Steeds minder sportzaken en steeds meer online. Het is een ontwikkeling die Menno Leening, eigenaar van Sport2000, de laatste jaren steeds meer ziet. Maar wie denkt dat hij daardoor bij de pakken neer gaat zitten heeft het mis, want juist in deze tijden kijkt hij naar de mogelijkheden. “Dat is het leukste van je werk, reageren op wat er gebeurt.”

Eind 2010 nam hij de winkel in Spijkenisse over, maar al 25 jaar lang weten de mensen de sportzaak te vinden. Dat is dan ook meteen hun kracht, vertelt Leening. “Je bent een soort lokale held. Er zijn maar weinig sportwinkels meer, dus moet je ontzettend actief zijn.” Toch, hoe gek dat ook klinkt, had hij liever een goede concurrent in de buurt gehad. “Daar hebben we eigenlijk meer baat bij, dan hebben de mensen iets te kiezen. Wij kunnen niet alles hebben, terwijl dat online veel makkelijker is.” Leening zag het hebben van een eigen sportzaak op jonge leeftijd al voor zich. “Ik ben begonnen als stagiair, toen verkoper en zo doorgegroeid. Het leukste is het echte contact met de klant. Dat maakt het werk zo divers, iedereen is op zoek naar wat anders.”

Reageren

Luisteren wat de mensen willen, is sowieso heel belangrijk, vertelt de 42-jarige eigenaar. “Veel contact met de verenigingen en op de werkvloer aanwezig zijn, daar pas je de collectie op aan.” Helemaal in deze tijd, moeten ze boven op de voorraad zitten, legt hij uit. “Met het hebben van ‘Nike teamwear’ zijn we uniek, maar de productie loopt achter. Het is continu schakelen, wat komt er wel?” Als fanatiek tennisser weet hij als geen ander hoe belangrijk het materiaal is. “In de winkel zorgen we niet alleen voor een uitgebreid assortiment, maar ook voor de kennis. Klantgerichtheid moet onze kracht zijn.” Op het verlanglijstje van Leening staat nog één wens. “De winkel moet opgeknapt worden. De ruimte is perfect, daardoor heb je juist contact met de klant.” Zoals gezegd, is het steeds weer reageren op de actuele ontwikkelingen. “Nu wordt er minder gevoetbald, dus verkoop je weinig voetbalschoenen. Maar verlichting om hard te lopen is juist weer heel populair. Toen de sportscholen dicht moesten, ging iedereen skeeleren en verkochten we in drie maanden tijd meer dan 300 yogamatjes. Daar moet je op reageren, dat maakt het zo leuk en uitdagend.”

Hij moet er zelf duidelijk ook nog een beetje aan wennen. Op zijn site staat ‘Klussenier Henk Kraak’ namelijk nog altijd als keeper van VV Spijkenisse, maar de oud-doelman is inmiddels toch alweer acht jaar lang lid van Botlek. Tegenwoordig als technische man van de selectie en dat bevalt prima.

Toch zal voor veel voetballiefhebbers de naam van de 42-jarige Kraak onlosmakelijk verbonden blijven met Spijkenisse. “Ik heb zo’n zes jaar lang als tweede doelman in het eerste gestaan en daarvoor zat ik in een vriendenteam. Dus ik ken de club goed.” Toch maakte hij een rondreisje door Voorne-Putten, zoals hij het zelf noemt. “Tot de B’tjes voetbalde ik bij Simonshaven, toen vertrok ik voor twee jaar naar Excelsior, maar ik vond voetballen met mijn vrienden toch leuker.” Via Spijkenisse keerde hij weer terug op het oude nest, na twee jaar Rozenburg en een jaartje Hekelingen streek hij neer bij Botlek. “Ze zochten een keeperstrainer en voor mij was het plezier in keepen wel een beetje minder geworden.”

Goede weg

Kraak hing op zijn 34ste de keepershandschoenen aan de wilgen, pakte de handschoen als keeperstrainer op, maar na vijf seizoenen was het tijd voor iets nieuws. “Ik ben één seizoen trainer geweest van de JO19, maar dat was toch niet helemaal mijn ding.” Technische man voor de eerste selectie van de derdeklasser is dat wel. “Ik ben eigenlijk verantwoordelijk voor alle voetbaltechnische zaken. Het binnenhalen van spelers, het organiseren van trainingskampen, alles rondom de selectie probeer ik te regelen.” Vanwege corona maakte hij nog geen volledig seizoen mee, toch ziet hij een stijgende lijn. “Botlek is een gezellige vereniging, maar het sportieve aspect werd af en toe een beetje vergeten. Het ging meer om bier drinken. Nu zijn ook de prestaties weer belangrijk.” Toch mag de gezelligheid niet vergeten worden, voegt hij snel toe. “Dat gaat in de derde klasse nog altijd wel voorop, maar winnen helpt daar natuurlijk wel bij.” Hij merkt een duidelijk verschil met de tijd dat hij net binnenkwam bij de club. “Tweede klasse en alles ging vanzelf. Goede spelers kwamen en de sfeer was goed. Daarna hebben we wel in een mindere fase gezeten, met vertrekkende spelers, nu zijn we weer op de goede weg.”

Aan de rem trekken

Die goede weg zijn ze ingeslagen met een jonge ploeg, samen willen ze omhoog. “De gemiddelde leeftijd van onze groep is 21 jaar, dat kost tijd.” En dat geduld is er, vertelt Kraak. “De voorbereiding was goed, maar we zitten gewoon in een sterke competitie. Ik denk echt dat er zes of zeven ploegen zijn die mee kunnen in die tweede klasse. We doen het nu vooral met echte jongens van Botlek, dat is mooi om te zien.” De inwoner van Spijkenisse doet het dan ook met alle liefde. “Ik ben er zeker vier dagen in de week mee bezig. De trainer helpen, ik doe alles voor ze. Soms moeten ze even aan de rem trekken.” Want voetbal blijft voor hem het mooiste wat er is. “Ik houd van dat spelletje. Af en toe baal ik nog steeds dat ik het zelf niet meer kan doen. Botlek is echt mijn clubje geworden, hopelijk kan ik hier nog mooie dingen meemaken.” Daar zal hij vermoedelijk nog even op moeten wachten. “We zijn aan iets aan het bouwen, maar daar hebben we allemaal veel vertrouwen in. Dit seizoen is onze doelstelling om in de middenmoot te eindigen, maar daarvoor moeten we iedere wedstrijd honderd procent zijn. Een beetje minder en foutjes worden afgestraft.” Misschien dat zijn eigen ervaring daar nog een bijdrage aan kan leveren. “Ik was een meevoetballende keeper, met een goede trap. In een seizoen had ik best wat assists. De mooiste tijd was bij Rozenburg, maar bij Spijkenisse had ik bijvoorbeeld Adrie Poldervaart als trainer. Dat zijn mooie herinneringen.”

Fantastische functie

Na een moeizame start en een laatste plaats, moet er nu wel echt gewonnen gaan worden. “De organisatie zit goed in elkaar, we voetballen leuk, maar je moet wel wedstrijden winnen. Lovende woorden zijn mooi, maar het draait uiteindelijk om overwinningen.” Ook voor zichzelf is hij daar wel aan toe. “Ik was wel het type voetballer dat hield van een feestje, maar in het veld stroopte ik altijd de mouwen op.” Toch maakte hij niet alleen mooie momenten mee, moet hij eerlijk bekennen. “Bij Simonshaven degradeerden we eigenlijk door een fout van mij, ook dat soort dingen vergeet je nooit meer.” Als technische man heeft hij zijn draai bij Botlek helemaal gevonden en dus komt hij, als het aan hemzelf ligt, nog vele jaren op het scootertje naar de club. “Deze functie is fantastisch! Trainer zijn is eigenlijk niks voor mij, keeperstrainer deed ik vooral om de club te helpen. Hopelijk mag ik dit nog heel lang blijven doen. Zorgen dat die jongens niks tekortkomen, daar geniet ik van.”

Kik op Botlek voor het laatste artikel van de club.

Hij is het jongste bestuurslid van Zwartewaal en volgens de huidige voorzitter de toekomst van de club. Of de 28-jarige Bjorn Hoek over een paar jaar daadwerkelijk de baas is bij de vierdeklasser weet hij zelf nog niet, voorlopig is hij prima op zijn plek als secretaris. “Ik kon voor geen meter voetballen, zo kan ik toch nog van waarde zijn.”

Toch begon Hoek, die naast Zwartewaal ook groot Feyenoord-fan is, net als iedereen met voetballen. “Vanaf mijn zesde, maar op een gegeven moment viel de ploeg uit elkaar. Dat heb je bij een klein dorpje. Ik heb na de A’tjes nog even in een vriendenteam gezeten, inmiddels ben ik al een jaar of drie gestopt.” Voor zelf voetballen was hij dus niet helemaal in de wieg gelegd, maar afscheid nemen van ‘zijn clubje’ kon hij toch ook niet. “Het is ons-kent-ons en doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. De derde helft is hier minimaal net zo belangrijk.”

Woordje klaar
Want het dorp waar hij is geboren en opgegroeid, mag straks niet zonder voetbalclub zitten. “Inmiddels woon ik in Brielle, maar ik heb hier 22 jaar lang gewoond. Je ziet dat er steeds minder dingen te doen zijn op het dorp, maar zo’n voetbalvereniging mag niet verdwijnen. Daar moet je samen naartoe kunnen blijven gaan, dat is iets sociaals. Kinderen moeten hier lekker kunnen voetballen.” En dus zet Hoek zich met alle liefde in voor Zwartewaal. “Eerst als algemeen bestuurslid. Ik had altijd wel mijn woordje klaar, dus toen zeiden ze: Als je het altijd zo goed weet, kom er dan maar eens bij zitten. Zo is het eigenlijk begonnen.” Vanaf juni 2015 keek hij een jaar of drie mee met oud-secretaris Rob Kroon, om diezelfde functie vervolgens over te nemen. “We wisten dat hij ging stoppen, dus dat was een vooraf bedacht plannetje. Nu ben ik zo’n tweeënhalf seizoen actief als secretaris.” Vanzelfsprekend hoort daar een takenpakket bij. “Tegenwoordig gaat alles wat betreft het ledenbestand digitaal. Ik ben vooral bezig met Sportlink en overschrijvingen regelen, eigenlijk een beetje het reilen en zeilen van de vereniging.” Daarvoor is hij minimaal één avond op de club, veel kan vanuit huis. “Dat ligt ook een beetje aan de periode. Bij een nieuw seizoen is het natuurlijk drukker met overschrijvingen. Nu ben ik bezig met het trainingskamp in Spanje en het innen van de contributie.”

Verjonging
Naast dat hij vroeger training gaf en leider was, is hij nu ook nog actief in de kantine. “De inkoop en verkoop doe ik tegenwoordig ook, zorgen voor het assortiment.” Natuurlijk is Hoek er op zaterdag ook altijd bij, hij hoopt dat Zwartewaal die functie voorlopig nog heel lang kan vervullen. “Er zijn natuurlijk meer clubs bij ons in de buurt, dus dan is het hard knokken om je hoofd boven water te houden. Onze functie binnen het dorp mag niet verloren gaan, dat is het sociale leven van de mensen hier.” Ook financieel staat de club voor een aantal uitdagingen de komende tijd. “De kantine moet weer op slot en niemand weet wanneer we weer open mogen. Ook met de gemeente lopen bepaalde afspraken, daar houden we ons netjes aan, daar moet wel wat tegenover staan. We doen net zo goed mee.” Zijn werk geeft hem nog altijd genoeg voldoening. “Als je ziet dat iedereen het naar zijn zin heeft en plezier maakt, dat is het belangrijkste. Als de mensen klagen over heel kleine dingen, weet je dat wij ons werk goed doen.” Met het leeftijdsverschil binnen het bestuur, heeft Hoek geen enkel probleem. “Ik was 22 toen ik erbij kwam, toen stonden ze best wel even gek te kijken denk ik. Daar merk ik niks van.” Doen waar je goed in bent, zo vertelt hij. “Voetballen was niet zo mijn ding, dingen regelen wel.” Hij hoopt dan ook dat een aantal leden in zijn voetsporen treden. “Een beetje verjonging binnen het bestuur zou mooi zijn, dat is nooit slecht.” Of hij over een aantal jaar voorzitter is, durft hij niet te zeggen. “Voorlopig hebben we het prima voor elkaar en hoop ik dit nog wel een paar jaar te mogen doen. Maar wie weet als ze het ooit vragen…”

Klik voor meer artikelen over Zwartewaal.
Klik voor meer informatie over Zwartewaal.

Ze spelen allebei pas voor het tweede seizoen bij Vlotbrug, maar voelen zich inmiddels al helemaal thuis. Zelfs zo erg, dat Ryan de Zeeuw en Lester den Broeder niet alleen deel uitmaken van de eerste selectie, maar ook training geven aan de JO15 van de club. En dat enthousiasme spat ervan af.

Na een ‘heel leven’ bij Hellevoetsluis, besloot de negentienjarige Den Broeder om toch maar eens ergens anders te gaan kijken. Het werd Vlotbrug en met succes. “De onderlinge sfeer is echt goed, ik heb het heel erg naar mijn zin.” De oudste van de twee, De Zeeuw is 21, had wat meer omzwervingen nodig. “Begonnen bij Nieuwenhoorn, een jaar of vijf bij ‘Hellevoet’, terug naar Nieuwenhoorn en uiteindelijk naar hier.” Pas bij Vlotbrug speelden ze samen, vertelt Den Broeder. “Ik heb wel een keertje meegetraind bij het eerste, maar normaal zat ik altijd een team lager.”

Beste vrienden

Voor De Zeeuw was zijn nieuwe club eigenlijk al bekend terrein. “Mijn broer speelde er al een tijdje, dus ik ging vaak kijken. Eigenlijk wilde ik er zelf altijd al gaan voetballen.” Toen ook zijn beste vriend ging, was hij om. “Het is één grote familie, na twee trainingen voelde ik mij hier helemaal thuis.” Ook het niveau van de trainingen bevalt ze prima. “Je hebt elke week het gevoel dat je beter wordt.” Behalve op het veld, weten ze elkaar ook daarbuiten prima te vinden. De twee beste vrienden omschrijven elkaar dan ook zonder moeite. “Ryan is een echte verdediger, daar kan ik nog wel wat van leren.” En dat terwijl Den Broeder aan de andere kant op linksback staat. “Lester was vroeger linksbuiten, dus is aanvallend een stuk sterker dan ik. Dat zou ik graag een beetje van hem willen hebben.” Maar zijn kompaan, van zichzelf heel rustig, is andersom weer jaloers op de kwaliteiten van zijn ‘collega-back’. “Hij heeft echt een goede pass en is in de kopduels sterk. Ik zou wel net zo goed willen kunnen koppen.” Toch vallen de resultaten van de derdeklasser nog een beetje tegen, maar daar heeft De Zeeuw wel een verklaring voor. “We hebben een lastig programma gehad en zitten gewoon in een zware competitie. Blessures helpen ook niet mee, maar ik heb er vertrouwen in dat we ons gaan handhaven.”

Enthousiasme

Genoeg over hun prestaties op het veld, tijd voor die daar net buiten. Want nadat ze vorig jaar meeliepen bij de JO13, zijn ze nu verantwoordelijk voor de JO15. De Zeeuw wist dan ook meteen met wie hij dat graag zou willen doen. “Ik wilde het alleen doen met mijn ‘maatje’. Dat was duidelijk.” Gelukkig voor hem stond ook Den Broeder te springen. “Vroeger heb ik mijn neefjes getraind, dus ik vond het altijd al leuk om te doen. Het is mooi om de dingen die je zelf hebt meegemaakt, over te brengen op die gasten.” Ze vullen elkaar perfect aan. “We zijn gelijk, maar ik praat iets meer. Ook op het veld, haha. Lester is de hersenen, ik ben de mond.” Ondanks hun jonge leeftijd, zijn ze toch behoorlijk ‘streng’. “Geen enkele bal mag fout. Conditioneel trainen we best wel zwaar en de nadruk ligt op de basistechniek. Alleen dan kun je het spel versnellen.” Alleen op maandag en woensdag zien ze elkaar niet, maar dan spreken ze elkaar natuurlijk alsnog. “Of over ons eigen team, of over die gasten. Wat kan er beter en wat moet er nog geregeld worden? Lekker ouwehoeren.” Doordat ze zelf nu zo fanatiek bezig zijn met het trainersvak, begrijpen ze ook hun eigen trainer nog een stukje beter. “Je merkt nu hoe vervelend het is als spelers geen inzet tonen of makkelijk afzeggen. Je moet er gewoon elke training zijn en keihard je best doen.” Aan het enthousiasme is duidelijk te merken dat dit niet hun laatste klus zal zijn. “Mijn ambitie is wel om door te groeien en misschien zelfs mijn papieren te halen. Ik haal er zoveel plezier en voldoening uit”, zegt De Zeeuw. Ook Den Broeder ziet het helemaal voor zich. “Meegroeien met het team, dat lijkt mij wel wat!”

Klik voor meer artikelen over VV Vlotbrug.
Klik voor meer informatie over VV Vlotbrug.

Je staat door een blessure minimaal drie maanden buitenspel, maar probeert toch betrokken te blijven bij het team. Wat doe je dan? Jesper Lakerveld van VV Vierpolders had weinig tijd nodig om op die vraag een antwoord te vinden. De topscorer helpt daarom sinds kort de leiders bij het eerste en pakt groots uit voor het 90-jarig jubileum van de club.

Hoewel er officieel nog een aantal wedstrijden gespeeld moeten worden, heeft de 28-jarige aanvaller eigenlijk al een soort van winterstop. “Begin oktober heb ik mijn lies gescheurd, daardoor kan ik zeker drie tot vijf maanden niet spelen. Gelukkig maak ik met de fysio grote stappen vooruit.” Op een training, tijdens het afwerken ging het mis. “Het schoot er echt in, voelde ook meteen dat het niet goed was. De volgende dag ging ik met een groepje gasten naar Letland-Nederland, daarna was heel mijn been blauw.”

Even wennen
Een scan bood al snel uitkomst, maar niet helemaal waar Lakerveld op had gehoopt. “Hij was voor een derde gescheurd, dat kost dus behoorlijk wat tijd.” Tijd die hij in zijn zevende seizoen bij de club eigenlijk niet heeft, want de pech blijft hem achtervolgen. “Tijdens de eerste competitiewedstrijd liep ik een hoofdwond op, dus eigenlijk heb ik nog nauwelijks kunnen spelen. Het is wat dat betreft echt een pechjaar voor mij.” Via Brielle 2 kwam hij een jaar of zeven geleden in Vierpolders terecht. “Dat was eigenlijk een soort vriendenteam, maar we wilden graag in een eerste elftal spelen. Toen hebben we gezamenlijk, met een mannetje of veertien, besloten om hierheen te komen. Een kennis zat in de TC en Jerry de Jong, een oud-jeugdtrainer, was hier toen trainer. Die gooide ieder jaar wel een balletje op, toen hebben we het uiteindelijk maar gedaan.” Zoals ieder begin, was ook deze even moeilijk voor Lakerveld. “Je bent Brielle gewend en opeens voetbal je onderin vierde klasse. Alles was hier wat minder goed geregeld, ook qua faciliteiten. Maar we hebben stappen gezet, eigenlijk is er niks om over te klagen.” Klagen doet de spits dan ook zeker niet. “Het is een kleine en gemoedelijke club, met een gezellige sfeer. Echt ons-kent-ons. Ik heb het hartstikke goed naar mijn zin, van dat vriendenteam zijn er nog een stuk of twaalf over.”

Op scherp zetten
Desondanks zijn de prestaties niet om over naar huis te schrijven en dus vreet de inwoner van Brielle zich regelmatig op langs de zijlijn. “Als het niet draait, sta je natuurlijk nog veel liever in het veld, om te kunnen helpen. Soms staan we wel met een mannetje of zeven langs de kant te kijken, allemaal geblesseerd. Dat valt niet op te vangen.” De doelstelling lag voorafgaand aan het seizoen dan ook een stukje hoger. “We gingen voor de eerste zeven en als alles mee zou zitten, misschien wel voor een periode. Toch heb ik er nog wel vertrouwen in, het gat met de ploegen boven ons is niet zo groot. Paar keer winnen en je staat er weer bij.” Aan zijn inzet buiten de lijnen zal het in ieder geval niet liggen. “Ik kon het altijd al goed vinden met onze leiders, dus toen ik geblesseerd raakte zei ik: kan ik jullie niet helpen?” En zo gebeurde. “Alles klaarzetten en regelen. De kleding, de pupil van de week begeleiden, ballen pompen en het veld uitzetten. Je probeert toch betrokken te blijven.” Lakerveld ‘komt dan ook niet om half drie aankakken’, vertelt hij. “De voorbereiding op een wedstrijd wil ik ook gewoon meemaken, die jongens een beetje op scherp zetten.” Ook voor het 90-jarig jubileum steekt hij zijn handen uit de mouwen. “We zitten met een mannetje of zes in de feestcommissie, want we zijn wel van plan om het groots aan te pakken. Zeker voor zo’n klein clubje is 90 jaar wel echt uniek.” Inmiddels spelen ze al een tijdje in de derde klasse, de promotie weet hij nog goed. “Dat is wel echt een hoogtepunt, dat hadden ze hier nog nooit meegemaakt.” Tot slot hoopt de doelpuntenmaker van beroep er snel weer bij te zijn. “Ik mik op de eerste wedstrijd na de winterstop, voorlopig lig ik op schema!”

Klik voor meer artikelen over VV Vierpolders.
Klik voor meer informatie over VV Vierpolders.