Home Blog Pagina 559

In gesprek met Wesley Goeman van Ter Leede

Wesley Goeman is 31 jaar en maakte afgelopen seizoen de overstap van Westlandia naar Ter Leede. Na een hernia blessure wilde Wesley Goeman weer overstappen naar het zaterdagvoetbal. Door contact met Niek Oosterlee is de speler naar Ter Leede verkast.

Wesley Goeman is 31 jaar en is samenwonend. “Ik heb twee kinderen: Romée van drie jaar en Louèn van zeven maanden. Verder ben ik een zelfstandig ondernemer en heb ik een aannemersbedrijf.”

Carrière
De middenvelder is begonnen bij Kranenburg (later gefuseerd, nu beter bekend als Haaglandia) in Den Haag. “Daarna heb ik nog in de jeugd gespeeld bij ADO Den Haag, GDA en DHC Delft. Op zestienjarige leeftijd speelde ik al in het eerste elftal van DHC Delft. Destijds speelden we toen op hoofdklasse niveau. Daarna vertrok ik op mijn achttiende naar Scheveningen (topklasse). Daar heb ik uiteindelijk vier jaar gespeeld waarna ik de transfer naar Rijnsburgse Boys maakte. Ik heb bij beide clubs mooie herinneringen gemaakt. Vervolgens heb ik nog bij VVSB, GVVV en Westlandia gespeeld. Afgelopen zomer maakte ik de transfer naar Ter Leede waar ik nu nog actief ben.”

Hoogte- en dieptepunten
Goeman heeft hoogte- en dieptepunten beleefd in zijn carrière. Zo is promotie met Rijnsburgse Boys naar de tweede divisie na winst op Spakenburg een hoogtepunt voor de middenvelder. “Daarnaast zijn ook de bekerwedstrijden tegen SC Cambuur en PSV zeker ook hoogtepunten. Beide wedstrijden werden in de verlenging helaas verloren, maar het was natuurlijk wel een mooie ervaring. Mijn dieptepunt is dan wel de hernia blessure die ik heb opgelopen.”

Ter Leede
Nadat Goeman een hernia blessure had opgelopen bij Westlandia (spelend op zondag), wilde de middenvelder weer op zaterdag spelen. “Ik speelde in al die jaren ervoor op de zaterdag. Mede door contact met Niek Oosterlee heeft Ter Leede mij benaderd en zijn we er samen uitgekomen.”

Ter Leede is volgens Goeman slecht gestart in de competitie. “We hadden een slechte start waar we door geen enkele ploeg echt weggespeeld werden, maar voornamelijk pech en persoonlijke fouten hadden. Het valt nu wel de goede kant op en zijn bezig met een goede serie overwinningen. In de derde divisie Zaterdag kan elke week iedereen van elkaar winnen. De vorm van de dag zal bepalen wie wint. Ik verwacht en hoop op veel overwinningen en een zo hoog mogelijke klassering. Dit seizoen hoop ik volledig fit te worden na mijn hernia blessure en zoveel mogelijk wedstrijden te spelen zodat ik een bijdrage kan leveren aan het team.” 

Wij wensen Wesley Goeman veel succes dit seizoen!

Klik op Ter Leede voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Ter Leede voor meer informatie over de club.

Martijn van den Boer zit al zijn hele leven bij UVV’40

De 24-jarige Martijn van den Boer is intussen alweer acht jaar lang trainer bij de jeugd van UVV’40. Een groot aantal van de jongens uit de JO17-1 coacht hij al voor het vierde jaar dit seizoen. Zelf is de trainer ook nog actief als voetballer bij UVV’40.

Carrièreverloop
Martijn is op zijn zevende begonnen met voetballen bij UVV’40. Hier is hij altijd gebleven en voetbalt nu zelf nog in het tweede elftal op de zondag. ‘’Op mijn zestiende ben ik samen met wat vrienden begonnen om training te geven aan de toenmalige E-jeugd. Het leek me namelijk leuk om voor een groep te staan en kinderen beter te laten worden in het spelletje. Al snel had ik door dat ik het daadwerkelijk erg leuk vond en zo ben ik mijzelf verder gaan ontwikkelen als coach en ben ik bij de selectie elftallen terecht gekomen.’’

Doordat Van den Boer zelf al bij UVV’40 voetbalde, was het voor hem een makkelijke stap om ook bij zijn eigen club training te gaan geven. ‘’Op het begin waren dit lager geklasseerde teams. Wat later besloot ik de betere teams te gaan trainen. Je merkt dan toch een verschil in motivatie en dat ligt mij beter.’’

Een goede band
Met het team dat de speler nu coacht heeft hij al jaren een goede band. ‘’Ik coach een groot aantal van deze jongens al voor het vierde jaar. We hebben hier mooie herinneringen aan. Zoals een seizoen in de hoofdklasse, wat erg hoog is voor onze dorpsclub. Daarnaast zijn we vorig seizoen kampioen geworden in de eerste klasse! Hopelijk kunnen we dit seizoen wederom succesvol zijn.’’

Op naar een nieuwe uitdaging!
Martijn wil samen met de jongens bereiken dat ze veel plezier hebben in het voetbal, maar daarnaast ook succesvol kunnen zijn op een goed niveau. ”Door hun plezier krijg ik zelf alleen maar meer energie om met ze te werken! Ik zou het gaaf vinden als we dit seizoen uit kunnen komen in de hoofdklasse, om daar onze nieuwe uitdaging aan te gaan.’’

Vooruitblikken
Samen met Van den Boer blikten we vooruit op het huidige seizoen. ‘’We zijn in de bekerpoule tot nu toe erg sterk bezig. We hebben alles gewonnen en een aantal wedstrijden met flinke cijfers. Daarom hoop ik ook dat we hoger worden ingedeeld, zodat we meer weerstand krijgen en daar kunnen laten zien dat we goed kunnen voetballen.’’ We vroegen ook of die dan voor dit seizoen nog een persoonlijk doel had. ‘’Mijn persoonlijke doel voor dit jaar is dat iedereen uit het team een succesgevoel heeft overgehouden aan het voetbalseizoen. Zowel sportief gezien, qua prestaties. Maar ook sociaal gezien, waarbij iedereen het naar zijn zin heeft gehad!’’

Blik op de toekomst
De trainer vindt het momenteel erg leuk om met de huidige spelersgroep te werken. ‘’Omdat ik naast het coachen ook werk als gymdocent is het soms wel zwaar om in de avonduren voor de groep te staan. Met deze groep zou ik nog graag langer door willen gaan, maar om aan een nieuwe lichting te beginnen moet ik nog over nadenken. Laten we dus hopen dat ik nog een aantal jaar met dit team door kan gaan!’’

Hoogte- en dieptepunt
Het hoogtepunt van Martijn licht in het afgelopen seizoen. ‘’Afgelopen jaar toen we kampioen werden in de eerste klasse (JO15). We hadden een moeizame start, maar hebben het daarna helemaal rechtgetrokken door zeven wedstrijden op rij te winnen.’’ Het dieptepunt was helaas het jaar dat alle competities eruit werden gehaald vanwege de covid pandemie. ‘’Ik merkte dat de trainingen minder leuk waren, omdat je niet kon voorbereiden op wedstrijden. En de motivatie werd hier minder en minder door.’’

Wij wensen Martijn veel succes dit seizoen!

Klik op UVV’40 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op UVV’40 voor meer informatie over de club.

Dennis van der Heijden avonturier af bij Capelle

Zijn loopbaan voerde hem langs clubs in de eredivisie, de Italiaanse Serie B en C en het tweede Poolse niveau. Dennis van der Heijden verraste afgelopen zomer vriend en vijand door voor de vierdedivisionist te kiezen. “Ik was toe aan een ander leven.”

“We zijn wat stroef gestart, maar we beginnen onze draai in de competitie te vinden”, zegt de 25-jarige aanvaller na de eerste schermutseling in competitieverband in de vierde divisie met Capelle. “Ons doel is ook duidelijk en gelukkig schuift niemand dat bij ons onder stoelen of banken. We willen promoveren. Ik weet hoe het vorig seizoen op het einde mis is gegaan, maar wat geweest is is geweest. Achterom kijken heeft geen zin.”

Dat hij bij Capelle voetbalt ligt voor een groot deel aan Bram van Eijk. Hij en Van der Heijden zijn schoolvrienden. “Toen ik besloten had te stoppen als profvoetballer heb ik het met Bram er over gehad. Het leek ons leuk om nog een keer samen te spelen. Bram heeft bij Capelle een balletje opgegooid. De club kwam snel in actie.”

Voor Van der Heijden was deze zomer nog genoeg interesse. “Er hebben veel clubs uit de Keuken Kampioen-divisie geïnformeerd, maar dat was voor mij een weg die ik niet meer wilde bewandelen. Ik had het al twee keer meegemaakt. Bij Almere City wekte ik de interesse op van Carpi FC in Italië, later bij TOP Oss van Chrobry Grogow. Ik ben enorm dankbaar dat ik in het buitenland heb mogen spelen – ik had de ervaring niet willen missen – maar ik zag mezelf niet nog een nieuw buitenlands avontuur aangaan. Want die kans komt opnieuw als je het goed doet in de eerste divisie. Ik heb altijd gehoopt om bij een club in de eredivisie terecht te komen, maar die interesse is altijd uitgebleven. Ik heb voor mezelf de keuze gemaakt dat ik een ander leven wil. Daarom heb ik mijn contract bij Polen laten ontbinden. Ik had nog een contract voor één jaar, maar ben er in het buitenland ook achter gekomen dat een sociaal leven mij ook veel waard is. Als voetballer in het buitenland ben je veroordeeld tot jezelf. Dat weet je en daar staan ook veel positieve zaken tegenover, maar ik vind het fijn om vrienden en familie om mij heen te hebben.”

Wennen moet hij wel aan zijn nieuwe ritme. Naast drie keer trainen bij Capelle doordeweeks heeft hij een baan van 36 uur in de vastgoedbranche.

Wat hij meeneemt uit het betaalde voetbal zijn mooie herinneringen. “Ik vind het echt een eer om in het buitenland te hebben mogen spelen. Bij Carpi kwam ik als jonge speler en ik wist dat ik in het begin niet zo veel zou spelen. Ik ben nog een jaar verhuurd geweest aan Fermana, dat speelde in de Serie C. Alle verwachtingen over voetballen in Italië zijn uitgekomen. Lekker weer, goed eten, een gezellige tijd met de andere spelers. En spelen door heel Italië in soms verouderde stadions maar wel voor veel publiek dat enorm meeleeft. In Polen had ik ook geen klagen. Van de Poolse competitie is minder bekend, maar Polen zijn voetbalgek. We speelden soms in stadions met twintig-, dertigduizend toeschouwers. De busreizen waren ook een ervaring. Dat waren soms ritten van zeven, acht uur.”

Bij Capelle is hij als geboren Schiedammer bijna terug op geboortegrond. “We spelen tegen veel clubs uit de regio. Dat maakt deze competitie extra speciaal.”

Klik op vv Capelle voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Capelle voor meer informatie over de club.

WDS’19 8 gaat met motto NOAD elke wedstrijd in

Vandaag spreken we met Bart ‘smikkelbeer’ Boel over zijn team: WDS’19 8. Dit team geeft alles tijdens de eerste twee helften, maar staan vooral bekend bij WDS om hun derde helft. Dit jaar strijden de heren voor het kampioenschap.

Accepteer elkaars fouten
Dit team is een verzameling van mensen die lekker een balletje willen trappen, maar daarnaast ook bourgondisch genieten het leven. Een team dat zijn ‘ups-en-downs’ heeft meegemaakt. ‘’Maar uiteindelijk lopen we wel met een brede glimlach richting en van het veld. Helaas ook een team waarbij mensen fouten maken in het leven, denk aan het supporten van Feyenoord of Ajax. Ondanks al die fouten gaan we gezamenlijk door het leven en accepteren we elkaars fouten. Ik ben dan ook trots dat ik deel uit mag maken van dit team. Of dit nu het lachen is om Bram zijn welbefaamde ‘nektabe’, of de katers van Jorik en Dorus. Het blijft mijn team en het team waar ik voor wil voetballen.’’

Uniek team
Als ik Bart vraag wat dit team nou zo uniek maakt, moet hij even goed nadenken. ‘’Ik denk de uiteenlopende meningen over het leven. Als voorbeeld de eerdergenoemde uiteenlopende meningen over het supporten van een club. Verder is de conditie van Sander ondanks de vele sigaretten waar hij zichzelf mee verrijkt ook bijzonder.’’ Toch steekt er één met kop en schouders boven alle voorbeelden uit. ‘’Dat is het feit dat mensen als Vinnie zich ondanks alles wat dit team is overkomen, volledig inzetten om dit seizoen en vele andere naar een hogereinde te brengen. Dat geeft mij dan ook motivatie om zelf meer te geven.’’

Speciale spelers
Dit team zit vol met speciale spelers. Bart vindt het dan ook erg lastig om hier een keuze uit te maken. Toch zijn er een paar ‘extra’ speciale mensen te noemen.

‘’Allereerst Pawel, hij is halverwege vorig seizoen bij ons gekomen, dit doordat het team door ging trainen ondanks de corona beperkingen. Naast conditionele winsten, hebben we ook een goede vriend erbij gekregen. Pawel is naast een goede voetballer ook een fantastisch persoon. Dank daarvoor vriend! Daarnaast wil ik stylist Bram bedanken voor zijn prachtige outfits waarmee hij ons elke wedstrijd weer verrijkt. Ook wil ik ‘De Raket’ Edwin bedanken, naast het vele ‘snorkelen’ maakt hij toch tijd voor het voetballen. Dat moest vast zwaar zijn en daarom heb ik daar enorm veel respect voor. Als laatste wil ik Vinnie bedanken voor zijn geweldige sfeer en het enorme doorzettingsvermogen. Jij bent naar mijn mening de kracht, die dit team zo hecht en leuk maakt.’’

Motto
De jongens van WDS hebben niet echt één motto. Dit verschilt heel erg per speler. ‘’Voor de één is het de kater overleven, terwijl dit voor een ander de wekker zetten is. Maar als ik er toch één moet kiezen, is het NOAD! Ondanks dat we niet altijd de beste ploeg zijn, maken we er altijd het beste van.’’

Pieken en dalen
Een dieptepunt voor dit team ligt in het vorige seizoen. De vele besprekingen, verwijzingen en negatieve gevoelens hebben er toen bij een aantal spelers, waaronder Bart flink ingehakt. ‘’Ik was de lol van het voetbal kwijt en heb ook veel mensen moeten overtuigen om überhaupt te blijven. Dat raakt mij enorm gezien ik juist op voetbal ging om plezier te hebben. Gelukkig is dit niet meer het geval.’’

Gelukkig was het vorige seizoen niet helemaal negatief aangezien er ook een wedstrijd was uit bij ‘Terhaaje’ of terwijl Terheijden. ‘’Ik heb tijdens die wedstrijd zo’n enorme vechtlust gezien, dat de uitslag voor mij al niet meer uitmaakte. Zeker gezien je daarvoor een pittig gesprek met elkaar hebt over van alles. Dank daarvoor mannen! Daarnaast was het ook mijn eerste en enige doelpunt van dat seizoen haha.’’

Het huidige seizoen
De mannen willen dit seizoen maar één ding en dat is kampioen worden! ‘’We hebben zoveel kwaliteiten in dit team, dat we het echt aan onszelf verschuldigd zijn. Echter moet er flink wat terreinwinst worden geboekt op conditie en spelhervattingen.’’ Verder willen de mannen nog samen een keer lekker op reis en/of op stap gaan.

Bedankt!
We vroegen of de jongens nog mensen willen bedanken. ‘’Ik denk dat zowel de ‘vrijwilliger’ als de ‘sponsor’ Vinnie bedankt mag worden. Hij investeert heel veel in dit team en dat doet mij enorm goed. En natuurlijk Martijn, voor het telkens ophalen in het prachtige Tuinzigt.’’

Als laatste heeft Boel nog wat lovende woorden over voor zijn WDS’19 8. ‘’Heren, jullie zijn allen geweldige personen. Ieder met z’n eigen kwaliteiten en helaas ook mindere punten haha. Maar ik ben jullie enorm gaan waarderen. Jullie zijn dan ook geen teamgenoten maar vrienden. Dank!’’

Wij wensen WDS’19 8 veel succes dit seizoen!

Klik op WDS’19 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op WDS’19 voor meer informatie over de club.

Veelzijdige Van Ek begaan met lot Papendrecht

Hij hoort weliswaar niet bij de oudsten van de selectie, maar is wel een vertrouwd gezicht in de spelersgroep van Papendrecht. De veelzijdige Jarden van Ek was één van de belangrijke spelers afgelopen jaar bij de ontknoping van het seizoen, dat door de degradatie eindigde in mineur.

PAPENDRECHT
Het was een veelbetekenend beeld: Jarden van Ek verontschuldigde zich na afloop van de met 2-1 verloren wedstrijd bij XerxesDZB, die deelname aan de nacompetitie bezegelde, dat hij niet kon praten. De twintiger zat nog te veel in zijn emotie om zich al goed te kunnen uiten in de wetenschap dat het seizoen langer zou duren. Het tekent de mentaliteit van Van Ek, die een roodzwart hart heeft en alles over heeft voor zijn club met wie hij een nieuwe ervaring beleefde. ,,Drie jaar geleden heb ik met Papendrecht voor promotie gespeeld. Spelen tegen degradatie was een geheel nieuwe belevenis. Het seizoen is gek verlopen. Het geluk dat we hadden in een reeks waarin we niet verloren ontbrak ons daarna. We zijn eigenlijk niet één keer weggespeeld, lieten zelf goed voetbal zien en hebben onze kansen gehad maar we misten alleen scorend vermogen. Dat heeft ons opgebroken dit seizoen.’’

Linkerkant
Na het gelijkspel tegen kampioen Kloetinge had Van Ek nog alle hoop dat het goed zou komen. ,,Qua voetballend vermogen horen we op dit niveau thuis’’, had hij zich laten ontvallen. Maar dat gebeurde dus niet. En dat deed zeer bij de echte clubspeler, die zich dit jaar belangrijk maakte als sterke schakel. Een schakel die de hele linkerkant kan bestrijken. ,,Ik krijg veel vrijheid in de invulling van mijn taak. Ik kan als linkerspits spelen, maar ook iets daarachter.’’

Als aanvallende bouwsteen werd Van Ek ook geacht in productieve zin bij te dragen, maar dat was nog wel eens een probleem in de voorbije periode. ,,We hebben regelmatig heel veel werk verzet en keihard geknokt voor een resultaat, maar dan was het net niet goed genoeg. Ik heb ook verschillende keren pech gehad in de afronding. Dan raakte ik de paal, was er net niet dat beetje geluk dat we nodig hadden.’’

Juist dat laatste aspect maakte aan het einde van de rit het verschil tussen erin blijven of een trede naar beneden op de voetballadder. De veelzijdigheid van Jarden van Ek zal dit jaar in de tweede klasse te zien zijn. En wederom van waarde zijn voor Papendrecht.

Klik op vv Papendrecht voor de laatste artikelen over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.

Ivan Nieuwpoort scoort bij zijn debuut voor Herkingen’55

Scoren bij je basisdebuut, voor veel spelers een droom, voor Ivan Nieuwpoort werkelijkheid. De zestienjarige jongeling van Herkingen’55 maakte dit seizoen al de overstap naar de senioren en bekroonde dat vertrouwen tegen DVV’09 met een wereldgoal. “Dat was wel een hoogtepuntje!”

En die overstap naar het vlaggenschip van de vierdeklasser, kwam voor Nieuwpoort precies op het goede moment. “Na drie jaar in de JO16, was ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Herkingen is maar een klein clubje, dus die stap maak je sowieso vaak wat sneller.” Dat kleinschalige karakter brengt echter ook weer zo zijn voordelen met zich mee, vertelt hij. “Je kent elkaar, het is gezellig en er hangt altijd een goede sfeer.”

Hoogtepuntje

Voor Nieuwpoort, sinds zijn vierde spelend in het geel met zwart, waren het de afgelopen seizoenen geregeld drukke zaterdagen. “De JO16, het tweede en op de bank bij het eerste. Dat werd op den duur wel een beetje veel.” De middenvelder plukt de vruchten van meetrainen op een hoger niveau, zo merkt hij. “Het is best een grote stap, naar de senioren. Het is veel meer fysiek en ze snappen het spelletje net allemaal beter. Maar als je dan gaat trainen, kom je er steeds beter in. Al moet ik nog wel veel leren, hoor.” Nieuwpoort weet precies wat. “Veel meer aanwezig zijn. In de jeugd ben je dat natuurlijk automatisch, nu moet je daar wat meer moeite voor doen. Dat heeft misschien te maken met vertrouwen. Dan moet ik mezelf gewoon laten horen.”
Aan het plezier ligt het in ieder geval niet. “Op de bank zitten was eigenlijk al leuk. De eerste keer dat ik mee mocht doen, viel ik twee of drie minuten in, met al die mensen langs de kant…” Het mooiste moment voor de ‘mid-mid’, die vroeger als trouwe supporter op de zaterdagen stond te kijken, moest toen nog komen. “In de basis tegen DVV’09 en meteen scoren, dat was wel een hoogtepuntje!” En hoe! “Een afgeslagen bal, in één keer op de volley, vol in de kruising. Dan maar meteen een mooie, haha!”

Goede kop

Mede daardoor eindigde Herkingen afgelopen seizoen op een zevende plek, tot tevredenheid van Nieuwpoort. “Op zich is dat wel prima. We hebben als team in ieder geval goed geknokt.” Wat hij verwacht van dit jaar, is lastig te zeggen. “Het is een nieuwe competitie, met veel onbekende teams uit Zeeland. Dus dat wordt echt even afwachten.” Al zou dat zomaar heel snel kunnen veranderen. “Komend schooljaar ga ik naar het CIOS in Goes (Zeeland), dus wie weet kom ik daar wel een hoop tegenstanders tegen.” Voor zichzelf heeft hij in ieder geval een duidelijk doel voor ogen.
“Veel minuten maken bij het tweede en hopelijk ook steeds meer bij ‘één’, dat zou mooi zijn.” Zijn trainer, Wouter Zwackhalen, heeft er in ieder geval alle vertrouwen in. “Ivan is enorm enthousiast, echt een voetbaldier. Er zit een goede kop op, dus ik verwacht veel van hem.” Dat vertrouwen is wederzijds, zo vertelt Nieuwpoort. “Wouter is als trainer heel fanatiek, maar ook gezellig. Hij probeert je ook echt te helpen, dat vind ik wel fijn.” Wat hem betreft nog heel wat jaartjes. “Herkingen is voor mij anderhalve straat lopen, voorlopig wil ik nog niet weg!”

Klik op Herkingen’55 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op Herkingen’55 voor meer informatie over de club.

Steve Schalkwijk begint aan zijn derde seizoen bij HSV Hoek

Vandaag gaan we in gesprek met Steve Schalkwijk van HSV Hoek. De 29-jarige spits is werkzaam in het onderwijs, waar hij studenten begeleid die veelal als vluchteling in Nederland gekomen zijn. Hiervoor heeft hij drie en een half jaar in detentie gewerkt. Als arbeidsmedewerkers / penitentiaire inrichtingswerker. Vandaag heeft hij het in een gesprek met VoetbalJournaal over zijn voetbalcarrière.

Steve is serieus gestart bij SV Walcheren waar hij topscorer aller tijden is geworden van de club. ‘’Ik ben van de derde klasse op zaterdag naar de eerste klasse zondag gegaan richting VV Goes. Ik heb na één jaar bij VV Goes de transfer gemaakt naar VC Vlissingen. Hier heb ik veertien goals gemaakt in de Hoofdklasse. Vervolgens ben ik weer terug gegaan naar VV Goes. Hier heb ik twee jaar in de derde divisie gespeeld. En nu zit ik bij HSV Hoek waar ik aan mijn derde seizoen ga beginnen.’’

Verder hebben we het over hoogte- en dieptepunten binnen de carrière van Steve  Schalkwijk. ‘’mijn absolute hoogtepunt is denk ik wel de promotie naar de Hoofdklasse met VV Goes. Een dieptepunt is denk ik wel het afgebroken seizoen door de corona pandemie in 2019-2020. Ik stond toen in de winterstop al op negentien doelpunten voor Goes. Ik ben destijds ook topscorer van Nederland geworden in de derde divisie zaterdag. Het is ontzettend jammer dat ik dit seizoen niet heb kunnen afmaken. Wie weet waar ik qua doelpunten aantal wel was geëindigd.’’

We vroegen ons af of Schalkwijk enige rituelen heeft om zoveel doelpunten te maken en goed te presteren. Hierop reageerde hij als volgt. ‘’Ik ben een gelovige man waarbij ik het rugnummer 20 draag voor mijn overleden broertje. Mijn broertje mocht helaas maar 20 jaar worden. Ik kus mijn twee ringen waar zijn vingerafdruk in staat voordat ik het veld op kom.’’ Volgens Steve is voetbal een uitlaatklep. ‘’Het is een van de mooiste dingen in mijn leven. Ik speel als sinds dat ik een kleine jongen ben, ik was altijd actief met een bal buiten.’’

Tot slot wilde Steve Schalkwijk iemand in het zonnetje zetten. ‘’Ik wil graag Raoul Timmerman in het zonnetje zetten. Hij is onze materiaalman voor de club HSV Hoek. Hij is o zo belangrijk en doet op vrijwillige basis allerlei klusjes en taken voor de club. Neem bijvoorbeeld de ballen oppompen en de shirts wassen en klaar leggen voor wedstrijden. Het is echt een man met een gouden hart’’, sluit Steve af.

Klik op HSV Hoek voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HSV Hoek voor meer informatie over de club.

Lenie en Cees zijn mooi stel bij DCV

Met een terugkeer naar het Waalplantsoen was vier seizoenen geleden voor Lenie van Leerdam de cirkel rond. Als verzorger ontfermt zij zich met Cees de Geus over de selectie van DCV. “Dat Cees hier nog is, is een pré.”

“Ik ben hier altijd een uur voor de jongens gaan verzamelen”, zegt Van Leerdam (54) een paar uur voor de eerste (uit)wedstrijd van DCV in de competitie bij BVCB. In de verzorgingsruimte bevindt zich ook Cees de Geus. “Mijn maatje”, zegt ze over de 76-jarige De Geus, die een indrukwekkend aantal dienstjaren bij de Krimpense club. “Dit is mijn  49ste seizoen”, meldt hij. “Ik heb, ik weet niet hoeveel, trainers meegemaakt. En alle ups en downs van DCV. Van de successen in de zondaghoofdklasse tot aan de overstap naar de zaterdag en de start in de vierde klasse.”

“Voor mij is Cees een icoon”, reageert Van Leerdam. “Toen DCV me polste voor een terugkeer heb ik meteen aangegeven dat ik het fijn zou vinden als Cees er ook nog zou zijn. Ik weet dat hij er wel eens aan gedacht heeft om te stoppen. Hij doet wat rustiger – dat mag best op zijn leeftijd – maar ik zeg altijd tegen hem: dat hij er spijt van krijgt als hij stopt.”

De twee hebben samen de grootste lol. “We zijn allebei goed om elkaar te dollen”, zegt ze. “Cees is altijd zijn sleutels kwijt, daar plaag ik ‘m mee. Andersom doet ie dat natuurlijk ook.”

Behalve veel gelachen wordt er ook hard gewerkt in de verzorgingsruimte. Spelers fit houden, behandelen als dat nodig is, en advies geven om blessures te voorkomen. Lenie en Cees zijn er bloedserieus en fanatiek in. “Sommige spelers liggen hier met het eerste pijntje op de bank”, zegt Lenie. Cees: “Voetballen is nooit helemaal zonder pijn. Een voetballer heeft altijd wel ergens last van.”

Dit seizoen heeft DCV nog weinig blessures. “Afkloppen”, zegt Lenie. “Het verschilt nogal of iemand een spierblessure of een zware knieblessure hebt. Dat laatste is echt geen pretje.” Cees: “Een kruisbandblessure is mentaal ook zwaar. De blessure zelf, een operatie en de revalidatie. Het vergt veel van een speler. Die jongens zijn geen profs hé. Ze hebben allemaal een baan of studie en dan is zo’n revalidatie best pittig.”

Over kruisbandenblessures gesproken, De Geus wijt de toename wel degelijk aan het kunstgras. “Tot een jaar of vijftien geleden heb ik er bij DCV, maar een twee ofzo meegemaakt, daarna een veelvoud. Het heeft vaak ook met verkeerd schoeisel te maken.”

“Ze dragen te vaak de verkeerde nopen, waardoor ze blijven steken in het kunstgras. Ook op dat gebied proberen we spelers advies te geven.”

Van Leerdam rolde bij DCV in het verzorgingsvak toen ze voor de club de EHBO ging opzetten. “Ik werd gevraagd voor het tweede elftal en ben cursussen gaan doen en heb diploma’s gehaald. Ik ben ook gediplomeerd hersteltrainer.”

Ze kwam als verzorger bij Zwervers terecht. In Capelle ontmoette ze trainer Oscar Biesheuvel. “Een wereldvent waarmee ik kan lezen en schrijven. Veel mensen vinden ‘m stug overkomen, maar hij is juist het tegenovergestelde: een vriendelijke en warme man. Oscar ging naar Zwaluwen en zei meteen dat hij me zou bellen als er een plaats zou vrij komen bij die club. Dat gebeurde al snel en Oscar hing aan de lijn. Bij Zwaluwen heb ik een supertijd gehad. Ik heb het overal goed naar mijn zin gehad, maar de Zwaluwen-jaren overtreffen alles. Er was toen een spelersgroep die zo gek als een deur was. Jesper, Tim Gudde, Jerry Scholman, Sten Wevers. Het was altijd dolle pret. Ik weet nog dat de trainer van Spijkenisse in de krant had gezegd dat spelers een feestje konden maken van een wedstrijd. Toen we daar speelden hebben die gasten onze kleedkamer helemaal versierd. In al die gekkigheid werd dat oude mens ook meegenomen. Het was pret, maar ook presteren, hé. Eén seizoen werden we zelfs derde in de hoofdklasse.”

“Alle jongens zijn daarna uitgezwaaid, maar we hebben nog steeds een appgroep ‘biertje doen’.”

De coronaperiode betekende een periode zonder voetbal en Van Leerdam vond het ‘verschrikkelijk’. “Voor mij duurt de zomerstop al te lang. Na een week of drie ga ik de jongens appen wie wat aan zijn conditie wil werken. Er zijn altijd wel spelers die dat graag doen, zoals er ook een groep is die je pas weer op de eerste officiële training ziet.”

Ze is er op dinsdag en donderdag om spelers te behandelen en ze is van de partij bij de wedstrijden, uit en thuis. “En tijdens wedstrijden ben ik bloednerveus. Toen DCV afgelopen seizoen kampioen kon worden, hield ik het bijna niet meer. Zó zenuwachtig was ik. Maar ik kan de knop wel omzetten als ik het veld in moet om een speler te behandelen.”

Klik op DCV voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DCV voor meer informatie over de club.

VVOG aanvaller Dean van Ooijen hoopt op snelle revalidatie

Vandaag spreken wij met Dean van Ooijen, de 29-jarige aanvaller van VVOG. Op 28 mei scheurde Dean van Ooijen zijn kruisband van zijn linkerknie af. Daar is de aanvaller op 3 augustus aan geopereerd en is er momenteel nog van aan het herstellen. Van Ooijen hoopt op een snelle revalidatie zodat hij in april 2023 weer kan voetballen.

Dean van Ooijen is 29 jaar en geboren in Amsterdam. “Sinds 2020 woon ik met mijn vrouw in Nunspeet. We hebben een hond Luca en ik werk als project planning professional bij PrimaPlan. Ik heb nu een opdracht bij Urenco, uraniumverrijking in Almelo.”

Carrière
De aanvaller is in Amsterdam begonnen met voetballen bij OSV Oostzaan. “Verder heb ik de gehele jeugd bij Westlandia doorlopen. Ik heb wel twee keer een tijd meegetraind met ADO Den Haag en Sparta Rotterdam. In de jeugd was ik eigenlijk altijd verdediger, centraal of rechtsback. Vanaf de B/A-jeugd werd ik meer naar voren geschoven en werd ik meer een aanvallende middenvelder.”

Toen Dean van Ooijen een A-junior was, debuteerde hij al bij de hoofdmacht van Westlandia. “Na twee jaar in de eerste selectie bij Westlandia ben ik naar Excelsior Maassluis gegaan. Zij speelden op dat moment een niveau hoger, in de topklasse. Daar heb ik mijn beste jaren gehad ondanks dat ik in mijn eerste jaar mijn voorste kruisband van mijn rechterknie afscheurde. In het seizoen 2018-2019 was ik weer teruggekeerd naar Westlandia. Op dat moment was Westlandia actief in de derde divisie, een niveau lager. Daar raakte ik geblesseerd aan mijn knie en heb ik helaas niet veel gespeeld. Ik verhuisde in 2020 naar Nunspeet en heb me toen aangesloten bij VVOG Harderwijk. Daar heb ik tot nu toe alles gespeeld tot 28 mei. In de uitwedstrijd tegen Sparta Nijkerk scheurde ik mijn kruisband van mijn linkerknie af. Daar ben ik op 3 augustus aan geopereerd en ben ik nu van aan het herstellen. Ik hoop in april 2023 weer te kunnen voetballen.”

Prestaties
De 29-jarige aanvaller heeft een mooi carrière achter de rug. In zijn carrière heeft hij dan ook veel prestaties behaald. “Ik ben kampioen geworden in de topklasse en daarna kampioen van Nederland. Dat waren wel hoogtepunten. Ik heb hier gelukkig zelf ook nog een aandeel in gehad door in de 95e minuut te scoren in de een na laatste wedstrijd van het seizoen. Hierdoor konden we alsnog kampioen worden. Het jaar daarna werd ik clubtopscorer bij Excelsior Maassluis in de tweede divisie en scoorde ik een perfecte hattrick tegen UNA binnen zes minuten. In mijn periode bij Excelsior Maassluis heb ik ook nog in de KNVB Beker gespeeld tegen Heracles Almelo en PSV. Het is natuurlijk mooi om tegen deze topploegen te hebben gespeeld en dat is ook zeker een hoogtepunt in mijn carrière. De dieptepunten in mijn carrière zijn wel echt de kruisband blessures die ik heb opgelopen.”

Een voorbeeld zijn
Van Ooijen heeft een persoonlijk doel. Zo wilt hij graag met zijn ervaring de komende jaren een voorbeeld zijn voor de jongere jongens in zijn team. “De liefde voor het spelletje doorgeven en jongens beter maken. Dat is een doel voor mij. Misschien wil ik in de toekomst ook nog wel trainer worden, maar daar heb ik geen haast mee.”

VVOG Harderwijk
In 2020 was Van Ooijen samen met zijn vrouw verhuisd naar Nunspeet. “Ik wilde nog wel graag op niveau spelen. Zo ging ik op zoek naar een club. Er zijn hier meerdere clubs waar ik op niveau kon spelen zoals Sparta Nijkerk en DVS’33 Ermelo. Ik had dan toch het beste gevoel bij VVOG, een grote mooie club met veel leden en een fantastisch sportpark. Het is elke wedstrijd weer een eer om daar te mogen spelen en ik hoop dat ik dit seizoen nog wat wedstrijden mee kan doen.”

VVOG begon niet zo goed aan de competitie en stond op een moment zelfs op de laatste plaats in de derde divisie Zaterdag. “Dat is niet goed, maar gelukkig zijn er nog veel wedstrijden te spelen. Ik hoop dat we niet gaan degraderen en hoop ook zelf weer wedstrijdfit te zijn in april 2023. Zo kan ik het team en de club nog helpen.”

Wij wensen Dean van Ooijen veel succes met zijn revalidatie!

Klik op VVOG voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VVOG voor meer informatie over de club.

Foto: Jaap Hop

Eys Murre van VV Goes wil vaste basisspeler worden


Vandaag spreken we met Eys Murre van VV Goes. De 21-jarige student volgt een opleiding manager transport aan het Avans College. Verder is hij vier keer per week te vinden op zijn vereniging en gaat hij daarnaast ook naar de sportschool. Vandaag vertelt hij meer over zijn voetbalcarrière.

Eys is op vierjarige leeftijd begonnen met voetballen bij VV Yerseke. ‘’Ik heb hier vrijwel mijn hele leven gespeeld. Toen ik zestien was heb ik de overstap gemaakt naar Kloetinge. Hier heb ik één jaar in de derde divisie gespeeld als centrale verdediger en linksback. Op mijn zeventiende heb ik mijn debuut gemaakt bij het eerste van VV Yerseke in de derde klasse. we werden dat jaar ook kampioen. Sinds dit jaar voetbal ik bij VV Goes. Wij trainen hier drie keer per week en op zaterdag spelen we een wedstrijd.’’

Eys is dit seizoen begonnen bij een nieuwe club en kent een moeizame start. ‘’Op dit moment ben ik wisselspeler bij VV Goes, dus op dat gebied gaat het nog niet super. Het is natuurlijk ook nog even wennen. Alles gaat nu een stuk sneller. Ik had ook zeker niet verwacht dat ik gelijk in de basis zou gaan staan. Dus ik ervaar het seizoen nog niet per sé als echt tegenvallend. Ik doe mijn best en ik probeer steeds beter te worden en mezelf te ontwikkelen. Mijn kans gaat nog wel komen dit seizoen, als die kans er dan is dan moet ik er staan en deze met beide handen aangrijpen.’’

Verder bespreken we de hoogte- en dieptepunten in de carrière van Eys Murre. ‘’Mijn hoogtepunt uit mijn voetbalcarrière is de overstap naar VV Goes. Ik kwam natuurlijk van Yerseke die spelen in de tweede Klasse. nu bij VV Goes spelen we vierde Divisie dat is natuurlijk een behoorlijk verschil. Ik ben blij dat ik onderdeel kan zijn van dit team. Mijn dieptepunt heeft zich afgespeeld toen in achttien was. Ik moest aan de antibiotica, door deze antibiotica kreeg ik ontzettend veel last van mijn spieren. Ik heb daardoor een jaar niet normaal kunnen voetballen op het niveau wat ik gewend was.’’

Het voetbal is voor vele maar een spelletje, voor Eys is het meer dan dat. ‘’Voetbal is belangrijk voor mij, omdat ik ermee ben opgegroeid. Voetbal zit echt in mijn systeem en ik denk dat ik  op dit moment ook niet zonder meer kan. Het is een teamsport waardoor een band opbouwt. Samen winnen is ook veel leuker dan alleen iets moeten vieren.’’

Dit seizoen staat voor Murre in het teken van fit blijven en hard blijven werken. ‘’Als ik mijn kans bij VV Goes krijg, wil ik die kans natuurlijk pakken en dan laten zien wat ik in huis heb.’’ Naast het voetballen is Eys ook vier á vijf keer per week te vinden in de sportschool dit doet hij al zo’n vijf jaar. Dit seizoen heeft Murre ook een doel voor zichzelf gesteld. ‘’Ik wil graag basisspeler worden bij Goes. Dat is momenteel mijn doel.
Daarnaast zou ik graag nog een keertje tegen mijn broertje Finn willen spelen. Hij is keeper, tegen hem zou ik graag nog een keertje willen scoren.’’ Tot slot wil de student nog graag wat mensen in het zonnetje zetten. ‘’De verzorgers van VV Goes. Dit zijn mannen die in hun vrije tijd toch graag iets doen voor de spelers en ervoor zorgen dat wij fit kunnen blijven. Daarvoor ben ik hen dankbaar’’, sluit Eys af.

Klik op VV Goes voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Goes voor meer informatie over de club.