WOENSDRECHT – Het was in de derby tegen ODIO dat voor verdediger Sam Langenberg van WVV’67 het noodlot toesloeg. Na een duel wilde hij de veroverde bal inspelen naar een medespeler, kapte een tegenstander uit en klaar.. ‘Ik wist direct dat het mis was. Had in eerste instantie veel pijn al trok die snel weg. Maar het leed was al geleden helaas.’
En naast dat de derby met 2-1 verloren werd, zat ook direct het seizoen voor de 18-jarige rechtsback erop. Maar niet alleen dit seizoen, ook komend seizoen zal voor Langenberg aan hem voorbij gaan. “Dat is balen, maar het is niet anders. Als ik geopereerd ben, dan moet ik denken aan twaalf maanden herstel. Dus ik kijk nu al uit naar juni 2024, dan hoop ik weer volledig fit te kunnen zijn en weer aan voetballen te kunnen denken. Voorlopig is het vooral spierversterkende oefeningen doen richting de operatie en daarna aan het herstel werken. Maar vooral ervoor zorgen, dat ik niets ga overhaasten of overbelasten. Dat gaat nog wel het moeilijkste zijn, want voetballen is een grote uitlaatklep maar dat is even over helaas.”

Een MRI bracht het definitieve oordeel, wat ook al door de fysiotherapeut werd vermoed. “Mijn voorste kruisband in afgescheurd en zal dus operatief worden hersteld. Gelukkig is het niet mijn achterste kruisband, want dan had waarschijnlijk voetballen er helemaal niet meer ingezeten. Nu moet ik geduld hebben en niks overhaasten, dat is de beste manier om verantwoord te kunnen terugkeren op het veld. Het is mijn eerste échte blessure en dan gelijk zo’n zware… Klote natuurlijk, maar niemand kon er iets aan doen. Al had ik daarvoor wel een lichte irritatie aan mijn knieband en misschien ben ik wel te vroeg weer begonnen, al kan niemand dat met zekerheid zeggen. Maar om dat in dit geval zéker te voorkomen, ga ik keurig de voorgestelde herstelschema’s netjes volgen en dan zien we wel wanneer ik weer onder een bal kan en mag gaan trappen.”

Hij was bezig aan zijn eerste echte seizoen in de basis bij de zondag  vierdeklasser en liet zich regelmatig wel zien tijdens wedstrijden. Gerard Lazarom liet merken vertrouwen in de jongeling te hebben en was veel met hem bezig. “De trainer liet merken dat hij het in me zag zitten, want ook na een mindere wedstrijd liet hij me staan en gaf vertrouwen. Daarom is het dubbel zuur, dat hij vertrekt. Want nu komt er met Ruud Spierings een nieuwe trainer, die ik niet kan tonen wat ik als voetballer in mijn mars heb. En dan zal het weer een fiks karwei zijn om die basisplaats te heroveren.”

Langenberg kwam in het verleden ook al eens twee jaar uit voor WVV’67, terwijl hij ook al speelde voor onder meer Steenbergen, Halsteren en RKVV Roosendaal. “Vorig jaar besloot ik om terug te gaan naar WVV’67 om er lekker met mijn vrienden te gaan voetballen. Een perfecte keus die me enorm is bevallen. Het spelen bij de senioren is toch wel serieus anders dan bij de jeugd. Het is allemaal flink fysieker, een aspect waar ik nóg meer aan moet werken.”

Body kweken om steviger te worden in de duels. Hij zit nu een keer of drie á vier per week in de sportschool en dat bevalt hem goed. “Daar versterk ik tegelijkertijd dan ook mijn beenspieren. Daar hoop ik uiteindelijk profijt van te hebben na de operatie. Ik richt me op de start van het seizoen 2023 – 2024, dan moet ik er weer klaar voor zijn en daar werk ik naartoe. Nu is het soms best lastig om te kijken, want dat doet best ‘pijn’. Toch is het goed om het wel te doen en het contact te houden, al gebeurt dat sowieso wel. Dat is ook het mooie aan WVV’67. Het is gemoedelijk én iedereen telt mee, ook als je geblesseerd bent. Dat is wel prettig, want dat ben ik voorlopig nog wel een tijdje jammer genoeg.”

Klik op WVV’67 voor het laatste artikel over de club.

SINT ANNALAND – In de kampioenswedstrijd tegen Kogelvangers (4-0) maakte Jasper Gunter zijn 35^e en 36^e goal van het seizoen voor WHS. Zowel club als spits Jasper Gunter (18) kunnen dan ook met recht spreken van een topseizoen. ‘Het is echt ongekend wat we dit seizoen meemaken. Mooi dat we het nu mogen proberen om ook op een hoger niveau te laten zien wat we waard zijn.’
Inmiddels voegde hij tegen Kapelle (1-6 winst) nog eens een hattrick toe en stond hij nog voor het eind van de competitie op een totaal van 39 goals. “Echt een bizar aantal wel. Ik had gehoopt er dit jaar vijftien te maken. Maar vanaf de eerste wedstrijden leek het wel alsof elke bal op doel er zowat invloog. Ik heb gaandeweg het seizoen mijn eigen doelstelling wel af en toe bijgesteld en riep toen in een gekke bui ‘nou ga ik er veertig maken ook’…. En ook dat aantal heb ik bijna gehaald. Bizar.”

Het is dan ook niet gek, dat er voor de afmaker enorm veel belangstelling was van andere clubs, waaronder derde divisionist GOES. Toch blijft hij zijn club WHS trouw en gaat mee de tweede klasse in, in tegenstelling tot zijn vriend en ploeggenoot Wout den Engelsman. “Ik heb een andere keus gemaakt dan Wout, die wel voor GOES heeft gekozen. Zelf vond ik me nog niet rijp om weg te gaan bij WHS. Het gaat nu allemaal crescendo en dan is het logisch dat er belangstelling is, maar ik ben nog jong en heb nog een hoop te leren. Dan kies ik er liever voor om nog minimaal een seizoen te blijven en speelminuten te maken zodat ik me kan blijven door ontwikkelen. Hier weet ik wat ik heb en dat koester ik.”

Met hun goede spel, de doeltreffendheid van Gunter, van aanvoerder Arvin de Witte en het uiteindelijke kampioenschap heeft WHS velen doen verbazen. “We hebben onszelf ook wel eens verbaasd hoor. Dat je soms vanuit het niets een wedstrijd kon kantelen en alsnog de punten pakte. Maar over het algemeen denk ik wel dat we de verdiende kampioen zijn. Het is mooi voor de club, en ook voor Leon de Witte dat we het op deze manier hebben afgemaakt. Komend seizoen krijgen we in Karl Vergouwen een trainer die enorme ervaring heeft. Daar hoop ik als voetballer weer nieuwe dingen te leren en verdere stappen in mijn ontwikkeling te maken.”

Sinds hij op zijn vijftiende debuteerde is Gunter een stuk volwassener geworden in zijn spel. “Rustiger vooral ook. Ik wacht nu de momenten af en probeer dan toe te slaan. Ik moet bekennen dat me dat dit seizoen best aardig is gelukt haha…. Nu ben ik benieuwd hoe het zal gaan op een niveau hoger. Daar kijk ik in elk geval enorm naar uit.”

Klik op WHS voor het laatste artikel over de club.

OSSENDRECHT – Leden van de Rabobank konden tussen eind februari en eind maart jl. stemmen voor de actie ‘Verduurzamen Maatschappelijke Gebouwen’. Clubs en organisaties konden zich aanmelden voor deelname, wat ook RKVV ODIO deed. En zij kwamen als winnaar uit de bus!

Om de lokale leefomgeving te verduurzamen helpt Rabobank eigenaren van maatschappelijke gebouwen bij het aanschaffen en installeren van zonnepanelen. Het clubgebouw van ODIO is een goed voorbeeld van zo een gebouw. Rabobank-leden konden met de online actie op hun favoriete gebouw stemmen. De winnende panden ontvangen vijftig procent van de kosten voor aanschaf en installatie van de panelen. “En we hebben daarbij zoveel steun gekregen van mensen die onze club een warm hart toedragen, dat we gewonnen hebben. Geweldig voor de club natuurlijk, want verduurzamen is niet alleen goed voor het milieu, maar op termijn ook voor de portemonnee van onze vereniging”, zegt Gerard de Dooij, bij de zondag vierdeklasser verantwoordelijk voor accommodatie en onderhoud.

Er werd een werkgroep samengesteld die de voorbereidingen voor de actie heeft opgepakt en het motivatieplan voor deelname heeft opgesteld. “We moesten allerlei gegevens aanleveren en bijvoorbeeld ook om hoeveel panelen het zou gaan. Dat draaiboek hebben we gedetailleerd aangeleverd, waarna we konden meedingen. Daar hebben we een oproep gedaan aan mensen om te stemmen en dat heeft dus tot de winst geleid. Van alle deelnemers hadden we uiteindelijk de meeste stemmen, dus we krijgen ook het grootste bedrag. Hoeveel dat exact is, dat horen we later nog, maar we zijn er in elk geval enorm blij mee. Het is een nieuwe stap vooruit naar verdere verduurzaming van onze accommodatie.”

Want de zonnepanelen volgen op al eerder gerealiseerde zaken zoals nieuwe kunstgrasvelden, nieuwe LED-verlichting en onlangs nog nieuwe kozijnen in het kantinegebouw. “Ook dit is mede mogelijk gemaakt met behulp van zelfredzaamheid en sponsoring uit diverse hoeken. En daar komen dus binnenkort nieuwe zonnepanelen bij, waarmee we laten zien dat we als vereniging veel doen aan duurzaamheid. We hopen dat we binnen een periode van nu en vijf jaar, zeker als het gaat om onze gebouwen, toekomstbestendig hebben gemaakt.”

Want het principe ‘alle kleine beetjes helpen’, dat gaat zeker ook op voor ODIO. Subsidies vanuit het rijk en gemeente, sponsoring, zelfredzaamheid en deelname aan dergelijk winacties. Allemaal met maar één doel: de club overeind houden en ervoor zorgen, dat de kosten voor iedereen zo laag mogelijk blijven. “Iedereen die daaraan zijn steentje bijdraagt of heeft gedragen zijn we als club dan ook enorm dankbaar. Want zonder die ondersteuning zou dat vandaag de dag een stuk lastiger te realiseren zijn allemaal.”

Klik op ODIO voor het laatste artikel over de club.

SINT MAARTENSDIJK – Hij mocht dit seizoen al meermaals ‘ruiken’ aan het seniorenvoetbal en maakte tijdens zijn invalbeurten bij vierdeklasser Smerdiek de nodige indruk. Zo viel Ward op den Brouw (18) ook sterk in tegen FC de Westhoek. Een doldrieste actie van een van de Westhoek-verdedigers maakte echter abrupt een einde aan zijn seizoen. Op den Brouw brak na de charge net buiten de zestienmeter zijn sleutelbeen.
“Het is niet direct het compliment waar ik het eerst aan zat te denken, dat zo’n rare overtreding blijkbaar nodig was om me af te kunnen stoppen. Ik had direct wel door dat het fout zat. In mijn ooghoek zag ik die verdediger om me af stormen en kon geen kant meer op. Ik viel lekker in en maakte een paar fijne acties. Blijkbaar dachten ze bij FC de Westhoek dat ze daar even een stokje voor moesten steken….”

De speler van de JO19 moest zich een kwartier na zijn invalbeurt weer laten vervangen en ging direct op weg richting huisartsenpost. Daar was het na een röntgenfoto niet zo moeilijk om te zien waar het probleem zat.. “Dat sleutelbeen was volledig af. Het is niet persé een mooie breuk, maar toch wilde men niet direct opereren. Nu moet ik drie maanden mijn arm dragen en hopen dat het op een natuurlijke manier zo aan elkaar groeit.”

Op den Brouw, inwoner van Sint Maartensdijk, hoopt komend seizoen bij de eerste selectie aan te kunnen sluiten en dan voor zijn kansen te kunnen gaan. “Het is toch mooi om bij de club op je eigen dorp in het eerste elftal te mogen spelen. Ik heb er nu al een aantal duels aan kunnen proeven en dat smaakt zeker naar meer. Het gaat allemaal net wat sneller dan bij de jeugd. En ook een flink stuk feller en fysieker. Daarvoor hadden ze me wel gewaarschuwd en ik denk dat ik me daar wel prima in staande heb kunnen houden. Al was die laatste ‘vliegende klapper’ wel een harde kennismaking met het seniorenvoetbal moet ik zeggen…”

Dat hij nu tijdelijk niet kan voetballen is vervelend, maar ook naar de sportschool gaan is even een no-go. “Ik ga normaal vier tot vijf keer per week. Maar nu mag ik alleen maar mijn beenspieren belasten. Ik moet overal op letten dat ik niet per ongeluk mijn arm en bovenlijf teveel belast want dat kan nadelig zijn voor de breuk. Bovendien is het mijn schrijfarm, dus ook studeren is nu behoorlijk lastig. Ik heb al een aantal toetsen niet kunnen maken, dus loop daarmee achter. Al bij al een behoorlijk vervelende blessure met impact. Toch ga ik er vanuit dat het allemaal goedkomt. Volgend seizoen ben ik er sowieso zeker weer bij!”

Klik op Smerdiek voor het laatste artikel over de club.

HALSTEREN – Toen hij afgelopen seizoen na een coronabesmetting zijn plek onder de lat was kwijtgeraakt ging Jamie Lazaroms (28) nog harder trainen. Hij had maar één doel: zijn basisplaats weer heroveren. En dat lukte. Niet veel later was hij weer de onbetwiste nummer één bij Halsteren zaterdag.
“WHS bleek dit seizoen een maatje te groot. Onderschatten doen we niemand, maar dat ze zó afgetekend kampioen zouden worden dat had ik niet verwacht. Voor ons was het daarna zaak om toe te werken naar de nacompetitie, want we wilden maar één ding: promoveren.” Dat is helaas niet gelukt voor Halsteren. In de eerste ronde bleek RCS te sterk.

Lazaroms heeft bij de zaterdag derdeklasser inmiddels zijn derde seizoen achter de rug, nadat hij de overstap maakte van Prinsenland richting Halsteren. Daarvoor was hij ook al één seizoen reservekeeper geweest bij Halsteren zondag 1. “Ik ben ooit begonnen met voetballen bij SC Gastel, waar ik tot de A-jeugd heb gekeept en toen een jaar niks heb gedaan. Daarna ben ik een jaar in het tweede van Hoeven gaan keepen voordat ik overstapte richting Cluzona, waar ik kampioen ben geworden. Een mooie ervaring. Die hoopte ik dus nu bij Halsteren weer te herhalen, maar dat liep helaas anders.”

Toch ziet hij volop kansen voor zijn ploeg om te promoveren naar een hoger niveau. “Dat zou wel mooi zijn, al besef ik me ook dat het dit seizoen toch minder draaide dan de voorgaande twee afgebroken coronaseizoenen. Dat is zonde, maar realiteit. Toen speelden we beter en hadden we zéker in dat eerste seizoen de beste papieren om te promoveren. Helaas werd dat seizoen afgebroken. Een gemiste kans.”

Bij Halsteren heeft de doelman het overigens prima naar de zin, zowel op als naast het veld. “We spelen goed voetbal en hebben een groep met veel kwaliteit. Komend seizoen gaat er wel het nodige veranderen. Spelers vertrekken naar andere clubs en ook komt er een nieuwe trainer voor de groep te staan. Dus dat zal weer wennen worden, maar ik ben er van overtuigd dat we voldoende kwaliteit hebben om een niveau hoger mee te kunnen doen. We hebben al vaker bewezen dat we in oefenwedstrijden en bekerduels niet bang moeten zijn voor teams die hoger voetballen dan wij. Dat zegt iets over de kracht van de ploeg en daar moeten we ons ook aan vasthouden.”

Waar zijn eigen plafond ligt? Dat durft hij niet te zeggen, al hoopt hij wel ooit nog een keer een stap omhoog te maken qua niveau. “Ik leef voor de sport, train hard en soms ook extra. Ben veel met voeding bezig. Alles om zo fit mogelijk te zijn en beter te worden. Want ik ben wel fanatiek en wil koste wat het kost winnen. En heb nog altijd de drive om elke training en wedstrijd beter te worden en het maximale eruit te halen. Dat moet ook als voetballer vind ik, om jezelf tot het uiterste te drijven. Waar me die instelling uiteindelijk nog gaat brengen dat weet ik niet. Wat nu telt is Halsteren en daarmee volgend seizoen te proberen die tweede klasse te bereiken. Dat zou al een mooi begin zijn.”

Klik op Halsteren voor het laatste artikel over de club.

PUTTE – Meer dan voorgaande jaren moest hij afgelopen competitie aan de bak als verzorger. Stefan Willemsen is nu zo’n vijf jaar actief bij RKVV Grenswachters, maar het voorbije seizoen treft hij toch meer spelers aan op de massagetafel, terwijl hij ook regelmatiger op wedstrijddagen het veld in moet.
“Ik denk toch zeker dat er een verband is te leggen met voetballoze periode vanwege corona. Bovendien hebben ook spelers er zelf mee te maken gehad of hebben in de tussenliggende periode simpelweg te weinig gedaan. Als je dan ineens weer wel mag trainen en voetballen, dan kan dat zijn weerslag hebben op spieren en gewrichten. En dat blijkt dit seizoen dus ook. Niet alleen bij ons overigens,  want het is bij veel meer clubs het geval én op elk niveau.”

En dat niveau is voor Grenswachters de vierde klasse in het zondagvoetbal, terwijl Willemsen ook regelmatig richting Rotterdam gaat waar hij dan actief is als verzorger bij de dames van Excelsior Rotterdam, dat uitkomt in de Eredivisie Vrouwen. “Dat is niet wekelijks zoals bij Grenswachters. Maar zo af en toe vervang ik iemand of spring ik bij als dat nodig is. Erg leuk om daarbij betrokken te zijn en om ook die kant van het voetbal mee te mogen maken. Het is soms wel pittig, want ik heb ook gewoon nog een fulltime baan erbij. Maar voetbal is een geweldig mooi spelletje en daar geniet ik enorm van.”

Wekelijks is hij op dinsdag en donderdag op de club te vinden om voorafgaand aan de trainingen de spelers te masseren of van andere zorg te voorzien. En ook op wedstrijden is Willemsen, die ook in Putte woonachtig is, altijd van de partij. “Wat het leuk maakt, dat is met die gasten omgaan en het groepsgebeuren te ervaren. Maar voetbal is een prachtig spelletje om naar te kijken en als je dan leuk meedoet in de competitie dan is het natuurlijk nog mooier. Daarbij ben je als verzorger toch ook een soort vertrouwenspersoon voor de spelers en dat is wel een rol die bij me past.”

Actief voetballen doet hij niet meer, waar hij wel altijd in de jeugd van Grenswachters actief was. Nu richt hij zich al jarenlang volledig op de rol als verzorger. “Ik heb ook een aantal diploma’s behaald en probeer mezelf altijd nog bij te scholen en up to date te blijven. Want er verandert regelmatig wel wat of er komen nieuw technieken. Daarvan wil ik op de hoogte zijn om dat ook te kunnen toepassen. Zo ga ik ook via de KNVB een cursus Hersteltrainer volgen. Zodat ik ook daarvoor kan worden ingeschakeld als dat nodig is. Dat doe ik af en toe wel al, maar ik wil nog meer achtergronden weten en mezelf erin verdiepen.”

Het seizoen van Grenswachters in de 4^e Klasse B laat zich het beste omschrijven als ‘wisselvallig’, waarbij overwinningen en verliespartijen elkaar regelmatig afwisselden. Het zorgde ervoor dat de Puttense ploeg zichzelf in de brede middenmoot heeft genesteld. “Dat is toch misschien wat lager dan we vooraf hadden gehoopt. Een plek bij de top-vijf zou toch eerder in de buurt moeten komen denk ik. Gelukkig zijn ons, buiten een langdurige afwezigheid van Ronald Clarijs, écht zware blessures bespaard gebleven en hebben we toch ook mooie wedstrijden gehad. Als we elk seizoen bovenin mee kunnen doen, dan is dat in mijn ogen perfect voor deze club. Het bevalt mij in elk geval prima hier. En zal ook komend seizoen onder de nieuwe trainer zeker weer van de partij zijn.”

Klik op Grenswachters voor het laatste artikel over de club.

BERGEN OP ZOOM – Met de ambitie om binnen drie jaar twee keer te promoveren is MOC’17 duidelijk wat betreft de sportieve intenties. Met het eerste elftal is de club via de nacompetitie gepromoveerd naar de derde klasse. Daarnaast investeert de club ook binnen de jeugdopleiding volop in de toekomst. Dit met het zelf opleiden van trainers en het faciliteren van trainersopleidingen.
Roland Ruijters, in februari gestart als Hoofd Technische Zaken binnen de grootste voetbalvereniging van West-Brabant, zegt dat het ook noodzaak is om spelers en kader te binden. “Maar ook om de jeugd op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen én om ze daarbij ook goede trainingen te kunnen bieden is het van belang om in ons opleidingskader te investeren. Ook het verder professionaliseren van de organisatiestructuur binnen de club hoort daarbij. Zo is er onlangs ook een Hoofd Jeugdopleidingen aangesteld. Zelf heb ik de rol als Hoofd Technische zaken overgenomen van John van Dijke.”

Dit seizoen werd dus binnen MOC’17 een interne KNVB Jeugd Voetbal Trainer Coach (JVTC) training georganiseerd. “Het feit dat er onlangs dertien ambitieuze en fanatieke trainers binnen de jongens- en meidenafdeling van MOC’17 de uitdaging aangingen en hun JVTC training hebben afgerond, past dan ook naadloos in onze doelstellingen die we hebben qua opleiden van ons kader. Tijdens de instapcursus werden de trainers in vier bijeenkomsten extra geschoold in de praktijk op het veld en in theorie onder begeleiding van de ervaren KNVB docent/UEFA A trainer Errol Sint-Jago. Dat was leerzaam voor de groep en het heeft ervoor gezorgd, dat sommigen wellicht verder willen richting andere KNVB-opleidingen. Dat juichen we als club natuurlijk alleen maar toe.”

Ook in die vervolgopleidingen wil MOC’17 een faciliterende rol vervullen, allemaal met de blik gericht op de langere termijn. “Trainers kunnen bij ons aangeven dat ze verder willen doorgroeien in het trainersvak. Dan kijken we op welke manier wij als vereniging daarin kunnen helpen. Op die manier kunnen we enthousiaste trainers met ambitie ook langer binden aan de club en dat is in tijden van schaarste aan gekwalificeerd kader een voorsprong die je dan opbouwt.”

Binnen MOC’17 heeft men een duidelijke visie over wat men wil qua voetbal, opleiden, spelprincipes en hoe dat terug te laten komen in trainingen en wedstrijden. “We streven ernaar om op een zo hoog mogelijk niveau actief te zijn. Met onze senioren, maar zeker met onze jeugd. Al moet daar wel goed worden gekeken of het niveau ook past bij de lichting die je hebt. Want plezier moet altijd leidend blijven, daarna de ontwikkeling en uiteindelijk leidt dat tot resultaat. We hebben een grote jeugdafdeling en veel teams spelen op hoofdklasse- of divisieniveau. Het is daarom belangrijk om met de senioren de stap omhoog te maken met het eerste. Zodat spelers zich vanuit de jeugd ook bij de senioren kunnen door ontwikkelen.”

Maar het is volgens Ruijters naast het laten doorstromen van jeugdspelers richting de selectieteams bij de senioren ook van belang dat het niveau van het trainerskader blijft groeien. “Zonder meer. Want iedereen wordt steeds veeleisender qua faciliteiten en groeimogelijkheden. Als we dan op lange termijn eigen trainers kunnen laten doorstromen én eigen jeugd richting de senioren. Dan praten we over de ideale win-win-win situatie. Daar werken we hard aan met z’n allen. Deze dertien trainers hebben de eerste stap gezet, hopelijk volgen er hierna nog veel en veel meer.”

Klik op MOC’17 voor het laatste artikel over de club.