Het eerst doel als voetballer wist hij inmiddels te behalen, want toen Quinten Kaat (21) drie seizoenen geleden vanuit de jeugd overkwam wilde hij heel graag basisspeler worden bij Luctor Heinkenszand. Het tweede doel, dat is mede vanwege de corona-pandemie waarin we nog steeds zitten, helaas nog niet gelukt.

Dat doel is promoveren naar de tweede klasse van het zaterdagvoetbal. Vorig seizoen lag de ploeg van de jeugdige verdediger op titelkoers, maar werd de competitie nietig verklaard. En ook dit seizoen draaide Luctor een prima voorbereiding en werden in de competitie beide gespeelde duels overtuigend gewonnen. “Dat is ongekend zuur. We hebben een geweldige selectie en hebben heel veel kwaliteit. Als je dan op weg bent naar de titel en ineens stopt het… En een seizoen later is het voorbij voordat je het weet.. Maar goed, je kan het helaas niet veranderen en dus is het zaak om allemaal zo fit mogelijk te blijven en er klaar voor te zijn als we weer voor het echie mogen. Want dat we de ambitie hebben om hogerop te willen met deze groep, dat mag duidelijk zijn.”

Kaat speelt al zijn hele leven op het dorp, eerst in de jeugd bij SV Heinkenszand en sinds de senioren voor de fusieclub. “In mijn eerste seizoen zat ik meer wissel dan ik speelde. Maar ik had maar één doel en dat was mezelf in de basis spelen. Aan het eind van mijn tweede seizoen lukte het me en sindsdien wil ik dat natuurlijk zo lang mogelijk vasthouden. Ik doe er in elk geval alles aan, want ook in de periode dat we niet of nauwelijks konden trainen ben ik wel altijd bezig gebleven. Ik doe relexim, ga extra hardlopen en wil gewoon in alle facetten nog beter en sterker worden.”

Kaat is een verdediger met een grote drang naar voren, wat prima past in het aanvallende voetbal dat Luctor Heinkenszand wil spelen. “Ik heb snelheid en schuw niet de duels. Wel kan ik soms nog wat eigenwijs zijn en is het zaak om in wedstrijden nog beter te leren om bepaalde situaties te ‘lezen’. Maar we hebben ook een aantal ervaren jongens in de groep zoals Jaap en Daan Esser. Daar leer ik enorm veel van en dat is voor jonge spelers alleen maar prettig. Net zoals het ook fijn is, dat we binnen de mogelijkheden van wat kon en mocht de gehele coronaperiode hebben getraind. In tweetallen, viertallen, op anderhalve meter, in groep. Dat was wel fijn en je blijft ook met elkaar in contact als spelers onderling.”

Alleen in de periode toen het verplicht stillag ging dat dus niet. “Maar toen ben ik met core-oefeningen aan de slag gegaan en heb goed op mijn leefstijl gelet. Want als je niks doet, dan verslap je snel en komen de kilo’s eraan. Dat wil ik voorkomen, want ik heb mezelf erin vastgebeten om basisspeler te worden en daar heb ik best wat voor moeten doen. Dan zou het stom zijn om het nu te laten lopen en weer opnieuw te moeten beginnen. Ik wil mezelf hier als speler nog verder ontwikkelen en dan graag een stap maken naar een hoger niveau. Ik ben er van overtuigd dat we met Luctor het niveau van tweede klasse aankunnen. Al is het vooral eerst zaak om dat natuurlijk uit die derde klasse te geraken. Dat wordt ook nog een flinke klus, want er zijn toch een aantal ploegen die daar ook aanspraak op maken gezien de kwaliteiten in hun selecties. Ik kan in elk geval niet wachten op komend seizoen, dat hopelijk dan wel volledig kan worden gespeeld.”

Klik hier voor meer artikelen over Luctor Heinkenszand.
Klik hier voor meer informatie over Luctor Heinkenszand.

Natuurlijk mist Remco van Tiggele het spelen van wedstrijden, het strijden om de punten en het trainen met het doel om zo hoog mogelijk te eindigen. Maar hij kent als verpleger in het Rotterdamse Erasmus ook de andere kant van de coronapandemie. ‘Als je onder andere op de IC werkt, dan is het wegvallen van voetbal erg relatief moet ik zeggen.’

De 26-jarige controleur op het middenrif van zaterdag tweedeklasser v.v. Yerseke miste de afgelopen maanden overigens wel de ultieme fysieke prikkel van het spelen van wedstrijden en ook de trainingen met de gehele groep waren natuurlijk ook anders dan normaal. Toch hebben ze er bij Yerseke wel voor gezorgd, dat de selectie daar waar het kon op afwisselende en stevige trainingen mocht rekenen. “Dat was wel lekker, maar je hoopt altijd om met een stip aan de horizon ergens naartoe te kunnen trainen. Dat viel nu weg, zoals ook je hele zaterdagse routine al een tijdje is weggevallen. Maar anderzijds was het ook wel te verwachten, want in het ziekenhuis zagen we eind vorig jaar de boel flink oplopen en dan ga je het wel relativeren.”

Van Tiggele heeft er in Yerseke inmiddels twee seizoenen opzitten, al is het alles bij elkaar nog niet eens één volledig seizoen aan wedstrijden natuurlijk. Maar het bevalt hem verder wel uitstekend. “Het is een hechte vereniging, een warme club ook. Alles is uitstekend geregeld en men is erg ambitieus als het gaat om de sportieve doelen. Ik denk ook dat we een heel goede en ook ruime selectie hebben, waar meer dan voldoende concurrentie is. Dat is ook nodig als je zoals wij de ambitie hebt om mee te doen bovenin. Bovendien zijn er ook een aantal jeugdige talenten die regelmatig meetrainen en wat zeker voor de toekomst ook positief is. We maken dan ook denk ik in onze klasse dan ook een heel goede kans om vol voor de titel te gaan.”

Dit ultrakorte seizoen eindigde overigens wel met een enorme tegenvaller door het laatste thuisduel te verliezen van Walcheren. “Absoluut! Zeker ook omdat we vorig seizoen met 9 – 0 hadden gewonnen. Dan sluipt er misschien toch iets in van onderschatting en dat werd genadeloos afgestraft. Het heeft ons wel doen beseffen dat we, zeker als je voor de titel wilt strijden, elk duel in de tweede klasse messcherp moet zijn en dat was wel een goede les denk ik.”

In het verleden was Van Tiggele actief voor onder meer NOAD’67, de RBC-jeugd, JVOZ én zaterdag eersteklasser v.v. Kloetinge, alvorens hij neerstreek in Yerseke. De middenvelder gaat dus straks op voor zijn derde seizoen op Cleijn Moerken nadat hij overkwam van v.v. Kloetinge en waar hij, op het laatste seizoen na, een belangrijke schakel was. “Het laatste jaar verloor ik het plezier in het voetbal. Ik was bovendien ook niet helemaal fit en dan kan je op dat niveau niet echt de concurrentiestrijd aangaan. Even had ik twijfel om zelfs helemaal ermee te stoppen, maar toen belde Yerseke. En dat is een geweldige beslissing geweest om op een iets lager niveau te gaan spelen, want het plezier is volledig terug.”

Maar naast sportief plezier kreeg Van Tiggele er zelfs nóg veel meer dan hij zich wensen kon. Want hij leerde op het dorp zijn vriendin kennen en woont inmiddels ook op Yerseke.  “Inderdaad, dus in meerdere opzichte was is het een geweldige stap gebleken haha. Ik voel me er thuis, zowel privé als ook sportief. Ik speel op de positie waarop ik het beste tot mijn recht kom, we hebben een mooie groep en het is een fijne omgeving. Ik kan dan ook niet wachten om te zien of de ambitie die we met z’n allen hebben er ook daadwerkelijk gaat uitkomen.”

Klik hier voor meer artikelen over Yerseke.
Klik hier voor meer informatie over Yerseke.

Onafgebroken is SC Waarde al ruim een decennium vast klant in de vierde klasse van het zaterdagvoetbal. En dat geldt ook voor aanvaller Davey Tolhoek (23), die met zijn ploeg steevast eindigde tussen plek zeven en elf. “Maar toch denk ik dat met deze spelersgroep bovenin de middenmoot spelen haalbaar moet zijn.”

In het verleden was het spel van Waarde veelal gebaseerd op kracht en fysiek spel, maar nu liggen de accenten toch net even anders. “We hebben in Jeroen Bakx een nieuwe trainer sinds afgelopen seizoen en die legt toch meer de nadruk op het spelen vanuit balbezit en aanvallend voetbal. Daar voelen we ons als groep erg goed bij en de klik is prima, ondanks dat het seizoen natuurlijk niet heel lang heeft geduurd. Dat het bestuur al heel snel besloot om met deze trainer door te gaan ook komend seizoen, dat zegt iets over de tevredenheid die er is over de omslag die we maken als ploeg.”

Tolhoek loopt al sinds zijn vierde rond op de velden van Sportpark Keizershoofd, waar hij op zijn vijftiende in een oefenpotje debuteerde in het eerste. “Dat was wel een mooi moment. Daarna heb ik geregeld meegetraind en minuten gemaakt, maar op mijn zeventiende was ik echt basisspeler. En sindsdien ben ik eigenlijk niet meer uit het elftal verdwenen.”

Bij SC Waarde is er over het algemeen niet superveel verloop qua spelers. En iedereen die er heengaat, die blijft meestal ook voor langere tijd. “Dat is zeker zo, we zijn hier ook blij met elke speler die het geelzwart wil dragen. Van jong tot oud is iedereen welkom bij de club. Dat gevoel proberen we ook altijd te geven en uit te stralen. We zijn een vereniging die de spelers ook hard nodig heeft om te kunnen blijven meedoen. Je ziet soms wel eens clubs in de problemen komen qua spelersaantallen, maar dat is gelukkig bij ons nog niet zo. Al hebben we overigens niet een heel brede selectie, maar we kunnen ons prima redden en vind ook dat we met het materiaal wat we in onze huidige selectie hebben best ambitie mogen tonen. De lat mag wel wat hoger worden gelegd dan we altijd gewend zijn. We hebben een mix van jongere en ervaren spelers in de selectie en kunnen in mijn ogen nog zeker groeien qua niveau. Dus een plek wat hoger in het linkerrijtje moet zeker realistisch zijn vind ik.”

De wedstrijden die werden gespeeld in dit ultrakorte coronaseizoen lieten echter een wisselend beeld zien qua resultaten. Toch is Tolhoek optimistisch. “Het klopt dat er twee stevige nederlagen bijzaten. Tegen de betere teams laten we meestal wel aardig veldspel zien, maar er komt meer bij kijken om te winnen. Dan zie je dat het nog te grillig en wisselvallig is, maar ik heb er veel vertrouwen in dat we komend seizoen weer stappen voorwaarts gaan maken.”

Wat zijn eigen rol gaat zijn, dat zal blijken want de aanvaller kampt met ontstoken pees en heeft daardoor weinig tot niet kunnen trainen. “Het geluk is dat ik ook weinig wedstrijden heb gemist door de corona. En we hebben ook in die periode met twee- en viertallen als groep niet getraind in het begin. Pas sinds januari hebben we de draad weer opgepakt, maar helaas kon ik daarbij dus door die ontsteking weinig doen. Het voordeel is wel, dat het nu goed kan herstellen. En dan zien we in het nieuwe seizoen wel hoe het loopt. Ik heb een drukke baan, pas een kleine dus is het wel eens flink ‘organiseren’ allemaal. En er kunnen ook wat jongens goed op mijn posities uit de voeten. Die concurrentie is gezond én goed om als ploeg te kunnen groeien. Zolang ik waardevol kan zijn voor de selectie is het prima, want het lijkt me gaaf om die plek zeven tot elf eindelijk een keer te kunnen ontstijgen.”

Klik hier voor meer informatie over SC Waarde
Klik hier voor meer artikelen over SC Waarde

Hij heeft er inmiddels op papier twee seizoenen opzitten, al beseft Dennis Dekker (25) ook goed dat het bij elkaar nog niet eens één volledig jaar met competitiewedstrijden is. Toch voelt hij zich al goed op zijn plek bij WIK’57 na zijn overstap van MZC’11.

KERKWERVE – “Absoluut! Die overstap bevalt uitstekend. Er waren al enkele oud-klasgenoten die hier speelden en die maakten me enthousiast om hier te komen spelen. Vanwege mijn studie speelde ik bij MZC’11 meer in het tweede dan in het eerste elftal en het leek me een uitdaging om te kijken of ik elders op een iets lager niveau wél in een eerste kon spelen. Er waren verschillende mogelijkheden, maar na een gesprek besloot ik voor WIK’57 te gaan. En dat is een prima keuze gebleken.”

Dit seizoen kreeg hij overigens te maken met een nieuwe trainer in de persoon van Huseyin Dogan, die ook komend seizoen bij de vierdeklasser uit Kerkwerve voor de groep staat. “Een nieuwe trainer, een aantal nieuwe spelers ook. Het zorgde voor een nieuwe elan en we hadden ook een goede voorbereiding gedraaid. In de beker verloren we wel een wedstrijd, maar in de competitie niet. Daar begonnen we uitstekend en waren we nog ongeslagen. Dan is het wel enorm jammer dat het ineens stil komt te liggen, al viel dat toen wel te verwachten natuurlijk”, aldus de aanvallende middenvelder.

Dekker is vooral enorm te spreken over de sfeer binnen de dorpsclub, waar iedereen graag zijn of haar steentje bijdraagt. “Dat is geweldig om te zien. Het is een kleine gemeenschap en iedereen wil de club dragen en steekt de handen uit de mouwen. Er zijn veel vrijwilligers en ook onder de spelers doet iedereen geregeld wat voor de club. Iedereen helpt mee en dat is mooi om te ervaren. Het is allemaal een stukje kleiner dan ik bij MZC’11 gewend was. Qua faciliteiten én ook qua druk om te moeten presteren. Die druk is hier minder en het is ook wat persoonlijker. Daar voel ik me prima bij, al wil ik wel gewoon elke week winnen natuurlijk.”

En dat ging het afgelopen seizoen in de voorbereiding, de beker en de competitie best behoorlijk. De spelersgroep had vooraf ook ingezet op een plek in het linkerrijtje. “Ambitieus misschien, zeker ook omdat de seizoenen ervoor de club meestal in de middenmoot of in het rechterrijtje eindigde. Toch denk ik dat we een groep hebben die moet kunnen verrassen en misschien wel ooit voor een periodetitel moet kunnen meedoen. Ik denk dat we nu op de goede weg zijn. Hopelijk kunnen we in het nieuwe seizoen de lijn van de start dit jaar weer oppakken. Ik zit hier prima op mijn plek en ben vooral benieuwd wat er allemaal uit deze spelersgroep te halen valt en hoever we kunnen reiken.”

Klik hier voor meer artikelen over WIK’57.
Klik hier voor meer informatie over WIK’57