Een spoedcursus modern voetbal noemt André Zijderveld zijn eerste jaar als assistent-trainer van Nieuw-Lekkerland. “Ik geef mijn oren en ogen goed de kost.”
De 49-jarige oud-speler is ook de man met de plastic knieën. Van beide gewrichten is inmiddels het ‘origineel’ vervangen door kunststof. “Alles doet het weer perfect”, lacht Zijderveld. “Vier jaar geleden is de eerste knie gedaan, vorig jaar de andere. Tegenwoordig zijn ze zo handig. Dezelfde dag loop je al, weliswaar met krukken, maar toch. Binnen drie maanden was ik weer aan het werk.”
Zijn slechte knieën waren een erfenis uit het verleden. “Werk en voetbal”, zegt hij resoluut. “Als monteur zat ik altijd op mijn knieën. Gelukkig heb ik nu een functie in de planning.”
Ondanks alles voetbalde hij door tot zijn 35ste jaar. Dat deed hij op een meer dan aardig niveau. Hij maakte in zijn jonge jaren zelfs nog deel uit van Jong DS’79, de voorloper van FC Dordrecht. “Ik heb Simon Kistemaker en Wim Rijsbergen nog als trainer gehad.” De stap naar het betaalde voetbal was te groot, waarna hij speelde voor Albasserdam (zondag), De Alblas en zijn oude liefde Nieuw-Lekkerland. “Mijn beste tijd heb ik gehad als speler van De Alblas. Ik maakte deel uit van het gouden elftal. Met dat elftal promoveerden we naar de tweede klasse. Trainer Cees Spaan heeft me daarna teruggehaald naar Nieuw-Lekkerland. Daar heb ik nog in de eerste klasse gespeeld.”
De in Alblasserdam woonachtige Zijderveld verdween daarna voor het grote publiek uit het zicht. Hij ging zijn zoon trainen bij De Alblas. Die zoon, Jari, besloot afgelopen zomer overschrijving naar Nieuw-Lekkerland aan te vragen. “Die keuze heeft hij zelf gemaakt, daar heb ik mij niet mee bemoeit”, benadrukt ‘pa’. “Hij is oud en wijs genoeg om zelf te bepalen wat het beste voor hem is. De afgelopen seizoenen speelde hij in de B1 en A1 van IFC in Zwijndrecht. Daar heeft hij ook op zijn zestiende zijn debuut gemaakt in het eerste.”
Op een voorkeursbehandeling hoeft Zijderveld junior (18) niet te rekenen. “We hebben een selectie van twintig man. Die zijn voor mij allemaal gelijk. Thuis is Jari mijn zoon”, is Zijderveld senior duidelijk. “Jari heeft daar geen enkele moeite mee. Zoals hij ook weet dat hij geduld moet hebben.”
Zijderveld senior: “Ik hoor wel eens dat supporters vinden dat hij vast in de basis moet staan, maar wij als technische staf willen hem rustig brengen. Hij is jong zat. Zijn tijd komt heus wel. Hij pakt zijn doelpunten mee in het tweede. Je kunt spelers ook te vroeg brengen.”
Net als zijn vader is Jari aanvaller. Maar daarmee houden de gelijkenissen als voetballer wel op, stelt Zijderveld senior. “Ik was meer een aangever, Jari is een echte spits. Hij is ook een stuk langer, 1.91. Samen hadden we elkaar aardig aangevuld.”
Net als zijn zoon is André Zijderveld dit seizoen in de leer. “Ik ben vijftien jaar uit het seniorenvoetbal geweest. Dat is lang en zeker in het begin keek ik mijn ogen uit. De manier van trainen is volledig veranderd, over het spelen van systemen maar te zwijgen. In mijn tijd was het standaard 4-3-3. Nu gaat het om meerdere systemen in één wedstrijd. Ik heb een enorme bewondering hoe Maarten van Gastelen het aanpakt. Hij is 24 uur met voetbal bezig. Hij moet alles overzien. Als assistent sta ik wat meer tussen hem en de groep. Ik knoop wat gesprekjes aan, geef schouderklopjes.”
Na de eerste competitiehelft staat Nieuw-Lekkerland in de top van de rangschikking. “We gaan voor een plek bij de eerste vijf”, zegt Zijderveld. “We hadden een mooie start met acht overwinningen, daarna werden de resultaten wat minder. We hebben het in ons om hoog te eindigen.”
Meer informatie over Nieuw-Lekkerland? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over Nieuw-Lekkerland.
