Waar het bij Ralph van Gent (25) van ZSC’62 in het verleden als voetballer vooral om het resultaat ging en actief zijn op een zo hoog mogelijk niveau, daar heeft hij sinds zijn verhuizing naar Zeeland de accenten wel wat verlegd. ‘Het competitieve is er nog altijd, maar voor mij is plezier nu toch wel het belangrijkste. En dat heb ik hier bij ZSC’62 zeer zeker gevonden.”

De Brabander streek bijna drie jaar geleden neer in Zeeland, waar hij in de horeca bij De Haven van Renesse ging werken. Via-via kwam hij in contact met spelers van derdeklasser ZSC’62 uit Scharendijke. “Ik ben in het begin alleen mee gaan trainen doordeweeks en bleef toen nog in Fijnaart wonen. Daar speelde ik bij De Fendert. Maar uiteindelijk ben ik hierheen verhuisd en dan heb ik me laten overschrijven naar ZSC’62. En ik moet zeggen, dat ik me hier altijd op mijn gemak heb gevoeld. Ik werd direct ook goed opgevangen en de klik was er direct. De groep is enorm hecht en velen spelen al heen erg lang samen. Het is ook een leuke groep en ik pas daar prima tussen. Dus dat was natuurlijk wel prettig als je in een nieuwe omgeving gaat wonen, dat de plek die voor een stukje extra ontspanning zorgt naast je werk er eentje is waar het gezellig is. Nou, dat zit hier in Scharendijke wel goed haha.”

De uitlaatklep van de zaterdagmiddag die is helaas al een tijdje ‘geparkeerd’ vanwege de corona en ook zijn werk in de horeca heeft tijdens de coronaperiode een totaal ander karakter gehad. “Dat was natuurlijk dubbel balen. Maar iedereen had ermee te dealen, dus moesten we er het beste van maken. Maar het is wel bijzonder wennen als je niet normaal je werk kunt doen en dat je dan óók qua hobby niet even kunt ontladen. Want we hebben we getraind, maar niet de gehele tijd natuurlijk. Je merkt toch dat dan de motivatie wegzakt en bovendien hebben we in de groep ook nog wat oudere spelers, dus met de gehele groep trainen zat er sowieso een hele lange tijd niet in.”

Voor het nieuwe seizoen krijgt Van Gent overigens in de persoon van Thomas Mangelaars voor de derde keer in drie seizoenen te maken met een nieuwe trainer voor de groep. “Dat is wel apart inderdaad. Toen ik kwam was hier John Tahapary trainer, afgelopen jaar Arjen Sandee en straks dus Thomas Mangelaars. Al ben ik van mening dat wij het als spelers vooral moeten laten zien en ik denk dat we moeten proberen om sowieso in deze derde klasse te blijven. Een goede middenmoter moeten kunnen zijn.”

De groep  van ZSC’62 blijft nagenoeg hetzelfde, al is het volgens Van Gent eigenlijk wel van groot belang, dat er weer wat nieuwe en vooral ook jongere spelers bijkomen. “Voor de balans in de groep én voor de natuurlijke opvolging richting de toekomst. Gelukkig zit er de komende jaren wel wat jeugd aan te komen, al moet het altijd blijken of ze ook het niveau van de derde klasse aankunnen. Want dat is wel het niveau dat we willen nastreven. Zelf wil ik mijn steentje hier graag aan blijven bijdragen. Vanwege mijn werk in de horeca is dat niet altijd even makkelijk, al probeer ik wel altijd alles te geven en er zoveel mogelijk bij te zijn. Ik heb me sinds ik hier ben gaan meetrainen echt ‘one of the guys’ gevoeld en goed opgevangen. De gezelligheid en saamhorigheid is groot binnen de club, al is die toch nét even groter als je wint…. Al is dat voor mij niet meer het allerbelangrijkste. Dat zijn plezier en ontspanning en dat heb ik hier zeer zeker gevonden.”

Klik hier voor meer informatie over ZSC’62

Klik hier voor meer artikelen over ZSC’62

Ontegenzeglijk is Steven Fitsch van Hansweertse Boys een speler met veel kwaliteiten, maar fysieke klachten zorgden ervoor dat hij niet op het hoogste niveau speelt, maar al jarenlang actief is voor Hansweertse Boys in de onderste regionen van het amateurvoetbal. En daar zijn ze maar wat blij met de middenvelder. “En ik geniet vooral van alle momenten dat ik op het veld sta, want het blijft het mooiste spelletje ooit en daar stop ik niet zomaar mee…”

Fitsch begon ooit als vijfjarig ventje in de jeugd bij v.v. Goes, waar hij aantoonde over de nodige voetbaltalenten te beschikken. Een mooie voetbaltoekomst leek voor hem weggelegd, maar op zijn veertiende veranderde dat. “Ik kreeg last van mijn knie en dat is in de jaren daarna alleen maar erger geworden. Het was op den duur zo erg, dat ik op mijn twintigste uiteindelijk geopereerd ben. Een herstel wat normaal gezien drie maanden zo duren dat werd bijna drie jaar. Erg frustrerend.”

Wat er precies aan de hand was met de knie van de in Australië geboren middenvelder dat konden ze niet direct vinden. “Ik ben overal geweest, bij meer dan tien verschillende artsen, bij orthopedisch chirurgen, fysiotherapeuten. En niemand die er echt de vinger op kon leggen. Eigenlijk zit mijn kniegewricht vol met kleine stukjes aan elkaar gegroeid kraakbeen dat zit vastgegroeid aan een kniepees. Dat zorgt ervoor dat het gewricht steeds opnieuw gaat ontsteken.”

Voetballen op hoog niveau zat er dus uiteindelijk niet in, al speelde Fitsch nog wel even in de hoofdklasse bij Goes. Maar de te zware fysieke belasting en inspanningen zorgden ervoor dat hij steeds meer en meer klachten kreeg en niet goed genoeg herstelde. “Daarop heb ik jaren geleden besloten om te kiezen voor een lager niveau en ben ik via enkele vrienden terechtgekomen bij Hansweertse Boys. Het is misschien niet direct het niveau waarop ik in mijn hart zou willen spelen, maar het is wel een leuke en vooral enorm gezellige club. En ik kan er wanneer ik speel van waarde zijn en dat is wel mooi.”

En van waarde is hij zeker, met zijn overzicht, zijn rust aan de bal, uitstekende spelhervattingen én met goals. Ondanks dat hij regelmatig is genoodzaakt om trainingen aan zich voorbij te laten gaan. En nu er vanwege de coronamaatregelen alleen werd getraind, heeft Fitsch de laatste maanden nauwelijks op het veld gestaan. “Ik heb ook een drukke baan in de bouw en ben doordeweeks ook vaak elders aan het werk aan projecten. Dat vergt fysiek ook veel. Ik merk dat ik ook nu aan mijn andere knie klachten krijg. Dus ik ben erg voorzichtig wat betreft trainen. Zodra we weer in het nieuwe seizoen mogen beginnen, dan zal ik er zeker staan, want zolang ik van waarde ben voor de groep dan zal ik zéker mijn bijdrage voor Hansweertse Boys blijven leveren. Want met voetbalschoenen op het veld staan en wedstrijden spelen, dat blijft het mooiste wat er is. En dan neem ik de pijn achteraf wel voor lief.”

Klik hier voor meer informatie over Hansweertse Boys

Klik hier voor meer artikelen over Hansweertse Boys

Als jeugdspeler maakte Lars Klootwijk bij Rillandia als vijftienjarige zijn eerste minuten in de eerste elftal en trainde hij ook regelmatig al mee met de selectie. Nu is hij senior en zit hij steeds dichter tegen een basisplaats aan. ‘Dat is voor mij komend seizoen ook het grote doel. Hier bij Rillandia mezelf in de basis spelen.’

De achttienjarige linksback kreeg afgelopen seizoen ook van zijn trainer Edwin in de Weij steeds meer minuten op zijn favoriete positie. “Toen ik een paar seizoenen geleden met de selectie mocht meetrainen en op zaterdag mocht invallen, dan was dat vaak als spits om op het eind nog wat te proberen. Zo kon ik al wennen aan het seniorenvoetbal, maar was het natuurlijk ‘veiliger’ voor een trainer om dat te doen in de aanval dan als verdediger. Dat snapte ik wel, al is het wel prettig dat ik nu ook steeds vaker de kans krijg om me te laten zien op mijn eigen positie.”

Klootwijk is al sinds de jongste jeugd actief bij de vierdeklasser en doorliep alle jeugdcategorieën. Uiteindelijk begon hij vanaf zijn vijftiende op zaterdagen soms een ‘dubbel programma’ te draaien en trainde hij doordeweeks ook geregeld mee. “Het kwam regelmatig voor, dat ik op zaterdag twee wedstrijden speelde. Of althans in de jeugd altijd eerst voetbalde en daarna op de bank aansloot. Dat was voor mij wel prettig want zo kon ik altijd wel mijn minuten maken. En als je jong bent wil je maar één ding en dat is voetballen.”

De Havo-student heeft dat overigens wel het allermeeste gemist: voetballen. “En dan bedoel ik niet trainen, maar echt voetballen. Want we hebben we getraind en ik heb ook wel op verschillende manieren geprobeerd om bezig te blijven en om mezelf fit te houden. Maar het is wel ‘killing’ als je niet een echte doelstelling hebt om naartoe te werken. “Want in de competitie waren we helemaal niet zo beroerd gestart, dus zaten we er wel lekker in. Al was die 5-0 tegen SPS wel een forse nederlaag. En dat bleek ook direct de laatste wedstrijd ook. Dat maakte het helemaal wrang want we kregen zo niet de kans ons te revancheren.”

Rillandia heeft volgens Klootwijk overigens wel een groep waar nog flink wat rek in zit. Want het merendeel van de selectie is jonger dan 27 jaar. “Dat biedt dus zeker perspectief. En dat was ook best prettig omdat we zo toch gedeelten nog met nagenoeg de volledige groep hebben kunnen doortrainen. Van de trainer heb ik afgelopen seizoen in de wedstrijden steeds meer kansen en minuten gekregen. Het is echter voor mij nog niet genoeg. Ik wil voor hem de keuze zo moeilijk mogelijk maken en mezelf in het elftal spelen. Daar ga ik alles aan doen. Want af en toe eens invallen of incidenteel eens een wedstrijd basis, dat heb ik wel gezien. Al zal het ook aan mijn eigen prestaties liggen. Daarom blijf ik voor mezelf wel doortrainen om zo fit mogelijk te zijn als het seizoen van start gaat.”

Klik hier voor meer informatie over Rillandia

Klik hier voor meer artikelen over Rillandia

Door aanhoudende liesklachten miste hij nagenoeg het complete eerste ‘coronaseizoen’ bij Wolfaartsdijk. Dit seizoen was Tim Sandee echter volledig weer hersteld en vaste waarde bij de zaterdag vierdeklasser. ‘Dan is het balen dat het zo snel alweer stopte.’

Sandee is al zeven seizoenen actief bij de eerste selectie van de oranjehemden, waar hij op zijn zestiende debuteerde. Maar helemaal ongeschonden verliep zijn beginperiode bij de senioren niet, want een operatie aan zijn knieschijf zette hem toen ook al eens een heel seizoen buitenspel.

“En als je dan nu weer bijna een compleet seizoen hebt gemist vanwege aanhoudende liesklachten, dan krijg je wel even een deja-vu als je zo lang niet kan meespelen en vanaf de kant moet toekijken. En je gaat ook enorm twijfelen of het wel goed komt. Want ik had constant klachten, maar op foto’s was niks te zien en niemand kon ze ook verklaren én wegnemen. Uiteindelijk zorgden bepaalde oefeningen en een stevige liesbroek voor de oplossing. Ik was fit en was er helemaal klaar voor, draaide net als de ploeg een goeie voorbereiding én we waren door in de beker. In de competitie was het helaas nog een wisselvallige start. Al was ook die wel weer verklaarbaar. Veel jonge jongens in de selectie, enkele nieuwe spelers en met Carlos de Jonge ook een nieuwe trainer. Dat kost wel tijd, al was het wel zichtbaar dat we snel progressie maakten. Die prikkel hadden we ook wel nodig.”

Sandee studeert overigens in Breda HBO Communicatie en traint doordeweeks ook een keer mee bij het tweede elftal van JEKA. “Dat speelt zondag hoofdklasse, geen kinderachtig niveau kan ik zeggen. Het niveau op de trainingen is hoog en ze zijn enorm fanatiek. Dat is echt genieten om mee te maken. Ook in de coronaperiode hebben we daar gewoon doorgetraind en de opkomst was erg hoog, dus ook dat zegt wel wat.”

Bij Wolfaartsdijk, waar hij al sinds zijn vijfde speelt, is de centrale verdediger, volgens Carlos de Jonge in het veld ook een verlengstuk van hem als trainer. Hij moet van achteruit de lijnen uitzetten en de boel op scherp houden. “Ik ben in de selectie wel een van de meer ervaren jongens en ook tweede aanvoerder. Dus ik denk ook wel dat het bij me past om die rol op me te nemen. In de jeugd speelde ik altijd mid-mid, maar bij de senioren ben ik achterin beland. Prima plek hoor, al zie ik mezelf nog altijd meer als een centrale middenvelder.”

Afgelopen seizoen wilde men bij Wolfaartsdijk strijden om een periodetitel, maar dat idee kon dus al snel in de ijskast. “En dan duurt het daarna wel heel lang als je alleen maar mag trainen. Je wilt ergens naar streven. Dat was die periodetitel. Maar we krijgen er komend seizoen weer een aantal jongens bij en worden daardoor als selectie echt sterker. Er is veel concurrentie en dat is alleen maar goed. Daarom willen we komend seizoen gewoon proberen kampioen te worden. Ambitieus misschien, maar ik denk dat je de lat hoog moet durven leggen. Ik geniet op trainingen en denk dat er nog heel veel in deze groep zit. Ik wil graag kijken of ik mezelf kan meten op een hoger niveau. En het liefst hier bij Wolfaartsdijk. Want ik wil graag ervaren wat er nog allemaal uit deze groep te halen valt.”

Klik hier voor meer informatie over Wolfaartsdijk

Klik hier voor meer artikelen over Wolfaartsdijk