Steeds vaker zien we vandaag de dag dat clubs moeite hebben om in alle leeftijdscategorieën teams op de been te brengen. De oplossing ligt dan simpelweg in samenwerking, alle verenigingssentimenten ten spijt. Waar SV Nieuwdorp, Lewedorpse Boys en v.v. Borssele al langer hun krachten bundelen in een SJO zal vanaf het nieuwe seizoen ook v.v. Patrijzen zich daarbij voegen.

“En dan gaat het vooral over een samenwerking met betrekking tot onze oudere jeugd, vanaf de JO13. De jongere leeftijdsgroepen die willen we allemaal nog zoveel mogelijk op het eigen dorp actief laten zijn. Begin vorig jaar hebben er al gesprekken plaatsgevonden tussen hoofdbesturen en jeugdcommissieleden van Patrijzen en SJO Lebo/Nieuwdorp/VVB. Daarbij hebben we vooral gekeken naar de toekomstige ontwikkelingen qua jeugdleden bij de verschillende clubs. We kwamen daarbij tot de conclusie dat we elkaar simpelweg nodig hebben gezien de afnemende aantallen in bepaalde leeftijdsgroepen. Wel hebben we als uitgangspunt genomen, dat jeugdleden die op basisschool zitten zo veel als mogelijk op het eigen dorp in hun vertrouwde omgeving actief blijven”, legt Niels Mulder, jeugdvoorzitter van v.v. Patrijzen de stap van zijn vereniging uit.

Op het vlak van meisjesvoetbal heeft de club uit ’s Heerenhoek al een prima lopende samenwerking met ’s Heer Arendskerke, terwijl bij de senioren er al een gezamenlijk elftal met SV Nieuwdorp in competitie is. “Dus we steken ons hoofd niet in het zand qua samenwerking. En we zien het ook om ons heen, dat er steeds meer clubs met elkaar de krachten moeten bundelen om te kunnen overleven en om ervoor te zorgen dat (jeugd)leden zichzelf kunnen ontwikkelen als voetballer in hun eigen leeftijdscategorie. De laatste tijd was het zo, dat het pure noodzaak was om jeugdspelers door te schuiven of met dispensatie te laten spelen. Met deze nieuwe samenwerking tussen de verschillende clubs willen we dat dus voorkomen voor de toekomst.”

Mulder is zelf oud-speler van het eerste elftal bij v.v. Patrijzen én SV Nieuwdorp, dus die verenigingen en culturen kent hij meer dan goed. Toen zijn kinderen bij Patrijzen gingen spelen vond hij ook dat hij zichzelf als vrijwilliger diende in te zetten. Dat werd dus, mede ook gezien zijn werk als voormalig directeur op een basisschool en huidige functie als teamleider bij Scalda, een rol als jeugdvoorzitter. “Dat is enorm uitdagend en heeft raakvlakken met mijn werk. Het is leuk om te proberen op een zo harmonieus mogelijke manier alle geledingen en neuzen dezelfde kant op te laten kijken. Er geldt maar één belang en dat is het voetbalplezier van de jeugd. Daar doen we alles voor en kijken we bewust ook richting de toekomst. En daarom is dus bij de jongens vanaf JO13 én ook voor het meisjesvoetbal vanaf MO13 toetreding tot de SJO noodzaak.”

De jeugdcommissies en hoofdbesturen zijn nu druk bezig de randvoorwaarden te bespreken en is er volop overleg met leiders/trainers over onder meer de teamindelingen. “Het is essentieel voor de toekomst en doorstroming van de jeugd bij alle aangesloten clubs en dus ook voor ons. Vanaf het komende seizoen zal de nieuwe SJO in competitie gaan. Ik heb er alle vertrouwen in, alle clubs staan er positief in en we hopelijk dat we eindelijk weer een normaal seizoen kunnen gaan spelen, want dat is waar iedereen nog het meeste naar toeleeft.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Patrijzen.
Klik hier voor meer informatie over VV Patrijzen.

Natuurlijk duurt het lang nu er al sinds oktober geen competitieduel is gespeeld. En voor Kapelle was het al extra zuur, omdat ze in het eerste coronaseizoen een kans op nacompetitie en promotie bevroren zagen worden. Dus wilden ze dat dit seizoen weer proberen, maar ook nu viel de doelstelling in duigen. Job van de Vrie maakte het maar mondjesmaat mee, want een enkelblessure hield hem veelal aan de kant.

“Ik heb daardoor maar heel weinig speelminuten gehad en voordat we als groep goed en wel de boel weer op de rails hadden gezet was het alweer voorbij. We zijn in de voorbereiding heel vroeg begonnen en dat was wellicht niet de beste keuze. Daardoor verschenen we niet topfit en vooral ook niet scherp aan de start van de competitie. Die eerste wedstrijd hadden we een offday en gingen we dik onderuit tegen Krabbendijke. Dat was enorm teleurstellend, zéker omdat het in een derby was. We hebben daarna de koppen goed bij elkaar gestoken en een goed teamgesprek gevoerd. De neuzen stonden weer dezelfde kant op.  Daarna pakten we het wel op. Tegen Kogelvangers verloren we nipt en tegen Zwaluwe wonnen we overtuigend. We hadden het gevoel dat we ‘vertrokken’ waren en toen werd er vanwege corona opnieuw aan de noodrem getrokken.”, zegt de 30-jarige Van de Vrie.

Van de Vrie begon op zijn zesde te voetballen bij Kapelle en deed dat tot zijn twintigste. Hij ging studeren en daarna werken in Breda waarop hij besloot om drie seizoenen bij The Gunners te gaan voetballen. “Daarna ben ik twee jaar gestopt met voetballen, omdat ik ging reizen en vrijwilligerswerk ging doen in Afrika. Een prachtige tijd was dat. Een periode ook, die me heel anders naar het leven en naar de wereld is doen kijken. Mensen zijn daar zo intens gelukkig met het weinige wat ze hebben…. Daar kunnen we hier nog wat van leren. Bij ons is vaak alles tot in de puntjes geregeld en toch is het soms voor velen niet goed genoeg. Dat aspect heeft me wel doen beseffen om meer van het leven te genieten. En vooral van de immateriële zaken zoals vriendschappen.”

En die vriendschappen die vindt hij ontegenzeglijk bij zijn club op ‘zijn’ dorp. Want na een paar jaar zonder club miste hij het spelletje, maar vooral het kameraadschap. Hij besloot terug te keren bij Kapelle, waar hij alweer jarenlang lid is van de eerste selectie. “Ik ben niet altijd basisspeler, maar denk wel dat ik van waarde ben voor de groep. De trainer weet wat hij aan me heeft en wat ik kan brengen in het elftal. Helaas speelt een onwillige enkel me al een tijd parten en dat is klote.”

Littekenweefsel in het gewricht zorgde voor jarenlange klachten en veel irritatie “In januari 2020 ging de spuit erin. “Het gaat wel beter, maar het is nog niet optimaal. Ik hoop dan ook in het nieuwe seizoen vooral weer eens volledig pijnvrij te kunnen voetballen. Gelukkig heeft het gewricht in mijn geval deze coronaperiode wel meer tijd gehad om beter te herstellen. Al kijk ik wel alweer uit naar het nieuwe seizoen, want alleen maar trainen heeft voor iedereen wel lang genoeg geduurd.”

Klik hier voor meer artikelen over Kapelle.
Klik hier voor meer informatie over Kapelle.

Met een verleden in de jeugd van SVD en tussendoor nog een jaartje SV Nieuwdorp en twee jaar Kapelle, is Rik Witkam op zijn 21^e de jonge aanvoerder van DwO’15. In de 4^e Klasse A van het zaterdagvoetbal wil hij de komende seizoenen een constante factor worden in het linkerrijtje.

Dat is denk ik ook een realistische doelstelling als ik kijk naar onze spelersgroep. We hebben ook in wedstrijden laten zien dat we prima kunnen voetballen. Het zou om de komende stabiel in de linkerrij te kunnen bivakkeren allemaal nog wel constanter moeten worden. Maar we beschikken over een veelal jonge groep, dus daar kunnen we wel naartoe werken. Al is het lastig om jezelf niet in wedstrijden te kunnen meten met tegenstanders en je aangewezen bent zoals de laatste maanden op alleen maar trainingen.”

En wanneer je zoals bij DwO’15 een relatief jonge selectie hebt, dan is het logisch dat je ook een jonge aanvoerder hebt. Witkam snapt wel waarom de trainer juist voor hem koos. “Ik ben op het middenveld wel iemand die er de lijnen uitzet en spelers probeert op een natuurlijke manier te sturen en coachen. Al is dat wel een aspect wat nog verder moet groeien. Het voetballende gedeelte zit wel goed, al boek ik in mijn ogen daarin ook nog wel progressie. Al zie ik mezelf niet direct al een klassieke aanvoerder, eentje die in alle facetten binnen de groep zijn stempel drukt. Want bij mij ligt de focus vooral op het voetballende stuk, buiten het veld ben ik misschien nog veel te weinig een leider of iemand die het voortouw neemt. Daar zijn anderen, veelal wat oudere spelers, die dat op zich nemen. Maar er is heel veel acceptatie dus dat is wel prettig. Ieder kan de rol vervullen op de manier die bij hem past.”

Het zegt veel volgens de captain over de sfeer binnen zijn club en de spelersgroep. “Het is gewoon een gezellige dorpsclub en er is veel acceptatie. Er is bovendien niet echt heel veel druk, maar die druk wil ik mezelf als speler wel opleggen. Want ik vind dat ik met mijn kwaliteiten altijd een dikke voldoende moet halen. Ik wil altijd winnen en de beste zijn. Dat is voor mij de belangrijkste drive. Zeker nadat ik door een brommerongeval in 2017 enkele maanden er enkele maanden uitlag. Dan besef je dat dingen ‘zomaar’ voorbij kunnen zijn. Ik ben blij dat ik op het veld kan en mag staan elke week. En dan wil ik er het maximale uithalen hier. Voor mezelf én voor DwO’15. Daarbij vind ik dat ik nóg meer een verlengstuk van de trainer moet kunnen zijn in het veld en moet ik werken aan mijn handelingssnelheid, want die moet in mijn ogen nóg meer omhoog. Maar ik ben nog altijd máár eenentwintig he, dus heb hopelijk nog wel een flink aantal jaartjes om daarin door te groeien.”

Klik hier voor meer informatie over DwO’15
Klik hier voor meer artikelen over DwO’15

De eerste stappen op het voetbalveld zette Robin van der Linden (33) toen hij amper vijf was bij de plaatselijke voetbalclub op Sportpark De Boenze Boogerd. Op zijn vijftiende debuteerde hij als middenvelder met een goal tegen Colijnsplaatse Boys. Inmiddels in hij alweer flink wat seizoenen laatste man bij vierdeklasser, die ook dit seizoen weer prima aan de competitie begon.

“Zeker weten. We kwamen goed uit de voorbereiding en zagen ook in de competitie dat onze inspanningen werden beloond met resultaten. Alleen tegen Kwadendamme/Hoedekenskerke ging het niet zoals we hoopten, maar verder kan niet worden gezegd dat wedstrijden van Wemeldinge saai waren. Integendeel, we proberen toch altijd wel te voetballen en dat zie je terug in de uitslagen en doelpunten die we maken.”

Van der Linden keerde, nadat hij vanwege studie van zes jaar lang in Den Bosch, Tilburg en Den Haag vertoefde én daarna nog ruim een half jaar de wereld om ging reizen, uiteindelijk weer terug op het dorp waar hij woont met zijn gezin. “Ik heb in die hele periode ook nooit de behoefte gevoeld om ergens anders te gaan voetballen. Ik heb nog even in Goes gewoond maar wel altijd lid gebleven bij de club. Het is voor mij gewoon vertrouwd. De sfeer in de vereniging is geweldig en ook in de selectie is iedereen goed met elkaar. We hebben best wel wat leeftijdsverschil in de spelersgroep, maar toch zijn er geen aparte groepjes gelukkig. Dat zegt veel in mijn ogen over de selectie, maar ook over hoe er met iedereen wordt omgegaan. Dat voelt goed en daar maak ik graag onderdeel van uit.”

In de periode dat hij een stuk van de wereld wilde zien en besloot te gaan reizen, toen ging dat prima omdat hij vanwege een kruisbandblessure toch niet kon voetballen. “Dat is nu een jaartje op elf geleden en was voor mij een prima manier om het voetbal niet extra te moeten missen. Het was een onvergetelijke ervaring, maar ik ben een dorpse jongen en ben toch gewoon blij dat ik in Wemeldinge woon en daar met vrienden een balletje kan trappen.

In de beginjaren dat Van der Linden bij Wemeldinge speelde was hij vooral te vinden op het middenveld, waar hij in een controlerende rol moest ‘stofzuigen’ en met zijn coaching probeerde de boel aan te sturen en scherp te houden. De rol als stofzuiger heeft hij inmiddels achter zich gelaten, maar de coachende rol heeft hij nu nog altijd in het team van trainer John Tahapary. “Doorheen de jaren ben ik steeds wat verder naar achter gegaan in het elftal en speel nu als laatste man. Van daaruit probeer ik de boel te sturen en zet ik het neer. Dat is ook de opdracht van de trainer. Zorgen dat de formatie intact blijft. Een rol ook die me wel past, want dat praten en coachen deed ik ook al toen ik zestien was. Met mijn ervaring probeer ik die jonge gasten daarin wat bij te brengen en zolang ze dat van die ‘ouwe’ accepteren en respecteren is dat mooi toch? Vroeger maakte ik vooral de meters voor andere, laat nu die jonge gasten maar lopen…”

In al die seizoenen dat hij nu in het eerste speelt maakte de ervaren verdediger de nodige mooie en memorabele momenten mee. “Ik heb zes keer nacompetitie gespeeld en een keer een kampioenschap mogen vieren. Dat zijn onvergetelijke ervaringen. Ik zie nu dat er een aantal goeie jonge spelers doorkomen en in onze selectie zitten. Daar zit zeker wel potentie in. Het zou te gek zijn om nog eens mee te maken dat we in de top-5 kunnen eindigen en misschien een periode pakken. Dat zijn toch de mooie extraatjes. Ik ben fit en hoop dat nog even te blijven. Zolang het kan ga ik ook door, want zelf stoppen doe ik niet. Pas als de trainer zegt: ‘Robin, ik kies voor iemand anders’ dan zal ik een stapje terugdoen. Tot die tijd blijf ik genieten van het spelletje en probeer ik met Wemeldinge in het nieuwe seizoen weer het maximale eruit te halen.”

Klik hier voor meer informatie over Wemeldinge
Klik hier voor meer artikelen over Wemeldinge