Ik wil graag de focus leggen op acht of tien.”

Met de ambitie om ooit naar divisieniveau te gaan. “Ondertussen heb ik nu al vier jaar ervaring in de eerste klasse, dus ik denk dat ik het aankan. Het is geen straf om hierna nog een seizoen bij Almkerk te blijven, maar misschien kan ik al wel die stap maken.”

Een stap die Bah in zijn leven al vaker heeft gemaakt. “Ik ben op mijn zevende begonnen bij WSC, daar heb ik ook in het eerste gespeeld. Daarna ben ik naar ASWH O23 gegaan, maar daar werden valse beloftes gedaan en kreeg ik geen duidelijkheid over of ik in het eerste elftal zou gaan spelen.”

Om toch de overstap naar de senioren te maken, vertrok hij vervolgens naar SC ‘t Zand. “Daar heb ik eerst nog in de jeugd gezeten, maar daarna heb ik twee jaar bij het eerste gevoetbald.” Om uiteindelijk dus bij Almkerk terecht te komen.

Waar moeten ze dit seizoen vooral stappen in maken, vindt hij? “We moeten als team het plan blijven volgen. Fases doorkomen als we het moeilijk hebben. Als we dat leren, zijn we moeilijk te kloppen.”

Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

vv Almkerk
-
0
Nieuwe tribune voor Almkerk: ‘Naar uitgekeken’

Ruim anderhalf jaar nadat het idee werd geboren, hebben ze bij Almkerk eindelijk een tribune bij het hoofdveld. Want na het opvragen van verschillende offertes en het samen goed nadenken over de financiering, was het afgelopen week zo ver, vertelt bestuurslid Bart Monster. “We spelen in de eerste klasse, dan hoort het erbij.”

En dus ging een nieuwe commissie, onder leiding van de voorzitter van de tribunecommissie Adriaan Hakkers, vorig jaar rond de zomer aan de slag, neemt Monster (72) ons mee. “Met het opvragen van offertes, het bestellen en het kijken naar de financiering.” Uiteindelijk een fraaie tribune uitgekozen, besloot de club om stoeltjes te gaan verkopen. Om op die manier geld op te halen. “Mensen kunnen hun eigen stoeltje kopen, voor één, vijf of tien jaar. Zodat je altijd een vast plekje hebt.” Inmiddels meer dan 70 stoelen verkocht, werd daarmee een groot deel van de nieuwe tribune gefinancierd, legt het bestuurslid gebouwen en terreinen uit. “Daarnaast hebben we natuurlijk ook sponsoren, hebben we donaties gekregen en doen we volgend jaar nog een veiling.”

Anderhalf jaar

Want een tribune met 144 stoelen, van zestien meter breed, vijf meter diep en zes meter hoog, financier je natuurlijk niet even zomaar. Maar was wel heel erg nodig, vindt Monster, die samen met Hakkers, Gert Ambachtsheer, Henk van der Schaaf en Rick van Straten deel uitmaakt van de commissie. “We spelen in de eerste klasse, dus hoort dat erbij. Daarom vonden we het, eigenlijk sinds anderhalf jaar geleden, belangrijk om te kijken wat er mogelijk was. Toen is het idee al geboren.” Goed nagedacht over de financiering en dat allemaal rond gekregen, is de inwoner van Almkerk na vier dagen opbouwen, tevreden met het eindresultaat. Helemaal gezien zijn functie bij de club. “Ik regel en doe veel van wat er op het sportpark moet gebeuren. En daarnaast, heb ik contact met de gemeente. Onder meer over vergunningen.” Een rol, die hij inmiddels alweer een jaar of acht voor zijn rekening neemt. Voetballen, deed Monster zelf niet. “Mijn zoon voetbalde wel altijd in het eerste, en ook mijn kleinzoons zaten en zitten hier op de voetbal.” Toch kwam de vrijwilliger dus uiteindelijk bij de club terecht. “Iemand vroeg of ik dat wilde. Ik zat hiervoor 37 jaar bij de brandweer, maar daar was ik net gestopt. Dus had ik wat tijd over. Zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Met een opvallend simpele reden. “Ik dacht: waarom zou ik het niet doen? Het is al zo lastig om vrijwilligers te vinden.”

Weggegooid geld

Een keuze, waar Monster na al die jaren, allesbehalve spijt van heeft. “We hebben een heel mooi complex, met allemaal fijne mensen. Alles gaat hier in harmonie. Dat vind ik plezierig.” Zijn tijd, steekt Monster er dan ook met alle liefde in. “Zoiets als het plaatsen van een nieuwe tribune, is natuurlijk veel werk. Maar voorlopig, is dit het dan ook wel even.” Want stilzitten, hebben ze de afgelopen jaren bij Almkerk niet gedaan. “We hebben een nieuwe lounge gebouwd, en twee jaar geleden, hebben we alle lampen vervangen voor LED-verlichting. Dat scheelt een hoop energie. Net als de nieuwe verwarmingsinstallatie die we onlangs geplaatst hebben.” Allemaal zaken, waar ze nog lang plezier van hopen te hebben. “Maar misschien verhuizen we over acht jaar wel naar een ander sportpark, dus we zijn een beetje voorzichtig met wat we uitgeven.” Iets waar ze tijdens het plaatsen van de nieuwe tribune, rekening mee hebben gehouden. “Die kan gewoon mee. Hij is helemaal van staal en kan gedemonteerd worden en dan weer ergens anders worden neergezet. Dat was één van de voorwaardes van ons. Anders is het natuurlijk weggegooid geld.” En, zou de voldoening een stuk minder groot zijn geweest. “Na anderhalf jaar voorbereidingen, is het natuurlijk wel iets waar we naar uit hebben gekeken!”

Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

vv Achilles Veen
-
0
Nimsy Sonneveld: ‘Ooit hoop ik trainer te zijn in de tweede of derde divisie’

Vanwege knieproblemen zelf op jonge leeftijd gestopt met voetballen, heeft Nimsy Sonneveld zich inmiddels volledig gestort op het geven van training. Een rol waar de inwoner van Wijk en Aalburg als trainer van de O19 van Achilles Veen enorm van geniet. “Ik vind het spelletje veel te leuk om het niet te doen.”

Toch mist de pas 30-jarige Sonneveld het zelf voetballen nog altijd heel erg, vertelt hij. “Vooral de wedstrijdspanning en het ergens naartoe leven. Die spanning voel ik nu ook nog wel, maar je ervaart het toch anders.” Spanning waardoor hij zelf als voetballer juist beter ging voetballen. En wat hij ook nu nog altijd het liefste zou doen. “Als je dan aan de kant staat, denk je toch af en toe: dat had ik anders gedaan.”

Opvoeding

Maar rond zijn 22ste kreeg Sonneveld last van knieproblemen, waardoor dat er niet meer in zat. “Vroeger heb ik ooit mijn knieschijf gebroken, daar kreeg ik op latere leeftijd opnieuw last van.” Zeker in combinatie met zijn opleiding Sport en Bewegen in Den Bosch. “Daardoor heb ik op mijn 23ste besloten om te stoppen. Al doe ik nu nog wel één keer in de twee weken aan zaalvoetbal. Dan heeft mijn knie precies genoeg rust om te herstellen.”

Voetballen op het veld deed Sonneveld voornamelijk bij Achilles Veen. “Ik heb hier elf jaar gevoetbald, voordat ik naar NOAD’32 ging. Daar heb ik drie seizoenen gespeeld. Voornamelijk omdat ik bij Achilles Veen tussen één en twee hing, en ik graag nog in de jeugd wilde voetballen. Dat kon hier niet.”

Uiteindelijk stopte hij op jonge leeftijd en rolde Sonneveld dankzij zijn studie, waar hij ook zijn VC1-diploma haalde, het trainersvak in. “Ik heb eerst twee jaar bij Roda Boys gezeten, dit is alweer mijn derde seizoen bij Achilles Veen.” Eerst als trainer van de O19, daarna de O17 en nu dus opnieuw de hoogste jeugdcategorie, vertelt de docent lichamelijke opvoeding op een middelbare school. “Ik vind het fijn om met jeugd te werken. Zowel op mijn werk als op het veld. Daarom is het leuk dat ik dat kan combineren.”

Helemaal omdat voetbal nog altijd zijn grootste passie is. “Ik ben gek van voetbal, en vind het mooi om dat over te brengen op die gasten.” Al is training geven voor Sonneveld meer dan alleen beter leren voetballen. “Het voelt ook als een soort verlenging van de opvoeding. Het bijbrengen van normen en waarden, en een stukje discipline.” In combinatie met het samen hebben van een doel. “Dat proces vind ik mooi. Zeker als ze doorhebben waarom we bepaalde dingen doen. Zoals bijvoorbeeld conditieoefeningen. Ik laat ze nooit dingen voor niks doen. Daar probeer ik ze in mee te nemen.”

Aan de bak

Op zoek naar de balans tussen wat wel en niet kan. “Die jongens krijgen op deze leeftijd met steeds meer dingen te maken. Stappen, uitgaan. Ik vind het leuk om ze daarin te sturen. Af en toe de teugels laten vieren, of juist niet. Daar zit een behoorlijke uitdaging in, maar dat vind ik juist leuk.”

Sonneveld omschrijft zichzelf dan ook als streng, maar rechtvaardig. “Ik verwacht op het veld discipline en dat je keihard je best doet. Daarbuiten is er ruimte om te ontspannen.” Zolang de intensiteit tijdens de trainingen of wedstrijden maar goed is. “Uiteindelijk is het aan ons om ze klaar te stomen voor de senioren.”

Met leuk en aanvallend voetbal. “Ik houd van hoog drukzetten, en alles op tempo. Dat verwacht ik ook op de training. Dan moeten ze echt aan de bak.” Iets waar zijn groep in het begin nog wel wat moeite mee had, vertelt hij. “Sommige jongens hadden echt zoiets van: ik ben er, dus dan is het goed. Maar in een team moet je echt wat voor elkaar over hebben.”

Daar heeft hij dit jaar veel energie in gestoken en dat gaat

Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

vv Sleeuwijk
-
0
Pieter-Joost van der Plas: ‘Ik heb nu nergens meer last van en kan vrij voetballen’

Studerend in Amsterdam, draagt Pieter-Joost van der Plas nog steeds ieder weekend het shirt van Sleeuwijk. Want ondanks dat het af en toe een stukje reizen is en hij vroeger als jeugdspeler van NAC droomde van het profvoetbal, voelt de middenvelder zich helemaal thuis bij de derdeklasser. “Ik ken al die gasten van jongs af aan.”

Echt de ambitie om ooit nog hogerop te gaan, heeft de nog altijd pas 22-jarige Van der Plas dan ook niet. “Zeg nooit nooit, maar ik heb het nu gewoon heel erg naar mijn zin bij Sleeuwijk. We hebben een leuk team, waar nog veel groei in zit.” Zowel binnen als buiten het veld. “Na de wedstrijd of training blijven we vaak nog even in de kantine. Dat maakt het zo’n gezellige club.” Zeker in zijn geval. “Mijn ouders zijn er altijd en ook mijn zus doet hier veel. Wat dat betreft is het echt een familieclub.”

Mentaal zwaar

Eén die goed is begonnen aan het seizoen. “Tien punten uit de eerste vier wedstrijden, is zeker een lekker begin!” Al zag Van der Plas dat ook wel een beetje aankomen, is hij eerlijk. “We hebben een goede voorbereiding gehad en kunnen met veel dezelfde jongens doorbouwen op vorig jaar.” Kortom, de goede lijn van de tweede seizoenshelft doortrekken, is het devies. “Toen werden we uiteindelijk zevende, ik hoop dat we het nu beter kunnen doen dan vorig jaar. Dat we echt ergens voor kunnen spelen.”

In een volgens hem sterkere competitie dan afgelopen seizoen. “Vorig seizoen kregen we weinig goals tegen en stond de organisatie goed, alleen scoorden we te weinig. Dus we moeten meer kansen gaan creëren én meer goals gaan maken.” Gelukkig voor Van der Plas zelf kan hij daar in ieder geval weer zijn steentje aan bijdragen, nadat hij er lang uitlag met een kruisbandblessure. “Op 19 oktober 2024, uit bij Zwaluwe, scheurde ik de kruisband van mijn linkerknie af. Sinds afgelopen januari speel ik weer.”

En dat terwijl hij tijdens die wedstrijd dacht dat het nog wel meeviel. “Ik speelde toen als centrale verdediger. Wilde een bal afschermen bij de achterlijn, kreeg een duw en knakte door mijn knie. Dat voelde niet lekker, maar toch heb ik puur op adrenaline nog een kwartier doorgespeeld. Tot aan de rust.” Toch zijn kruisband, werd Van der Plas pas in februari geopereerd. “Daardoor had ik echt niet verwacht dat het zo erg was.”

Gelukkig verliep zijn revalidatie vervolgens voorspoedig. “Daar was ik heel blij mee. Na negen maanden was ik eigenlijk weer fit, maar toen heb ik bewust nog even tot na de winterstop gewacht.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Mentaal was het heel zwaar. Je gaat twee of drie keer per week naar de fysio of de sportschool, maar zeker in het begin zijn het niet de leukste oefeningen.”

Iets wat Van der Plas stiekem al wel wist. “Vroeger heb ik al eens eerder wat aan mijn linkerknie gehad, toen was er een stukje kraakbeen afgescheurd. Daar ben ik twee keer aan geopereerd. Zo’n ervaring helpt toch, omdat je minder snel in de stress schiet.”

Realistisch zijn

Al klinkt dat nu makkelijker dan het daadwerkelijk misschien was. “Het is heel zuur om je team vanaf de zijlijn te zien spelen, helemaal als het niet goed gaat. Dan is het heel vervelend dat je niet kunt helpen.” Want gemakkelijk ging het afgelopen seizoen niet. “Het duurde eigenlijk net iets te lang voordat we veilig waren.”

Nu dat toch gelukt is, kijkt Van der Plas niet ontevreden terug. “We hebben een goede basis gelegd voor dit jaar. Dat was het doel.” Ook de inwoner van Amsterdam zelf is er wat dat betreft helemaal klaar voor. “Ik heb nu nergens meer last van en kan weer vrij voetballen. Dat is natuurlijk heel fijn. Ik probeer het oo

Altena scoort tegen kanker: ‘Iedereen herkent het’

vv Altena
-
0
Altena scoort tegen kanker: ‘Iedereen herkent het’

Dat voetbal vaak meer is dan een spelletje, bewijzen ze dit seizoen bij Altena. Want nadat het vierde elftal van de club vorig jaar aan het einde van de competitie te horen kreeg dat één van hun spelers ziek was, besloot het team onder aanvoering van Joost Stam, geld in te gaan zamelen voor het KWF. En inmiddels, doet de hele vereniging mee. “We delen lief en leed met elkaar.”

En dus kwam de boodschap dat Fabian Ebert lijdt aan lymfeklierkanker, een aantal maanden geleden hard binnen, vertelt Stam (62). “Het doet ons wat extra, omdat we al een keer eerder een teamgenoot zijn verloren. Helemaal als je als team al zolang bij elkaar bent.” Want ook Stam, woonachtig in Almere, is al dertien jaar betrokken als leider. “Zoiets zet je aan het denken. Afgelopen zomer ook. Dan denk je bij jezelf: wat kunnen we doen? Toen kwam dit idee naar boven.”

Onderlinge strijd

Het idee? Door middel van doelpunten, geld inzamelen voor het KWF. Een donatie van tien euro, per gescoorde goal. Om precies te zijn. “Dat was eerst alleen bedoeld voor ons eigen elftal, maar al snel dachten we: kunnen we dit niet gewoon met alle senioren doen?” Zogezegd, zo gedaan. “Ik heb dat toen voorgelegd aan de club, en aan alle andere elftallen, dat werd meteen met open armen ontvangen.” Volgende stap, het regelen en kenbaar maken van de actie. “We hebben een eigen actiepagina bij het KWF, maar vonden het ook belangrijk dat mensen op de club konden zien wat de stand is. Dus hebben we nu een heel groot scorebord in de kantine, gemaakt van een oud reclamebord, waar je per team kunt zien hoeveel er gescoord is.” Aangegeven, met kleine lieveheersbeestjes. “Het is heel veel plakken, maar daardoor wordt het ook op sportief vlak een onderlinge strijd, want teams willen steeds meer scoren.”

Om een zo hoog mogelijke, Febert-score te halen. “Die naam hebben we bedacht, en is natuurlijk afgeleid van Fabian Ebert.” Ook de overige donaties, die onder meer gedaan kunnen worden via de site van het KWF, worden bijgehouden op het bord. Dat met een nieuw kleurtje en een heus raster, is omgetoverd tot een levensgroot scorebord. “Het gaat zo waanzinnig goed, dat is echt onvoorstelbaar. We zijn net begonnen, en zitten nu al boven de 1000 euro. Terwijl onze doelstelling 2500 euro was. Voor het hele seizoen.” Een verklaring voor die kickstart, heeft Stam overigens wel. “Het is natuurlijk een actie van Altena, in het bijzonder ons vierde elftal, maar tegenstanders beginnen ook mee te doen. Tijdens de eerste wedstrijd van het seizoen, uit tegen Leerdam Sport’55, vroeg ik gekscherend aan hun aanvoerder of ze er nog twee door konden laten gaan. Dat begreep hij eerst niet, maar na de wedstrijd zei hij: waarom heb je dat niet voor de wedstrijd gezegd, dan hadden we meegedaan!”

Mee te maken

Geen gratis doelpunten, maar wel een bijdrage, vervolgt Stam zijn verhaal. “Uiteindelijk kregen we toch nog een prachtige donatie van hen. Daarna hebben we het ook aan andere tegenstanders gevraagd, en die doen allemaal mee. Dat is toch fantastisch mooi?” De reacties, zijn dan ook overweldigend, ondervindt hij. “Iedereen is er positief over. Je hoort nu ook heel veel om je heen: hoeveel hebben jullie al gescoord? Je merkt dat het gaat leven.” Wat vindt Fabian van de actie? “Ik heb vooraf natuurlijk wel eerst contact met hem gehad, om te vragen hoe hij het zou vinden. Ik overviel hem daar een beetje mee, maar na een nachtje slapen, vond hij het helemaal goed. Nu vindt ook hij, het helemaal fantastisch!” En ook Stam, is meer dan trots op de hele vereniging. “Het is goed om je in te zetten voor dingen als dit. Ook in het algemeen.

Fabian geeft het nu een gezicht, maar hij is niet de enige binnen de club die dit gevecht levert. Iedereen herkent het vanuit zijn of haar eigen omgeving en we krijgen er allemaal mee te maken. Het is een vreselijke ziekte, waar we ons niet voor moeten verstoppen. Als je dan iets kan doen, waarom niet? Het is alleen maar mooi dat we op deze manier iets kunnen betekenen.” Het liefste, zou Stam er dan ook nog een schepje bovenop doen. “We zijn alweer aan het nadenken hoe we de actie verder uit kunnen bouwen.” Want hoewel Stam nog altijd in Almere woont, is één ding duidelijk: “Dit is wel echt mijn cluppie geworden.” De reistijd, van en naar Altena, begint hem dan ook nog steeds niet tegen te staan. “Als je iets doet waar je lol in hebt, is het prima te doen. Het geeft mij vooral veel energie en plezier!”

Frans van der Wiel: ‘We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe’

Kozakken Boys
-
0
Frans van der Wiel: ‘We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe’

Van de 1000 wedstrijden die het eerste elftal van Kozakken Boys in de afgelopen jaren heeft gespeeld, heeft Frans van der Wiel er naar eigen zeggen misschien maar 30 gemist. En dus kun je geruststellen, dat de secretaris van de club eigenlijk niet zonder kan. “Het is voor mij vanzelfsprekend dat ik er ben!”

Vooral dus als secretaris. “Dat doe ik een jaar of twaalf nu.” Toch gaat zijn liefde voor de club, veel verder terug, vertelt Van der Wiel (57). “Oorspronkelijk kom ik uit het basketbal, maar toen ik bij de senioren kwam, was het veel makkelijker om lekker te gaan voetballen. Dat ben ik bij Kozakken Boys gaan doen.” Puur voor de lol, benadrukt de inwoner van Sleeuwijk meteen. “Ik heb een paar jaar in het zesde gespeeld, als verdediger. Daarna ben ik gestopt, want ik vond het eerste elftal veel interessanter.”

Allerlei vragen

En dat is in zijn geval, een understatement. “Van de 1000 wedstrijden, heb ik er misschien 30 gemist. Dit is gewoon altijd mijn cluppie geweest.” Samen met Berry van Houwelingen, teammanager van het vlaggenschip. “We zijn samen jarenlang meegegaan naar iedere wedstrijd. Door heel Nederland.” Maar naast het zijn van secretaris én bovenal supporter, houdt Van der Wiel zich bij Kozakken Boys ook bezig met de kleding en de media. “Ik werk zelf bij Kontakt, op die manier rol je er een beetje in.”

Daarbij al meer dan 25 jaar betrokken, weet de vrijwilliger inmiddels precies hoe het werkt. “Als we voor de beker tegen een BVO spelen, is er enorm veel aandacht. Dan willen een hoop partijen accreditaties en moet je iedereen helpen.” Zo ook ESPN, op het moment dat een bekerwedstrijd live wordt uitgezonden. “Dan krijg je allerlei vragen en lopen er ineens twintig man van de tv op je complex.” Samen met Bas van Straten, voormalig perschef, leidt Van der Wiel dat dan in goede banen. “Vanuit het bestuur ben ik verantwoordelijk voor de media, maar Bas doet het meeste. Ik ondersteun hem daarin. Daarnaast regel ik ook nog samen met Henk Admiraal de kleding. Zodat iedereen van de club er netjes bij loopt.” Tijd, die hij er met alle liefde insteekt. “Ik sta bijna iedere avond op het veld. Het is gewoon mijn hobby, dus dan is dat niet zo’n punt.” Ook zijn zaterdag, staat volledig in het teken van de voetbal. “Als ik niet ga, vindt mijn vrouw me ongeduldig, haha!”

Kan niet zonder

Gelukkig kan Van der Wiel op zaterdag, dan ook zijn lol op. “Als we een uitwedstrijd spelen, gaan we rond een uur of 10 ‘s ochtends weg en zijn we ‘s avonds weer thuis.” Onder meer om zich bij de ontvangende club te melden als bestuurslid, maar ook daaromheen, zit hij niet stil als secretaris. “Je hebt veel contact met de KNVB, bijvoorbeeld als er een strafzaak is. Dus dat is wel belangrijk. Verder behandel ik de mails die naar ons gestuurd worden, vaak zijn dat algemene zaken rondom de club.” Maar dus ook de kleding én het daarbij behorende contact met kledingsponsor Macron, valt als lid van de kledingcommissie, onder zijn verantwoordelijkheid. “Dat regelen we allemaal zelf met Macron, dus dat contact moet je wel zien te onderhouden.

We hebben best veel leden, en dus ook veel kleren nodig.” Wat maakt het voor hem leuk, om zo betrokken te zijn bij de club? “Je komt iedere keer dezelfde mensen tegen, hebt veel contact met de staf en bouwt echt wat op. Daarnaast is voetbal gewoon een leuk spelletje en ben ik echt trots op mijn cluppie. Ik kan niet zonder!” Letterlijk en figuurlijk, lacht Van der Wiel. “We leven hier echt de hele week naar de zaterdag toe, dat we weer een wedstrijd mogen spelen. En op maandag, begint dat dan weer opnieuw.” Sinds twee seizoenen, als tweededivisionist weer op het hoogste amateurniveau van Nederland. “Ik zou het echt nog niet kunnen missen. Zaterdag is gewoon voor mijn cluppie.”

Tegen Ajax

Al zolang op dezelfde manier, kan Van der Wiel er nog steeds geen genoeg van krijgen. “Soms baal ik wel echt als we verliezen, maar gelukkig kan ik het tegenwoordig wat makkelijker van me afzetten. Je leert om te relativeren, dat er nog veel meer andere dingen heel belangrijk zijn. Alleen telt dat vaak op zaterdagmiddag rond 17:00 uur even niet.” Toch kan hij er, ook na al die jaren, nog steeds van genieten. “Het is leuk om tegen al die echte zaterdagclubs te spelen, zoals een Quick Boys, Katwijk of Spakenburg. Je komt daar ook ieder jaar terug, dus dan leer je vanzelf heel veel mensen kennen. Wat dat betreft is het een wereldje op zich.” Wat zijn voor hem de hoogtepunten geweest, in zijn tijd bij de club?

“De jaren onder Danny Buijs waren heel mooi, toen we ineens mee gingen doen. Maar ook de wedstrijden dat Jong AZ of Jong Sparta hier op bezoek kwamen. Ik kan me Sven Mijnans nog goed herinneren.” Ook de ontmoetingen met profclubs, staan bij hem natuurlijk nog vers in zijn geheugen. “We hebben twee keer tegen Ajax gespeeld, één keer verloren we pas in de verlenging. Met 1-2 was dat toen. Liepen hier gewoon jongens als Suárez, Vertonghen en Heitinga rond. Later hebben ook Nouri, Frenkie, De Ligt en Van de Beek hier nog gespeeld.” Wat hoopt hij ooit nog mee te maken? “Dat we nu bovenin meespelen, vind ik al heel leuk. Ik ga iedere wedstrijd met plezier kijken, want we spelen heel leuk voetbal. Hopelijk blijven we dat doen!” En anders, blijft Kozakken Boys gewoon zijn club. Net als voor zijn zoon, Devin. “Die heeft hier ooit Kozakken Boys TV opgezet en is nu mede-eigenaar van Unibet Tietema Rockets en Tour de Tietema. Maar ook hij blijft hier altijd zijn roots houden!”

Tamara Duijster: ‘Gewoon het met elkaar in de kleedkamer zijn’

Wilhelmina 26
-
0
Tamara Duijster: ‘Gewoon het met elkaar in de kleedkamer zijn’

Vier jaar geleden gestopt, besloot Tamara Duijster om dit seizoen weer te gaan voetballen. En sinds een aantal maanden aangesloten bij de dames 30+ van Wilhelmina’26, heeft de voormalig verdedigster haar uitlaatklep opnieuw helemaal gevonden. “Ik bleef het al die tijd toch leuk vinden.”

Haar connectie met de voetbal, ging in de afgelopen jaren dan ook allesbehalve verloren, vertelt Duijster (32). “Mijn vriend (Gerben Vos) speelde in het eerste, dus ik bleef er wel komen.” Dus toen de dames van de 30+ haar vroegen of ze het niet zag zitten om weer te gaan voetballen, had de inwoonster van Wijk en Aalburg eigenlijk maar weinig bedenktijd nodig. “Voetbal was echt altijd mijn uitlaatklep, alleen was de koek vier jaar geleden gewoon even op. Maar nu wilde ik graag weer wat gaan doen.”

Vertrouwd

Want haar vriend inmiddels gestopt bij het eerste, en zelf twee kinderen gekregen, vond Duijster het tijd om haar voetbalschoenen weer uit de kast te trekken. “Ik heb vanaf mijn zestiende of zeventiende, vijftien jaar lang op zaterdag gevoetbald. Daardoor kende ik de groep natuurlijk al. En als je dan wordt teruggevraagd…” Begint het vuurtje van vroeger, vanzelf weer te branden. “Gewoon het onder de mensen zijn, in de kleedkamer en de gezelligheid onder elkaar. Dat mis je. Het voelt ook meteen weer vertrouwd.” Zoals dat eigenlijk ook was, toen Duijster ooit begon met voetballen. “Vrouwenvoetbal kwam bij Wilhelmina’26 wat later. Maar toen dat eenmaal op poten was gezet, ben ik er niet meer vanaf gegaan.” Begonnen bij een echt meidenteam, viel ze er in eerste instantie, qua leeftijd een klein beetje tussen. “Je had toen de meisjes en de dames. Later is dat samengevoegd.” Met Duijster, op haar plek in de verdediging. “Ik stond meestal achterin. Rechts- of linksback. Maar ook wel eens laatste man.” Bij een vereniging, waar ze zich sowieso behoorlijk thuis voelt. “Het is echt een warme en gezellige club. De mensen kennen je en er wordt altijd een praatje met je gemaakt.” Vandaar ook, dat Duijster niet lang hoefde na te denken, of ze weer wilde gaan voetballen. “Het trekt heel erg als je er ieder weekend blijft komen. Helemaal als ze het dan ook aan je blijven vragen.”

Zou meer kunnen

Met open armen ontvangen, staat ze weer iedere week met plezier op het veld. “De afgelopen drie jaar trainden ze, naar wat ik begreep, bijna niet. Nu doen we dat wel. Op dinsdag. Af en toe kunnen we dan ook aansluiten bij het eerste.” Om uiteindelijk, op vrijdag te kunnen presteren. “Afwisselend spelen we dan een toernooi. Soms is dat twee keer per maand, en soms één keer in de drie weken.” Maar wanneer het ook is, Duijster is blij dat ze weer op het voetbalveld staat. “Met de meeste meiden waar ik nu mee voetbal, heb ik de afgelopen vijftien jaar gespeeld. Dat is het leukste. Daarom begon het ook echt weer te kriebelen, toen ze vroegen of ik weer zin had om te voetballen.” Hoe zit het verder, qua meidenvoetbal bij Wilhelmina’26? “Je merkt dat er steeds meer aandacht voor is, maar de aantallen zullen altijd een ding blijven. Het is nog best wel magertjes, en het trekt nog niet heel erg. Wat dat betreft is het lastig om ze aan het voetballen te krijgen, omdat je maar weinig jeugd hebt. Dat zou wel meer kunnen.” Veel veranderd, is er volgens Duijster dan ook niet. Sinds het moment dat ze stopte. “Eigenlijk voelde het meteen weer hetzelfde! Op misschien wat jonge aanwas bij het eerste na.” Ook aan haar eigen fanatisme, is in al die jaren niks veranderd. “Ik ben net begonnen, dus ik hoop het nog wel even vol te houden. Zeker nu ik een gezin heb, voelt het voor mij echt weer als een uitlaatklep!”

VoetbalJournaal Zeeuws-Vlaanderen, najaar 2026

VoetbalJournaal
-
0
VoetbalJournaal Zeeuws-Vlaanderen, najaar 2026

Kaay Criel voelt zich op zijn plek in het Nederlandse voetbal bij RIA W

Ria W
-
0
Kaay Criel voelt zich op zijn plek in het Nederlandse voetbal bij RIA W

WESTDORPE – Hij was eigenlijk al gestopt met voetballen in België. Gestart als zelfstandige en vol met plannen voor gezinsuitbreiding. Kaay Criel was toen 29 en na een half jaar werd hij gepolst voor een stap naar Nederland. De Belgische goalie zou het een seizoentje aankijken of het beviel. Het antwoord laat zich, inmiddels 6 seizoenen raden. ‘Het is een prachtige stap geweest en het voetbal in Nederland bevalt me goed.’

 

Afgelopen seizoen had Criel wel een half jaar te kampen met een knieblessure waardoor hij een groot deel van de wedstrijden moest missen. “In de voorbereiding liep ik een blessuremeniscus op waarvan ik vrijwel een heel seizoen last heb gehad. Balen natuurlijk maar zeker als je een eigen zaak hebt en een gezin dan ben je toch een stukje voorzichtiger om te snel weer het veld op te stappen. Aan het eind van vorig seizoen heb ik wel weer wat gekeept. Nu train en speel ik weer wekelijks en dat is dan toch een fijne uitlaatklep.”

 

Criel speelde in België onder meer voor KVV Zelzate, Sint-Pauwels, Sint-Kruis-Winkel en SK Wachtebeke. “Daar kom ik ook vandaan al wonen we nu in Assenede wat ook makkelijk aan te rijden is naar Westdorpe. Ik werd destijds gebeld door een Belgische trainer die de reserves trainde bij RIA W. Zo ben ik in contact gekomen, gaan praten en heb toen de stap gemaakt. Een prima keus want ik zit er nu nog altijd. We hebben een leuke spelersgroep en de sfeer is fantastisch. Een echte vriendengroep die ook na trainingen en wedstrijden gezellig bijeen blijft.”

 

Hij omschrijft het voetballen in Nederland toch wel als persoonlijker dan in België. “Hier draait het toch veel om sfeer en kameraadschap. In België is het vaak toch zakelijker allemaal. RIA W is een heel fijne club waar de laatste jaren ook heel veel Belgen naartoe kwamen om er te spelen. Nu heeft de groep een flinke transformatie ondergaan en zijn er heel veel jongere spelers bijgekomen uit de regio. Dat maakt het allemaal toch ook weer interessant.”

 

Het is daardoor voor de nieuwe trainer Tim Cleuskens de afgelopen periode puzzelen geweest om de juiste formatie te vinden. “Na zeven jaar is Arno Verlinde vertrokken als trainer en dan is het voor iedereen zoeken. We hebben wel een spelersgroep met kwaliteit maar dat heeft tijd nodig. Zelf probeer ik daar met mijn ervaring en coaching een rol in te pakken. Jongens sturen, verdedigers neerzetten en belangrijk zijn door te coachen en rust uit te stralen. Die dynamiek is nieuw en dat bevalt me ook wel weer. De nieuwe jongens passen hier prima en ondanks dat de resultaten nog wisselend zijn is daar qua sfeer niets van te merken. Als straks iedereen weer fit en beschikbaar is dan gaan de automatismen zeker komen en ben ik overtuigd dat ook de prestaties dan weer verbeteren.”

 

De meevoetballende keeper heeft voor zichzelf besloten dat hij per seizoen kijkt of hij er nog een jaartje aan vastknoopt. “Het gaat nu weer goed, maar we krijgen een tweede kindje dus ook dat wordt kijken hoe het gaat lopen. Als je ouder wordt dan gaan ander zaken prioriteit krijgen. Maar vooralsnog heb ik nog altijd plezier, voel me fit én voel me hier thuis. Als ik de keuze maak om te stoppen zal het definitief zijn, want terugkeren naar België om te voetballen zie ik niet meer gebeuren.”

Commissie VVTB4Business timmert bij Terneuzense Boys goed aan de weg

v.v. Terneuzense Boys
-
0
Commissie VVTB4Business timmert bij Terneuzense Boys goed aan de weg

TERNEUZEN – Dat een vereniging, ongeacht het niveau waarop het acteert, niet kan overleven zonder de inzet en ondersteuning van sponsoring dat is algemeen bekend. Alleen is niet elke club in het bezit van een vast omkaderd beleid, een sponsorgroep of soortgelijke commissie. Bij v.v. Terneuzense Boys is dat allemaal wel het geval. Frank Verhelst is met nog vijf andere commissieleden, een drijvende kracht achter VVTB4Business.

 

“Wij zijn van mening dat sponsor worden bij onze vereniging echt voor iedereen is weggelegd. Want alle kleine beetjes helpen om de club zo goed mogelijk te laten functioneren, de velden te prepareren, reclame-uitingen te optimaliseren, teams in uniforme kledij te laten voetballen, kwalitatieve goede trainingen te kunnen geven, en ga zo maar door. Want wij hebben als motto: Geen beurs is te klein en geen gesteld doel is te hoog. Van hoofdsponsor tot evenementsponsor, van shirtreclame tot een reclamebord of raamsticker. Alles is bij ons mogelijk en iedere sponsor wordt door ons als commissie omarmd en krijgt de kans om zichzelf op de juiste wijze aan ons publiek te laten zien.”

 

De sponsorgroep van de ambitieuze tweedeklasser zit overigens behoorlijk in de lift en is nog altijd flink groeiende. En bij groeiende ambities hoort ook een goed en gedegen beleid. “Sinds vier jaar werken we als sponsorcommissie met een duidelijk uitgeschreven sponsorplan en willen we gefaseerd de zaken aanpakken op tal van aandachtsgebieden. Zo hebben we ons eerst bezig gehouden met de kleding en sponsoruiting op borst-, rug- en mouwen voor al onze wedstrijdtenues. We hebben een kledingcontract afgesloten om uiteindelijk alle 34 teams die we in competitie hebben te voorzien van dezelfde tenues. Dat zorgt in onze ogen voor uniformiteit en een professionele uitstraling. Dat is gelukt en toch iets waar we enorm trots op zijn.”

 

Een ander in het oog springend project was de upgrade van het sponsorhome bij de club. “Dat is volledig gerestyled en is echt prachtig geworden. Ook dit is grotendeels middels sponsoring tot stand gekomen. Het is voorzien van een eigentijdse uitstraling waarmee we weer jarenlang vooruit kunnen. Het moet een goed plek zijn waar sponsoren zich thuis voelen met een uitstraling die eigentijds is en past bij onze club. Op 20 september 2025 is het sponsorhome feestelijk geopend door de Terneuzense sportwethouder Laszlo van de Voorde in het bijzijn van het bestuur, de commissieleden en een grote groep sponsoren.”

 

Twee keer per jaar wordt er bij de club een businessevent gehouden waar kan worden genetwerkt en waar sponsoren van allerlei verschillende branches elkaar kunnen ontmoeten en op ongedwongen wijze met elkaar in contact komen. “Een voetbalvereniging kan daarin een faciliterende en ook verbindende factor zijn. Samenwerking is in onze regio erg belangrijk vinden wij. Daar doen we als VVTB4Business in elk geval wel ons uiterste best voor.”

 

Als gevolg van het sponsorplan wordt er momenteel hard gewerkt aan de zichtbaarheid van sponsors op en rondom het sportpark. “Reclameborden, banners, doeken, bestickering bijvoorbeeld. Allemaal wordt dat nu gemoderniseerd, uniform gemaakt, en flink uitgebreid. We hebben zo’n tweehonderd sponsoren en het blijft groeien. Een goede ontwikkeling en ook noodzaak. We zetten ons als VVTB4Business daar graag voor in. En dat voor de gehele vereniging. Want elk lid verdient evenveel aandacht en faciliteiten. We hebben 800 leden en groeien ook op dat vlak gestaag door. Sponsoring is dan essentieel en goed beleid daarvoor ook. We werken daar met een mooie groep vrijwilligers keihard aan. Als je ziet waartoe het al heeft geleid, dan doen we dat met heel veel inzet en plezier, en dat geeft veel voldoening”

1234...1.534Pagina 3 van 1.534