Misschien in de F-jeugd een keer, maar een goal in een serieuze wedstrijd had Aaron van Engelen nog nooit gemaakt. Tot eind november, toen de Haarsteeg-goalie in de wedstrijd tegen Vlijmense Boys de bal tegen de touwen schoot. “Dit ga ik echt nooit meer vergeten.”

HAARSTEEG – Van Engelen ging in de slotfase van de wedstrijd bij een 2-1 achterstand mee naar voren toe. Niet per se met het idee dat hij dan zou scoren, maar zo’n keeper in het strafschopgebied van de tegenstander zorgt altijd voor de nodige verwarring en onduidelijkheid. De bal kwam voor zijn voeten. “Ik wilde schieten met rechts, maar de bal viel meer voor links. Ik schoot hem heel knullig naast.”

Niet veel later stak Van Engelen nog een keer het hele veld over. Een nieuwe corner. En dit keer was het wel raak. “De bal werd doorgekopt en viel voor mijn voeten, ik schoot hem vervolgens binnen. Geweldig!”

Cristiano Ronaldo trekt na een goal een sprintje, springt omhoog en roept heel hard siiiiuuuu. Kylian Mbappe gaat staan met zijn armen over elkaar. Maar wat doet Van Engelen als hij scoort? “Je denkt er wel eens over na. Wat ga ik doen als ik een keer een doelpunt maak? Maar toen het gebeurde wist ik echt niet wat ik moest doen. Ik ben naar de dug-out gaan rennen en gleed daar op mijn knieën. Iedereen kwam naar me toe, dat was echt heel gaaf.”

Niet lang na die wedstrijd werd de competitie stilgelegd, maar tot dat moment ging het heel vaak over dat doelpunt van Van Engelen. “Het ging daar ook echt als een lopend vuurtje rond, de filmpjes van die goal zijn ook viraal gegaan. Iedereen had het er over, geweldig.” Het doelpunt was extra speciaal omdat het de gelijkmaker was tegen Vlijmense Boys, voor Haarsteeg dé derby. “Ja, dat is dé wedstrijd voor Haarsteeg, van oudsher. Dat is eigenlijk een droom, om juist tegen Vlijmen de gelijkmaker te maken.”

Het doelpunt van Van Engelen is een nieuwe mooie bladzijde in het voetbalboek dat hij tot nu toe heeft geschreven. De 23-jarige goalie begon bij Haarsteeg, maar heeft daarna meerdere clubs gehad. Hij speelde van zijn achtste tot zijn vijftiende in de jeugd van PSV. Na een korte terugkeer bij Haarsteeg was hij ook actief voor clubs als OJC Rosmalen en Nivo Sparta. “Ik heb het de afgelopen jaren wel hogerop gezocht, maar kreeg het ook erg druk met school en het plezier werd minder.”

Dus keerde hij weer terug naar Haarsteeg, om dat waar voetbal om draait weer terug te vinden. “Het bekende en vertrouwde plekje, terug bij Haarsteeg. Dat is goed te combineren, hier heb ik het plezier weer echt teruggevonden. Ik ben hier supertevreden. Soms kun je er voor kiezen om heel hoog te spelen en je vrienden niet meer te zien. Soms moet je kiezen om een stapje terug te doen en met heel veel plezier te voetballen met je vrienden. Dat laatste is denk ik wel meer waard!”

Klik hier voor meer informatie over Haarsteeg
Klik hier voor meer artikelen over Haarsteeg

Als je de woorden spits, RKC, doelman, Barcelona, tafeltennis en Vlijmen bij elkaar gooit en goed roert, dan komt uit de mix uiteindelijk de naam van Matthew van Dommelen tevoorschijn. De 27-jarige goalie van Vlijmense Boys pakte dit seizoen tot zijn eigen verrassing de eerste periode met zijn club. Het is de eerste stap naar een gedroomde promotie naar de tweede klasse, iets waar hij jaren geleden nooit aan gedacht zou hebben.

VLIJMEN – Het leest als een soort jongensboek, het verhaal van Van Dommelen. Hij begon op jonge leeftijd met voetballen bij Vlijmense Boys. Hij mocht stagetrainingen doen bij RKC, als voetballer. In een team met Ingo van Weert en Jordy de Wijs, spelers die nog altijd op hoog niveau spelen. Zelf mocht hij niet verder bij de Waalwijkse club. “Toen ben ik even gestopt met voetballen, ik had er niet zo heel veel zin meer in. Ik ben gaan tafeltennissen.”

Uiteindelijk keerde Van Dommelen terug bij Vlijmense Boys, maar niet meer als veldspeler. “Er kwam een heel nieuw elftal, de A1. Ze zochten nog een nieuwe keeper. Ik vond dat wel leuk en zei: ‘regel maar een paar handschoenen, dan ga ik wel keepen en zie ik wel wat er van komt.” Dat hij nog nooit gekeept had was voor hem geen issue. “Ik denk dat keepen te leren valt, je hoeft niet per se aanleg te hebben.” Zijn jaren als aanvaller komen Van Dommelen in zijn nieuwe rol bovendien goed van pas. “Ik heb altijd in de spits gestaan, ik weet wel een beetje wat ze voorin denken. Als ze met een actie bezig zijn, denk ik: dat zou ik zo doen.”

De volgende stop was Barcelona. Daar woonde hij een tijdje voor zijn werk, voor hij weer terugkeerde naar Vlijmen. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen raakte eerste keeper Richard van der Hurk geblesseerd. “Toen werd ik meteen ingezet. Ik moest er ineens staan. Dat jaar kwam het wel een beetje door mij dat we zo laag geëindigd zijn. Gelukkig hebben we degradatie net kunnen ontlopen en nu staan we hier.”

Periodetitel
Hier is de winterstop van seizoen 2021/2022, met een periodetitel op zak. “Ik weet echt niet wanneer het voor het laatst gebeurd is bij Vlijmen. Natuurlijk werd er ieder seizoen gezegd dat je ambities moet hebben. Maar we zijn een kleine club. En de afgelopen jaren werd het ook wel geroepen dat we voor een periodetitel moesten gaan, maar toen gebeurde het niet. Nu gelijk de eerste periode, dat hadden we allemaal niet echt verwacht.”

Bij Vlijmense Boys weten ze dat ze ‘een leuke groep’ hebben. “Allemaal jongens uit Vlijmen, die hier al voetballen sinds ze klein zijn. De groep is al lang bij elkaar, nu komt het er allemaal uit”, zegt Van Dommelen. Ook trainer Erik van Esch had het niet verwacht. “Nee, nee, nee. Zeker niet. Heel eerlijk, dit hadden we echt niet aan zien komen. De echte Vlijmense mentaliteit is terug, ze vechten voor elke meter. En het zijn goede voetballers, anders blijf je niet negen wedstrijden ongeslagen. Het is de combi.”

Tweede klasse
Het is nog vroeg in het seizoen en Van Dommelen begint er niet zelf over, maar als hij gevraagd wordt naar spelen in een eventuele tweede klasse dan is hij duidelijk. “Dat wil ik heel graag. Ik denk dat het ons ook wel ligt. Wij voetballen altijd wel goed tegen voetballende ploegen. Vechtvoetbal kunnen we ook wel spelen als het moet, maar echt ‘voetbal’ ligt ons beter.”

Van Esch sluit zich daar bij aan. “Als we de groep bij elkaar houden, zou ik die tweede klasse zeker aandurven. Dan verwacht ik dat we in de middenmoot kunnen eindigen. We hebben een hoop jong grut, daar zit nog veel ontwikkeling in.” Naast dat jonge grut is er ook nog een ervaren man betrokken bij de selectie die een mooi feestje mocht vieren na het behalen van de periodetitel. Van Esch wijst naar Sjef van Engelen, een zeventigjarige clubman. “Nog zo kwiek als wat. Al die jongens heeft hij vanaf de jeugd begeleid, hij kent ze van haver tot gort. Nu komt dat tot uiting met de periodetitel. Hij traint ook nog steeds, dat doen we echt samen. De complimenten zijn ook zeker voor hem.”

Van Dommelen kijkt alweer vooruit. De periodetitel was mooi, ongeslagen zijn in de winterstop. Maar wat nu? “Voor het seizoen hebben we gezegd dat top vijf en een periode fantastisch zou zijn. Maar we zijn nog ongeslagen en hebben al een periode, terwijl we ook al tegen directe concurrenten hebben gespeeld. Ik durf wel te zeggen dat we voor de titel moeten gaan.”

Klik hier voor meer informatie over Vlijmense Boys
Klik hier voor meer artikelen over Vlijmense Boys

Vorig seizoen bleef DESK ongeslagen in de competitie. Twee overwinningen en twee gelijke spelen, daarna was het seizoen klaar. In het nieuwe seizoen begon het eerste elftal van de club uit Kaatsheuvel weer goed, zonder een punt te verspelen werd de eerste periode gewonnen. “Nu moeten we ook voor het kampioenschap gaan.”

KAATSHEUVEL – De doelstelling was om bovenin mee te doen. Niet dat we wilden zeggen dat we even om het kampioenschap mee konden doen, maar meedoen om een periode en bij de eerste drie eindigen was het doel”, zegt Timo van Kuijk. De 24-jarige verdediger kan het alleen maar beamen als je zegt dat de doelstellingen nu wel wat scherper gezet mogen worden. “Als je de eerste zeven wedstrijden wint en zes punten meer hebt dan de nummer twee, dan moet je nu gewoon voor het kampioenschap gaan.”

Het is niet dat Van Kuijk er nu makkelijk over denkt. “Maar die periode smaakt wel naar meer. Voor ons is het jammer dat de competitie eerder is stilgelegd. In januari moeten we er toch weer een beetje inkomen. Je ziet het in het buitenland. Als clubs doordeweeks winnen, willen ze het liefst zo snel mogelijk weer voetballen. Je zit in een bepaalde flow. Maar het is niet anders.”

Bij binnenkomst in de kleedkamer was het wel even feest. In de kantine werd het ook wel gevierd, maar niet zoals het kampioenschap van DESK een paar jaar geleden in de derde klasse. “Dan is de ontlading een stuk groter. Nu was er ook geen publiek toegestaan. Dat zijn kleine dingen, maar het is jammer dat het niet meezit.”

Toekomst
Sinds dat kampioenschap is er sowieso veel anders geworden bij DESK. Het vlaggenschip speelt niet meer op zondag, maar op zaterdag. En de tijd van bussen vol nieuwe spelers die van buitenaf kwamen is ook voorbij. “We zijn een eerste elftal gestart, met eigenlijk een soort vriendenteam. Dat wel op niveau wilde blijven spelen. De trainer is vanuit de zondag meegegaan. Het team valt echt samen. Allemaal jongens uit Kaatsheuvel, dat maakt het mooi om voor DESK te spelen.”

“Wat dat betreft dan maar een paar stapjes achteruit, om vanuit de eigen jeugd weer op te bouwen. Het is mooi om te zien dat we vorig jaar zijn gestart en dat er nu drie tot vier jongens vanuit de A-jeugd de overstap maken of aan het maken zijn. Het geeft de jeugd ook een boost, die zijn er meer bij betrokken”, zegt Van Kuijk, die wel ambitieus blijft. “Ik heb gezegd dat ik binnen vijf jaar in de tweede klasse wil spelen. Eén seizoen is vervallen. Maar als we dit jaar promoveren, zou het heel mooi zijn om binnen twee à drie jaar in de derde klasse ook weer te kunnen promoveren.”

Droomscenario
Over een vertrek bij DESK heeft Van Kuijk eigenlijk nooit nagedacht. Hij zit op zijn plek, zeker nu het hele team uit jongens uit Kaatsheuvel bestaat. Weg hoeft hij dan ook niet. De promotie staat wel hoog op het verlanglijstje, het liefst twee keer. Maar er is nog wel iets wat waar hij op hoopt. “Het zou mooi zijn als ik binnenkort samen met mijn neefje in het eerste elftal kan spelen.”

Van Kuijk doelt daarmee op Bart Huis in ’t Veld, een zeventienjarige aanvallende middenvelder. “Hij komt van Willem II af en speelt nu in DESK 3. Vorig jaar is de hele A1 doorgeschoven. Dat is het tweede elftal, maar heet DESK 3. We hebben één keer samen op het veld gestaan, in een oefenwedstrijd. Dat smaakt naar meer. Dat zou heel leuk zijn.”

Klik hier voor meer informatie over DESK
Klik hier voor meer artikelen over DESK

SC Elshout speelt al een paar jaar in de middenmoot mee. Dit seizoen begon het fantastisch, met vier overwinningen op rij. Even werd er gehoopt op een heel mooi seizoen, waarbij meedoen om een periodetitel – of eventueel de hoogste plekken in de competitie – dan realiteit zouden worden. Die bubbel werd al snel doorgeprikt. Inmiddels staat SC Elshout vierde, een plek waar Sam van den Besselaar wel mee kan leven.

ELSHOUT – Na die vier gewonnen wedstrijden denk je toch even: misschien zit het er dit jaar wel in. Maar na negen wedstrijden staan we vierde. Het is nu even anders dan aan het begin van het seizoen. We zijn nogal wisselvallig. We hebben hele goede wedstrijden, maar ook duels waarin niemand goed presteert en we allemaal verzaken.”

De 6-1 nederlaag tegen Buren is daar een goed voorbeeld voor, dat is de reden dat SC Elshout vierde staat met een negatief doelsaldo. “Dat is de slechtste wedstrijd die we hebben gespeeld. Toen was eigenlijk niemand goed. We konden elkaar aankijken, maar iedereen kon vooral zichzelf aankijken.” De buitenwacht kijkt echter meestal naar de keeper bij zo’n uitslag. “Ik kon mezelf er ook op aankijken hoor. Die wedstrijd heb ik een aantal fouten gemaakt. Maar ik heb het er ook met de trainer over gehad. Liever een paar fouten in één wedstrijd die je toch al achter staat, dan iedere week fouten en dat je daardoor punten verliest.”

Lang zit de 22-jarige goalie ook niet met een fout in zijn maag. “Nee, dat leg ik eigenlijk heel makkelijk naast me neer. De meeste in het team hebben dat, het is een heel gezellig team. Natuurlijk baal je ervan als je verliest. Maar na afloop wordt er in de kantine nog een keer om gelachen, er wordt een grapje over gemaakt. Daarna ben ik het ook wel vergeten.”

Van den Besselaar, die al sinds zijn zeventiende bij de selectie zit, zou het leuk vinden als hij een keer in de derde klasse zou kunnen voetballen met SC Elshout. Hij heeft er tegelijkertijd ook vraagtekens bij. “In de derde klasse zitten clubs als Nieuwkuijk, RKDVC, Baardwijk. Allemaal clubs uit de buurt. Heel veel derby’s, dat lijkt me wel mooi. De gasten van die andere clubs ken je ook wel een beetje. Maar als team hebben we daar nu niets te zoeken.”

Wat dat betreft is de goalie tevreden over de competitie waar Elshout nu in speelt, zeker in combinatie met de sfeer van de vereniging. “Het is hier supergezellig. Iedereen kent elkaar. Ik blijf zelf ook bij Elshout voetballen tot ik het niet meer kan, tot een blessure of het moment dat ik oud genoeg ben om te zeggen dat het mooi is geweest. Het is en blijft een hobby, daarom vind ik die gezelligheid ook zo belangrijk. En het is supermooi om dat bij de club uit je eigen dorp te kunnen doen.”

Begin 2020 was er voor het eerst Walking Football bij UNO Animo. Het was meteen een groot succes, veel senioren hebben zich aangesloten bij de groep voetballers. Door corona gaat het tot nu toe ‘met horten en stoten’, maar met zo’n flinke groep is de basis voor de toekomst in ieder geval een stevige.

LOON OP ZAND – We hebben inmiddels 32 spelers op papier zijn, dat is nogal”, zegt Ton Janssen, dé animator van het Walking Football bij Uno Animo. “Er zijn er altijd wel ziek, geblesseerd, onderweg of druk met andere bezigheden, maar er zijn altijd rond de twintig mensen.”

“Iedere donderdagmorgen beginnen we om half tien met het drinken van een kopje koffie”, legt Janssen uit. “Een beetje buurten ook. Van tien tot elf gaan we dan voetballen. We hebben mensen onder ons die ook trainer zijn geweest binnen de amateursectie. We beginnen dan ook met een serieuze warming-up, daar hebben zij verstand van. Na een kwartier gaan we een potje voetbal spelen. Afhankelijk van het aantal verdelen we de groep. Meestal vier groepjes van vijf, dan spelen we drie keer een kwartier. Dan drinken we na het voetballen nog een glaasje en is iedereen rond twaalf uur weer thuis.”

Meer dan voetbal
Bezig zijn met het spelletje, ook op latere leeftijd. Dat is zo mooi aan Walking Football. Maar bij Uno Animo gaan ze nog een stapje verder. Eind oktober ondergingen vier deelnemers van het Walking Football een medische keuring bij Easy Fit uit Loon op Zand. Een fitness-test voor de ‘old stars’. “Daar zijn een aantal waardes gemeten, zoals je bloeddruk, vetpercentage, gewicht en spierkracht van de benen. En zo nog een stuk of vijf à zes punten.”

“We hebben allemaal een schriftelijk rapportje meegekregen, iedereen kan daar individueel zijn voordeel mee doen. Het is goed om een beetje beslagen ten ijs te komen als je aan het sporten ben. Gezien onze leeftijdscategorie is dat zeker belangrijk”, legt Janssen uit.

Die leeftijdscategorie bij het Walking Football zorgt er ook voor dat een AED-cursus al langere tijd op het verlanglijstje staat. Door corona is het er nog niet van gekomen. “We hadden dat al lang willen organiseren. We zitten in een risicogroep. Als er iemand met een hartaanval neervalt, wil je wel weten hoe je er mee om moet gaan. De meesten willen meedoen. We gaan dat organiseren in samenwerking met de EHBO-vereniging, die geven reanimatiecursussen. Zodra het mag gaan we in de kantine zo’n cursus doen, met het apparaat dat ook op de club hangt.”

“Het zijn allemaal nevenactiviteiten”, zegt Janssen, die aangeeft dat die ook belangrijk zijn. “Voetbal is belangrijk, natuurlijk. Maar ook het onderling contact hebben met elkaar. De ouderwetse kleedkamerlol ook bijvoorbeeld. Dat is bij mensen van zeventig nog precies hetzelfde, we lijken af en toe nog pupillekes.”

88-jarige
In november stonden de deelnemers stil bij de verjaardag van de oudste Walking Football-speler, Harrie Leermakers. Hij vierde zijn 88ste verjaardag. “Het is toch mooi dat een 88-jarige meedoet. Hij doet nog goed mee, is gezien zijn leeftijd ook echt nog redelijk fanatiek. Hij staat er niet voor spek en bonen bij. Hij is toch wel een voorbeeld voor ons allen, een rolmodel. Ik denk dat er in Nederland weinig voetballers van 88 zijn die nog presteren wat hij presteert.”

Klik hier voor meer informatie over Uno Animo
Klik hier voor meer artikelen over Uno Animo

De Willy Naessens Cup is er weer dit jaar. Maar de omstandigheden wisselen. Van de drie wedstrijden die in de eerste seizoenshelft gespeeld zijn, werd een deel met én een deel zonder publiek gespeeld. Spelers en trainers zijn het er allemaal over eens. Met supporters langs de lijn is voetbal veel leuker, en voor de derby’s in het kader van de Willy Naessens Cup is dat zeker het geval.

HAARSTEEG/VLIJMEN/NIEUWKUIJK/DRUNEN – Als je een rondje langs de clubs maakt, sta je veelal voor een gesloten poort. De lucht is grijs en grauw, de regen komt regelmatig met bakken tegelijk uit de lucht. Het past bij de huidige situatie in het amateurvoetbal. Het begon goed dit jaar, maar van spelen zonder publiek werd het uiteindelijk helemaal niet meer spelen. Iedere speler, trainer, verzorger, assistent-scheidsrechter en supporter hoopt dat er in januari gewoon weer gespeeld kan worden. Maar als het even kan wel met supporters langs de lijn!

“In de eerste vier wedstrijden in het nieuwe jaar spelen we drie derby’s. De eerste twee tegen Nieuwkuijk en RKDVC, de vierde tegen Vlijmense Boys. Ik hoop echt op versoepelingen. Je speelt eigenlijk wel voor het publiek, dat maakt het extra mooi en spannend. Er is dan veel meer beleving. Het publiek maakt de wedstrijd voor een groot deel”, zegt Haarsteeg-goalie Aaron van Engelen.

Collega Matthew van Dommelen sluit zich daar bij aan. De doelman van Vlijmense Boys werd periodekampioen met een overwinning op RKDVC. Publiek was er niet aanwezig bij die wedstrijd. “Dat was wel echt jammer.” Met die periode op zak en een ongeslagen status zou het zomaar kunnen dat de rood-zwarten na dit seizoen afscheid moeten nemen van de derby’s, als het promoveert naar de tweede klasse. “Je wil zo hoog mogelijk voetballen. Maar ik snap wel dat er mensen binnen het bestuur of de club zijn die hinken op twee gedachtes. In de derde klasse zijn er toch flink wat derby’s. Dan is er veel publiek, gezelligheid en omzet. En voor een club van ongeveer 350 leden is die kantineomzet heel belangrijk.”

Trainer Erik van Esch vond het bij het winnen van die periode niet heel erg dat het publiek er een keer niet was. “Vlijmen heeft een slecht trackrecord met derby’s. Dan willen we te graag laten zien hoe goed we zijn”, zegt hij lachend. Om serieus toe te voegen dat hij hoopt dat er in 2022 toch zoveel mogelijk fans bij zijn. “Het is doodzonde natuurlijk als ze er niet zijn. Ik zal echt blij zijn als ze er gewoon weer zijn. Tegen Haarsteeg waren er nu zo’n 800 man, in een normale tijd komen er duizend. Blij Vlijmen leeft het ook heel erg, we hebben veel trouwe supporters. Die mis je gewoon.”

Van Engelen hoopt dat het wat derby’s betreft in de toekomst weer zal worden zoals het ooit is geweest. “Van de palen verven tot de middenstip eruit steken in de nachten voor de wedstrijd. De afgelopen twee jaar is wat rustiger geweest. Maar normaal is het weken voor zo’n wedstrijd al ‘bezig’, dat is altijd ongelofelijk mooi.”

Klik hier voor meer artikelen over Vlijmense Boys
Klik hier voor meer artikelen over RKDVC
Klik hier voor meer artikelen over Nieuwkuijk
Klik hier voor meer artikelen over FC Drunen

De laatste wedstrijden voor de vervroegde winterstop draaide het lekker bij Lucas Ligtvoet. De aanvaller pikte zijn doelpunten mee in het eerste elftal van v.v. Waspik, dat het nieuwe kalenderjaar ingaat als nummer vier van derde klasse B. Hoogtepunt tot nu toe is voor de buitenspeler de hattrick in de laatste competitiewedstrijd, tijdens de 2-4 zege op Nieuwkuijk.

WASPIK – Voor Ligtvoet is dit eigenlijk het eerste echte seizoen in de hoofdmacht van Waspik. Vorig seizoen zat hij voor het eerst bij de selectie, nadat hij vervroegd de overstap maakte vanuit de Onder 19. Met iets meer dan een handvol gespeelde wedstrijden was dat echter een verloren seizoen. Inmiddels voelt hij zich zeker op zijn plek bij het vlaggenschip van de vereniging. “Het gaat prima. In het begin was het wel even schakelen, maar ik heb het gelukkig vrij snel opgepakt. Het bevalt me, zeker.”

Schakelen als jeugdspeler die bij de senioren komt, dat zit vaak in de snelheid van het spel en de fysieke strijd die geleverd moet worden. Dat was bij Ligtvoet niet anders. “Het is een combinatie. Het gaat net een stukje sneller. En het is toch wat ander voetbal dan in de jeugd. Daar speel je nog tegen jongens, hier is het een stuk fysieker. Dat was een aandachtspuntje. Ik moest proberen de fysieke duels te vermijden, slimmer gebruik maken van de ruimte. Ik denk dat het dit seizoen wel lukt.”

In deze voetbaljaargang heeft Ligtvoet op een andere manier weer moeten schakelen, want onder de nieuwe trainer – Emiel Heefer – speelt de tiener op een nieuwe positie. “Vorig jaar speelde ik op de tien-positie, als aanvallende middenvelder. Dit seizoen ben ik naar de buitenkant verplaatst.” Dat kwam niet als een grote verrassing voor de jongeling. “Aan het begin van het seizoen mocht iedereen twee posities kiezen, ik ging voor ‘tien’ en rechtsbuiten. Dat ik nu aan de buitenkant speel, daar kan ik wel mee leven.” Ligtvoet stond dit seizoen zowel links als rechts, waarbij zijn voorkeur uitgaat naar rechts. En soms staat hij ook nog op ‘tien’. “Als we een doelpunt moeten forceren, kom ik er soms bij als tweede tien.”

Waspik staat na acht gespeelde wedstrijden op de vierde plek, met veertien punten. “Dat is op zich redelijk. We zijn slecht begonnen. Maar van de laatste drie wedstrijden hebben we er twee gewonnen en gelijkgespeeld tegen de koploper. We zaten in een winnende flow, wat dat betreft hadden we graag doorgegaan.”

Dat moet nu gebeuren in 2022, met een jonge en talentvolle groep. De negentienjarige, die met Waspik om promotie wil spelen, is één van de jonge spelers. Maar niet de enige. “Dit seizoen zijn er een hoop uit het team waar ik eerder al uit ben overgestapt doorgekomen. Ze hebben mede door blessures kansen gehad en dat hebben ze goed ingevuld. Het was ook een goede lichting, want vier of vijf jongens die vorig jaar in de A1 zaten zitten nu vast bij het eerste. Daar kun je wel een aantal jaar mee vooruit.”

Of de voormalig jeugdspeler van Willem II en DESK zelf ook nog jaren op sportpark Elzenhage speelt is de vraag. “En dat is een lastige vraag, omdat ik het antwoord niet één, twee, drie weet. Je weet nooit wat er op je pad komt. Maar het zou helemaal mooi zijn als we met Waspik kunnen promoveren.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Waspik.
Klik hier voor meer informatie over VV Waspik.

De sfeer en gezelligheid van het team waarin je speelt zijn van groot belang voor hoe je je voelt bij een voetbalclub. En als dat goed zit, dan is ook de sfeer in de kantine vaak nog van belang. Even los van de resultaten, die natuurlijk altijd van invloed zijn op hoe een voetballer zich – soms even – voelt. Maar er spelen ook andere factoren een rol rondom de binding en het gevoel bij én met een club. Bij DESK werken ze er op allerlei verschillende manieren hard aan om alles goed op orde te hebben.

KAATSHEUVEL – Soms zijn er sportparken waar je aan komt met je voetbaltas in de hand, waarbij je jezelf bijna door het onkruid moet zien te ploeteren. De wapperende vlaggen zijn kapot en de deuren van de kleedkamers zijn rot aan de onderkant. Een gebrek aan onderhoud, vaak door te weinig handjes. De uitstraling van een sportpark doet veel, dat is ook de reden dat ze bij DESK trots kunnen zijn op de nieuwe muurschildering bij de spelerstunnel. Voorzitter Ed van Ham noemt het ‘een echte eyecatcher’. “Prachtig om te zien. Een prachtige club dat is waar wij met elkaar aan blijven werken.”

Kunstgras
Een ander belangrijk punt is natuurlijk het veld waar je op moet spelen. Veel oudere voetballers zweren nog altijd bij echt gras, maar ook natuurgras kan voor irritatie zorgen. Bij kunstgras is dat echter nog sneller het geval. Tegenwoordig kan kunstgras echter ook gewoon goed zijn. Om de voetballende leden op een goede kunstgrasmat te laten spelen wordt bij DESK een nieuw veld aangelegd. “Wanneer het allemaal meezit, ook qua weersomstandigheden dan kunnen we vroeg in het nieuwe jaar overgaan tot aanleg van een compleet nieuw kunstgrasveld. Een intensief traject maar mooi om te zien hoe groot de betrokkenheid van een ieder is”, richt Van Ham zich tot de mensen die iets met de voetbalclub uit Kaatsheuvel hebben.

Voor én door de leden
Om verschillende zaken aan te pakken en te zorgen dat DESK een club is die leeft, worden de leden ook aangespoord om te helpen. Bijvoorbeeld met de DESK Worstenbroodactie. In een samenwerking met de lokale bakkerij Piekfijn konden leden worstenbroodjes verkopen, het geld gaat naar een nader te bepalen doel. “De opbrengst die deze actie geeft is belangrijk voor de club om extra zaken te bekostigen. Het is tevens een actie waar jullie als leden en betrokkenen direct wat van terug krijgen. We kiezen niet voor een loterij om deze aan de man te brengen, maar juist deze mooie manier.”

Klik hier voor meer informatie over DESK

Klik hier voor meer artikelen over DESK

Het is even wennen voor de spelers van het eerste elftal van HHC ‘09. Na acht gespeelde wedstrijden staat de teller op 22 van de mogelijke 24 punten. Dat heeft alles te maken met de keuze die de club eerder maakte, geen standaardelftal inschrijven voor de competitie. Op deze manier doet het eerste elftal iets wat past bij het logo van de fusieclub, als een feniks is het uit de as herrezen.

OUDHEUSEN – “Het voelt voor velen ook echt als een soort opluchting dat ze nu gewoon weer lekker kunnen voetballen, zonder dat je vooraf weet of je kanonnenvoer bent”, zegt bestuurslid Henk Kops. Er was wat kritiek op de keuze, maar daar zijn ze bij HHC ’09 niet van onder de indruk. “Wat de buitenwereld er van vindt vind ik eigenlijk minder belangrijk. Het is belangrijker wat de eigen leden er van vinden, dat ze straks met plezier naar het sportpark komen en het leuk vinden.”

Geen kanonnenvoer meer dus, de spelers van het eerste elftal staan nu zelf achter het kanon om af te vuren. Boxtel 2 werd met een 9-1 nederlaag naar huis gestuurd, terwijl Vlijmense Boys 4 op een 5-1 verliespartij werd getrakteerd. En uit bij RWB werd daar tegen het derde elftal met 0-5 gewonnen.

De teller staat nu op 34 gemaakte treffers. En gemiddeld krijgt het nu slechts 1 doelpunt tegen per wedstrijd. Cijfers waar je in ieder geval mee thuis kan komen. Cijfers die passen bij het logo dat sinds 2009 op het oranje shirt prijkt. In augustus van dat jaar fuseerden SV Heusden en VV Herptse Boys. Ze gingen verder als HHC ‘09, Heusden-Herpt-Combinatie.

‘Het logo van HHC ‘09 bestaat uit de kleuren van beide verenigingen en een abstracte feniks. Deze vogel wordt gekenmerkt door zijn vermogen te herrijzen uit zijn eigen as. Het perfecte symbool, want zowel VV Herptse Boys als SV Heusden waren aan het einde van hun ‘leven’. Uit de overblijfselen is de fusieclub HHC ‘09 ontstaan’, omschrijft de club het embleem. En nu is dus ook het eerste elftal als herboren!

Wil je meer artikelen over de club HHc’09? Klik hier.
Wil je meer informatie over de club HHC’09? Klik hier.