Wat is er mooier dan dagelijks rondlopen bij je favoriete club en praten over voetbal? Voor Cees Elsten bij RSV zijn er weinig dingen te bedenken die hij liever zou doen, heel gek is het dan ook niet dat hij al sinds zijn twaalfde kind aan huis is bij RSV. De club die als een rode draad door zijn leven loopt.

Als ‘vrije verdediger’ begon hij op twaalfjarige leeftijd aan het hoofdstuk dat RSV heet. Maar dat het verhaal uit zoveel bladzijdes zou bestaan, had hij toen ook nog niet kunnen bedenken. “Je ging gewoon op de voetbal, dit was lekker dichtbij en bijna iedereen van school ging naar RSV. Achteraf heb ik daar geen spijt van. Nee, zeker niet!” Al op zeventienjarige leeftijd kwam Elsten in het eerste, dat hield hij drie jaar lang vol, totdat een dubbele beenbreuk hem noopte te stoppen op het hoogste niveau. “Daarna ben ik nooit meer de oude geworden. Heb nog tot mijn 47ste in lagere elftallen gespeeld, op een gegeven moment ging het te snel.”

‘Stik graag’

Maar dat was voor de 67-jarige Elsten natuurlijk allesbehalve een reden om RSV de rug toe te keren en dus pakte hij het werk als vrijwilliger op. “Ik was 27 jaar toen ik begon als jeugdleider, vervolgens heb ik in het jeugdbestuur gezeten en later ook nog in het seniorenbestuur. Inmiddels ben ik terreinmeester, al noem ik het ‘manusje van alles’.” Die titel lijkt hij zichzelf niet onterecht te hebben gegeven, als je hoort wat hij allemaal doet voor de club. “Sinds een jaar of 30 doe ik de belijning, schoonmaken, de gebouwen onderhouden en de bebossing rond het sportpark netjes houden. We zitten langs een bos, dus dat is best wat werk.” Maar het meest blij is hij toch wel met de nieuwe sproeiers, dat scheelt hem vooral een hoop tijd. “Vroeger moesten we dat gewoon doen door buizen op het veld te leggen. Nou, in warme zomers, stond je daar een tijdje hoor. Tegenwoordig is het ondergronds, is het alleen maar op een knopje drukken en de sproeiers gaan aan!” Maar waarom nou precies hij al deze taken op zich heeft gekregen, weet hij eigenlijk ook niet zo goed. “Ik ben er gewoon ingerold denk ik. Zat natuurlijk altijd op voetbal, dan ga je helpen. Maar ik doe het ‘stik graag’ hoor.” Hij geniet er dan ook maar wat van. “Het is een hartstikke mooi sportpark, zo aan de rand van het bos. Gewoon lekker bezig zijn, thuis op de bank gaan zitten is toch ook niks?”

Voetbalpraat

Natuurlijk doet hij het niet alleen. Samen met de ‘maandagochtendploeg’ houden ze de boel netjes, ook zijn broer helpt vaak mee. “Die doet de netten en ook heel veel voor de jeugd. Het is mooi om het samen te doen, misschien zit het wel een beetje in de familie.” Een echte vriendenvereniging, die niet zonder zijn vrijwilligers kan, vertelt Elsten. “Het is heel belangrijk dat mensen dat willen doen, maar je moet er ook de tijd voor hebben hè?” Met de waardering zit het dan ook wel goed. “Dat merk je vanuit het bestuur, dat laten ze vaak genoeg blijken. Als alles er weer netjes uitziet, geeft dat toch een stukje voldoening. Spelers hebben er niet eens altijd erg in denk ik, wat we allemaal doen.” Als er wordt gevoetbald staat hij natuurlijk ook als supporter langs de lijn. Zo maakte hij de nodige kampioenschappen mee, maar zijn hoogtepunt ligt toch echt buiten het veld. “Het bouwen van de kantine en de kleedlokalen, in 1993. Allemaal met vrijwilligers.” Toch heeft hij één favoriete bezigheid. “Het trekken van de lijnen. Als je dan achter je kijkt en je ziet dat ze netjes recht staan, dat geeft een goed gevoel!” Zijn ze altijd even netjes recht? “Haha, niet altijd. Maar het gaat nooit echt mis hoor!” Tot slot kan de inwoner van Rucphen niet wachten tot hij weer naar de kantine mag. “Op donderdagavond, na de training, uitleggen hoe het wel of niet moet. Dat blijft toch het mooiste dat er is!”

Klik hier voor meer informatie over RSV

Klik hier voor meer artikelen over RSV

Het zal straks voor veel vaste voetballiefhebbers bij Unitas’30 even wennen worden. Maar na zestien jaar in de kantine, is het voor Annie Heeren echt mooi geweest. Ondanks dat ze het altijd met liefde en plezier heeft gedaan en iedereen ontzettend gaat missen, vindt ze het tijd. “Ik word straks 75, dan moet je een keer stoppen.”

“Ik heb het altijd heel graag gedaan!” Is haar eerste en veelzeggende reactie als haar werk in de kantine van Unitas ter sprake komt. En dat werk, dat bestond uit een hoop dingen. “Dat was best een behoorlijke verantwoording. Bestellingen doen, vrijwilligers inplannen en regelen, schoonmaken en activiteiten organiseren. Eigenlijk heb ik heel de kantine gerund, als je het zo bekijkt.” Niet zelden stond ze ook nog achter de bar. “Dat was het leukste om te doen!” En dat allemaal begon, toen haar zoon rond het 75-jarig jubileum van de club vroeg of ze niet kon komen helpen. “Er stond een grote tent, maar ze hadden te weinig personeel. Toen belde hij mij op: Kom je helpen tappen?”

Missen
Dat liet Annie, die 30 jaar lang een eigen horecazaak had, zich geen twee keer zeggen. “Er gaat bij mij geen druppel over het glas hoor, dat kan ik wel!” Met veel plezier, maar ook veeleisend. “Je moet toch regelmatig aanwezig zijn. Dan is het koffieapparaat kapot, dan is er weer dit, dan weer dat.” Toch gaat ze het ontzettend missen, vertelt ze. “De mensen ga ik het meeste missen, vooral de jeugd. Die kleine kindjes in die voetbalpakjes, dat was altijd heerlijk om te zien.” Nooit ging ze dan ook met tegenzin vanuit Hoeven naar Etten-Leur. “Ik heb er nooit een hekel aan gehad, eigenlijk alleen maar genoten. Nooit dat ik dacht: och, moet ik weer? Anders had ik het ook nooit zo lang kunnen doen natuurlijk.” Helemaal kwijt zijn ze haar niet, bij Unitas. “Ik ga nog wel naar de club hoor, als het eerste moet spelen. Dat was ook altijd zo leuk, als het rustig was konden we even snel buiten gaan kijken.” Ze zullen Annelies, zoals ze eigenlijk heet, in ieder geval niet snel vergeten. “Iedereen kent mij als ‘Annie’, dus zeg dat maar hoor!”

Klik hier voor meer artikelen over Unitas’30.
Klik hier voor meer informatie over Unitas’30.

Van een feestje ter ere van het 75-jarig jubileum zal het bij TPO dit jaar niet komen, maar een mooi moment om terug te blikken is het natuurlijk wel. Hoe kan je dat beter doen dan met iemand die ongeveer alles heeft meegemaakt? Iemand die er bijna vanaf het begin bij was en nog steeds is: Henk van Boxel.

Sinds 1966 lid, begonnen met voetballen toen hij elf jaar oud was en inmiddels de respectabele leeftijd bereikt van 66. Maar Van Boxel een oud-speler noemen, dat gaat niet gebeuren, want hij voetbalt namelijk gewoon nog steeds. “In het derde elftal, misschien ga ik wel door tot mijn 70ste. Op techniek gaat het nog, qua snelheid wat minder”, vertelt hij lachend. Het einde van zijn imposante voetballeven bij TPO is dus nog niet in zicht, hij weet nog goed hoe die is begonnen. “Je kon in die tijd pas op voetbal vanaf je twaalfde. Dan werd je geboortedatum gewoon een jaartje aangepast. Dan begon je in de C’tjes. Moerdijk is maar een klein dorpje, dus er viel ook weinig te kiezen.”

Boete
Op jonge leeftijd kwam Van Boxel in het eerste terecht, zo jong zelfs dat het strafbaar was. “Je moest minimaal vijftien zijn, maar ik speelde al drie wedstrijden mee terwijl ik veertien was. Dat kostte de club tien gulden boete per keer.” Vanaf dat moment was hij vast onderdeel van de selectie, tot hij op zijn 23ste uit dienst kwam. “Toen had ik in het militairenelftal gespeeld, dat was een heel hoog niveau, dat vond ik wel mooi. Naderhand heb ik van zeker tien clubs telefoontjes gekregen, uiteindelijk koos ik voor Internos.” Via Virtus kwam hij jaren later weer terecht bij de club waar het voor hem allemaal begon, maar wel in een iets andere rol. “Ik werd speler/trainer. Het derde jaar promoveerden we, dat was schitterend om mee te maken.” Na twee jaar Unitas, keerde hij opnieuw terug als speler/trainer op het oude nest. In die tijd haalde hij ook zijn trainerspapieren, TC3 en TC2, en leek er een einde te komen aan de voetballer Henk van Boxel. “Bij TPO speelde ik altijd als spelverdeler, bij Internos maakten ze een rechtsbuiten van me. Ik was niet echt snel op de eerste meters, maar over een lange afstand moesten ze toch van goede huizen komen om me bij te houden hoor.”

Levendig
Naast het veld was hij jeugdcoördinator en ook nu geeft hij nog steeds training aan de jeugd. Hij krijgt er maar geen genoeg van, want als de hoofdtrainer van het eerste elftal niet kan, neemt hij het over. “Dat zit in je bloed, je wilt dat veld zien.” Hij kan gewoon niet zonder. “TPO en voetbal zijn mijn leven. Je bent er heel jong begonnen, een kleine gemeenschap, dan trek je naar elkaar toe.” Dat blijkt iedere keer maar weer, vertelt hij. “Als je er tien belt, staan er elf voor je klaar.” Hij is dan ook bijzonder trots op het 75-jarig jubileum. “Het is een klein dorp dat behoorlijk aan het vergrijzen is. Dan is het lastig om de jeugd overeind te houden, vooral de laatste tien jaar is dat een uitdaging.” Hij ziet dat er steeds meer voetballers van buiten het dorp naar de club komen. “Vrienden die vrienden overhalen om lekker hier te komen spelen. Dat houdt het levendig, alle veldjes lekker bezet. En de derde helft is ook niet onbelangrijk.” Hij weet wel waarom TPO het al zo lang weet uit te houden. “Het is een gezellige en goed georganiseerde vereniging. Mooie velden, een krachthonk. Alles is goed geregeld, dan willen spelers graag blijven.”

Koeien en schapen
Bij nagenoeg alle wedstrijden staat hij langs de lijn, want iets missen, dat past niet bij Van Boxel. “Ik houd de site bij, met statistieken vanaf 1946. Boven heb ik een grote plastic kist, vol met krantenberichten, uitslagen en standen over TPO. Allemaal netjes ingeplakt.” En met zo’n boek vol herinneringen, zijn er natuurlijk altijd een paar die er bovenuit springen. “De drie promoties in zes jaar tijd waren mooi om dat mee te maken, in je eigen dorp. We hebben nog eens met het eerste, bestaande uit heel veel doorgeschoven B-jeugd, 39 punten gehaald. Zoveel punten hadden ze nog nooit gehad. Mijn zoon zat toen ook in dat elftal.” Ze speelden zelfs nog samen. “Op mijn 44ste en 48ste heb ik nog een seizoen in het eerste gespeeld, toen hij daar ook voetbalde. Dat was prachtig.” Als hij vertelt over zijn doelpunten, ziet hij ze er nu nog in gaan. “In de nacompetitie, vijf minuten voor tijd, de winnende tegen SC Welberg. Of de beslissende penalty toen we de beker wonnen met Internos. Ik zie het zo voor me.” Hij denkt nog eens terug aan de ‘oude tijd’. “Vroeger trainden we bij de dijk, waar ook de koeien en schapen liepen. Als je dan pech had, zat er stront op je hoofd als je die bal had gekopt. Vaak moesten we de eindpartij op straat doen, bij de haven, daar was dan nog een beetje licht.” De toekomst blijft lastig in te schatten. “Dat is ieder seizoen weer afwachten, maar we doen ons best!”

Klik hier voor meer informatie over TPO
Lees hier meer artikelen over TPO