WOLPHAARTSDIJK – Een veelal jeugdige selectie met enkele ervaren krachten, welkome versterkingen van buitenaf én een ervaren trainer als Carlos de Jonge. Het zijn volgens Jarnick Kole (20) de juiste ingrediënten voor succes. Want tot nu toe verloopt het seizoen van de vierdeklasser naar volle tevredenheid van de jonge middenvelder.

“We zijn als spelersgroep ook enorm leergierig én ambitieus! Want we willen vol meestrijden voor het kampioenschap, al zijn we ons natuurlijk wel bewust van het feit dat we in VC Vlissingen en ook Apollo’69 twee heel geduchte concurrenten hebben. En dan zijn er nog een aantal outsiders, waarbij ik onszelf ook reken. Want als je kijkt naar het verschil tussen de bovenste en onderste helft van de ranglijst dan zit daar best een flink gat tussen. Het is nu aan ons om vooral op dezelfde voet door te gaan na de winter en stappen blijven maken als team. We zijn in elk geval goed op weg.”

Kole schoof een aantal jaar geleden door vanuit de eigen jeugd en geniet ook van de samenwerking met zijn oom Carlos de Jonge, die sinds begin vorig seizoen voor de selectie staat bij Wolfaartsdijk. “Zeker weten! Carlos heeft enorm veel ervaring. Zowel als speler dan als trainer en denk dat hij met zijn duidelijk visie en gerichte manier van trainen perfect bij onze groep past. Als ik zie hoeveel vooruitgang we nog elke week boeken… We trainen heel gericht op bepaalde spelpatronen en ook inspelend op de tegenstander. Dat maakt dat we ook tijdens wedstrijden vaak goed op zaken kunnen anticiperen en zodoende goede resultaten behalen.”

Tot op heden is de aanvallende middenvelder met Wolfaartsdijk (samen met koploper VC Vlissingen) nog altijd ongeslagen deze competitie en ziet Kole volop kansen in het verder verloop van het seizoen. “We hebben maar één wens en dat is om uiteindelijk zo snel mogelijk naar die derde klasse toe te gaan. Liefst natuurlijk door de titel te pakken, maar desnoods via de nacompetitie. Want als ik zie hoe we dit seizoen tot nu toe hebben gespeeld, dan denk ik dat we ons ook op een niveau hoger staande moeten kunnen houden. Al moet dat altijd wel in de praktijk blijken. Want om uit de vierde klasse weg te geraken, dat doe je vaak ook niet ‘zomaar’. Het is met name in fysieke zin ook altijd hard werken om de overwinningen over de streep te trekken.”

Want het fysieke aspect in de vierde klasse is wel een facet waar Kole, die bezig is aan zijn tweede seizoen bij de senioren, zich in eerste instantie danig op had miskeken. “Bij de senioren gaat het er tijdens wedstrijden, maar zeker ook op trainingen, best fysiek aan toe. Dat is wel even een groot verschil ten opzichte van wedstrijden op niveau spelen bij de jeugd. Voor mij als middenvelder was het dan ook wel belangrijk om daarin een balans te vinden. Soms slim weglopen, tussen de linies bewegen en waar het kan wegblijven uit de duels. Daarin heb ik zeker ook stappen gezet en is het een vooral een mooie leerschool. Net zoals ik ook destijds bij Kloetinge al veel heb geleerd.”

Want bij Kloetinge voetbalde Kole van de D-jeugd tot aan de JO15, maar uiteindelijk koos hij ervoor om toch terug te keren naar Wolfaartsdijk. “Het niveau was mooi en ik leerde er wel veel, maar ik had toen veel last van de hoge prestatiedruk. Het zorgde ervoor dat ik het plezier in het voetbal begon te verliezen. En dat wilde ik voorkomen. Dus heb ik bewust de keuze gemaakt om in de JO19 weer terug te keren bij Wolfaartsdijk om zo weer stappen voorwaarts te maken. Dat ik nu basisspeler ben hier en de kans krijg om me verder te ontwikkelen binnen een selectie vol goede voetballers én met een ervaren trainer die me beter maakt, daarmee blijkt dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt.”

Klik hier voor meer informatie over Wolfaartsdijk

Klik hier voor meer artikelen over Wolfaartsdijk

NIEUWDORP – Slechts één overwinning wist SV Nieuwdorp in de derde klasse te boeken waardoor de ploeg zich met bovendien een doelsaldo van -20 diep in de rechterrij terugvindt. Niet een plek waar routinier Janick van As vooraf direct op had gerekend, al is hij wel erg realistisch over de sportieve aspiraties van zijn ploeg.

“We hebben de afgelopen seizoen ingeboet aan kwaliteit, zo eerlijk moet je gewoon zijn en dat zie je ook terug in de resultaten. We hebben op papier een selectie van zo’n achttien man, maar hebben al het gehele seizoen te continue te maken met een waslijst aan geblesseerden. Wanneer je dan zeven tot tien geblesseerden hebt en bovendien ook nog een aantal langdurige, dat valt op een gegeven moment voor een relatief kleine vereniging zoals die van ons niet meer op te vangen. Dat is jammer maar zo is de situatie nu eenmaal.”

De middenvelder speelt al nagenoeg zijn gehele leven bij Nieuwdorp op één seizoen Goes en twee seizoenen in de jeugd van RCS na. “Op mijn zestiende debuteerde ik in het eerste elftal hier nadat ik van RCS was teruggekeerd en heb ik vier jaar in de tweede klasse gespeeld. Daarna ben ik nog een jaar naar Goes gegaan maar ook weer teruggekomen en nooit meer weggegaan. Altijd hebben we het hier goed gedaan in de tweede- en ook in de derde klasse, maar het wordt steeds lastiger om op dit niveau te blijven voetballen. Zeker ook omdat je weinig tot geen doorstroming hebt vanuit de eigen jeugd. Daardoor ben je afhankelijk van spelers die van buitenaf richting Nieuwdorp komen, maar dat is ook niet meer zoals enkele seizoenen geleden, al speelt de gehele coronaperiode natuurlijk daarin ook een voorname rol.”

Ondanks dat het dan sportief tot op heden niet het seizoen is waar de reserve-aanvoerder op had gehoopt, dat zal hij zelf zo langs als het kan voor de club actief blijven, ongeacht het niveau waarop de club uiteindelijk terecht komt. “Zonder meer. Want ik denk dat het nu vooral belangrijk is om ervoor te zorgen dat deze groep intact blijft en er op termijn misschien nog jongens bijkomen. Dat zal ook noodzakelijk zijn wil je overeind blijven als zelfstandige vereniging, want binnen de selectie begint de gemiddelde leeftijd wel al op te lopen. Onze jeugd werkt al samen met omringende verenigingen en ook bij de dames is er een samenwerkingsverband. We zien het steeds meer om ons heen en daarvoor moeten we de ogen niet sluiten.”

Na de winterstop hoopt Van As dat Nieuwdorp weer wat geblesseerden kan verwelkomen in de selectie zodat er weer wat meer vastigheid in het elftal komt. “Dat zal nodig zijn om ons uiteindelijk te kunnen handhaven. Dat moet wel voor iedereen het doel zijn. En mochten we het aan het eind van de rit niet redden en degraderen, dan zullen we ook daarmee moeten omgaan en dan is dat helaas zo. Ik zal er in ieder geval alles aan doen, wij allemaal trouwens, om dat scenario te proberen voorkomen. Maar handhaven wordt in het vervolg van de competitie nog een hele zware klus. Gelukkig is het nu winterstop en kan ik zelf ook herstellen van wat lies- en enkelklachten, zodat we er vanaf januari hopelijk weer vol gas tegenaan kunnen.”

Klik hier voor meer informatie over SV Nieuwdorp
Klik hier voor meer artikelen over SV Nieuwdorp

GOES – Hij was met achttien jaar de jongste basisspeler die bij derdedivisionist Goes in de afgelopen vier seizoenen aan de aftrap stond. Na zijn overstap van Kloetinge O23 wist Reza Maipauw zichzelf sneller dan verwacht in het keurkorps van trainer Kevin Hollander te spelen. ‘Het was een flinke stap omhoog qua niveau, maar het bevalt me ondanks dat we onderaan staan erg goed.’

De jonge verdediger uit Middelburg voelt zich prima thuis in de hekkensluiter in de Derde Divisie A en is trots dat hij al zoveel speelminuten en basisplaatsen dit seizoen achter de rug heeft. “Het was een bewuste keus om de overstap te maken naar Goes en me te proberen te meten op dit niveau. Ik heb er hard voor gewerkt en ben dan ook blij dat ik de trainer heb kunnen overtuigen. Want je kunt wel roepen dat je een basisplaats gaat bereiken, maar je moet het toch op het veld laten zien. Want spelen op dit niveau is natuurlijk wel even iets anders dan bij Kloetinge O23. Maar het is voor mijn wel prachtig dat ik me nu op dit niveau kan bewijzen.”

Ondanks zijn nog jonge leeftijd heeft Maipauw al een kleine ‘reis’ langs verschillende clubs achter de rug. De verdediger begon als vijfjarige in de jeugd bij VCK. Daarna stapte hij even over naar  Jong Ambon en vervolgens JVOZ. “Daar kon ik op stage bij Sparta Rotterdam waar ik drie seizoenen heb gespeeld. Uiteindelijk ben ik voor een jaar teruggegaan naar JVOZ en heb daarna de overstap gemaakt naar Kloetinge waar ik in de O23 heb gespeeld. Dus inderdaad kan je wel zeggen dat het al een kleine rondreis is geweest tot nu toe haha.”

Nu bij Goes heeft hij weer te maken met Kevin Hollander als trainer, die hij nog kent vanuit zijn tijd bij JVOZ. “Daar heb ik ook met Kevin gewerkt, dus hij kende mijn kwaliteiten en mijn manier van spelen. Dat was voor mij wel prettig natuurlijk, want ook mede daardoor was de stap voor mij naar Goes een stukje makkelijker. Al is dat zeker geen garantie dat je dan ook ‘eventjes’ een basisplaats krijgt ofzo. Want er is voldoende concurrentie bij ons in de selectie dus ik zal me toch op trainingen en in wedstrijden wekelijks moeten blijven bewijzen.”

Hoewel hij een aantal jaar geleden de jeugdopleiding van Sparta Rotterdam verliet, heeft Maipauw de droom om profvoetballer te worden nog niet losgelaten alhoewel nu vooral zijn focus ligt op het behalen van zijn MBO-diploma. “Want ik heb wel geleerd dat een diploma halen toch wel verstandig is voor later. Maar ik ben nog erg jong en speel op een hoog amateurniveau en heb nog tijd. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik mijn ding hier blijf doen bij Goes, dat er vast nog kansen komen. En als dat zo is moet ik hem pakken. Tot die tijd geef ik alles wat ik heb om met Goes handhaving te realiseren. Want dat is nu voor iedereen bij de club wel het belangrijkste doel. En wat er voor mij persoonlijk nog op mijn pad kom, dat zie ik later wel.”

Klik hier voor meer informatie over VV Goes
Lees hier meer artikelen over VV Goes

HOEDEKENSKERKE/KWADENDAMME – Het is dit seizoen voor het eerst echt officieel: de eerste schreden van HKW’21 als ‘echte’ fusieclub. Hoedekenskerke/Kwadendamme kwam wel al enkele jaren als samenwerkingsverband uit in de competitie, maar nu is de club van aanvoerder Richard Uiterhoeve (37) écht één.

“Ik moet zeggen dat het toch wel heel mooi is. De gehele club is in het nieuw gestoken. Nieuwe clubkleuren, nieuwe naam, nieuw logo. Dat is wel mooi en iedereen is daar tevreden over, behalve over het aantal punten van ons als eerste elftal. Dat valt vooralsnog best een beetje tegen’, zegt de routinier.

Maar naast het feit dat alleen het uiterlijk is veranderd, is het gevoel binnen de club volgens Uiterhoeve wel onveranderd gebleven. “De samenwerking verliep in mijn ogen al prima, maar het is natuurlijk nu wel zo dat je een veel mooiere, eigentijdse en eenduidigere uitstraling hebt gekregen. En voor mij persoonlijk is het gewoon nog altijd leuk om wekelijks op het veld te kunnen staan en van waarde te kunnen zijn voor het elftal. Al denk ik wel steeds vaker na of ik nóg een keer een jaar moet doorgaan. Het zou ook zomaar een mooi moment kunnen zijn om er aan het eind van dit seizoen een punt achter te zetten bij een eerste elftal en het stokje over te dragen aan een jongere generatie.”

De selectie is op een enkele ervaren krachten na en met Uiterhoeve als ‘nestor’ voorzien van een hoop jonge spelers en is bovendien niet erg ruim. “Dat zorgde ervoor dat we vaak moesten schuiven qua posities en spelers. Dat komt natuurlijk het spel ook niet direct ten goede. Maar die jonge gasten hebben zeker potentie en ook binnen de jeugd lopen nog wel aardige spelers rond. Maar die moeten allemaal vooral de komende tijd heel veel ervaring opdoen. En dan zijn wedstrijden zoals wij die spelen in deze fysiek zware vierde klasse mooie leermomenten.”

En ze merken nu ook, net als de aanvoerder zelf overigens, hoe het is om een seizoen te spelen waarin tijdens de eerste reeks wedstrijden bijna alles wat verkeerd kan vallen, ook echt verkeerd valt. “Het is écht extreem! Dat heb ik nog nooit meegemaakt. We spelen soms best goed, krijgen kansen maar belonen ons niet. Dan zie je dat het kwartje steeds de verkeerde kant opvalt en dat je te weinig punten hebt, gebaseerd op het vertoonde spel. Al moet je die uiteindelijk wel zelf pakken natuurlijk. Maar als je steeds net aan de verkeerde kant van de score zit, dan groeit soms wel de onzekerheid en dat zie je dan terug. Al zijn we in vrijwel geen enkele wedstrijd weggespeeld en waren de verliespartijen met vaak minimale cijfers. De laatste duels wonnen we wel, al is het dan zuur dat het daarna weer stil kwam te liggen.”

Het duurde dus tot eind november in de uitwedstrijd tegen Nieuwland (niet toevallig spelend in blauwwitte tenues waarin tot voor dit seizoen HKW ook speelde) voordat HKW’21 de eerste overwinning pakte. Zoals een echte aanvoerder betaamt kroonde Uiterhoeve zich met de 0-1 direct ook tot matchwinner. “Dat was wel een leuke bijkomstigheid natuurlijk, maar die overwinning was belangrijk. Ik ben nog altijd ambitieus en het zou gaaf zijn om dit jaar nog een periode te pakken. Dat is nu nog héél ver weg, maar je moet er wel voor blijven knokken. We moeten het per wedstrijd bekijken in het restant. Win je een paar keer doe je mee bovenin, verlies je dan sta je onderin. De middengroep is aan elkaar gewaagd. Het is aan ons om te zorgen dat we straks aan de goede kant van de score blijven. Als dat lukt en ik kan daar mijn bijdrage aan leveren, dan ben ik tevreden. En of dit mijn laatste seizoen wordt, dat ga ik over een paar maanden definitief beslissen.”

Voor meer artikelen over HKW’21, klik hier.
Voor meer informatie over HKW’21, klik hier.