BORSSELE – Het is al bijna tien seizoenen geleden dat v.v. Borssele wedstrijden speelde in het standaardvoetbal. Maar door spelersgebrek koos men destijds voor een stap terug richting de reserveklasse waar me nog altijd actief is. Het weerhield Sigmar Martien (31) er niet van om drie seizoenen geleden van VC Vlissingen de overstap te maken.

Met tien goals is Martien vooralsnog clubtopscorer, al stelt dat naar zijn eigen mening bij een kleine club met ‘slechts’ één elftal niet zoveel voor. “Je moet alles in verhouding zien natuurlijk. We spelen reserveklasse en dan is het toch allemaal net even anders. Ik heb altijd bij VC Vlissingen gespeeld, op behoorlijk niveau ook, en dan was het wel even schakelen. Maar het is gewoon een leuke kleine vereniging. Een echte vriendengroep ook die wekelijks probeert om het zo goed mogelijk te doen.”

Martien kreeg in zijn tijd bij Vlissingen te maken met een paar zware knieblessures. Die zorgden ervoor dat voetballen op hoger niveau er niet langer inzat. “Ik heb blessures gehad aan allebei mijn knieën. Aan meniscus en kruisbanden die waren afgescheurd. Daarna heb ik een tijdje niks gedaan, maar ook in een lager elftal gespeeld. Het plezier werd minder. Dus toen Richard Beenhakkers me vroeg of ik niet bij Borssele wilde komen voetballen ben ik eens gaan kijken en heb de overstap gemaakt. We trainen één keer per week en dus in het weekend een wedstrijd. Die belasting kan mijn knie gelukkig prima aan en dat bevalt goed.”

Toch was het wel wennen voor de Borsselse doelpuntenmaker. “Natuurlijk was het wennen. Want je hebt niet te maken met officiële KNVB-scheidsrechters maar met clubscheidrechters. Dus dan krijg je het af en toe wel eens zwaar te verduren qua tegenstand en overtredingen. Maar dat weet je van te voren als je voor dit niveau kiest. Inmiddels ben ik er al aan gewend en ga ik soms ook wel eens de duels uit de weg om een eventuele nieuwe blessure te vermijden. Het weerhoudt me er overigens niet van om toch wekelijks een potje te voetballen, want dat blijft toch het allerleukste wat er is.”

Voorlopig ziet het er volgens Martien niet naar uit dat Borssele weer de stap maakt naar het standaardvoetbal. “Op korte termijn zie ik dat nog niet gebeuren. Wat mij betreft ook niet echt een ramp, want zoals het nu gaat hebben we het op trainingen, tijdens en vooral ook ná de wedstrijden hier prima naar ons zin. Zelf hield ik na die zware knieblessures er rekening mee dat ik nooit meer zou kunnen voetballen. Dus dat ik hier nu wekelijks al drie jaar op het veld sta is voor mij al mooi genoeg.”

Klik hier voor meer informatie over SV Borssele
Lees hier meer artikelen over SV Borssele

OVEZANDE – Als vijftienjarige maakte Delano Loontjes (18) maakte hij zijn debuut bij DwO’15 in de 4^e Klasse B. De ploeg pakte destijds een periodetitel maar bleef ook de seizoenen erna vierdeklasser. Daar wil ’t dit seizoen vooralsnog niet vlotten. Het pakte in de openingswedstrijd tegen Spui het enige punt en is hekkensluiter.

“Het wil dit seizoen nog niet lukken om te winnen. Alleen tegen Spui wisten we een punt te pakken en daarna was het klaar. We hebben al het gehele seizoen veel blessures en een kleine selectie. Dat wreekt zich dan wel natuurlijk, zeker als je tegen ploegen speelt die meer kwaliteit hebben.”

Loontjes schoof in 2018 vanuit de JO17 door richting de eerste selectie en wist er al snel een basisplaats te veroveren. De jeugdige aanvaller speelt veelal vanaf de zijkant, al wordt hij ook af en toe wel als diepste spits gebruikt. “Maar een rol aan de zijkant ligt me toch beter. Ik ben geen doelpuntenmaker. Helaas is dat juist hetgeen wat we als ploeg ook missen. We hebben geen afmaker in onze selectie jammer genoeg. Was dat wel zo geweest, dan denk ik absoluut dat we al een aantal punten meer hadden gehad.”

In de jeugd speelde de aanvaller altijd voor Volharding, waarmee hij in 2015 samensmolt met SVD tot het huidige DwO’15. En waar hij in het begin vol ging voor het voetbal, daar ligt op dit moment voor Loontjes de focus vooral in eerste plaats op zijn studie. “Ik studeer hotelmanagement in Antwerpen en daardoor lukt het me niet altijd om twee keer per week te trainen. Ik houd overigens mijn conditie wel op peil met hardlopen en in de sportschool. Daar probeer ik vooral ook fit te blijven, want ook ik ben, net als veel van mijn teamgenoten, dit seizoen er ook al even uit geweest vanwege een blessure. Gelukkig ben ik nu wel weer helemaal fit.”

En de jongens die te maken kregen met pijntjes en kwetsuren, dat bleken ook nog vaak de bepalende spelers te zijn. “En dat wreekt zich dan we tijdens wedstrijden. Ik probeer wel altijd zelf mijn eigen spel te spelen, maar het is soms wel frustrerend dat we een aanspeelpunt missen voorin om je bal kwijt te kunnen. Dan wordt het ook moeilijk om tot echte kansen én ook goals te komen. En als je die niet creëert of scoort dan is het lastig om te winnen natuurlijk.”

Hoewel het in de voorbereiding volgens de buitenspeler best behoorlijk draaide, daar stropt in de competitie de DwO-motor bijna volledig. “Je merkt dan wel dat de kopjes gaan hangen en je in een negatieve flow terechtkomt. Het is best moeilijk om dat om te buigen. Toch een apart fenomeen. Want de sfeer is gelukkig altijd wel goed, maar het zo toch nog allemaal een stukje gezelliger worden als je af en toe weer eens wat wedstrijden wint.”

Klik hier voor meer informatie over DwO’15
Klik hier voor meer artikelen over DwO’15

RILLAND – Het eerste deel van het seizoen verliep voor vierdeklasser Rillandia meer dan behoorlijk. Ook middenvelder Thomas Weening (22) is zeer te spreken over hoe het tot op heden is gegaan. Hij denkt dat zijn club als ‘best of the rest’ moet kunnen meedraaien in de subtop.

“Dat denk ik inderdaad. We hebben het in de eerste serie wedstrijden goed gedaan. Alleen tegen de echte titelkandidaten moesten we het onderspit delven, maar verder denk ik dat de resultaten goed waren. Wanneer we de boel fit kunnen houden en we op dezelfde manier voor elkaar willen knokken en werken dan dat we tot nu toe doen, dan moet de subtop zeker realistisch zijn.”

Weening maakt alweer vier jaar deel uit van de hoofdmacht, nadat hij vanuit de JO19 doorstroomde naar het tweede elftal om vervolgens nóg een stapje omhoog te maken bij zijn club. “We gingen destijds vanuit de jeugd als een soort van vriendenteam van de JO19 door naar de senioren. Toen de nood aan de man kwam, kreeg ik de kans om door te schuiven en die heb ik met beide handen aangegrepen. Want ik wilde wel kijken of ik uiteindelijk mezelf in de basis kon spelen en dat is uiteindelijk wel gelukt.”

De middenvelder moet het vooral van zijn werklust hebben en van het vermogen om langs de flanken ‘meters te maken’. En hoewel hij in de jeugd ook wel in de spits speelde, ziet hij zichzelf nu veel meer een voorbereider dan en afmaker. “Ik ben niet iemand die de koelbloedigheid heb voor de goal, maar meer iemand die moet zorgen voor de assist. Als dat in wedstrijden lukt, dan kan ik daar wel tevreden mee zijn en van genieten ook.”

Waar hij overigens ook van geniet, dat is zijn passie voor wielrennen. Want in de voetballoze periode maakte de jonge middenvelder ook heel veel fietskilometer. “Daardoor moest ik in de voorbereiding ook omschakelen en had ik te maken met spierblessures. In het verleden daar heel veel last van gehad, dus voor mij is het doel om vooral zo lang mogelijk fit te blijven en zoveel mogelijk minuten te maken in het eerste.”

Momenteel loopt Weening als Hbo-student Commerciële Economie stage bij de Jumbo Visma Wieler- en Schaatsploeg. “Daardoor heb ik wel al eens wat trainingen gemist. Tot januari duurt mijn stage en om dat bij zo’n professionele organisatie te mogen doen, dat is geweldig. Ik ben mee geweest naar de Vuelta in Spanje, waar we onze kopman Primož Roglič zagen winnen. Een onvergetelijke ervaring natuurlijk die je meeneemt in de rugzak.”

In diezelfde rugzak hoopt hij overigens nog heel wat mooie Rillandia-momenten te kunnen toevoegen. “Als dat zou kunnen is dat zeker mooi. Ik sta nog maar aan het begin en kan op alle facetten nog stappen maken. Fit blijven is het vooral heel belangrijk en de goede resultaten straks weer oppakken. Wanneer dat lukt, dan is mijn seizoen zeker geslaagd.”

Klik hier voor meer informatie over Rillandia.
Klik hier voor meer artikelen over Rillandia.

’S HEERENHOEK – Zijn gehele jeugd speelde Dylan de Kam (21) bij v.v. Kloetinge, maakte er uiteindelijk ook zijn debuut in het eerste elftal. Toch besloot de jonge doelman om andere oorden op te zoeken en vertrok naar derdeklasser Patrijzen uit ’s Heerenhoek. ‘Een bewuste keuze die ik met mijn verstand heb genomen.’

Want hoewel De Kam een mooie voetbaltoekomst werd voorspeld, besloot hij om niet langer bij de eersteklasser te blijven, maar te kiezen voor v.v. Patrijzen waar hij zichzelf als eerste keeper mag bewijzen. “Daar loop ik ook niet van weg. Het was zeker wel lastig om de knoop door te hakken en Kloetinge te verlaten. Want ik heb er een geweldige tijd gehad. Maar écht perspectief op speeltijd en een echte kans bij het eerste elftal, die had ik in mijn ogen niet. En omdat ik wel heel graag in een eerste elftal wilde keepen ben ik op gesprek gegaan bij Patrijzen. Dat beviel goed en ik kon me helemaal vinden in het plan dat ze hadden. Tot op heden moet ik zeggen dat de overstap me heel erg goed is bevallen.”

De 21-jarige De Kam debuteerde vorig seizoen, toen hij nog keepte bij de O23 van Kloetinge, als invaller bij de eersteklasser in de bekerwedstrijd tegen Baronie uit Breda. Daarna mocht hij ook zijn opwachting nog maken bij het eerste elftal. Toch bracht het hem niet op andere gedachten. “Nee, absoluut niet. Ik heb een prachtige tijd gehad bij Kloetinge, heb er veel geleerd en ben er gevormd tot de keeper die ik nu ben. Maar ik wilde de constante druk als eerste doelman voelen. En omdat ik die kans bij Kloetinge op korte termijn niet zag, heb ik ervoor gekozen om qua niveau een paar stapjes omlaag te doen. En wie weet kan ik er straks weer enkele omhoog zetten.”

Want de drive om op zoek te gaan naar zijn plafond als voetballer, die heeft de talentvolle doelman honderd procent. “Mijn doel is om er uiteindelijk als keeper het maximale uit te halen en om te proberen de top van Zeeland te halen. Daarom ben ik blij dat ik bij Patrijzen de kans krijg om mezelf in de picture te keepen. En ik probeer een aandeel te hebben in het najagen van onze doelstelling dit seizoen. We willen graag de top-vier halen en zien of er dan eventueel nog een periode te pakken valt. We hebben een goede groep en willen graag een gooi doen naar de promotieplekken. Dat wordt een fikse klus, maar uitdagingen moet je aangaan vind ik en er zeker niet voor weglopen.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Patrijzen.
Klik hier voor meer informatie over VV Patrijzen.

GOES – De aanwas bij met name de jeugdafdeling van voetbalvereniging SSV’65 uit Goes neemt nog altijd toe. Maar het groeiende aantal jeugdleden loopt niet helemaal in de pas met een toename van vrijwilligers en kader. En juist daar knelt de schoen om sommige momenten volgens Pepijn van den Anker, technisch jeugdcoördinator bij de Goese zaterdagclub.

“Ik ondersteun de Technische Commissie van de club en ben binnen de jeugd verantwoordelijk voor het contact met ouders en de trainers. Daarnaast regel ik ook de materialen en coördineer de planning van de scheidsrechters bij de jeugd én de senioren. Dus zoals je merkt ligt er momenteel heel veel op mijn bordje en  dat is dus precies het probleem wat er heerst. We hebben een club die met name binnen de jeugd groeit en nog altijd nieuwe aanmeldingen krijgt, maar de taken die er bij een vereniging allemaal ingevuld moeten worden daarvoor is het lastig om mensen te kunnen vinden om dat op te vangen.”

En door alle coördinerende taken die hij inmiddels bij de zaterdag tweedeklasser vervult, is hij wel gestopt met het geven van trainingen en het begeleiden van een eigen team. “Dat ging niet meer samen. Ik heb in het verleden onder meer de mini’s, de JO8 en de JO9 getraind. Maar momenteel ben ik lid van de jeugdcommissie en regel dus al coördinator allerhande zaken. Toch zijn we naarstig op zoek naar extra handen om het nog altijd toenemende aantal jeugdteams te bemensen. Want niet alleen bij de allerkleinsten krijgen we aanmeldingen, ook bij de oudere groepen zoals de JO10 en ook héél veel meiden. We hebben nu eenentwintig jeugdteams en daar is onlangs nog een nieuw MO12/MO13-team bijgekomen. Het geeft in mijn ogen aan, dat we toch als vereniging iets goeds doen dat mensen voor SSV kiezen om hun kinderen te laten voetballen.”

Het tekort aan kader wordt nu binnen SSV’65 opgevuld met enkele dubbelfuncties, maar wenselijk is dat volgens Van den Anker natuurlijk niet. “Op termijn willen we ervoor zorgen, dat elk team zijn eigen begeleidingskader heeft. Dat valt niet altijd mee, maar we werken hard aan een nieuwe structuur. Dat staat in potlood al op papier geschetst en we zijn nu aan het zoeken naar de definitieve invulling. Ik heb er wel vertrouwen in dat dit goed gaat komen. We willen de jeugdafdeling gaan opdelen in onder-, midden- en bovenbouw en daarvoor verschillende coördinatoren benoemen. Zodat het aantal teams waarvoor men verantwoordelijk is kleiner worden. Ik doe het nu in mijn eentje en dan is het toch stiekem een flinke brok werk die erin gaat zitten. Ik vind het enorm leuk om te doen en het geeft ook heel veel voldoening, maar het zou nog mooier zijn mochten we de lasten over meerdere schouders kunnen verdelen.”

Tot zijn negenentwintigste droeg Van den Anker het shirt van SV Walcheren, waarna hij naar Goes verhuisde en lid werd bij ‘Samen Sporten Vereent’. Daar speelde hij in het eerste-, tweede én derde elftal. “Twee jaar geleden ben ik gestopt, al doe ik af en toe nog mee bij de veteranen. Ik ben inmiddels alweer dertien jaar lid van de club en voel me hier vanaf het begin uitstekend op mijn plek. Het is prachtig om te zien dat de club nog altijd groeit, maar als jeugdcoördinator is het bemensen van de jeugdteams de ultieme uitdaging. Vaak zijn negentig procent van het kader binnen een club goedwillende en enthousiaste ouders waar we heel blij mee zijn. En we willen ook niet iedereen vragen, maar vooral ook mensen die voetbalachtergrond hebben én voeling hebben met de club. We zijn toch een soort van dorpsclub binnen de stad en die sfeer en identiteit willen we absoluut behouden.”

Voor meer artikelen over SVV’65, klik hier.
Voor meer informatie over SSV’65, klik hier.

KAMPERLAND – Bij Bevelanders zijn ze alweer bezig aan het vijfde seizoen in de 3³ Klasse A van het zaterdagvoetbal, maar de derde plaats die het momenteel inneemt en die men na de winterstop mag gaan verdedigen, die komt ook voor middenvelder Sam de Bruine (19) vrij onverwacht.

“Dat kan je wel stellen ja. Waar we in voorgaande jaren moeite hadden om de ‘nul’ vast te houden, daar hebben we dat in de eerste negen duels al vier keer gedaan. We zijn gewoon enorm steady achterin en geven weinig wel. Het past allemaal goed in elkaar dit seizoen en dat is wel mooi. We spelen nu ook een ander systeem dan dat we voorheen gewend waren, maar we slagen er prima in om de resultaten in ons voordeel te beslissen.”

Het zorgt ervoor dat de ploeg van de vertrekkend trainer Ralph Zegers (hij gaat voor twee seizoenen naar competitiegenoot RCS uit Oost-Souburg) op slechts drie punten van koploper Luctor Heinkenszand de vervroegde winterstop ingaat. De Bruine en zijn ploeggenoten houden zelfs vooraf bestempelde titelkandidaten zoals Zeelandia Middelburg en ook RCS achter zich. “We hebben sinds de voorbereiding van dit seizoen ook, in tegenstelling tot veel andere teams naar ik hoor, nauwelijks te maken gehad met blessuregevallen. We hebben tijdens de coronaperiode ook veel doorgetraind en dat werpt toch wel zijn vruchten af nu. Het loopt gewoon en dat is wel heel erg prettig om mee te maken moet ik zeggen.”

Waar De Bruine, die al sinds zijn zestiende basisspeler is bij de derdeklasser, voorheen altijd kort achter de spitsen stond geformeerd, heeft hij dit seizoen bij Bevelanders een iets andere rol in het elftal. “Klopt. Ik sta nu een plek naar achter en speel meer controlerend. Mijn broer speelt ook in het eerste en was spits, maar hij speelt nu ook een linie naar achter en staat op mijn positie. Wel leuk natuurlijk om samen in het eerste elftal te spelen, maar de ‘competitie’ onderling wie de meeste goals maakt voor het team die wordt voor mij een stukje lastiger haha. Al maakt het me niet zo heel veel uit wie ze maakt, als we uiteindelijk maar winnen als team. En gelukkig gaat ons dat tot op heden ook vrij aardig af.”

De eerlijkheid gebied volgens de jeugdige middenvelder te zeggen, dat de selectie en technische staf voorafgaand aan dit seizoen niet hadden verwacht dat het zo goed zou gaan. “Als je realistisch kijkt, dan zijn we eigenlijk al een aantal seizoenen een prima middenmoter. Er zijn in onze competitie ook een aantal ploegen die meer kwaliteit in de selecties hebben dan wij. Maar we zijn een heel lastig te bespelen ploeg en werken altijd keihard. Iedereen weet wat zijn taak is in het veld en we knokken negentig minuten lang. Als het dan ook af en toe eens meezit, dan kan je dus verrassen zoals wij nu doen. Maar vooraf hadden we gehoopt om ergens in de middenmoot te kunnen spelen, bovenin de rechterrij of misschien wel ietsje hoger. Het gaat wat dat betreft niet verkeerd, al moeten we ons zeker nog niet rijk rekenen. Na de winterstop is het zaak om er met z’n allen weer te staan en dan proberen om verder te gaan waar we nu iets vroeger dan gepland zijn moeten stoppen.”

En als Bevelanders ook na de winterstop door blijft gaan met resultaten boeken, wie weet wat er dan allemaal mogelijk is. “Een periode zou natuurlijk helemaal te gek zijn, maar zo rijk moeten we ons zeker nog niet rekenen. We moeten realistisch blijven en zeker niet overmoedig worden. Als we met z’n allen onze taken blijven uitvoeren en elke wedstrijd negentig minuten lang knokken voor elke meter, dan heb ik er alle vertrouwen in dat dit zomaar een heel mooi seizoen kan worden.”

Klik hier voor meer informatie over VV Bevelanders
Lees hier meer artikelen over VV Bevelanders

OOSTERLAND – Rohan de Geus is momenteel bezig aan zijn vierde seizoen als trainer bij derdeklasser Duiveland uit Oosterland. Het tevens ook zijn laatste, mede omdat hij wil voorkomen dat zijn ‘houdbaarheidsdatum’ als trainer verstrijkt. Ook wil hij graag met zijn elftal afsluiten als middenmoter in het linkerrijtje.

“Als het even zou kunnen, dan zou dat wel heel mooi zijn. Daar werken we in elk geval met elkaar heel hard naartoe. Het zijn al bij al toch enkele vreemde seizoenen geweest. Voor de spelers, de vrijwilligers en ook zeker voor mij als trainer. Want vier seizoenen qua jaren zijn er gekeken naar wedstrijden eigenlijk maar drie. Toch denk ik dat het een goed moment is om een volgende uitdaging aan te gaan. Zoals gezegd heeft in mijn ogen iedere trainer een houdbaarheidsdatum. En die ligt in mijn optie altijd rond de drie tot vier seizoenen. Dat heb ik bij mijn vorige clubs ook zo gehanteerd en nu hier bij Duiveland dus ook.”

De Geus pakte in zijn eerste seizoen bij Duiveland de titel en promoveerde dus naar 3^e Klasse B, waarin de ploeg nu voor het derde seizoen uitkomt. Daarvoor was de oefenmeester binnen Zeeland ook vier seizoenen werkzaam bij Lewedorpse Boys en stond hij drie seizoenen bij Apollo’69 voor de groep. “Ik heb hier bij Duiveland kunnen werken met een heel jonge spelersgroep, een groep die graag wil en die gretig is maar op sommige momenten nog net wat ervaring mist en we dus te makkelijk doelpunten en dus ook punten hebben weggegeven. Daarbij hebben we niet een heel brede selectie en dat heeft ons soms wel eens parten gespeeld als je puur naar de resultaten kijkt.”

Er stopten bovendien een aantal ervaren krachten stopten of vertrokken en daarbij kreeg De Geus ook te maken met een flinke waslijst aan blessuregevallen. “Daardoor moesten we goed opletten qua trainingsbelasting en hadden we het pas na een wedstrijd of vier aardig op orde. Toen stak opnieuw corona de kop op en zag je her en der duels uitvallen. Ook weer spelen zonder publiek blijft jammer, want dat geeft toch altijd net iets extra’s. Maar daar heeft iedereen mee te dealen helaas.”

Waar zijn nieuwe klus als trainer zal zijn, dat is toekomstmuziek. Maar dat die er gaat komen, daar is De Geus wel zeker van. “De carrousel begint nu te draaien en her en der zie je trainers van club wisselen. Ik heb hier vier jaar fijn gewerkt en wil het mooi afronden. Daarna zie ik wel wat er komt. Ik heb Uefa-B, dus liefst in derde of tweede klasse. Qua sfeer denk ik dat ik het beste pas bij mooie dorpsclubs. Ik ben nog maar vijfendertig en wil graag kijken waar mijn plafond ligt. Maar eerst hier dat linkerrijtje halen, dan ben ik tevreden als ik hier vertrek.”

Voor meer artikelen over Duivenland, klik hier.
Voor meer artikelen over Duivenland, klik hier.

COLIJNSPLAAT – Het was vanuit de JO17 dat Thijs Nuijens (19) drie seizoenen geleden de grote stap maakte richting de senioren. Eén vol seizoen en twee afgebroken coronacompetities later is Nuijens basisspeler bij de middenmoter uit de 4^e Klasse B. Niet als verdediger, maar als controleur op het Colijnse middenveld.

“In het begin toen ik erbij kwam vanuit de jeugd was ik vooral wisselspeler. Dat was ook wel logisch natuurlijk want het is toch wel even een andere intensiteit die je meemaakt als je vanuit de JO17 de grote stap maakt naar de senioren. Dus ik heb mezelf de tijd gegeven om te wennen. Maar gelukkig heb ik de trainer kunnen overtuigen en heb ik op eigen kracht een basisplek afgedwongen.”

Toch is het wel op een positie die in eerste instantie niet zou zijn opgekomen bij de jonge middenvelder. “Nee dat klopt. Want in de jeugd heb ik eigenlijk altijd als centrale verdediger gespeeld. En daar ging ik ook bij het eerste wel vanuit. Maar we hebben in de selectie een aantal spelers die op die positie goed uit de voeten kunnen. Bovendien zijn die meer ervaren en hebben wat dat betreft nog een streepje voor op mij. Dus vandaar dat ik de kans heb gekregen om mezelf als controlerende middenvelder te laten zien.”

Vorig seizoen speelde Nuijens overigens wel op zijn favoriete positie, maar door de terugkeer van Danny en SteFfan de Looff is hij een stapje naar voor geschoven. “Ik voel me nu nog net iets comfortabeler achterin, mede ook omdat ik het spel dan helemaal voor me heb. Maar op het middenveld gaat het wel steeds beter, al moet ik soms nog wel proberen sneller te handelen. Want je krijgt bij de senioren toch net even minder tijd dan ik voorheen gewend was. Al ben ik alweer bezig aan mijn derde seizoen, maar door de corona heb ik natuurlijk wel die broodnodige wedstrijdervaring moeten missen. Daarom is het nu zo jammer dat het opnieuw sneller dan verwacht winterstop is.”

Een voordeel is, dat de blessuregevallen binnen de selectie de kans krijgen om te herstellen. “Dat is een voordeel. Want we hebben heel veel blessures gehad en daardoor moeten terugvallen op veel jongens uit het tweede. Jeugd zit er nog niet direct aan te komen dus dan wordt de spoeling enorm dun. Wat betreft die basisplaats zit het dus voorlopig wel goed, al is het nog mooier dat er meer concurrentie zou zijn. Daar wordt op termijn in mijn ogen iedereen altijd beter van. Vorig jaar hadden we een vaste groep en nu was het veel schuiven dus dat was jammer. We zijn een kleine club en moeten roeien met de riemen die we hebben. Toch hoop ik dat we na de winter de stijgende lijn kunnen oppakken en ons alsnog mooi in de middenmoot kunnen mengen.”

Klik hier voor meer informatie over Colijnsplaatse Boys
Lees hier meer artikelen over Colijnsplaatse Boys