Home Blog Pagina 655

Bij VV Rhoon stond het bier al snel koud

Vanwege de coronapandemie vierde VV Rhoon (van mei 1946) het 75-jarig bestaan nog niet. De viering van het jubileum staat nu voor mei/juni gepland. Het zal vermoedelijk het laatste jubileum zijn dat de club op het huidige sportpark meemaakt.

phonedirect

De geschiedenis van Rhoon, dat als V.V.R. net na de Tweede Wereldoorlog werd opgericht, is op te knippen in twee delen. De periode vóór en na 1978 toen de club introk in het huidige complex aan de Omloopseweg.

Voor Rhoon begon het allemaal in 1946 met een veld aan de Molendijk. “Dat was gewoon een weiland”, vertelt Wim Ge Warnaar, de secretaris van de club, die zelf in 1974 in Rhoon kwam te wonen en de historie voor die tijd uit de ‘overlevering’ meekreeg. “Als er een wedstrijd werd gespeeld, moesten de koeien van het terrein worden gejaagd.”

Rhoon kreeg al snel de beschikking over een houten barak. Daar kwam later een tweede houten gebouw bij, met twee kleedkamers, een ‘hok’ voor de scheidsrechter van dienst en een toilet. Die twee gebouwen werden gescheiden door een greppel. En daar maakte de club dankbaar gebruik van volgens Warnaar. “Als het warm was, werden de kratten bier met een systeem in de sloot gehangen. Door het water bleef het bier lekker koel.”

Dominos_voorjaar2021

Uitvinding

Van drainage had men in 1946 nog nooit gehoord, maar begin vijftiger jaren kwam daar verandering in. Eén van de leden van de club, W. Schaberg, had een voor die tijd revolutionaire uitvinding gedaan.  Hij was in staat om drainagebuizen onder de grasmat te persen zonder deze in te hoeven graven. Door deze methode bleef de grasmat aan de Molendijk gespaard en kon er bijna altijd gevoetbald worden.

In 1972 moest het veld aan de Molendijk wijken. Het moest plaatsmaken voor de metro van en naar Rotterdam. Rhoon kreeg een nieuwe plek aangewezen door de gemeente en in 1973 begon de aanleg van sportpark De Omloop. Om de overgang te overbruggen huisde de club tijdelijk aan de Zwaluwenlaan. “Dat was destijds een parkje”, zegt Warnaar. “Aan de rand van het dorp, nu ligt het in het centrum van Rhoon.” De tijdelijke accommodatie had weinig om het lijf, volgens Warnaar. “Het was geïmproviseerd. Op een gegeven moment stond de Rotterdamse voetbalbond niet meer toe dat het eerste elftal er zijn thuiswedstrijden mocht spelen.”

In 1974 betrok Rhoon het huidige complex. Daar maakte het door de groei van Rhoon een bloeiperiode door. De club groeide naar achthonderd leden. “Daardoor is het aantal opstallen gaandeweg de jaren uitgebreid”, zegt Warnaar. “Er is een gebouw aan- en bijgebouwd, later zijn er portocabins gekomen. De accommodatie is niet meer van deze tijd. Het is verouderd, de drang ontbrak ook om goed onderhoud te doen, want er is jaren sprake van een verhuizing.”

Die verhuizing naar de andere kant van Omloopseweg moet binnen drie tot vijf jaar plaatsvinden. Nu moet Rhoon, en ook WCR, wijken voor woningbouw. Tegelijkertijd hoopt Rhoon te profiteren van uitbreiding van de wijk Essendaal. “We houden er rekening mee dat we in de toekomst weer gaan groeien.”

Voor de oudere leden zal een vertrek van het huidige complex even slikken zijn. “Ik heb dat zelf niet zo, maar ik kan me best voorstellen dat sommige het jammer vinden. Een nieuw huis betrekken heeft zo zijn voordelen, al hoop ik wel dat de gezelligheid en ambiance van de huidige kantine ook in het nieuwe complex behouden blijft. Veel kantines van nieuwe complexen hebben tegenwoordig veel weg van fabriekshallen, dat hoeft voor mij niet zo.”

Klik op VV Rhoon voor meer artikelen van deze club.

Papendrecht speelt gelijk tegen BVCB

Papendrecht heeft een punt overgehouden aan de thuiswedstrijd tegen BVCB. De eerste helft, waarin Papendrecht de beste mogelijkheden had, was van beide zijden matig. Het veld en de wind hielpen ook niet echt mee.

0240516_veru_VJAlblasserwaard[3285]

BVCB zakte veelvuldig in en speelde voornamelijk de lange bal. Papendrecht had het meeste balbezit en kon rustig van achteruit opbouwen. De spitsen werden echter nauwelijks bereikt en als de bal in de voorhoede was, werd er snel balverlies geleden. De grootste kans van de wedstrijd was voor Juninho van Ree. De fysieke sterke Cerezo Drenthe veroverde de bal diep op de helft van BVCB, waarna de bal voor de voeten sprong van Juninho van Ree die vervolgens langs BVCB-keeper Lennart van den Hengel snelde maar zijn schot ging voor een open doel naast. Vlak voor rust was het Jarden van Ek die het strafschopgebied binnen stormde. Ook zijn schot belandde naast het doel.

0251113_uwverhuishulp_VJAlblasserwaard[3290]

De tweede helft was een stuk leuker, zonder echt uitgespeelde kansen overigens. Beide ploegen gingen de strijd aan waardoor het een stuk aantrekkelijker werd. Papendrecht kreeg wel enkele mogelijkheden. Kopballen van Rick Resoort en Jarden van Ek, beide na een vrije bal, waren de beste. Sporadisch werden de gasten gevaarlijk in de omschakeling maar ook zij konden geen grote kansen creëren. Toch waren zij dicht bij de openingstreffer. Een vrije bal dwarrelde gedragen door de wind het doelgebied in. Roy Rijntjes kon de bal met behulp van de paal uit zijn doel houden. De op zich prima leidende scheidsrechter Arthur Ebink deelde ondertussen de nodige gele kaarten uit waarvan de meeste overigens terecht. Het was niet verrassend dat er op een gegeven moment een rode kaart zou vallen. De ongelukkige was BVCB-speler Martijn Stel die in de 80e minuut zijn tweede gele kaart pakte. De laatste tien minuten was het eenrichtingsverkeer naar het doel van BVCB. De bezoekers uit Bergschenhoek hielden stand waardoor de 0-0 op het scorebord bleef staan.

Opstelling: Rijntjes, Van Rooijen, Kamerling, Baars, Van der Werff, Resoort, Leenheer, Van Ek, Van Ree, Drenthe (Van Wijk), Saffignani, (Tomas de Brito).

Klik op VV Papendrecht voor het laatste artikel van de club.

Sponsoren van GHVV’13 Ziggurat, Marlog en Estron Groep: ‘Iedereen moet hier kunnen blijven voetballen’

Eigenlijk was het niet de vraag of, maar meer wanneer. Want dat Ziggurat, Marlog en Estron Group de hoofdsponsors zouden worden van GHVV’13, dat stond eigenlijk wel vast. Drie jaar geleden pakten ze samen de handschoen op, inmiddels een fusie en nieuw complex verder, blikken ze terug en kijken ze vooruit.

249967_CPI

Want Richard Ariëns (51) van Ziggurat kan eigenlijk niet zonder de club. “Ik heb zelf altijd bij HVV Bernisse gevoetbald, de voorloper van GHVV, en nu spelen mijn kinderen hier.” Nog voor de fusie was de inwoner van Heenvliet dan ook al sponsor. “Dat begint met een shirtje, dan een bord en vervolgens word je hoofdsponsor. Dat doen we nu drie jaar met zijn drieën.” Ook de 27-jarige Noordzij van Estron weet eigenlijk niet beter, vertelt hij. “Mijn vader begon met sponsoren, toen ik bij HVV Bernisse ging voetballen. Ik was een jaar of vijf, dus al ruim twintig jaar lang.” Bij Van der Linden (32), werkzaam bij Marlog CAR Holding, is het sponsoren er met de paplepel ingegoten. “Toen ik zes jaar was, werd mijn vader sponsor.” Dat stokje nam hij ruim twaalf jaar geleden over. “Nu zijn we ondertussen dus alweer 26 jaar sponsor.”

Band met de club

De reden is simpel. “Een voetbalhart, maar ook graag maatschappelijk een steentje bij willen dragen. Een plek waar mensen bij elkaar kunnen komen, daar is voetbal natuurlijk uitermate geschikt voor”, vertelt de jongste van het stel. Ook voor Ariëns is het belang meer dan duidelijk. “Zonder geld geen vereniging, maar ook voor het dorp. Er is een hoge mate van betrokkenheid, bijna alleen maar spelers van hier. Echt lokaal en ons-kent-ons. Dat wil je behouden.” Van der Linden onderschrijft dat gevoel. “Eigenlijk alles dat met Heenvliet te maken heeft, sponsoren wij. Van de tennis en het paardrijden, tot de kerstmarkt. We doen graag iets terug.” Want geboren en getogen in Heenvliet, is de band sterk. “Ik woon er nog steeds. Dus als het kan, ben ik wekelijks op de club te vinden.” De gezelligheid voorop. “Lekker potje voetballen, een pilsje en bij het eerste kijken. Dat blijft toch het mooiste.” Noordzij is nog minimaal net zo betrokken bij de club. “Ik heb een tijdje in de selectie gevoetbald en speel nu in een vriendenteam. Elke zaterdag ben ik er. Je kent iedereen, dat maakt het zo leuk.” Zelfs Ariëns kan het niet laten. “Ik speel bij de veteranen en als het eerste speelt, sta ik nog steeds met vrienden van vroeger langs de lijn.” Het prestatieve voetballen heeft Van der Linden al even gedag gezegd. “Ik zit nu in het zevende elftal. Niks moet en alles mag. Daarna lekker bij het eerste kijken en slap ouwehoeren, dat maakt het leuk en gezellig.”

Thuisbasis

Hoe mooi Van der Linden Heenvliet ook vindt, toch zit Marlog CAR Holding in Roosendaal, een bewuste keuze. “Een strategische ligging, tussen de havens van Rotterdam en Antwerpen in. Met veel klanten uit België, Frankrijk en Duitsland is dat wel handig.” Wat doen ze precies? “We zijn eigenlijk een logistieke dienstverlener. Vooral voor auto’s, motoren en boten. Gespecialiseerd in oldtimers. We halen ze deze kant op en regelen alles, van een boerderij in Texas tot aan je voordeur.” Ziggurat is daarentegen juist lokaal georiënteerd, vertelt Ariëns. “We zitten niet voor niks in Heenvliet. Met zes man werken we aan projecten voor woningen, hotels, kantoren of monumenten.” Heel veel levert de sponsoring hem zakelijk gezien niet op, maar daar doet Ariëns het dan ook niet voor. “Het is pure liefde! GHVV is een mooie vereniging, dat proberen we uit te dragen.” Estron, logistiek dienstverlener voor allerlei soorten goederen, past wat dat betreft wel een beetje bij de club, vindt Noordzij. “Wij zijn een familiebedrijf en bij GHVV krijg je ook dat familiegevoel. Daar voelen we ons prettig bij, het gaat echt om de gezelligheid.” En daar dragen ze dus maar wat graag aan bij. “Het is een veilige haven, waarin je kunt opgroeien en samen kan sporten.” Hij is er dan ook nog regelmatig te vinden. “Ik woon nu in Rotterdam, maar elke zaterdag ben ik gewoon op de club. Het is een thuisbasis waar je op terug kunt vallen.”

Toekomst

Ook onderling weten ze elkaar goed te vinden, vertellen ze.  “We spreken elkaar regelmatig, helemaal op de club.” Noordzij en Van der Linden voetbalden zelfs nog samen. “In de selectie, dus we doen nog regelmatig een biertje.” Ook Richard is zeker geen onbekende. “Die is eigenlijk altijd wel aan de bar te vinden, haha!” Met de fusie en een nieuw complex, is GHVV druk bezig met de toekomst, weet ook Ariëns. “We zitten nu op 500 leden en het is gewoon ontzettend gezellig. Na iedere wedstrijd is het een klein feestje, dat is voor mij toch wel het belangrijkste.”  Van der Linden merkt dat het een steeds warmere vereniging begint te worden. “Het is een waanzinnig sportpark geworden! Richard en alle betrokkenen hebben fantastisch werk geleverd.” Ook Noordzij heeft de complimenten voor Ziggurat. “Een pluimpje voor Richard! Het is modern, duurzaam en toekomstgericht.” Over één ding zijn ze het allemaal eens. “Door corona hebben we het eigenlijk nog niet echt goed kunnen vieren, dus de kantine moet nog wel eventjes getest worden.” De toekomst zien ze rooskleurig in, Van der Linden trapt af. “Het aantal senioren is aan het groeien en de jeugd voetbalt op een hoger niveau. Maar we hebben ook twee G-elftallen, dat vind ik een mooie ontwikkeling.” Noordzij vult aan. “Ik hoop dat ze het vooral met de eigen jeugd blijven doen. Volgens mij zijn ze daar druk mee bezig, ook om jeugdtrainers te ondersteunen.” En hoewel de gezelligheid voorop staat, ziet ook hij dat het niveau is gestegen. “Je zal echt aan de bak moeten, als je in de selectie wilt spelen.” Zijn oud-teamgenoot droomt al een beetje verder. “Misschien kunnen we de komende jaren wel doorgroeien naar de tweede klasse, dat zou mooi zijn!”

Klik op GHVV’13 voor het laatste artikel van de club.

vv SCO kiest voor het beste van twee werelden

Eind november kondigde Edwin Verheijen aan te willen stoppen als trainer in het amateurvoetbal. Daardoor moest vv SCO uit Oosterhout op zoek naar een nieuwe hoofdtrainer. In plaats van meteen een sollicitatie uit te schrijven is de club om tafel gegaan met de volledige trainersstaf en spelers en heeft het bestuur van de Oosterhoutse club het technisch beleid tegen het licht gehouden. De uitkomst is dat de eerste selectie volgend seizoen wordt geleid door Maikel Cohen en Stephan Baghus, ondersteund door… Edwin Verheijen.

Stephan Baghus en Maikel Cohen zijn rasechte Sco’ers. Behalve dat ze er zelf hebben gevoetbald, hebben ze samen al diverse elftallen getraind waaronder de O19 en de laatste vijf seizoenen het tweede elftal. De meeste selectiespelers kennen ze van haver tot gort. Die spelers zijn door hen begeleid in de laatste stap naar de selectie. Vanaf volgend seizoen krijgen die spelers het tweetal weer terug als trainers. Voor Sco een logische stap. Sco-voorzitter Robert de Vries is hier duidelijk over. ‘Doordat ze met de meeste spelers zijn meegegroeid is er een goede en natuurlijke klik tussen spelers en trainers. Daarnaast is het voor hen ook een logische stap om na zoveel jaar het tweede elftal te hebben gedaan, nu de stap te maken naar het eerste team.’

Nieuw technisch beleid
Sco heeft het gehele technische beleid tegen het licht gehouden en daar heldere keuzes in gemaakt. De Vries hierover: ‘Door het vele werk dat we binnen de club hebben verzet de laatste twee jaar en door corona heeft de selectie niet de aandacht gehad die het verdient. Daarom nu deze aanscherping. Om te zorgen dat het geen papieren tijger wordt, hebben we gezocht naar iemand met veel voetbalkennis die dit plan kan uitvoeren. Daar is Edwin Verheijen weer in beeld gekomen.’ De, volgend seizoen, oud-trainer gaat het beleid uitvoeren en zal de verbindende schakel vormen tussen de bovenbouw en selectie, tussen trainers en bestuur en tussen selecties onderling. Ook neemt hij de scouting op zich. Tenslotte zal hij ook de nieuwe trainersstaf met raad en daad bijstaan.

Gerichte versterkingen
Met de twee nieuwe trainers en de heldere keuzes die binnen de club zijn gemaakt, gaat Sco met vertrouwen richting het nieuwe seizoen. Inmiddels wordt met diverse potentiële nieuwe spelers gepraat om de selectie voor komende jaargang vorm te geven. Door heel gericht te versterken moet een plek in de derde klasse binnen bereik zijn. Om volgend seizoen een vliegende start te kunnen maken is de technische staf van de selectie inmiddels uitgebreid met twee extra trainers waaronder Birol Demirtas. De enige taak die Sco nog rest is het vinden van een of twee geschikte trainers voor het tweede elftal.

Kevin Cornet kiest altijd de aanval bij Barendecht

Het is voor tegenstanders geen pretje om tegen hem te spelen: voor Kevin Cornet bestaat een wedstrijd uit aanvallen en aanvallen. “Maar verdedigen blijft mijn hoofdtaak”, aldus de Werkendammer.

phonedirect

“Apart”, zegt Cornet over het terugzien van de bekerwedstrijd tussen Ajax en Barendrecht op jongstleden 15 december. Cornet was net als zijn ploeggenoten negentig minuten in volle glorie op ESPN te aanschouwen. “Het was sowieso een aparte belevenis. Je speelt in een groot, maar leeg stadion en dan ook nog eens tegen grote namen, spelers die je alleen van televisie kent.”

Een uitje was het voor Cornet, die Feyenoord-supporter is. “Voor de club is het doodzonde dat er geen publiek in het stadion bij mocht zijn. Zo vaak komt Barendrecht niet in het hoofdtoernooi van het bekertoernooi en nog minder vaak loot je een toptegenstander als Ajax.”

En dat gebeurde ook nog eens vijf dagen voor De Klassieker in de Kuip, tussen Feyenoord en Ajax. “Of ik eraan gedacht heb om een paar jongens een extra tikkie te geven? Nee joh. Doe normaal. Het is voetbal hoor. Al dat gedoe erom heen, met die bedreigingen en ander soort agressie, kan voor mij gestolen worden.”

Prettige bijkomstigheid van het bekerduel in de Amsterdam Arena was dat Cornet en zijn ploeggenoten bij Barendrecht uitgezonderd waren van de ‘avondlockdown’: trainingen konden ‘gewoon’ na vijf uur plaatsvinden. “Fijn om op die manier in conditie en in het ritme te blijven.”

Dominos_voorjaar2021

Niet dat het een probleem was voor Cornet om in de middag te trainen, hij is namelijk eigen baas. Vier jaar geleden begon hij met zijn moeder in zijn woonplaats Werkendam een cafetaria. “Het is hard doorwerken, maar ontzettend leuk om te doen. Een cafetaria is niet meer de patatzaak van vroeger, waar je een patatje haalde, een kroket en een frikadel. We hebben complete schotels en salades, onze menukaart is erg uitgebreid.”

Cornet leek voorbestemd om in de eerste elf van Kozakken Boys te komen. Na een aantal jaren in de jeugd van Willem II te hebben gespeeld, haakte hij al snel aan bij de selectie van de Werkendamse tweededivisionist. “Ik zat er tegenaan, maar mijn echte doorbraak kwam niet”, zegt hij. De ziekte van Pfeiffer – hij was negentien jaar – deed hem ook niet goed. Hij besloot over te stappen naar Unitas in Gorinchem. “Ik had daar door de ziekte van Pfeiffer een valse start, maar kon gaandeweg wel steeds meer van waarde worden. Ik heb daarna een goede periode gehad, maar was na drie seizoenen toe aan een nieuwe uitdaging. Barendrecht is een ambitieuze club, dat leek me wel wat. Ik heb geen moment spijt gehad van mijn overstap. We spelen aanvallend voetbal, waarin ik met mijn aanvallende spel als linksback goed tot mijn recht kwam. De prestaties vallen nog wel wat tegen, zeker gezien de kwaliteit van het elftal. De selectie is wat krap. Als dat beter wordt, kunnen op termijn de stap naar de tweede divisie maken. Voetballend vermogen hebben we genoeg.”

Klik op BVV Barendrecht voor het laatste artikel van de club.

Eén-tweetje met de keepers van V.V. Serooskerke

De selectie van V.V. Serooskerke heeft twee keepers tot zijn beschikking. Zij spelen al een aantal jaar samen en hierdoor is naast de concurrentiestrijd, ook een vriendschap opgebouwd. Jordi Suurmond is al veel seizoenen de vaste kracht bij het eerste, waar Jens van den Broeke hem onder de lat vandaan probeert te keepen.

Jordi (29) is woonachtig in Oost-Souburg, samen met Kim. Zijn werkgever is Impuls Zeeland, waar hij Investment Manager is. Zijn hobby’s zijn voetballen (ook het geven van training), naar Ajax gaan en padellen. Van zijn vierde tot en met zijn zesde heeft hij bij Zeeland Sport gevoetbald. Na deze periode heeft hij van zijn zesde tot en met zijn zestiende bij RCS gespeeld. Toen hij bij de F-junioren speelde heeft hij de helft gevoetbald en de helft gekeept en vanaf de E1 is hij vaste keeper geworden. Jordi is na de B-junioren een nieuw hoofdstuk begonnen door de overstap van RCS, waar hij derde divisie speelde, naar Serooskerke1 te maken. Met Serooskerke is hij momenteel actief in de tweede klasse, waar hij na een schouderblessure in zijn eerste seizoen, 13 seizoenen onder de lat staat.

De tweede keeper van Serooskerke, Jens (25) komt oorspronkelijk uit Serooskerke en heeft hier heel zijn carrière doorgebracht. Momenteel is hij werkzaam bij Rijkswaterstaat als weginspecteur en zorgt hij ervoor dat men veilig van A naar B kan rijden. Verder brengt Jens graag tijd door op zijn motor en vindt hij het leuk om te vissen aan het water. Jens is begonnen met de mini’s van Serooskerke. “In de F’jes was ik altijd een voetballer en vond ik het leuk om op de flanken te spelen en voorzetten te geven. Toen ik in de E’s speelde ben ik vaste keeper geworden, na een wedstrijd waar ik mijn doel schoonhield”, vertelt Jens. In de jeugd was er een goede lichting, waarmee hij in de eerste klasse speelde. In die periode is zijn team uitgeroepen tot sportteam van het jaar tijdens het sportgala, georganiseerd door de Gemeente Veere. “Met dit voetbal vriendengroepje ben ik ook door gegaan naar de D1, C1 en uiteindelijk B1. Waar we in alle teams 2e klasse speelden. Vervolgens vervroegd over gegaan naar de A, waar ik veel geleerd heb van het fysieke spel waarmee ik te maken kreeg. Uiteindelijk ben ik ook vervroegd over gegaan naar de eerste selectie om vervolgens als 2e keeper met het 2e direct kampioen te worden van de 2e klasse onder leiding van Jacco Nelen. Ik ben vanaf seizoen 2014/2015 speler van de eerste selectie.”

Eigenschappen

Wij vroegen de twee keepers naar de beste en slechtste eigenschappen van elkaar. Zo vertelt Jordi: “Jens staat voor je klaar als het nodig is. Hij is dus erg behulpzaam. Dat is zowel tijdens trainingen als buitenom het veld.” Volgens Jordi is Jens hier heel erg in verbeterd, maar tijdens de eerste jaren dat hij bij de eerste selectie zat, nam hij te snel genoegen met zijn rol als tweede keeper. Jens onderschatte destijds zijn eigen kwaliteiten en was op te veel momenten gemakzuchtig.

Jens vertelt: “Jordi is iemand die heel erg betrokken is, hij vraagt altijd aan mij hoe het gaat met mijn werk of privé, maar hij doet ook alles voor het team en voor de vereniging. Hij is actief als keeperstrainer voor de jeugd en in de sponsorcommissie. Hij is iemand die alles in de details goed wilt regelen en overal rekening mee houdt.” Jens geeft aan dat Jordi misschien iets vaker nee moet zeggen, vanwege het feit dat hij al heel veel doet.

Carrièreverloop

Jordi vertelt over de carrière van Jens het volgende: “Ik denk dat Jens een goede ontwikkeling heeft doorgemaakt en een stabiele factor is geworden in het tweede elftal van Seroos. Echter heb ik vaak genoeg tegen hem gezegd dat hij ervaring in een eerste elftal mist. Het is als zoon van de voorzitter en met veel vrienden bij Seroos natuurlijk lastig om naar een andere club toe te gaan. Alleen hij heeft absoluut de kwaliteiten om eerste keeper te zijn, maar hij moet ervaring op dat niveau op doen. Een kwaliteitsverschil tussen een eerste en tweede elftal is aanwezig. Het is net een stapje sneller en fysieker, maar ook tactischer. Oftewel, ervaring op doen in een eerste elftal komt je ontwikkeling als keeper ten goede. Hij maakt het mij al een aantal jaren flink lastig om mijn plek te behouden. Het verschil tussen lastig maken en daadwerkelijk mijn plek verliezen, kan zomaar komen door het gebrek aan wedstrijden op tweede of derde klasse niveau.”

Wij vroegen ook Jens naar zijn mening, over de carrière van Jordi. “Jordi heeft veel meegemaakt in zijn carrière als eerste keeper van Seroos, degraderen en weer promoveren. Ook heeft hij goede momenten. Hij heeft vaak punten heeft gepakt door goede wedstrijden te keepen, zoals ook tijdens penalty series bij bekerwedstrijden. Jordi is ook iemand die constant wil presteren. Als het wat minder gaat tijdens wedstrijden, wordt dit meteen besproken op trainingen en werd daar gelijk op getraind. De dingen die we trainde, zijn absoluut verbeterd. Om een voorbeeld te noemen over penalty’s, in het begin noemde hij zich Jasper Cillessen, nadat erop getraind is, kan hij nu zeggen dat hij Tim Krul heet.”

0250985_onlinebanner_Klaverblad_VJGoeree

Pijnlijk moment

Een dieptepunt van Jordi is de degradatie met Seroos naar de derde klasse. “Het was extra pijnlijk dat we in de nacompetitie verloren van Oostkapelle. Het hoogtepunt is het kampioenschap in de derde klasse, twee seizoenen later”, vertelt hij. Het elftal was enorm stabiel waarin zij 17 wedstrijden de nul hebben gehouden en maar 14 tegengoals hebben geïncasseerd.

Voor Jens was het dieptepunt in 2017 waar Ado de opponent was. “In de tweede helft mocht ik opdraven, en het begon redelijk. Ik had niet echt wat aan de goals kunnen doen tot het noodlot toesloeg. Ik kreeg een inspeelbal vanaf de zijkant en ik besloot deze direct weg te trappen. Door dat ik mijn lichaam draaide, kwam de bal eerst op mijn linkervoet, en stuiterde zo over mijn rechter waarmee ik wilde trappen. Uiteindelijk kwam daar een goal uit. Pijnlijke blunder voor veel publiek.”

Concurrentiestrijd maar toch vrienden

De reden dat Jordi is blijven hangen bij Seroos is omdat Jens de mentaliteit van Seroos kenmerkt. “In het veld stroop je de mouwen op en strijd je voor elkaar, maar na de wedstrijd of training is de gezelligheid belangrijk. Het is een kenmerk van een echte dorpsclub. Ik denk dat we elkaar daarom op trainingen goed uitdagen, maar buitenom het veld ook goed met elkaar overweg kunnen.”

Volgens Jens kunnen hij en Jordi het heel goed met elkaar vinden. Jens vertelt hierover het volgende: “Zowel binnen als buiten het voetbalveld maken we grappen of hebben we serieuze gesprekken. Als het erom gaat zijn we ontzettend gefocust en willen we kosten wat het kost de nul houden tijdens een partijvorm op trainen. We willen van elkaar winnen en laten dat zien door goed keeperswerk. Deze manier van strijden houdt ons scherp en dat zien we terug in de wedstrijd.”

Samengevat is het een gezonde concurrentiestrijd op het veld, maar zijn de twee keepers daarbuiten vrienden.

We vroegen de jongens waar zij elkaar zien over tien jaar, Jordi zegt hierover het volgende: “Allereerst hoop en denk ik dat hij gelukkig is samen met zijn vriendin Lisa. Daarnaast verwacht ik dat Jens meerdere seizoenen in het eerste elftal heeft gekeept, maar twijfel ik wel of hij dat over 10 jaar nog steeds doet. Het zou mij niks verbazen als hij voor die tijd een bewuste keuze maakt om op een lager niveau te voetballen. Het werken op onregelmatige tijden speelt daarin een rol. Als dat weg valt, zie ik hem over tie jaar nog in het eerste van Seroos staan.”

Ook vroegen wij Jens naar de toekomst van Jordi: “Ik zie Jordi over tien jaar voorzitter zijn van VV Serooskerke. Ik denk dat hij over tien jaar samen met zijn vrienden in een elftal zit als voetballer. Daarnaast zie ik hem als succesvolle manager, vader van twee kinderen en samen met zijn vrouw Kim genieten van een mooi leven.”

Klik de link voor een ander artikel van V.V. Serooskerke

Jeugdtak vv Rijsoord draait op volle toeren

Stilzitten is geen optie voor de jeugdcommissie van VV Rijsoord. Die houding heeft de club geen windeieren gelegd, want midden in de coronaperiode maken de Kraaien een opmerkelijke bloei door. “We draaien op volle toeren”, aldus Sabrina Boekhout, jeugdvoorzitter a.i.

“Vraag mij niets over voetbal, daar heb ik geen verstand van”, waarschuwt Boekhout. Maar organiseren kan je wel aan haar uitbesteden. Het andere mensen enthousiast maken is ook één van haar kwaliteiten. “Toen ik bijna twee jaar geleden werd gevraagd voor deze functie heb ik even goed moeten nadenken. Maar voorzitter Ramon de Borst verzekerde me dat het voetbaldeel mij uit mijn handen werd genomen door de technische commissie. Van de technische kant van voetbal heb ik namelijk geen kaas gegeten. Ik vind het leuk om dingen te organiseren en mensen enthousiast te maken.”

Dominos_voorjaar2021

Dat zijn eigenschappen die juist in coronatijd extra goed van pas komen. Om alle coronahindernissen te nemen moesten immers heel wat sprongen gemaakt worden de afgelopen anderhalf jaar. “We hebben zo veel mogelijk geprobeerd te blijven trainen en voetballen, voor zo ver dat mogelijk was en is”, zegt Boekhout. “We hebben toen de competitie stillag ook van alles georganiseerd. In die periode is het aantal hulpouders gigantisch toegenomen. Van alle kanten kwam er vrijwillige hulp. In die periode hebben we ook veel tijd en energie gestoken in diverse acties, waaronder de Grote Club Actie. Dat leverde ruim achtduizend euro op.”

Geld, dat gebruikt werd om het jeugdhome een flinke opknapbeurt te geven. “Daar was het wel aan toe”, zegt Boekhout. “We hebben de boel geverfd, er is een nieuwe bank gekomen, een nieuw voetbaltafelspel en een airhockeyspel. We hebben ook het logo – een kraaitje – opgefrist. Dat staat op de voordeur en is op diverse plekken in de jeugdhome te vinden.”

phonedirect

Jeanne Schuitemaker, 75 jaar inmiddels, is al jaren het gezicht van het jeugdhome. ‘Sjaan’ is er altijd om de jeugd van Rijsoord na een wedstrijd of training van een drankje en snoepje te voorzien. “We zijn enorm trots op ons jeugdhome”, zegt Boekhout. “Het geeft ook ons sociale gezicht aan. Je moet bij Rijsoord leuk kunnen voetballen, maar prettig naast het voetballen kunnen ontspannen. Je moet er thuis voelen. Het jeugdhome is als een huiskamer.”

Dat die ‘formule’ aanslaat, blijkt uit de groei die de jeugdtak doormaakt. Inmiddels heeft de club 375 jeugdspelertjes. “Er zijn veel meisjes bijgekomen. Inmiddels hebben we al zeven meisjesteams. Daar zijn we ontzettend blij mee.”

In mei en juni van dit jaar kreeg de club een golf van nieuwe aanmeldingen. Boekhout: “We hebben meegedaan aan het Oranjefestival. Dat het zo’n succes zou worden, hadden we niet kunnen dromen. Daarna is de stroom met nieuwe kinderen op gang gebleven.”

“Ook al zijn we dit seizoen nog maar vier maanden onderweg, voetballen beperkt wordt toegelaten, zijn we als jeugdcommissie aan het knallen.  Met een afgeronde AH-actie, Clubsupport bij de Rabobank, 10.480 euro aan de Grote Clubactie-opbrengsten en de kerst drive-thru voor alle kids van JO en MO9/11/13 verslaan we onszelf.”

 

Klik op de link voor een recent artikel over vv Rijsoord

Voetbal en opvoeden hand in hand bij Voetbalschool

André van de Velde kent het belang van een degelijke motorische ontwikkeling van kinderen. Bij zaterdageersteklasser RVVH geeft hij leiding aan de Voetbalschool, waar jongeren van vier tot zeven jaar kennis maken met de basisbeginselen van bewegen en voetbal. Dat een strenge hand op sommige momenten nodig is, kan hij allerminst ontkennen. “Respect is heel belangrijk.”

Van de Velde is een relatief oude vader, bekent hij lachend aan het begin van het interview. Terwijl hijzelf reeds 51 verjaardagen heeft gevierd, is zoontje Luca nog slechts zes lentes oud. Toen het ventje zich aanmeldde bij RVVH, voelde Van de Velde de aantrekkingskracht om zich verdienstelijk te maken in de jeugdopleiding van de Ridderkerkse club. “Ik ben een echte RVVH-man”, zegt hij niet zonder trots. “Ik heb lange tijd als keeper bij de vereniging gespeeld, nooit kwam ik uit voor een andere club. Ik was niet overdreven getalenteerd, maar pendelde een beetje heen en weer tussen het tweede en derde elftal. Eén keertje heb ik reserve gezeten bij een competitieduel van het eerste. En in een oefenwedstrijd tegen NSVV had ik zelfs een basisplaats. Die mijlpalen pakken ze me niet meer af.”

Dominos_voorjaar2021

Als coördinator van de Voetbalschool ziet Van de Velde elke week weer dat een kind niet vroeg genoeg kan beginnen met de sport. Althans, als het de ambitie heeft om hogerop te komen. “We hebben op donderdagavond drie kwartier training en spelen op zaterdag onderlinge wedstrijdjes. Je ziet gewoon dat kinderen baat hebben bij de trainingen en dat is hartstikke leuk. Voor de allerjongsten houden we het simpel: we doen een spelletje als tikkertje, dribbelen met de bal, schieten de bal naar elkaar over en doen een klein partijtje. De wat ouderen, dan heb ik het over kinderen van zes en zeven haar, werken met een gediplomeerde trainer ook gericht aan hun motorische ontwikkeling.”

Dat laatste, weet Van de Velde, is hard nodig in een tijd waarin binnen zitten tot kunst is verheven en de spelcomputer geregeld het dagelijks leven domineert. Met specifieke loopvormen en rekoefeningen valt er gelukkig veel winst te behalen. “Voor de allerjongsten zijn die oefeningen nog te moeilijk”, vervolgt Van de Velde, die bij benzinegigant Tango verantwoordelijk is voor de verwerking van de BTW. “Wat wél voor alle leeftijden geldt, is dat de kinderen zich gedisciplineerd moeten gedragen. Als ze het terrein opkomen, wil ik dat ze mij of een andere trainer een boks geven. En als wij een oefening uitleggen, willen we dat de voetballertjes luisteren.”

phonedirect

Het komt soms voor dat de balorigheid in een kind even opsteekt en hij door de uitleg van Van de Velde en zijn kompanen heen praat. Of dat hij simpelweg te laat op het trainingsveld verschijnt. Dan krijgt hij een waarschuwing van de coördinator, die de jeugdige voetballer bij drie waarschuwingen het ongewenste gedrag laat bespreken met zijn vader of moeder. “Met het bijbrengen van respect kun je niet zorgvuldig genoeg zijn”, zegt Van de Velde. “Het is natuurlijk geen ramp als een kind drie waarschuwingen krijgt, maar we laten het niet ongemerkt voorbij gaan. Een voetballer maakt deel uit van een team en goed gedrag is daarom wenselijk. Het gebeurt ook weleens dat we geen partijtje op de training spelen omdat teveel kinderen in de groep zich niet goed hebben gedragen.”

Dat de goeden dan onder de kwaden moeten lijden, vindt Van de Velde vanzelfsprekend ook vervelend. “Ik krijg dan weleens commentaar van ouders, die zeggen dat hun kind zich netjes heeft gedragen. Zij vinden het dan onterecht dat er geen partijtje is gespeeld. Ja, jammer dan, zo werken wij nu eenmaal. Op zaterdag kunnen ze sowieso de schade inhalen. Dan komen we met z’n allen naar RVVH om lekker onderlinge wedstrijdjes te spelen. Als je naar de betere voetballers in de jeugd van RVVH kijkt, zie je dat zij eigenlijk allemaal vroeg zijn begonnen met voetballen. We doen het niet voor niets, zullen we maar zeggen. Als ze van het veld aflopen, willen we wél dat minstens één van de trainers het ziet, als ze gaan plassen bijvoorbeeld. We willen graag overzicht houden, dat is voor iedereen het beste.”

 

Klik op de link voor een ander artikel over RVVH

 

Voetbalbroers hopen bij Zuidland op promotie

Twee broers zie je in de voetballerij wel vaker, maar in één team is vrij uniek. Bij derdeklasser Zuidland hebben ze er binnen de eerste selectie zelfs vier, van twee verschillende families. Kai en Morris de Hoog voetballen sinds een aantal seizoenen samen en daar genieten ze zichtbaar van. “We gunnen elkaar het beste.”

249967_CPI

Allebei begonnen ze al vroeg met voetballen bij de club waar ze nu samen in het eerste spelen. “Eigenlijk vanaf dat het mocht, ben ik hier meteen gaan voetballen. Na een aantal seizoenen bij Spijkenisse, kwam ik als A-junior weer terug”, vertelt Morris. Ook Kai was er vroeg bij. “Vanaf mijn vijfde, denk ik. Eerst moest ik mijn zwemdiploma’s halen, toen mocht ik!” De twintigjarige Morris weet nog goed hoe het er vroeger aan toeging. “We waren altijd samen aan het voetballen. Op vakantie, op het schoolplein, we deden niet anders. Allebei bloedfanatiek, niet willen verliezen van elkaar, zonder ruzie te maken.” Zijn 22-jarige broer moet lachen als het onderwerp ter sprake komt. “Dat waren de mooiste tijden, lekker zorgeloos voetballen. We zochten altijd een speler uit om te zijn, ik was vaak Iker Casillas. Dus als keeper, op straat, dat was niet goed voor mijn kleding.”

Serieuzer

Van de pleintjes naar het eerste elftal van Zuidland, want sinds twee seizoenen spelen ze samen. Volgens Morris het mooiste wat er is. “Ook voor onze ouders, die moeten niet meer kiezen nu, haha!” Niet alleen buiten, maar ook binnen het veld zijn ze vaak bij elkaar in de buurt. “Ik speel als centrale verdediger en Kai als ‘6’. Dus eigenlijk staat hij vlak voor mij. We voelen elkaar goed aan, dus dat is wel een voordeel.” Lijken ze op elkaar als voetballer? “Eigenlijk helemaal niet! Morris is een voetballende verdediger, terwijl ik het veel meer van de duels moet hebben.” Ook qua mentaliteit is er een duidelijk verschil, moet de oudste toegeven. “Hij is wat serieuzer en heeft meer de wil om er alles uit te halen, dat heeft er bij mij altijd wel een beetje aan ontbroken. Morris is op zijn twintigste echt wel verder dan dat ik op die leeftijd was.” Toch zou zijn jongere broertje graag een kwaliteit van hem over willen nemen. “Kai is fysiek echt heel sterk, dus ik zou zijn duelkracht wel willen hebben.” Andersom is de oudste dan weer jaloers op de trap van de centrale verdediger. “Die legt er zo tien per wedstrijd op de stropdas bij de rechtsbuiten, dat vind ik toch wel heel knap.”

Opstomen

Ondanks dat ze inmiddels niet meer allebei thuis wonen, de middenvelder woont in Kralingen, weten ze elkaar nog altijd te vinden. “Natuurlijk bij de club, maar thuis nog vaak genoeg. Onze moeder werd er op een gegeven moment gek van, dat het altijd alleen maar over voetbal ging.” Hoe gaat dat tijdens trainingen of wedstrijden? “Ik wilde altijd nog eens samenspelen met hem, dus het is bijzonder dat we nu in één team zitten. Soms vind ik Morris wat arrogant, een beetje kan soms goed zijn, maar het moet niet te erg worden. Dat zeg ik dan af en toe tegen hem, maar echt ruzie hebben we eigenlijk nooit.” Ondanks dat hij wat jonger is, laat Kai toch de coaching over aan zijn broertje. “Hij staat achter mij, dus kan het veel beter neerzetten. We communiceren goed samen en zijn ook geen haantjes, dus we luisteren echt wel.” En dus kan Morris naar hartenlust opstomen. “Dan weet ik dat Kai mijn positie overneemt, zonder te zeggen doet hij dat.” De oudere broer is naast speler ook nog trainer van de JO16, maar de doelstelling voor het eerste is wat hem betreft duidelijk. “Promoveren naar die tweede klasse. Niet iedereen durft het uit te spreken, maar ik vind wel echt dat we daarvoor moeten gaan.” Voorlopig hopen ze dat dus nog samen te bereiken, maar Kai denkt niet dat ze voor eeuwig samen zullen blijven spelen. “Morris kan en moet hoger gaan spelen. Hij moest het eerst hier even laten zien, daar is hij mee bezig.” Voor zichzelf heeft hij een heel ander doel voor ogen. “Ooit hoop ik hier aanvoerder te worden. Als ik dat heb bereikt, is mijn voetbalcarrière geslaagd!”

Klik voor meer artikelen over VV Zuidland.
Klik voor meer informatie over VV Zuidland.

Kees en Ilona passen perfect bij Zuidland

Een karakteristieke dorpsclub die draait op vrijwilligers. Zo omschrijft Kees Bevaart ‘zijn Zuidland‘ het liefste. Het is dan ook niet gek dat 41-jarige inwoner van Zuidland in de 25 jaar dat hij er al komt de nodige taken heeft vervuld. Tegenwoordig zorgt hij, samen met zijn vrouw Ilona, dat iedereen er netjes bij loopt.

249967_CPI

Als zesjarig jongetje begon Bevaart met voetballen bij de club op het dorp, zoals dat zo vaak gaat. Een periode van tien jaar was hij eventjes weg, om acht jaar geleden weer terug te keren. “Je hebt gewoon die sociale binding, kent iedereen van gezicht. Dat verlies je eigenlijk nooit.” Na vier jaar als jeugdtrainer en drie jaar als pupillencoördinator, zorgt hij nu dus alweer een jaartje of drie voor de kleding. “Eigenlijk werd mijn vrouw in eerste instantie gevraagd, nu doen we het samen.”

Passen

En daar komt, ook bij een gemoedelijke club als Zuidland, het nodige bij kijken. “We zorgen dat alle teams kleding hebben, maar regelen ook de ballen en de hesjes.” Voor de dagelijkse dingen weet iedereen ze inmiddels wel te vinden, vertelt hij. “Een groter shirt of een lekke bal, dan kloppen ze bij ons aan.” Aan het einde van het seizoen wordt de kleding weer netjes ingeleverd, een drukke periode. “We hebben nu een ander kledingmerk, dus daar gaan we gefaseerd in over. Oude kleding innemen en zorgen voor nieuwe.” Vooral september en oktober zijn drukke maanden, weet hij uit ervaring. “Dan komen de nieuwe spelertjes, die moeten allemaal weer nieuwe kleren hebben. Dan zijn we denk ik wel vijf keer per week op de club, zo’n tien uur in totaal. In de wintermaanden is dat misschien maar een halfuurtje.” Maar het is meer dan dat. “Zo meteen begint het nieuwe kalenderjaar, dan zijn wij alweer druk bezig met de kleding voor komend seizoen. Het wedstrijdtenue wordt voor ons op maat gemaakt, maar dat kan best drie maanden duren.” En uiteraard moet dat allemaal precies passen. “Het is een andere pasvorm dan gewone kleren. Dat proberen we praktisch op te lossen door ze even te laten passen, anders zit je straks met een veel te grote maat.” Maar ook de ballen vragen genoeg aandacht. “Tegenwoordig heb je verschillende maten. Kleiner, groter, lichter of zwaarder.” De luchtdruk in de bal doet hij op ervaring. “Haha, dat weet je ondertussen wel een beetje.”

Nieuw nummer

Voor Bevaart is het de normaalste zaak van de wereld. “De club draait op vrijwilligers, dat is ook een stukje verantwoordelijkheid. Als je kinderen hier voetballen, moet je ook wat terugdoen, anders vallen er gaten. Je wilt dat ze hier lekker met plezier kunnen voetballen, daar moet je wat voor over hebben.” Voor zichzelf haalt hij er nog altijd voldoening uit. “Als dingen goed gaan, is het leuk om te doen. Je ziet die gasten er netjes bij lopen op het veld, dat is mooi om te zien. Een bepaalde uitstraling, allemaal met dezelfde tas.” Het maakt hem trots. “Zo slecht hebben we het bij Zuidland nog niet voor elkaar, denk ik dan. Het is echt een eenheid, alles is op dezelfde manier gedrukt.” Gelukkig wordt zijn werk gewaardeerd, merkt Bevaart. “Vanuit het bestuur zeker wel, bij ouders of spelers merk je soms nog wat onwetendheid. Als ze het gister hebben gevraagd, verwachten ze dat het vandaag geregeld is. Maar zo werkt het niet, ik zit niet de hele dag thuis te wachten natuurlijk. We zijn geen Bol.com.” Tot voor kort wist misschien niet iedereen dat Kees en Ilona samen verantwoordelijk waren voor de kleding, die tijd is nu voorbij. “Een beetje op de achtergrond vinden we helemaal niet erg. Anders worden we elke keer op het sportpark aangesproken op van alles. Nu moeten we misschien een nieuw nummer nemen, haha! Soms is ‘nee’ ook een antwoord.” Maar voorlopig blijven ze het gewoon nog lekker doen. “We vinden het leuk, dus waarom niet!”

Klik op Zuidland voor het laatste artikel van de club

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.