“Leeftijd zit in je bovenkamer.” Het is een uitspraak die past bij Karl Vergouwen. De 59-jarige trainer stond aan het roer bij onder andere GOES, Oostkapelle en VC Vlissingen, maar kan er nog altijd geen genoeg van krijgen. Dit jaar begint hij aan zijn tweede seizoen bij Wemeldinge, ‘zijn’ Wemeldinge.

In 2020 is het een halve eeuw geleden dat Vergouwen lid werd van Wemeldinge, hij woonde er van 1966 tot 1976 en dus is de club iets bijzonders voor hem. “Ik heb binding met de club en het dorp. Hier woont nog steeds familie, dus het is bijzonder om dan trainer te zijn van Wemeldinge.” In die 25 jaar als hoofdtrainer was hij actief op het hoogste niveau, maar desondanks heeft hij niet veel moeite om zich aan te passen bij zijn huidige club. “Het voetbal en de club staan ook bij deze jongens centraal. De voetbalbeleving is net zo hoog.”

TALENT
Wemeldinge is de afgelopen jaren een nieuwe weg ingeslagen. Er wordt gewerkt met veel jonge spelers, het eerste en tweede trainen samen en dus wordt Vergouwen uitgedaagd om het talent te prikkelen. Hij geniet er nog steeds van. “Het is mooi om die gasten omhoog te helpen. Ik weet niet of ik er zelf nog de vruchten van ga plukken, maar de club in ieder geval wel.” Dat probeert hij te doen door te werken met een duidelijke visie, de vooruitgang die hij ziet geeft voldoening. “We willen geen reactievoetbal spelen, maar juist aanvallen. Je merkt dat dat steeds beter gaat, die bevestiging krijgen we steeds vaker.”

STIJGENDE LIJN
Iedere training probeert Karl Vergouwen zijn spelers uit te dagen door middel van plezier en beleving, waarbij hij altijd uit gaat van het voetballende aspect. Veel om schakel momenten en ‘aanvallend verdedigen’, zoals hij het noemt. Ondanks dat hij de klasse van dit jaar niet zo goed kent en hij de focus vooral op zijn eigen team legt, denkt hij dat een hoge eindklassering tot de mogelijkheden behoort. “Het linkerrijtje moeten we kunnen halen en wellicht zelfs ook de top vier.”

Ondanks dat hij veel op zijn speelwijze traint, is hij voorstander van creativiteit en zelf nadenken van spelers. Hij hoopt dan ook dat zijn spelers zich dit jaar weer verder ontwikkelen, aan zijn eigen instelling zal het in ieder geval niet liggen. Naast Wemeldinge is hij ook nog actief bij GPC Vlissingen, aan stoppen denkt hij in ieder geval zeker nog niet. “Dit is mijn passie!”

Hij leek altijd een noeste verdediger te zijn geweest, maar niets is minder waar. Frank Davidse (34) werd namelijk ooit als spits binnengehaald bij toenmalig eersteklasser Arnemuiden. Afgelopen seizoen nam de aanvoerder met het kampioenschap afscheid bij Arendskerke.

Wie niet beter weet zou zeggen dat Davidse na ruim zestien jaar in het eerste elftal te hebben gespeeld, een rasechte Arendskerkenaar is. Maar Davidse komt toch echt uit Goes. ,,Dat ik hier al zó lang rondloop zegt genoeg over de club. En Arendskerke is nog steeds groeiende. Iets wat niet veel dorpsclubs kunnen zeggen”, vertelt Frank  Davidse.

Ook de prestaties van het eerste elftal zijn de laatste jaren groeiende. Werd Arendskerke in 2018 nog zevende, daar kroonde het zich eind mei plots tot kampioen in de zaterdag derde klasse. Een mooier afscheid kun je niet wensen, toch? ,,Nou, ik heb helaas maar een stuk of vijf wedstrijden kunnen spelen. In oktober ben ik door mijn rug gegaan en daardoor lag ik dagenlang op bed. Na m’n terugkeer stapelden de blessures zich op. Dan is het gewoon steeds moeilijker om aan te haken. Dat Adriaan (Nieuwenhuijse) afscheid nam als trainer maakte het besluit ook makkelijker. Onder een nieuwe trainer moet je toch weer helemaal opnieuw beginnen.” Davidse gaat dit seizoen bij het tweede elftal aan de slag. ,,Even wennen wel. De voorbereiding naar een wedstrijd toe, de trainingen. Ik ging nooit een weekendje weg hè. En dat sinds 18 januari 2003: de dag dat ik m’n debuut maakte, één week voor m’n achttiende verjaardag.”

Naast dat hij zelf nog tegen een balletje trapt geeft Davidse ook training aan zijn zoontje.Daarnaast zetelde hij nog een tijdje in het hoofdbestuur van de dorpsclub, en is hij er momenteel nog steeds jeugdcoordinator van de jongste jeugd.

Een echte Arendskerke-man dus, ware het niet dat hij voor twee seizoenen een uitstapje maakte naar Arnemuiden. ,,Zij waren toen net gepromoveerd daar de eerste klasse. Ik was destijds nog spits en pikte op dat niveau ook een paar doelpuntjes mee. Maar voornamelijk speelde ik daar in het tweede.”

Mede door vele spierblessures zakte Frank Davidse enkele linies. ,,Voor mij was dat prima. Ik kijk sowieso met een goed gevoel terug. Het mooiste was wel de finale op neutraal terrein, die we wonnen na penalty’s. We promoveerden toen naar de derde klasse. Ik ben twee keer gedegradeerd, twee keer gepromoveerd én een keer kampioen geworden. De balans slaat dus goed uit”, aldus een lachende Frank Davidse.

Het was een lang gekoesterde wens, maar dit seizoen gaat hij dan eindelijk in vervulling voor Olaf Filius. De 45-jarige oefenmeester wilde vanaf zijn 25ste al hoofdtrainer worden van ‘zijn Kapelle’, dit jaar staat hij als eindverantwoordelijke voor de groep en wil hij de club weer positief op de kaart zetten.

Het was alweer eventjes geleden dat Olaf Filius hoofdtrainer was van een eerste elftal. Tussen 2002 en 2004 was hij werkzaam voor Bruse Boys, daarna bleef het lange tijd stil op dat gebied. Vorig seizoen was hij actief bij het tweede elftal van Kapelle, toen ze hem vroegen om door te schuiven naar het eerste hoefde hij niet lang na te denken. “Ik was al vaker gevraagd, maar door mijn werk in ploegendiensten was dat niet te combineren. Ik ben echt trots om hier trainer te zijn.” Bij het tweede beleefde hij naar eigen zeggen ‘een superjaar’, kon hij lekker in de luwte met zijn spelers werken, maar zag hij ook voldoende ruimte voor verbetering. Iets wat hij bij het eerste
elftal door wil zetten. “We moeten veel meer rust aan de bal hebben. Bij Kapelle was het vaak maar één richting op, maar een keer een bal uithalen is niet erg. Zorgvuldig zijn in balbezit, want elke speler heeft een hekel aan steeds achter de bal aanlopen.”

VERWACHTINGEN
Vorig seizoen was een lastig jaar voor de club, deze jaargang staat er een ander elftal. Negen jongens vertrokken, terwijl veel spelers vanuit het tweede de overstap maakten naar het eerste. Waar veel trainers vooral bezig zijn met het resultaat, ligt dat bij Filius net wat anders. “Die jongens moeten graag naar de club komen, we proberen een herkenbare manier van spelen te ontwikkelen en we willen graag opbouwen.” Vooralsnog bevallen de eerste weken uitstekend, maar desondanks zijn de verwachtingen niet zo hoog. “De groep is nog jong, dus het kan alleen maar beter worden. Als we onderin linkerrijtje eindigen, hebben we het hartstikke goed gedaan.”

DROOM
Filius, die zichzelf omschrijft als sociale en toegankelijke trainer, is een echte jongen van de club en kent de vereniging dan ook goed. Hij merkt dat er de laatste jaren een beetje op een negatieve manier naar de club wordt gekeken en hij hoopt dan ook dat hij daar iets aan kan veranderen. Voor de lange termijn heeft de oud-doelman van NAC, waar hij achter John Karelse op de bank zat, nog een ambitieuze doelstelling voor de club.

“Het is al jaren het streven om weer een klasje hoger te gaan met Kapelle. Voor nu is dat nog niet realistisch, maar misschien wel binnen nu en drie jaar. En stiekem hoop ik dat het dan ook nog met mij is!”