De jonge werkploeg van NOAD ‘32 somt alle verrichte werkzaamheden van de laatste tijd op. Een flinke lijst, waarbij regelmatig een ‘owja, dat was ik alweer vergeten’ te horen is. Je kunt bijna praten over een compleet nieuw sportpark. “Dat hadden we misschien beter kunnen doen, een nieuw complex bouwen. Maar dit kun je wel een flinke renovatie noemen.”

Het is alsof een gezellig voetbalteam na afloop van een wedstrijd ouderwets gezellig in de kantine zit na te praten met een biertje in de hand. Er wordt veel gelachen en met regelmaat wordt er iemand belachelijk gemaakt. Het is de werkgroep, vol plezier praten ze over de ontwikkelingen op Sportpark ‘t Korenzand.

Wanneer ze precies begonnen zijn wordt niet helemaal duidelijk. De een zegt met het maken van het terras, de ander heeft het over de aanpassing van de fietsenstalling een paar jaar geleden. Duidelijk is wel dat ze allemaal al langere tijd aan het klussen zijn. “Met het terras zijn we een week of twaalf bezig geweest”, zegt John van Bergeijk. “Er moest zestig kuub grond bij. Voordat alles uitgevlakt is, terwijl je alleen op zaterdag en soms doordeweeks een avondje werkt, ben je weken verder. En dan sta je soms in de kou en in de regen. Maar je doet het voor de club.”

Daarna volgde een pannakooi, een tegelpadje en een parkeerplaatsje. “Er worden steeds meer ideeën naar onze kop geslingerd als het ware”, zegt Maikel Mouthaan lachend. “Een heel hekwerk maken aan de achterkant van het sportpark, hebben we ook gerealiseerd.” Van Bergeijk vult aan. “Dat was 120 meter! En dan ook de bomen snoeien, heggen knippen.”

Tussen wat plaagstootjes naar elkaar toe door geeft Kees Versteeg aan dat het elkaar iedere keer opvolgt. Is het ene klaar, dan begint het volgende. “Dat tegelpadje hebben we gemaakt zodat ouders droog kunnen kijken naar hun kinderen, geen natte en koude voeten krijgen. Dan ben je bezig en denk je: het is leuk om er een reclamebordje bij te maken. Dan loopt er een sponsor en die zegt: als je dat maakt, wil ik daar hangen. Het was de bedoeling om een tegelpadje van 10 meter te maken, het zijn er 25 geworden.” En zo gaat het vaak. “Je hebt eigenlijk geen idee wat er achteraan komt. We beginnen aan iets, maar een week later kan het zomaar weer groter worden.”

Een paar keer gaat het over het Mouthaan-trapje, bij het water. “Vernoemd naar Maikel”, lacht Versteeg. “Het beestje moet een naam hebben”, zegt Stefan Timmermans vervolgens. Versteeg: “Het moet nog officieel geopend worden, maar dat gaan we doen en dan rekenen we erop dat Maikel een barbecue regelt.” Iedereen lacht. Dat is ook de kracht van de groep, ze doen het met plezier. “Absoluut. En we kunnen elkaar ook goed voor de gek houden”, zegt Van Bergeijk.

Maar het is niet dit groepje alleen dat zorgt dat het complex van NOAD ’32 er goed bij ligt. “De jeugd komt ook. Ze zien dat het goed gaat en sluiten ook aan, hebben ook plannen”, zegt Van Bergeijk. Henri Raams vult aan. “We hebben altijd een clubdag aan het einde van het jaar. Meestal komen er dan een man of tien à vijftien. Op een gegeven moment kwamen er veertig.” Volgens Timmermans zegt dat genoeg over hoe de club nu in elkaar steekt. “Het is leuk dat op zaterdag ook alles door elkaar heen staat, jong en oud. De club leeft echt.”

2Klik hier voor meer informatie over NOAD’32
Klik hier voor meer artikelen over NOAD’32

Rick Adjei heeft met Kozakken Boys net als alle andere clubs een vreemd jaar gehad. De trainer heeft met zijn ploeg zoveel mogelijk gedaan, maar zonder de druk van een komende wedstrijd was alles anders. De focus is al gericht op het nieuwe seizoen, als hij met de ploeg uit Werkendam weer wil presteren in de mooie én zware tweede divisie.

WERKENDAM – “Het is anderhalf jaar summier geweest qua competitievoetbal, dat klopt”, geeft Adjei als antwoord op de vraag of de afgelopen twee seizoenen verloren seizoenen zijn geweest. In zijn ogen is het voor hem als jonge trainer niet extra vervelend. “Nee, het is net zo vervelend voor een trainer die misschien al twintig jaar in het vak zit. Als sportman werk je het liefst ergens naar toe, dat is het gewoon. Je traint nu alleen om te trainen, het dient nergens voor. Als er geen concrete doelstelling is, dan komt het al heel snel neer op bezigheidstherapie.”

Zo wil Adjei de trainingen van dit seizoen overigens niet noemen, bij Kozakken Boys is wel degelijk goed getraind. “We hebben alles geprobeerd zo goed mogelijk in te vullen. Tactisch en qua ontwikkeling. Maar je mist het laatste stukje, naar een wedstrijd toewerken. Overigens heb ik de beleving om wedstrijden heen ook erg gemist. Dat er druk op staat. Wedstrijdspanning die opgevoerd wordt door publiek en media, dat is allemaal weggevallen. Wat dat betreft kan het niet snel genoeg weer beginnen.”

Nieuw seizoen
Op 10 juli begon Kozakken Boys aan de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Vanaf dat moment werkt Adjei met zijn ploeg toe naar – hopelijk – een lang en volledig seizoen. De oefenmeester verwacht niet dat de voorbereiding heel anders zal zijn dan andere jaren, net als de doelen voor het seizoen zelf. “We zitten natuurlijk in een ongelofelijke sterke divisie, dat is bekend. En omdat iedereen in hetzelfde schuitje zit qua corona, vertrekken we ook allemaal vanaf hetzelfde punt. We zijn een top zes-club, dus de doelstelling is ook top zes. Het is niet dat we nu door corona ineens moeten zorgen dat we veilig zijn. Natuurlijk heeft iedereen een andere situatie, je kunt ook niet bij elkaar in de keuken kijken, maar we hebben allemaal in hetzelfde schuitje gezeten.”

Top zes, het klinkt behoudend. Zo denkt Adjei niet, verre van zelfs. “In de top zes zit ook dat je kampioen kunt worden, dat is helemaal niet gek. Wij zijn een topclub in die divisie”, zegt de trainer over de verwachtingen die er vanuit de buitenwacht altijd zijn. “Ik loop daar ook niet voor weg. Het gaat in onze competitie echt om details, het zit allemaal ongelofelijk dicht bij elkaar. Als je twee keer wint sta je tweede, verlies je twee kaar sta je zesde.”

Adjei vindt het mooi dat het in de top van de competitie dicht bij elkaar zit qua niveau. “Het tekent de kracht van de competitie. Als je in de eredivisie kijkt hoe Ajax afgetekend wegloopt, niet alleen qua punten maar ook qua kwaliteit en de krachtsverhoudingen in wedstrijden. Dat is bij ons niet. Wij hebben een brede top. En ik denk dat er zes of zeven clubs, met Quick Boys erbij, zijn die mee kunnen dingen naar een podiumplek. Wat het dan gaat zijn heeft te maken met de vorm, het schema, blessures. Allemaal details.”

Uitdaging
De naam van Adjei werd afgelopen jaar al in verband gebracht met profclubs. Voorlopig blijft hij echter gewoon bij Kozakken Boys, waar hij halverwege dit seizoen zijn contract met twee jaar verlengde. “Ik heb gesprekken gevoerd. Het is erkenning, je verricht dan toch goed werk. En dat je in beeld bent is natuurlijk altijd leuk. Maar ik heb al vaker gezegd, in zo’n verhaal moet dan wel alles kloppen. En dat gaat gekoppeld met gevoel, alles moet op één lijn zitten. En ik had nog niet helemaal dat gevoel.”

In zekere zin staat hij als trainer nog onderaan de ladder, al heeft hij in een paar jaar tijd al wel een paar treden van die ladder naar de top overgeslagen. “Ik ben als trainer begonnen bij Unitas in de tweede klasse. De top van het amateurvoetbal was het hoogste waar ik naar keek. Als je in de tweede klasse werkt, dan is de top van de amateurs een doel waar je – met gepaste periodes – naar toe kan werken. Maar met redelijk wat successen is het allemaal sneller gegaan dan gedacht. En nu klop ik al hard op de deur van het profvoetbal en ben ik in contact met BVO’s. De volgende doelstelling is het profvoetbal halen, daar ik voor.”

“Ik zit er dicht tegenaan”, gaat Adjei verder. “Maar het is nog steeds dat alles voor mijn gevoel moet kloppen. Alles eromheen moet op groen staan. En ik zit op dit moment zodanig op mijn plek bij Kozakken Boys, dat ik ook geen overhaaste beslissing hoefde te nemen. Ik zie het ook niet als een probleem om hier te blijven, omdat ik hier geweldig op mijn plek zit. En omdat ik ook een stukje functie-uitbreiding heb gekregen na het vertrek van Kees Spaan en ik zo ook meer met de samenstelling van de selectie te maken heb, is alles bij elkaar zodanig uitdagend om twee jaar te blijven.”

Klik hier voor meer artikelen over Kozakken Boys.
Meer informatie over Kozakken Boys: Klik hier.

NOAD ‘32 heeft echt wel een tik gekregen in de coronacrisis. Maar in al die maanden zonder echt voetbal werd er veel georganiseerd voor de jeugd, onderging het sportpark een soort renovatie en bleven sponsoren en leden de club trouw. Penningmeester en secretaris Henri Raams spreekt mede daardoor over een gezonde club waar het goed mee gaat.

“Ondanks corona gaat het goed”, zegt Raams op de dag dat er eindelijk weer wedstrijden gespeeld worden bij de jeugd. “Vorige week hebben we het terras al open gegooid, nu mogen we echt open. We zijn bijna een jaar dicht geweest, maar we mogen niet klagen. Alle leden zijn ons trouw gebleven. In januari hebben we de contributie geïnd, niemand heeft gezegd: ‘ik betaal niet’. Bijna alle sponsoren hebben ook al betaald.”

NOAD ’32 maakte gebruik van verschillende regelingen, dat was ook nodig. “De onkosten gaan gewoon door. Gas, licht en ook water, want je moet iedere week spoelen. Anders heb je straks legionella. Maar bijvoorbeeld ook verzekeringen en een abonnement op een digitaal kassasysteem. Maar wij mogen zeker niet klagen.” Zelfs niet ondanks tegenslagen als het compleet moeten vervangen van het plafond en een kapotte boiler. “Dat was afgelopen winter, eerst 12.000 euro. Daarna 7.000 euro. Hup, weg. Als je dan kijkt hoe we er toch nog voor staan, dan zijn we een hele gezonde club.”

Gezelligheid
Dat er op de velden weer wedstrijden gespeeld worden en dat er op het terras weer mensen zitten met een drankje in de hand zorgt echter wel voor opluchting bij Raams. “Het werd tijd. We hadden het nog wel eventjes vol kunnen houden, maar dan zou het wel op zijn. Nu staan we ervoor zoals normaal aan het begin van een seizoen.” En dat terwijl het seizoen eigenlijk ten einde loopt en er gewoon veel te doen is geweest op het sportpark. “We hebben de jeugd iedere zaterdag bezig gehouden. Er was iedere week iets te doen. Je merkt dat dat gewaardeerd wordt. Ik denk dat wij rijk gezegend zijn.”

Eigenlijk gaat het prima, dat blijkt uit het hele gesprek. De club van zo’n 430 leden leeft. “Gezelligheid, saamhorigheid en sportief, daar staan we voor. En dat iedereen hier kan en mag komen. Of het nou geel, bruin, zwart of wat dan ook is. Klein of groot. Echt iedereen is welkom. Iedereen die hier komt moet zich thuis voelen. Er kwam hier een trainer terug en die vertelde dat het gewoon was alsof hij thuis kwam. Als je dat hoort van een trainer, dan doe je het goed.”

Sportieve ambitie
Raams omschrijft NOAD ’32 als een sociale gelegenheidsclub, we zitten hier echt in het dorpsgebeuren. Natuurlijk wordt er ook gekeken naar prestaties. “Maar ik denk dat de derde klasse de max is. Je kan een keer een uitstapje maken naar de tweede klasse, maar dan knikker je er ook zo weer uit. We hoeven ook niet naar de Hoofdklasse ofzo, dat is onze cultuur niet.”

Klik hier voor meer informatie over NOAD’32
Klik hier voor meer artikelen over NOAD’32

Henk Treffers en Kevin van Esch zitten samen aan tafel, de ene is voorzitter van Wilhelmina ’26 en de ander speelt bij die club in het eerste elftal. In een gek en vervelend voetbaljaar zijn ze toch positief over de ontwikkelingen bij hun club. “Het is een klotetijd, maar ik denk dat we er sterker uit kunnen komen.”

Het duo praat met regelmaat over de club en over de wedstrijden van het eerste elftal. Logisch, want buiten de voetbalclub zien ze elkaar ook op de zaak. “Het is dan vooral voor en net na het weekend, verder valt het wel mee. We hebben het aardig druk”, zegt Van Esch met een glimlach.

Van Esch kwam via zijn vriendin bij Wilhelmina ’26 terecht. “Ze voetbalde zelf ook en heeft me een paar keer meegenomen naar een wedstrijd. Na een paar jaar heb ik gezegd: ik kom hier voetballen. Het is een grote familie. Als het eerste wint, staan mensen te huilen van blijdschap. Die zijn er zo blij mee, daar doe ik het ook een beetje voor. Mensen leven echt voor deze club.”

Het zijn woorden die Treffers met genoegen aanhoort. “We willen midden in de maatschappij staan, midden in het dorp. Je bent als club gewoon belangrijk voor de gemeenschap. Natuurlijk zijn we een ambitieuze vereniging en zijn we het liefst beter dan de buren, maar we willen er ook zijn voor onderlinge verbondenheid. Als iemand lastig zit, dat je die persoon dan helpt. Een vereniging is belangrijk voor mensen, dat hebben we de afgelopen tijd wel meegemaakt.”

Net als iedere andere club kende Wilhelmina ’26 een bijzonder en ook vervelend jaar, de bal rolde amper op Sportpark De Ebbe. Toch is Treffers positief over de ontwikkelingen binnen de club. “Er is een groep jonge mensen, tussen de twintig en dertig, die een beleidscommissie hebben gevormd. Ze hebben enquêtes opgesteld en interviews gehouden. Waar willen we als club naar toe? Waar willen we over vijf jaar staan? Waar willen we in investeren? Daar zijn nuttige dingen uitgekomen. Mijn verwachting is dat we alleen maar sterker terug gaan komen als vereniging. En dan heb ik het niet over het eerste dat doorstroomt naar de hoofdklasse ofzo, maar over de verbondenheid met elkaar. Het is een klotetijd, maar ik denk dat we er sterker uit kunnen komen.”

Die hoofdklasse hoeft dus niet, toch zijn beide heren ambitieus als het over het eerste elftal gaat. “Ik denk dat we meer kunnen dan we denken, we hebben soms teveel ontzag voor bepaalde clubs. Dat we onszelf zien als ‘dat boerenelftalletje uit Wijk en Aalburg’. We mogen best wel meer in onszelf geloven. We kunnen goed voetballen. We zijn geen titelfavoriet, maar van ons win je niet makkelijk”, zegt Van Esch, zonder enige vorm van arrogantie.

Treffers sluit zich daar bij aan. “We hebben hoop komend seizoen in het linkerrijtje te eindigen en mee te doen om een periode. We zijn niet een club die kampioen moet worden, maar we worden wel graag serieus genomen en willen zorgen dat clubs rekening houden met ons.”

Treffers kijkt als voorzitter wel verder dan alleen de hoofdmacht, hij staat voor de hele club. Een vereniging van ongeveer 450 leden, waar het gewoon goed mee gaat. En een vereniging die nog altijd stappen zet. “Het is niet alleen hosanna, er is altijd wel een keer gezeik of dat iemand het ergens niet mee eens is. Maar persoonlijk vind ik het best goed gaan”, zegt Treffers. Hij zou graag nog wat extra vrijwilligers bij de club zien, zoals iedere voorzitter. “Het drijft vaak op een kurk van een x-aantal mensen, wij zijn bezig die kurk te vergroten. Je hebt nooit genoeg, het is altijd stoeien om alles vol te hebben. Maar over het algemeen hebben wij niet te klagen over vrijwilligers.”

Klik hier voor meer informatie over Wilhelmina’26
Klik hier voor meer artikelen over Wilhelmina’26

Het begon ooit als een geintje, maar inmiddels zijn ze niet meer weg te denken in de meivakantie: de voetbaldagen bij Wilhelmina’26 waarin kinderen twee dagen kunnen leven als prof. Van Andy van der Meyde tot Mike Obiku en van Sjaak Polak tot Glenn Helder, ze stonden allemaal op de velden van Sportpark De Ebbe om de jeugd uit de regio training te geven.

WIJK EN AALBURG – “Het is begonnen om de kinderen achter de PlayStation vandaan te krijgen, dat er ook iets te doen was voor de kinderen”, zegt Eddy Hendrix, de grote man achter het concept. “Leven als een prof, dat was de slogan. Daar is het mee begonnen.”

Begin mei was de negende editie, volgend jaar wacht een jubileum. Het is elk jaar gegroeid en dat doet het nog steeds. Inmiddels zitten we op een aantal van 120 tot 130 kinderen, die dan twee dagen leven als een prof. We zijn wel uit ons jasje gegroeid. Alle profclubs in de regio zijn al geweest. En ook de drie grote clubs, Ajax, PSV en Feyenoord zijn met hun jeugdtrainers hier geweest. Die geven dan trainingen zoals ze op bijvoorbeeld De Toekomst en De Herdgang ook doen. Het is echt een heel groot succes.”

Hendrix begon met de voetbaldagen op de velden van Wilhelmina ’26. Die keuze was simpel, hij voetbalde daar zelf in het verleden. Het is niet dat alleen kinderen die lid zijn van de club uit Wijk en Aalburg deel kunnen nemen. “Twee dagen leven als een prof is voor iedereen die dat wil. Jongens en meisjes, van zes tot twaalf jaar. Er zijn veel kinderen die elkaar voor het eerst zien tijdens die dagen, toch gaan ze met elkaar trainen en voetballen. En het klikt gewoon. Je geeft een bal en een goede training, dan maakt het niet uit waar je vandaan komt of dat je goed of minder goed bent.”

Het belangrijkste is dat kinderen plezier hebben”, vervolgt Hendrix. Dat dat zo is blijkt uit een deel van de twintig tot dertig vrijwilligers die er tijdens de voetbaldagen rondlopen. “Kinderen die negen jaar geleden mee hebben gedaan helpen nu mee op het veld. Ze zijn te oud om mee te doen, maar vragen of ze mogen helpen. Dat zegt wel iets.”

Het draaiboek wordt volgend jaar weer uit de kast getrokken, want Hendrix kijkt er al naar uit om de tiende editie te organiseren. “In januari starten we met de inschrijvingen. De kosten zijn 65 euro, maar daar krijgen de kinderen dan twee dagen trainingen voor, van tien uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags en een trainingspak, gadgets en een shirtje”, is de uitleg. En dan leven ze echt als prof. “Alles moet goed zijn. Daarom komt de grasman om zes uur in de ochtend het gras maaien, met de dauw erop. Dan ruik je het gras als het net gemaaid is, zo hoort het als profvoetballer. Alles moet kloppen!”

Klik hier voor meer informatie over Wilhelmina’26
Klik hier voor meer artikelen over Wilhelmina’26