MSV’71 en Robbert Rottier, zijn al een leven lang tot elkaar ‘veroordeeld’. “Maar dat is absoluut geen straf, hoor”, zegt de 54-jarige speler van het derde elftal van de Maassluizer club.

54 jaar en spelen in het derde elftal, dat is niet gek zullen vele mensen zeggen als ze vragen op welk niveau Rottier wekelijks een balletje trapt. “We hebben maar drie elftallen”, ziet de Maassluizer de lol er wel van in. Als er één iemand is die kan relativeren is het Rottier wel. “Het niveau waarop wij spelen mag absoluut geen naam hebben. Maar we hebben met elkaar wel vreselijk veel plezier.”

Aan de wekelijkse portie kleedkamerhumor hebben Rottier en maten zelf een extraatje toegevoegd. Het derde elftal van het jubilerende MSV’71, dat dit jaar een halve eeuw oud is, heeft een eigen website waarop na elke wedstrijd foto’s en wedstrijdverslagen worden gedeeld. Het moet vooral niet te serieus worden. Iedereen wordt op de hak genomen door drie spelers, niet op de laatste plaats zichzelf. En soms moet er een scheidsrechter aan geloven, zoals onlangs in de uitwedstrijd tegen de buren van MVV’27 toen een overtreding vijf meter buiten het strafschopgebied door de clubleidsman werd ‘gepromoveerd’ tot zuivere strafschop. “Als je op het veld staat, wil je natuurlijk ook winnen”, zegt Rottier, die al in 1976 lid werd van MSV’71. “Ik ben begonnen bij de E-tjes, want F-voetbal had je toen nog niet”, herinnert hij zich. “MSV was toen al even gemoedelijk en gezellig als nu. De club is ouder geworden, ik ook, maar de cultuur is altijd hetzelfde gebleven. Gezelligheid is altijd belangrijker geweest dan prestatie. Het zegt natuurlijk wel iets dat het eerste nooit hoger heeft gespeeld dan de derde klasse.”

Zelf schopte hij het in zijn jonge jaren ook tot de selectie. “Ik heb een periode in het eerste gespeeld”, vertelt hij om er snel bij te zeggen dat hij geen begenadigd talent was. “Als je het mensen vraagt bij de club zullen ze over mij niet zeggen dat ik een topvoetballer ben geweest, haha.”

Dat zijn sociale leven voor een groot deel bij de club afspeelde, blijkt uit het feit dat hij zijn vrouw leerde kennen bij MSV’71. “Ze speelde bij de dames en in die tijd gingen we regelmatig met elkaar naar toernooien. Van het één kwam het ander.”

Uiteraard gingen ook hun kinderen bij MSV’71 voetballen. “Ik ben een paar jaar trainer geweest van mijn dochter. Ze speelt nog bij de vrouwen. Mijn zoon speelt bij ADO Den Haag. Van wie hij het talent heeft? Niet van mij, ik denk van zijn moeder.”

Vijf jaar moesten ze het bij MSV’71 doen zonder Rottier. Vanwege werk woonde hij tussen 1993 en 1998 in de Verenigde Staten. “Ik heb daar ook gevoetbald, maar een georganiseerde competitie zoals hier was er niet. Ik deed mee in een team dat meedeed aan een competitie en speelde mijn wedstrijden op een veldje in een stadspark. Er waren wel doelen, maar beide teams moesten een net meenemen en zelf ophangen. Je speelde op gras, maar soms zag je bandensporen van auto’s over het veld lopen. In Nederland hebben we een unieke voetbalinfrastructuur met veel vrijwilligers. Daar is MSV’71 ook groot mee geworden. Dat moeten we koesteren.”

Met het derde team is de voorpret voor het jaarlijkse ‘trainingskamp’ in januari al enige tijd geleden begonnen. “We zijn maar opgehouden om het trainingskamp te noemen. Vroeger wilden we er nog wel eens een training doorheen organiseren, maar dat was zo’n gedoe, joh.”

Klik hier voor meer informatie over MSV  ’71
Klik hier voor meer artikelen over MSV ’71

Omdat voetbal in toenemende mate een fysieke aangelegenheid wordt, hamert Assad Mohunlol erop dat het lichaam sterk moet zijn. Explosiviteit en kracht kun je gericht trainen, zegt de man die met zijn bedrijf Motivated People specialistische oefenstof aanbiedt. Met net zoveel plezier laat Mohunlol peuters en wat oudere kinderen kennis maken het voetbal, de sport die hij zo liefheeft. Dit is zijn verhaal.

Als trainer op de sportschool stoorde het de in Maasluis-West opgegroeide Mohunlol dat de persoonlijke aandacht voor klanten vaak minimaal was. Terwijl veel leden de sterke behoefte hadden aan een leidende hand, stelde hij vast dat ze het vaak maar zelf moesten uitzoeken. De man die een fitnessopleiding doorliep en wiens ouders Surinaams zijn, nam daarom zes jaar terug een dapper besluit. Hij begon het bedrijf Motivated People en werd eigen baas.

Omdat Mohunlol voetbalgek is en kan genieten van de onbevangenheid van kinderen, riep hij samen met Arjan van der Kaaij het fenomeen ‘Voetbalpeuters’ in het leven. “Het geeft veel voldoening als je ziet dat jonge kinderen spelenderwijs kennis maken met de sport. Stapje voor stapje leren ze dingetjes bij en dat proces is mooi om te zien. Omdat het heel leuk ging allemaal, hebben we voor de wat oudere kinderen Motivated Kids opgericht. Dit concept omvatte ook Kids Fitness en Kids Bootcamp. We bezochten bijvoorbeeld BSO’s en kinderdagverblijven en ook dat was zinvol. Maar ik wilde graag meer en ben ook gaan nadenken over het verzorgen van specifieke trainingen voor voetballers. Een goede techniek hebben heel wat jongens wel. Maar fysiek is het niet altijd top.”

Met kennis van zaken neemt Mohunlol het internationale topvoetbal onder de loep. Voetballers zijn powerhouses geworden die met hun pezige gestalte onvermoeibaar van strafschopgebied naar strafschopgebied gaan. “Vooral de middenvelders natuurlijk”, zegt Mohunlol, die weet dat voetballers elders in Europa vaak eerder volwassen zijn. “Kijk nu eens naar voetballers als N’Golo Kanté (Chelsea) en Paul Pogba (Manchester United). Die blíjven maar gaan en zijn ijzersterk in de persoonlijke duels. In het Franse elftal zijn er nog wel meer spelers die fysiek haast niet te kloppen zijn. Op dat gebied kunnen wij in Nederland nog stappen maken.”

‘’Ik wil amateurclubs graag helpen door hun voetballers sterker te maken”, vervolgt Mohunlol, die zelf bij MSV’71 in Maassluis begon en later met jeugdteams van SVVSMC op relatief hoog niveau speelde. “Ze zijn vaak ambitieus en willen alles uit de kast halen om ver te komen. In voetbaltechnisch opzicht zijn Nederlanders zoals gezegd behoorlijk ontwikkeld. Maar er valt terrein te winnen op het gebied van kracht, coördinatie, stabiliteit en balans. Met een rechtsback bijvoorbeeld, kan ik gericht trainen op zijn wendbaarheid. En voor een spits is het natuurlijk essentieel dat hij overeind blijft in de fysieke duels.”

Het zelfsbewustzijn van een aanvaller groeit niet als hij in tien minuten tijd drie keer onder de voet wordt gelopen door een noeste voorstopper. En zijn motivatie komt het al helemaal niet ten goede. “Motivated People doet alles vanuit de motivatie. Ik wil met mensen samen werken aan verbetering, zodat ze een positief gevoel krijgen. Als een spits altijd maar van de bal af wordt gezet, nemen zijn spelplezier en zelfvertrouwen steeds verder af.  Dat wil ik voorkomen en daarom ga ik met veel plezier met voetballers aan de slag.”

Dat het in coronatijd niet altijd meevalt om trainingen te verzorgen, is momenteel best een dingetje voor Mohunlol. Zijn sportstudio in winkelcentrum Steenwijkpolder in Maassluis maakt al een tijdje een lege indruk. “Maar ik vertrouw erop dat de situatie verbetert. Ik heb ook de ambitie om in mijn buurt mensen te verbinden door sport. Zo zijn we recent gestart met vitaliteitslessen voor mensen van 65 jaar en ouder. Met de Voetbalpeuters hopen we na de kerstvakantie weer te beginnen in de Konigshof in Maassluis.  Of ik zelf veel voetbal kijk? Vroeger bijna alles, maar als vader heb ik daar geen tijd meer voor. Je moet soms even kiezen, nietwaar?”

Voor meer artikelen op onze website, klik hier.
Voor meer informatie over Motivated People, klik hier.

Met een meer dan voldaan gevoel konden trainers, bestuurders, spelers en supporters van Zwaluwen bij de kerstboom plaatsnemen. Een periodetitel zorgde voor een ongekende succes in de eerste competitiehelft. “De puzzelstukjes vielen in elkaar.”

De dagen van trainer Henk de Zeeuw zijn gevuld met sport en voetbal. Als hij niet op het trainingsveld aan de Zwaluwenlaan staat, traint hij het beloftenelftal van ADO Den Haag of is hij bezig met Socatrots, zijn bedrijf dat kinderen aan het sporten en bewegen probeert te krijgen. “Het is prima te combineren”, zegt de oefenmeester en oud-keeper. “Ik kan helemaal mijn ei kwijt.”

Dat hij met Zwaluwen de eerste periodetitel in de hoofdklasse won, hadden weinig zien aankomen. Ook De Zeeuw zelf niet. Toen de trainer aan zijn eerste jaar begon – een seizoen dat door corona werd gedomineerd en maar vier competitiewedstrijden duurde – was er van een Vlaardingse zegereeks geen sprake. “Ik zag toen wel al de potentie”, zegt De Zeeuw. “In dat mini-seizoen werden onze zwakke plekken blootgelegd. We wisten zelf best aardig het doel te vinden, maar kregen veel te veel doelpunten tegen.”

Een andere uitdaging was dat de selectie vrijwel compleet nieuw was, op drie spelers na. “De corona-lockdown heeft ons tijd gegeven en de gelegenheid om te werken aan het elftal. Dat hebben we doelbewust gedaan. We hebben drie gerichte versterkingen gehaald voor plaatsen waarvoor wij dachten dat het noodzakelijk was en daarnaast zijn we gaan kijken hoe we de zwakke plekken konden camoufleren.”

De Zeeuw kwam al snel met het 5-3-2 op de proppen. Het bleek een formatie die paste bij de spelers van Zwaluwen. “We hebben de tijd die we hadden goed gebruikt. Iedere training weer. De groep was leergierig en enthousiast. Iedereen was er, ondanks dat de competitie vorig seizoen was stilgelegd.”

Daarmee werd de basis gelegd voor het huidige seizoen waarin Zwaluwen al snel de geest kreeg, wedstrijden ging winnen en uiteindelijk, tot ieders verrassing,  beslag kon leggen op de eerste periodetitel. “Die periodetitel was het resultaat van intense samenwerking”, zegt De Zeeuw. “Ik heb eerder al eens gezegd dat ik geen toverstokje heb en niet kan toveren. Staf en spelers hebben volledige commitment gegeven. Met de overwinning nam het zelfvertrouwen toe.”

Dat Zwaluwen na het periodesucces iets is gezakt – het staat derde – is volgens De Zeeuw geen verrassing. In vergelijking met andere clubs moeten de zwartwitten het doen met bescheiden middelen. En dat probeert De Zeeuw ook steeds te benadrukken, al is het maar om het verwachtingspatroon realistisch te houden. “Van alle hoofdklasseteams hebben we het kleinste budget. Tegelijkertijd opent dat voor eigen talenten wel deuren die normaal gesloten zouden blijven. Maar normaal dat we zo hoog staan, is het niet”, weet De Zeeuw. “Als je mij vraagt of we boven onze stand leven, zeg ik ja. Ik denk dat we thuishoren bij ploegen als Poortugaal en FC ’s-Gravenzande die in de middenmoot staan. Dat is nog steeds heel goed. Het is niet realistisch om van ons te verwachten dat we mee gaan doen om het kampioenschap.”

Meer informatie over VV Zwaluwen? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over VV Zwaluwen.

Michel van der Harst is de gedreven jeugdvoorzitter van VDL die de waarden en normen van de club uitdraagt. “Een goede of minder goede voetballer, iedereen moet zich hier thuis voelen.”

‘Schakelen’ naar een nieuwe situatie is Van der Harst, vijftig jaar jong, wel toevertrouwd. Als manager van één van de grootste horecagroothandels van het land wordt hij dagelijks geconfronteerd met de impact die de coronamaatregelen hebben op de sector. “Het is zonder  corona al een markt die constant in beweging is”, zegt de Maassluizer. “De prijzen voor de grondstoffen zijn de afgelopen jaar omhooggeschoten. De prijs van een pakje boter is twee keer zo hoog geworden.”

Ook in zijn rol als jeugdvoorzitter moest hij de afgelopen twee jaar meer dan eens schakelen. “Het is niet leuk als er weer een pakket maatregelen op je wordt afgeschoten, maar wij hebben bij VDL een groep vrijwilligers dat niet zeurt en kijkt wat er nog wél mogelijk is. We doen er alles aan om onze jeugd binnen de grenzen van de maatregelen te laten voetballen. Ik ben er best trots op dat we in coronatijd zelfs gegroeid zijn. Blijkbaar hebben we het goed gedaan.”

Van der Harst voetbalde zelf bij MSV’71 in de jeugd. “We woonden met de familie in de wijk. Zo is onze zoon ook lid geworden van VDL, al heb ik bij deze en gene nog wel nagevraagd wat een leuke club is in Maassluis. We hebben immers drie clubs hier. Gemoedelijke, echte familieclub zeiden ze over VDL. Dat kan ik na tien jaar alleen maar beamen. Doordat ik geen type ben dat toekijkt, heb ik me, nadat die kleine is gaan voetballen – de kleine is inmiddels de grote en speelt in de JO17 – , snel aangemeld als vrijwilliger. Eerst als leider, later als trainer en coördinator. Een seizoen of drie geleden ben ik gevraagd als voorzitter van de jeugd. Er was toen nog geen jeugdbestuur, maar dat was wel nodig omdat we fors aan het groeien waren. We hebben de organisatie van bovenaf wat breder gemaakt. We hebben nu een jeugdbestuur van vijf leden, met daaronder de coördinatoren per leeftijdslijn en weer daardoor de trainers van de verschillende jeugdteams.”

Een brede organisatie is volgens Van der Harst geen overbodige luxe, nu de jeugdtak elk jaar met vijf procent groeit. “Ik heb net nog even gekeken wat de laatste ledenstand was. We hebben 388 leden. 245 jongens en 143 meisjes. Dat we zó gegroeid zijn hebben we vooral te danken aan de meisjes. De verhouding is inmiddels tweederde jongens en een derde meisjes.”

Dat VDL populair is bij de meisjes heeft ook te maken met het beleid van de club. “Een goede of mindere voetballer, iedereen moet zich hier thuis voelen”, zegt Van der Harst. “Ik ben daar zelf erg van. Mijn prioriteit is dat iedereen met plezier traint en speelt. De JO13-4 is mij even lief als de JO13-1. Alle jeugdteams trainen ook allemaal twee keer. Daar maken wij geen onderscheid in.”

“Natuurlijk hebben we onze sportieve ambities – we streven voor elke leeftijdscategorie de tweede klasse na – maar dat zal nooit ten koste gaan van het plezier. Dat betekent dat er talentvolle spelers vertrekken. Dat is helemaal niet erg. Die wensen we veel succes en zeggen daarbij dat de deur altijd open blijft staan voor VDL.”

Klik hier voor meer informatie over VDL
Lees hier meer artikelen over VDL

Zwaluwen Vlaardingen kende een meer dan uitstekende eerste competitiehelft. Volledig tegen de verwachtingen in stond de Vlaardingse hoofdklasser wekenlang op kop van het klassement en won de eerste periodetitel. “We zijn een echt team”, aldus Stefano Gonsalves.

De 34-jarige aanvoerder is de verpersoonlijking van het huidige Zwaluwen. Hard werken voor elkaar en altijd het teambelang voorop stellend. Als nummer zes dicht de Schiedammer de gaatjes op het middenveld en houdt de linies aaneen gesloten.

Dat Zwaluwen na dertien wedstrijden al 25 punten heeft, verbaast Gonsalves echter ook. “We zijn in de hoofdklasse misschien wel de club met het kleinste spelersbudget”, zegt de verdedigende middenvelder. “Dan verwacht je niet dat je lange tijd op kop van het klassement sta. Voor ons is het een geweldig compliment.”

Gonsalves was in de zomer van 2020 één van de vele nieuwkomers aan de Zwaluwenlaan. Achteraf gezien, zo denkt hij, kwam de lockdown niet zo slecht uit voor de Vlaardingse club. “Op drie spelers na was de selectie nieuw. Doordat de competitie vanwege corona al snel stil kwam te liggen, hebben we zonder tijdsdruk en in alle rust kunnen sleutelen aan het spelconcept. Dat we van 4-3-3 naar 5-2-3 zijn overgestapt heeft ons veel goed gedaan. Het heeft voor veel verdedigende zekerheden gezorgd. Niet dat we verdedigend spelen, maar we hebben nu wel meer controle dan dat we vorig seizoen hadden.”

Met zijn ervaring is Gonsalves goud waard voor Zwaluwen, dat hem in de zomer van 2020 oppikte bij Smitshoek. De zoon van een Portugese vader en Nederlandse moeder stond als twintigjarige voor de deur van het profvoetbal bij Excelsior. “Het laatste stapje heb ik niet kunnen nemen”, blikt hij terug. “Ik speelde in het tweede van Excelsior en speelde tegen MVV 2 en VVV 2. Minuten in het eerste elftal heb ik nooit gemaakt. Ik heb één keer op de bank gezeten bij een bekerwedstrijd.”

Op zijn 21^ste koos hij bewust voor een ander pak. “Ik was bezig met mijn studie commerciële economie en sportmarketing. Ik had niet het idee dat het betaald voetbal iets zou worden. Ik kan me nog goed herinneren dat Marco van Lochem, hoofd jeugdopleidingen bij Excelsior, zei dat maar twee van iedere generatie het betaald voetbal zou gaan halen. Ik heb gekozen voor een maatschappelijke loopbaan en daarmee automatisch voor het amateurvoetbal.”

Hij diende mooie clubs als Noordwijk en droeg zelfs één seizoen het klassieke rood-wit van IJsselmeervogels. “Ze zijn in Spakenburg voetbalgek en ik vond het mooi om dat mee te maken. Jammer genoeg hadden we dat seizoen geen goed jaar. Ik heb wel twee derby’s gespeeld tegen Spakenburg. Dat was een gekkenhuis. We verloren een keer, maar wonnen ook een keer, met 3-0. Toen werd er tot laat doorgefeest in de sporthal.”

Zijn mooiste tijd beleefde hij bij Noordwijk. “Ik heb er twee periodes gespeeld. De eerste periode, vóór IJsselmeervogels, was de beste. De beleving van het voetbal in de Bollenstreek is enorm. In die jaren deden we mee in de top en was ik ook belangrijk. Mijn tweede periode was minder. We degradeerden in het eerste seizoen en misten daarna twee keer promotie. Omdat ik vader was geworden, ben ik terug naar de Rotterdamse regio gegaan. Ik heb twee seizoenen bij Spijkenisse gespeeld en één seizoen bij Smitshoek.”

Nu zorgt hij voor de balans in het elftal van Zwaluwen. “We hebben zeker niet de beste spelers in de hoofdklasse, maar als team zijn we lastig te kloppen. Binnen de club is iedereen altijd realistisch geweest: de koppositie was tijdelijk. Meedoen om het kampioenschap, dat zie ik niet gebeuren. Maar voorlopig staan we wel derde en dat is iets om heel trots op te zijn.”

Meer informatie over VV Zwaluwen? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over VV Zwaluwen.

Een twaalfde plaats in de competitie met tot nu toe slechts één overwinning. Maar trainer Ton Pattinama schiet niet in de stress over zijn Deltasport. “We gaan heus klimmen in het nieuwe jaar.”

Deltasport pakte in het eerste deel van de competitie zes punten uit acht duels. Pattinama zegt desondanks ‘gematigd’ tevreden te zijn. “Natuurlijk had ik gehoopt hoger te staan in het klassement, maar gezien de omstandigheden ben ik beslist niet ontevreden over hoe de ploeg zich manifesteert in wedstrijden. De resultaten vallen wat tegen, maar we doen vaak niet onder voor onze tegenstanders. Neem de wedstrijden tegen Hellevoetsluis en DCV, de huidige nummers één en twee van het klassement. Daarin waren we minimaal gelijkwaardig. Tegen Hellevoetsluis werd het 1-1, tegen DCV verloren we met 1-0.”

Pattinama kent ook het pijnpunt en de oorzaak dat zijn team in zijn ogen te laag staat in het klassement. De selectie mag dan op papier in omvang groot genoeg zijn, in de praktijd had de oefenmeester maar twaalf, dertien spelers tot zijn beschikking. “We hebben veel spelers die werken in de haven, in continu-diensten, die daardoor trainingen moeten missen. En dat heeft weer zijn weerslag op de fitheid. Als het om één of twee jongens gaat valt de impact daarvan nog mee, maar niet als het om veel meer spelers gaat. De oplossing: meer trainingsarbeid. Vandaar dat we in de winterstop vrijwel doortrainen. Als het met de fitheid beter is, ben ik ervan overtuigd dat we in het klassement gaan stijgen.”

Pattinama begint wel wat ongeduldig te worden als het gaat om het nieuwe clubgebouw. “Het is alweer drieënhalf jaar geleden dat de brand het clubgebouw verwoestte en er is nog niets tastbaars gebeurd. Ik zit zelf niet in de bouwcommissie, die overlegt met de gemeente, maar het wordt wel tijd dat er iets gaat gebeuren.”

De huidige accommodatie van de club is een kind van improvisatie. De bestuurskamer werd omgebouwd tot kantine. “De kantine loopt wonderwel nog heel goed”, zegt Pattinama. “We halen, als er geen coronamaatregelen zijn, dezelfde omzet als in de oude kantine. Grote probleem is dat we maar twee kleedkamers hebben. Daardoor hebben we een soort van ledenstop moeten invoeren. We hebben zeven elftallen en meer kan gewoon niet. We zitten te springen om een nieuwe toekomst.”

Klik hier voor meer informatie over Deltasport
Lees hier meer artikelen over Deltasport

Het kwam niet als een verrassing: de aankondiging van Excelsior Maassluis dat Dogan Corneille ook na dit seizoen trainer is aan de Lavendelstraat. De inwoner van Berkel en Rodenrijs kan zijn ei helemaal kwijt en club en spelers profiteren.

Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat Corneille vanuit Venlo – de plaats waar hij opgroeide – verhuisde naar het westen van het land. “Ik ben helemaal gewend hier”, zegt hij. “Ik heb een mooie baan bij de gemeente Den Haag en train een geweldige club. Ik rij fluitend naar elke training en wedstrijd.”

De oud-prof van VVV Venlo  lijkt in Maassluis helemaal op zijn plaats. Zijn kwaliteiten om spelers beter te maken een team te ontwikkelen komen bij de tweededivisionist volledig tot hun recht. Voordat hij onlangs bijtekende, maakte Corneille er al geen geheim van dat hij graag bleef bij Excelsior. “De manier waarop bij deze club wordt gedacht over voetbal spreekt me aan. Het is dat, maar ook de wijze waarop het voetbal beleeft wordt. We werken samen aan iets waarvan je weet dat het dynamisch is en altijd doorgaat. Er gaan spelers, er komen spelers, maar de visie blijft hetzelfde.”

Corneille kan bogen op een ruime ervaring als trainer bij Feyenoord (jeugd), Willem II en in de top van het amateurvoetbal. “In voetbal regeert vaak de waan van de dag”, zegt Corneille. “Ik heb me daar nooit zo veel van aangetrokken. Ook niet bij IJsselmeervogels.”

Corneille werd in Spakenburg na drie wedstrijden ontslagen door de club. Hij kwam er alleen maar sterker uit, niet hij maar de betrokken ‘beleidsbepalers’ werden beschadigd. “Ik volgde mijn eigen koers en zou dan bij een volgende keer ook weer doen.”

Waar bij een club als IJsselmeervogels de prestaties onder een microscoop liggen, kenmerkt de omgeving van de Excelsior Maassluis zich door rust en tijd. “Het zijn twee uitersten”, stelt Corneille. “Excelsior is een vreemde eend in de bijt op het niveau van de tweede klasse. We zijn een buitenbeentje. Qua budget kunnen we niets eens concurreren met hoofdklassers Capelle en Sportclub Feyenoord. Maar de club bewijst dat budget niet alles is en dat visie veel belangrijker is.”

Vanaf de eerste dag dat hij de Lavendelstraat inliep, omarmde Corneille die visie. Hij werkt met een ervaren groep basiskrachten die Excelsior al jaren trouw is en een grote bulk aan jeugdig talent, dat aan zijn lippen hangt en zijn voetballessen gretig opslurpt. “Het is natuurlijk een heel verschil of je traint met gearriveerde spelers of met jongens die net komen kijken. Over die eerste groep hoef ik me geen zorgen te maken, want die hebben we niet. Wij denken niet na of we talenten voor de leeuwen gooien, nee we gooien ze. In acht, negen van de tien gevallen komt er uit wat er in zit. Wat wij bij Excelsior Maassluis doen komt voort uit een groot pakket samenwerking. Dat proces vindt plaats in de jeugdopleiding, de technische commissie, de scouting en bij ons in de selectie.”

Ook dit seizoen kan Corneille zich weer ‘verlekkeren’ aan de aanvoer van jeugdig talent. “Het verschil tussen de nummer één en nummer 24 in de selectie is nog niet zo klein geweest”, zegt Corneille, die bij zijn trainingssessies uitgaat van spelprincipes en niet van systemen. Die principes worden tot in de puntjes uit de doeken gedaan voor zijn spelers. “Als de centrale verdedigers de bal breed spelen, moet dat wel gebeuren met een reden: bijvoorbeeld de aanvaller. Van daaruit ontstaat een situatie waarbij één van die centrale verdedigers weer iets moet gaan doen. En dat zorgt ervoor dat andere spelers daar weer op moeten reageren.”

Een spelprincipe van Excelsior Maassluis is dat maar één speler bij de opbouw in de laatste 25 meter voor het doel van de tegenstander staat geposteerd. “Dat betekent meer ruimte en mogelijkheden om dynamisch te spelen”, aldus Corneille.

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis.
Lees hier meer artikelen over Excelsior Maassluis.

Hij waakt sinds ruim drie jaar over de Excelsior Maassluis-cultuur. Niels Redert (36) is net als in zijn tijd als speler van de club een echte teamspeler als technisch directeur. “We moeten zuinig zijn op onze dna.”

Eens in de zoveel tijd hijst Redert zich in een voetbaltenue. Zijn prestaties, zo zegt hij zelf, zijn al lang niet meer te vergelijken met de tijd dat hij als verdediger voor de hoofdmacht van Excelsior Maassluis speelde en menig aanvaller een vervelende middag bezorgde. “De aftakeling gaat best snel”, lacht hij. “Zo lang geleden is het niet dat ik afscheid heb genomen: drie jaar. Het moment van mijn afscheid was overigens precies mooi. Tot mijn 31^ste was ik zo fris als een hoentje en stond ik na elke training weer vrolijk en fruitig op. Dat veranderde de laatste seizoenen. Pijntje hier, pijntje daar. Dat was het signaal dat het afscheid naderbij kwam.”

Redert kan terugzien op een geweldige loopbaan bij Excelsior Maassluis, met wie hij in het seizoen 2016/2017 algeheel amateurkampioen werd. Dat mooie verleden heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een heden met een fulltime-baan bij Excelsior Rotterdam en een technisch directeur-functie bij Excelsior Maassluis. “Mijn dagen zijn aardig gevuld” zegt hij. “Ik zorg dat ze me thuis regelmatig zien hoor. Ik vind het ontzettend leuk wat ik doe. Het is druk, maar ik haal er veel voldoening uit.”

“Je merkt aan alles dat de tweede divisie het voorportaal van het betaalde voetbal is”, vervolgt hij. “Dagelijks zit mijn mailbox bij de club vol met mailtjes van zaakwaarnemers. Vaak gaat een bericht ook vergezeld van beelden.”

Heel zelden gaat Redert er op in. “Wij zijn geen IJsselmeervogels of Spakenburg. We hebben het geld niet en het is niet de manier waarop we te werk willen gaan.”

Vooral dat laatste onderscheidt Excelsior Maassluis in een competitie die de afgelopen jaren steeds sterker is geworden. De club zoekt het in jong en liefst eigen talent dat in de regio wordt opgepikt. Spelers ook, die volgens Redert willen investeren in zichzelf om beter te worden. “In dat geval bieden wij de faciliteiten. Bij ons kregen die talentvolle spelers eerder een kans dan bij een andere club in de tweede divisie.”

Redert waakt als technisch directeur over die cultuur. Niets is zo verleidelijk om bij het uitblijven van resultaten toch een noodgreep te doen. “Deze club is groot geworden doordat we werken op een andere manier. Eric Gudde heeft als trainer jaren geleden het voortouw genomen. Hoog voetballen met een eigen profiel. De concurrentiestrijd met de grote clubs kunnen we niet winnen op het financiële front, maar we bewijzen al jaren dat we door goed en slim te scouten de juiste spelers aan ons binden en die verder kunnen laten ontwikkelen.”

Om dat mogelijk te maken, maken Redert en Excelsior Maassluis gebruiken van een uitgebreid netwerk. “We zijn partner van Sparta, werken samen met Excelsior en hebben ook contacten met Feyenoord. Onze scouting bestaat uit zes, zeven mensen. Goed kunnen voetballen en het talent hebben om door te groeien is één, maar je moet ook bij onze club passen. Dat geldt ook voor een trainer.”

“Naast talenten zorgen we elk seizoen voor een basis van een aantal spelers. Vaste krachten, zoals nu Daan Blij, Vincent van Berg en Jean-Paul van Leeuwen. Jongens die al jaren voor ons spelen en waarmee het publiek zich kan identificeren en waarvan wij ook weten dat ze niet zo heel snel zullen verkassen naar elders.”

Een herkenbaar elftal – in naam en in voetbal – is belangrijk, maar dat geldt even goed voor de prestaties op het veld. “De ambitie om in de tweede divisie te blijven is groot bij de club. We bewijzen al jaren dat het op onze eigen manier kan, dus handhaven in de tweede divisie blijft ook in de toekomst het hoofddoel.”

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis.
Lees hier meer artikelen over Excelsior Maassluis