Bij MVV’27 hebben ze de zaakjes goed op orde. Ze plukken de vruchten van het feit dat Niels Berrevoets als Medisch Coördinator actief is bij de club uit Maasland. Waar in het huidige seizoen veel clubs kampen met gemiddeld veel meer blessures dan in voorgaande jaargangen, hebben ze dit bij MVV’27 weten te voorkomen.

Drie jaar geleden kwam de 32-jarige fysiotherapeut in contact met het bestuur van MVV’27. In een verder verleden speelde hij zelf bij de zaalvoetbaltak van die vereniging. Berrevoets: “Ik geloof in samenwerking tussen verenigingen en fysiotherapiepraktijken. Je kunt mensen van sportclubs lange tijd aan je binden omdat ze vaak lange tijd actief sporten bij een club en dan ook over zo’n lange periode tegen blessures aan kunnen lopen. Als je een goede naam opbouwt bij een vereniging weten ze jou te vinden.”

Alerte broer

Als relatief jonge fysiotherapeut, werkzaam bij Holystaete in de wijk Holy in Vlaardingen, moest hij een paar jaar geduld hebben voor hij bij een sportclub in de regio aan de slag kon. “We hebben al iemand”, was steevast de reactie als hij zijn diensten aanbood. Maar in 2018 was het raak. “Mijn broertje Yennick (centrale verdediger in het eerste elftal van MVV’27, red.) stuurde me een berichtje toen de toenmalige fysiotherapeut stopte bij MVV’27. Met het toenmalige bestuur had ik een prettig gesprek, waarin we goede ideeën gedeeld hebben. In een vervolggesprek met de staf kwam de term medisch coördinator eruit rollen vanwege het feit dat ik vooral ook voor de overview zou zorgen zonder andere mensen tekort te doen.”

Bewijsdrang

Toen de amateurcompetities vorig seizoen lange tijd stillagen, hield de staf van MVV’27 de spelers scherp. “We maakten een programma voor de speler om zichzelf fit te houden”, begint Berrevoets. “Binnen de toen geldende regels lukte het ook om één keer per week voetbalspecifieke oefeningen te doen met de spelers. Bij verzorgers van verenigingen uit de buurt die ik regelmatig spreek, hoor ik dat er aanzienlijk meer typische voetbalblessures zijn dan in het verleden. Dat zijn vooral bovenbeen-, lies- en hamstringblessures. Ik behandel tegenwoordig ook spelers van voetbalclub CWO uit Vlaardingen en daar kampen ze ook met veel spierblessures. Het opmerkelijke is dat spelers vaak pas na anderhalve week over fysieke klachten bij ons aankloppen. Ze willen zich graag bewijzen, zeker in de voorbereiding op het huidige seizoen speelde dat een rol. Na de vakantie is iedereen in september weer volle bak begonnen en kwamen er weer oefenwedstrijden. Preventief gezien zou het handiger zijn om pijntjes sneller bij ons te melden en preventieve oefeningen toe te voegen aan de warming-up. Ik bemerk dat er bij spelers tijdens een training soms iets inschiet en ze dan toch na een korte pauze weer verder gaan. Een week later gaat het dan vaak echt fout.”

Voor de komende tijd vraagt hij zich af waar clubs goed aan doen. Berrevoets: “Ik ben benieuwd welke regelgeving er komende tijd komt op het gebied van corona. Voor veel mensen is het natuurlijk goed om door te gaan met sporten. Van de andere kant besef ik dat tijdens voetballen het handhaven van ‘de anderhalve meter’ lastig zal zijn. En dat mensen in kritieke toestanden kunnen belanden als ze besmet raken.”

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27

Met de aanstelling van Moh Fakih Touzani als trainer-coach binnen de technische commissie nam CWO dit seizoen een nieuwe stap in de ontwikkeling van de club. De Vlaardingse fusievereniging bouwt daarmee verder aan een stevige basis.

CWO zit alweer een paar jaar in de lift. Jeugdvoetballertjes vinden makkelijk de weg naar het sportpark en de club is bezig om goede voorwaarden te creëren om dat talent veel voetbalplezier maar ook ontwikkelingskansen te geven. “We komen van ver”, zegt Karim Adlaoui, die sinds dit seizoen verantwoordelijk is voor de technische zaken binnen het bestuur. Wéér, want de oud-speler van Fortuna Vlaardingen, SVV en HVO, wiens carrière door een onwillige knie in de dop werd geknakt, maakte al drie jaar eerder deel uit van het bestuur. “Ik heb vanwege werk en studie even een pauze genomen. Ik ben er drie jaar tussenuit geweest. Aan het begin van mijn eerste periode verkeerde club in een geheel andere situatie. Eigenlijk stond CWO er toen beroerd voor. Er was weinig jeugd, mede door de vertraging van de bouw van de nieuwe wijk. Er was destijds ook  nauwelijks structuur in de organisatie. Daar zijn we ons in eerste instantie op gaan richten. Inmiddels staat de nieuwe wijk er en weet de jeugd ons te vinden. Er staat een goede structuur en we slagen er goed in om alle teams goed te bemannen. De geleidelijke groei die we voor ogen hebben, vindt ook plaats.”

De onderbouw van de jeugdafdeling is de afgelopen jaren flink gegroeid. Dat uit zich in drie onder acht-, vijf onder negen-, drie onder tien-, twee onder elf- en drie onder twaalf-teams. Het is een serieuze omvang en het aantal teams groeit nog steeds. Adlaoui: “Gedurende dit seizoen hebben we al drie extra teams inschreven en na de winterstop zullen wij nog twee nieuwe teams inschrijven. Daarnaast hebben we de voetbalschool waar momenteel zestig kinderen rondlopen.”

Om die vele jeugd zo goed mogelijk te begeleiden is investeren in trainers cruciaal, vindt het bestuur. “Daarom ook hebben we besloten om een trainer-coach aan te stellen die trainers helpt bij het training geven en begeleiden van de kinderen”, legt Adlaoui. “Daarbij kijken we heel breed: van het neerzetten van een training voor een team  tot het omgaan met kinderen in een bepaalde leeftijdsgroep, zeg maar de pedagogische kant van het trainen. Moh loopt ook drie, vier dagen in de week rond op de velden en kan zo elk moment trainers bij staan. Net als bij elke andere club zijn de meeste van onze trainers ouders enorm enthousiast en voor hen is het alleen maar fijn om extra bagage aangereikt te krijgen. Op 3 december stond ook een avond in het kader van ‘4 inzichten over trainerschap’ op het programma, maar die kon vanwege de coronamaatregelen niet doorgaan.”

Adlaoui benadrukt dat CWO geen onderscheid maakt tussen niveau’s. “We nemen de gehele jeugdlijn mee en niet alleen de selectieteams.”

CWO is ook volop bezig met het vormgeven van wat door de club ‘De Blauwe Draad’ is genoemd. Een technische voetbalvisie die herkenbaar moet zijn en past bij de club. Adlaoui (45): “Meerdere geledingen binnen de club werken daaraan mee. Je kunt het zien als een vervolg op het bestaande beleidsplan.”

Meer informatie over CWO? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over CWO.

Tom Kampschuur is van een leeftijd die veel ouderen graag nog zouden hebben. De linksback van de JO17-1 van Victoria 04 uit Vlaardingen heeft met zijn zestien jaar nog alle ruimte om het leven te ontdekken. De voetbalvereniging speelt een belangrijke rol op zowel sportief als sociaal vlak. Net als de BVO Feyenoord trouwens.

Kampschuur neemt de telefoon op in de wetenschap dat het treffen met RAS JO17-1 eerder deze zaterdag en verdienstelijke remise heeft opgeleverd: 3-3. “Zij staan bovenaan en wij bijna laatste”, is het veelzeggende commentaar van de geboren Vlaardinger. “Ik heb zelf best lekker gespeeld, al met al een prima middag dus. Ik had niet echt verwacht dat we een punt zouden pakken. Het is echt een bonuspunt.”

De tiener meldde zich reeds op vroege leeftijd aan bij Victoria’04, een club die hij als ‘warm en gezellig’ neerzet. Overdreven groot is de vereniging wat ledenaantal betreft nooit geweest, maar is dat per se nodig om het goed naar je zin te hebben? “Victoria is gewoon mijn club, ik heb er best veel vrienden”, vervolgt de VWO-scholier zijn relaas. “Onze jeugdelftallen spelen doorgaans op een behoorlijk niveau. Van het huidige JO17-team ken ik een aantal jongens al mijn hele voetballeven. Maar er zijn ook jongens afgehaakt en bijgekomen in de loop der jaren.”

Als linkervleugelverdediger beheerst Kampschuur de kunst om goed positie te kiezen. Dat moet ook wel, lacht hij, want overdreven snel is hij nooit geweest. “Maar door me slim op te stellen, compenseer ik dat wel. Ik vind het ook lekker om een stevig duel uit te vechten. Daarnaast denk ik dat ik best een aardige trap heb. Of het genoeg is om het eerste te halen, weet ik nog niet. Maar voorlopig houd ik me goed staande.”

Als ex-judoka heeft Kampschuur wat fysieke kracht betreft een voorsprongetje op ranke voetballers die het puur van techniek hebben moeten. Hij profileerde zich op regionaal niveau en combineerde de sport op een gegeven moment met het voetbal. “Ik ben begonnen met judo en vond dat ook heel leuk. Ik heb het ook best lang volgehouden, maar heb toen voor het voetbal gekozen. De leuke sfeer en de gezelligheid bij Victoria kan ik echt niet missen. Ook buiten het veld ga ik met jongens van mijn team om. We drinken geregeld wat samen, al kunnen we door corona nu natuurlijk moeilijker buiten de deur afspreken. Maar ook bij iemand thuis kun je het gezellig hebben. Of er dan veel bier aan te pas komt? Sommigen drinken wel wat meer, maar ik houd het vrij rustig.”

Kampschuur geeft aan ook ver weg te blijven van sigaretten en beschouwt het niet als een onoverkomelijk gemis dat hij geen vriendin heeft. Er zijn genoeg andere zaken die zijn aandacht nodig hebben, zoals het voltooien van zijn VWO-opleiding aan het Spieringshoek College in Schiedam. Ook is hij bij het tankstation van benzinegigant BP als schoonmaker actief in de Spaanse Polder en bezoekt hij tweewekelijks de thuisduels van Feyenoord.

“Het gaat prima dit seizoen met Arne Slot”, zegt de jongen wiens vader Peter een autorijschool runt en als sponsor aan Victoria verbonden is. “Met twee ploeggenoten zit ik op vak Q en we vermaken ons prima. Feyenoord vind ik een prachtige club, ze doen altijd lekker normaal in Rotterdam. Ook bij Victoria wordt het niet op prijs gesteld als je kapsones hebt. Gelukkig zijn de meeste mensen heel sympathiek. Toen er in de kantine een feestje was omdat het nieuwe hoofdveld in gebruik werd genomen, waren de spelers van de A-selectie heel benaderbaar. Dat hoort natuurlijk ook zo, maar je hoort vaak genoeg dat het anders gaat. Ze vingen ons echter goed op en toonden belangstelling voor de JO17-1. Dat zegt veel over de sfeer bij Victoria04.”

Meer informatie over Victoria ’04? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over Victoria ’04.

Uitgerekend in de laatste wedstrijd voor de verlengde winterstop kwam al het positieve samen voor het VFC van trainer Jesper Gudde. De 1-8 overwinning op Meeuwenplaat kon de matige start van de zondagvoetballers van de Kwekkers niet verbloemen. “Als een paar spelers een onvoldoende halen, heeft dat meteen invloed op ons resultaat”, aldus Gudde.

Met acht punten uit acht wedstrijden verkeert VFC in de tweede klasse D in een soort van niemandsland. De voorsprong op hekkensluiter FC IJsselmonde is vijf punten, maar de achterstand op koploper HVV uit Den Haag bedraagt al elf punten. Dat is, geeft Gudde toe, een flinke teleurstelling voor de Vlaardingers die er aan het begin van het seizoen nog van uit gingen mee te kunnen doen aan de top van het klassement. Daar was volgens de oefenmeester uit Rotterdam ook alle reden toe. “In de voorbereiding en in de beker hebben we bijna alles gewonnen. Gecombineerd met de goede start van vorig seizoen, waarin we negen punten haalden uit vier wedstrijden, leidde dat vanzelfsprekend tot een groter verwachtingspatroon. Vanaf het begin van de competitie liep het echter niet. We hebben een elftal dat leunt op een sterk collectief. We hebben geen uitschieters. We moeten het hebben van het team en als dan drie, vier spelers een onvoldoende halen, heeft dat direct invloed op het resultaat.”

“We hebben ook wedstrijden verloren waarvan je zegt: hoe kan het… Antibarbari was er zo één van. We stonden met 1-0 voor en hadden de wedstrijd onder de controle. Drie keer knipperen met je ogen en we stonden met 3-1 achter. Laakkwartier, ook zo’n wedstrijd. We raakten de paal en de lat, drie doelpunten werden afgekeurd. Dat doet natuurlijk ook iets met de psyche van een speler.”

Gudde hamert in de voor zijn ploeg moeilijke fase op de punten die zijn spelers goed beheersen. “De wil om voor elkaar te werken. Wij hebben geen team dat dominant voetbal speelt en de wil negentig minuten aan de tegenstander op legt. Wij moeten het hebben van het collectief en duelkracht.”

Zelf speelde hij driekwart seizoen voor VFC, voordat hij trainer werd. “Dat was niet gepland hoor, maar je weet hoe het gaat. De kleedkamer en daar als speler onderdeel van uit te maken is iets magisch. Ik was al gestopt bij Zwaluwen.”

Hij is hard in zijn oordeel over eigen inbreng als voetballer.  “Ik had bij Excelsior, Zwaluwen en RVVH weliswaar niet alles maar wel veel meegemaakt. Kampioen geworden, topklasse gespeeld, gedegradeerd, weer gepromoveerd. Ik was natuurlijk niet voor niets gestopt. Mijn aandeel bij VFC was heel beperkt.”

Hij had geen moeite om zich de nieuwe rol van trainer aan te meten. “De groep ook niet. Ik was snel geaccepteerd.” Dat hij nog maar 31 jaar is, speelt volgens Gudde geen rol. “Een aantal spelers is ouder, maar dat is geen probleem hoor. En ja, mijn middelste broer maakt ook deel van de selectie. Lastig? Nee helemaal niet. Ik behandel Tim net als de rest.”

Hij realiseert zich wel dat VFC met de matige start in de tweede klasse pas op de plaats moet maken. “Nu nog steeds zeggen dat we in de top gaan eindigen, zou een beetje raar zijn.”

Hoe de toekomst van het zondagvoetbal van VFC er na dit seizoen uitziet is een grote vraag. Gudde: “Van de twee tweede klassen hebben geloof ik dertien teams aangegeven naar de zaterdag te gaan. Het lijkt mij een moeilijk verhaal worden. Ik voorzie vooral een probleem met reistijden. Hoe het gegaan is, verdient allemaal geen schoonheidsprijs. Het had veel chiquer opgelost kunnen worden met weekendvoetbal, maar de grote zaterdagclubs hebben dat gedwarsboomd op basis van prehistorische gedachten.”

Meer informatie over VFC? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over VFC.

Hij maakte in de zomer van 2020 de overstap van VFC naar stadgenoot CION. Sven Groeneveld heeft op sportpark Broekpolder tijd nodig om te wennen aan de tweede klasse en zijn team. “Ik moet geduld hebben en hard werken.” 

CION kende in de competitie een matige start, maar door een overwinning in de derby met CWO (1-2) en een gelijkspel tegen Alexandria’66 (1-1) haalde de formatie van trainer Ricky van den Bergh uit de laatste twee wedstrijden voor de winterstop vier punten. Groeneveld (25) maakte dat niet mee als basisspeler, maar als bankzitter. Hij heeft zijn plaats op het middenveld verloren. “De ploeg draaide niet en ik had het daardoor ook lastig”, zegt de Vlaardinger, die te boek staat als aanvallende middenvelder. “We hebben meer dan elf goede spelers bij CION. Het is logisch dat de trainer bij het uitblijven van het resultaat gaat zoeken naar combinaties; andere spelers of spelers op andere posities zet. Hij was niet helemaal tevreden over mij. Hij vond dat ik te weinig oog had voor mijn mee-verdedigende taken. Daar had hij wel een punt. Ik zal me in de ploeg moeten terugvechten. Ik wist toen ik de stap van VFC naar CION maakte, dat het een niveau hoger zou zijn.”

Opmerkelijk was zijn overgang wel te noemen, want Groeneveld, 25 jaar oud, leek voor de eeuwigheid verbonden aan VFC. Bij de Kwekkers rende hij al achter de bal als F-je. Na het doorlopen van de jeugdrangen kwam hij terecht in de seniorenselectie van de club, die toen nog geen standaardvoetbal op zaterdag had. Dat veranderde toen Groeneveld samen met acht andere spelers zich sterk maakten voor een zaterdagselectie. “Voor ons was voetballen op zondag geen optie meer, vandaar dat we bij de club hebben aangedrongen op een zaterdagteam. Dat is er gelukkig gekomen. De basis werd gevormd door jongens die overkwamen van de zondag aangevuld met spelers uit de jeugd. We werden al snel kampioen van de vierde klasse en promoveerden naar de derde klasse.”

Daar kreeg Groeneveld te maken met CION als tegenstander. “Een aantal jongens kende ik al goed”, zegt hij over zijn nieuwe club. “In het eerste coronaseizoen promoveerde CION wel en wij niet naar de tweede klasse. Ik was zeker niet uitgekeken op VFC, maar ik had wel de drang om mijn vleugels uit te slaan. CION is tweede klasse en in Vlaardingen.” Veel plezier beleefde hij niet aan zijn eerste seizoen op Broekpolder. Vanwege de lange coronalockdown bleef het seizoen beperkt tot drie competitiewedstrijden. “We trainden vooral.”

Bij CION weten ze ook dat Groeneveld onregelmatig werk heeft. “Ik werk overdag, maar ook in de avond en zelfs in de nacht. Daardoor moet ik wel eens een training laten schieten, maar de club doet daar niet moeilijk over.”

Zoals Groeneveld zelf niet moeilijk doet over zijn rol als bankzitter. “Ik beschouw het als een tijdelijk iets. Ik wil slagen hier en belangrijk worden voor het team.”

Klik hier voor meer informatie over CION.
Lees hier meer artikelen over CION.

De belangrijkste conclusie na de eerste competitiehelft voor MVV’27: er zit in muziek in de ploeg, maar het juiste geluid komt er niet altijd even goed uit. Trainer Marcel van Wieren ziet daarom een seizoen van vallen en opstaan. “We moeten onszelf tijd gunnen.”

De laatste competitiewedstrijd voor de winterstop, tegen één van de twee kampioenskandidaten, Zuidland – het Vlaardingse VFC is de ander -, was typerend voor de fase waarin MVV’27 verkeert. Een zorgvuldig opgebouwde voorsprong werd uiteindelijk in de tweede helft uit handen gegeven (2-3). En dat was niet de eerste keer dit seizoen volgens Van Wieren. “Tegen DVO’32 stonden we met 2-1 voor om met 3-2 te verliezen. Tegen GHVV’13 kwamen we met 3-1 voor en was er geen vuiltje aan de lucht. Na negentig minuten stond het toch weer 3-3”, baalt de trainer.

Het maakt dat de Maaslanders, die één wedstrijd minder hebben gespeeld, na ruim eenvierde van de competitie zijn terug te vinden op de negende plaats in het klassement. Het is niet de klassering waar MVV’27 het de laatste tien jaar voor deed, aan de andere kant heeft de selectie van de Maaslandse club de afgelopen twee seizoenen ook de grootste verandering ondergaan sinds jaren. Veel ervaren spelers zeiden het selectievoetbal na de lockdowns vaarwel. MVV’27 moest noodgedwongen het derde selectie-elftal uit de lucht halen en Van Wieren en assistent-trainer Arno van Nierop wisten dat hij een nieuwe generatie voetballers moest opleiden voor het eerste elftal.

“Het is jong, vooral jong en daardoor wat naïef”, zegt de oefenmeester, die uiterekende wat de gemiddelde leeftijd is van de ploeg die hij doorgaans het veld instuurt. “21,3 en dat gemiddelde wordt nog omhoog gehaald door Yennick Berrevoets en Harm Voogt.”

De genoemde twee zijn één van de weinige spelers in het elftal met ervaring op niveau. Wat rest zijn volgens Van Wieren talentvolle voetballers die het in zich hebben om het niveau snel eigen te maken. “Sinds we met deze groep bezig zijn hebben we al grote vooruitgang geboekt. We worden voetballend steeds beter maar het probleem is dat we het niet negentig minuten kunnen laten zien. Het niveau kan in een wedstrijd enorm verschillen. Van een half uur goed tot een kwartier heel slecht. Dat is inherent aan de samenstelling van de groep.”

Het verklaart volgens Van Wieren ook het wispelturige scoreverloop in wedstrijden. “Van deze ploeg mag je nog niet meteen stabiliteit verwachten. Die moet er op den duur natuurlijk wel komen, maar veel spelers hadden tot dit seizoen niet of nauwelijks speelminuten in de benen in de derde klasse. Dat ze het niveau aankunnen, laten ze elke week zien.”

Van een leer- of overbruggingsjaar wil Van Wieren niet spreken. “Dat impliceert dat de prestaties van ondergeschikt belang zouden zijn. In het proces waar wij zitten is juist het tegenovergestelde waar: de prestaties zijn een essentieel onderdeel van de ontwikkeling.”

Van Wieren heeft voor zijn team ook een haalbaar doel gesteld. Hij wil anderhalf punt per wedstrijd halen. “Dat betekent 36 punten aan het einde van de competitie.

Klik hier voor meer informatie over MVV ’27
Lees hier meer artikelen over MVV ’27

Jesse Goudriaan speelt dit seizoen met zijn voetbalmakkers van het zevende voor het eerst onder de vlag van Deltasport, maar het voelt alsof zij al jaren bij de Vlaardingese club actief zijn. “Deltasport staat voor kameraadschap, of je nu in het eerste of, in mijn geval, in het zevende speelt.”

In de laatste thuiswedstrijd voor de winterstop moet Deltasport 7 met 3-2 het onderspit delven tegen een elftal van Steeds Hoger-talenten. Normaal ‘verwerken’ Goudriaan (27) en zijn teamgenoten de nederlaag in de kantine, maar aangezien de wedstrijd pas tegen half vijf klaar is, is de derde helft voor vandaag geschrapt. “En laat dat nu juist onze beste helft zijn”, lacht Goudriaan, die geen moeite doet om met grote voetbalverhalen te komen. “Joh, we spelen in de reserve achtste klasse. Lager kunnen we niet. In de vorige seizoenen deden we het best aardig, maar de beste spelers zijn vertrokken. We hebben tot nu toe één keer gewonnen. Niet dat we elke wedstrijd van het veld af worden gespeeld, maar successen zijn zeldzamer.”

Het team waar Goudriaan de geestelijk vader genoemd van mag worden is als een nomade: er werd de afgelopen jaren behoorlijk wat afgereisd tussen de clubs. “We hebben, in verschillende samenstellingen, gespeeld voor Deltasport, PPSC en Victoria’04”, somt Goudriaan op. “We waren zoekende. Bij ons gaat het om de derde helft. Toen we bij Deltasport aanklopten met een mannetje of acht ging de deur meteen wagenwijd open. We hebben ons vanaf het begin welkom gevoeld.”

Goudriaan zocht stad en land af om het team te completeren. Eén van zijn ‘vondsten’ was zijn eigen vader: 54 jaar, maar volgens zoonlief nog superfit. “Hij is niet de snelste meer, maar hij heeft nog wel een goed inzicht. Hij heeft in de jeugd op een meer dan behoorlijk niveau gespeeld.”

Dat deed Goudriaan zelf ook. Bij PPSC doorliep hij alle hoogste selectie-elftallen en maakte hij één seizoen deel uit van de seniorenselectie. “Ik heb altijd in ploegen- of nachtdiensten gewerkt. Twee keer trainen zit er dan niet in. Ik ben al snel lager gaan spelen met vrienden.”

In Deltasport 7 is Goudriaan centrale verdediger. Hij speelde eerder als nummer tien. “Dat was voor corona. Ik was een stuk lichter en sneller. Tijdens corona ben ik wat steviger geworden. Ik heb veel aan de gewichten hangen. Dat is mijn kracht ten goede gekomen, maar niet mijn explosiviteit”, verklaart hij zijn nieuwe positie.

Na afloop van de wedstrijd verzamelt Goudriaans team zich snel in de kantine annex bestuurskamer van Deltasport. “Daar zit iedereen: van bestuursleden, trainers tot spelers van het eerste. Er staat een leuk muziekje aan en het is beregezellig. Ik noem het altijd de gezelligste kroeg van Vlaardingen.”

Goudriaan is ook actief binnen de Vlaardingse club. Hij heeft zich ontfermd over de sociale media en maakt ook deel uit van het sponsorteam. “We proberen de website wel een beetje levend te houden. Zo hou ik alle doelpuntenmakers bij, maar ook de spelers die de assists geven. O wee als het niet goed is, dan krijg ik snel een appje. Ik heb voor dit seizoen ook een nieuwe rubriek geïntroduceerd: een elftal vragen. Ik heb mezelf ook al een keer geïnterviewd. Dat was best een makkelijk interview, haha.”

Eén van de vaste vragen is hoe de geïnterviewde Deltasport over vijf jaar ziet. Goudriaan: “We zullen dan zeker een nieuw clubgebouw hebben. Je ziet tegenstanders vaak kijken als ze hier binnenkomen van ‘wat is dit’. Dat kan ik me helemaal voorstellen, want het is het minimale met slechts twee kleedkamers en een kantine, dat eigenlijk de bestuurskamer is. Ik denk dat het typerend voor Deltasport is dat de gezelligheid er niet onder lijdt.”

Klik hier voor meer informatie over Deltasport
Lees hier meer artikelen over Deltasport

De Voetbalsgoal (kortweg VBS) van CWO draait op volle toeren. Wegens de enorme groei zijn er nu wekelijks 9 á 10 trainers op de Vlaardingse voetbalclub actief tijdens de trainingen van de VBS op woensdagmiddag en zaterdagochtend. 

Kim van der Kruijk is als nieuwe coördinator één van de drijvende krachten achter de succesvolle VBS. Zij volgde de vorige coördinator op toen deze doorschoof naar een pupillenteam van de JO-8. “Mijn man en ik heb hebben jaren getennist en in eerste instantie wilden we onze zonen weghouden van de asociale schreeuwende ouders waarmee we voetbal associeerden”, antwoordt Van der Kruijk eerlijk op de vraag hoe ze met de VBS in aanraking kwam. “Maar onze zoon Mas wilde graag een keer aan een training meedoen. We waren verbaasd over hoe gastvrij hij ontvangen werd. We wilden hem voorstellen, maar waren hem toen al kwijt. Hij had al een bal gepakt en liep al op het veld.”

Toen bekend werd dat de vorige coördinator ging doorschuiven meldde de 38-jarige Kim zich als opvolger. “Organiseren zit me in het bloed. Ik was al begonnen om tijdens trainingen met meekijkende broertjes en zusjes achter op een veld wat met een balletje te doen.” Inmiddels zit ook haar jongste zoon Xem op de Voetbalsgoal en is deze flink in omvang gegroeid. “Vorige zomer zijn we gegroeid naar 60 kinderen en hebben we de trainersstaf uit weten te breiden naar een tiental trainers. Corona heeft ons een klein voordeel gegeven daarbij want ouders mochten alleen maar van buiten het complex toekijken. We hebben toen de boodschap ‘we mogen hulpouders inzetten’ laten horen. Mede door de aanmeldingen die daarop volgden staat alles als een stevig huis momenteel. Van der Kruijk: “Er zijn nu drie groepen. De jongste groep is vooral bezig met slalommen, ladders en pionnen en afwerken. De middengroep speelt in partijvormen en de oudste groep speelt partijtjes zonder goals, waarbij overspelen aangeleerd wordt. Eén van de ouders die bij die laatste groep training geeft is NAC-speler Mario Bilate. Door hem wordt nieuwe oefenstof aangereikt.”

Niet alleen op het technische vlak gaat het goed bij de VBS. Ook de plezierfactor blijft hoog. “We hebben een wisselbeker voor de pupil van de week. Ik hou goed bij dat iedereen die een keer ontvangt voordat hij of zij doorstroomt naar de pupillen’’, meldt de van origine Rotterdamse, die projectmanager HR-software is bij HR2day. “Tegenwoordig reiken we deze niet alleen op zaterdag maar ook op woensdag uit anders komt niet iedereen op tijd aan bod. Ook worden er leuke foto’s van de voetballertjes gemaakt door Evita en Melanie, die vervolgens op een blauwe FIFA-kaart met allerlei statistieken erbij aan de spelertjes gegeven wordt.” Ook de trainingspakken met achterop de voornamen van de kids zijn een hit. “Sommigen lopen daar al in rond voordat ze begonnen zijn met hun eerste training”, lacht Van der Kruijk, die zelf eind vorig seizoen tijdens de afsluitende barbecue de stoute schoenen aantrok. “Waarom gaan we niet zelf voetballen?” opperde ze. “Er werd lacherig gereageerd, maar toen ik een appgroep aanmaakte waren er binnen één avond twintig aanmeldingen.” En zie daar: het team ‘Meisjes onder de vijftig’ zag in september het levenslicht bij CWO en traint nu tweemaal per week onder leiding van onder anderen Edward Maatsen.

Meer informatie over CWO? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over CWO.

Het gaat weer goed met de ‘muizen’, de jongste voetballers van DVO’32. Na de zomervakantie van 2020 was er bijna geen aanwas, maar nu zijn er weer veel 3- tot 6-jarigen actief bij de Vlaardingse voetbalclub.

Maaike Blankestijn is samen met Suzanne Kersten vanaf het prille begin betrokken bij de muizen, die in 2016 het levenslicht zagen. Blankestijn: “Er speelde in de periode 2015/2016 veel bij onze club. Er kwam een nieuw bestuur, nieuwe trainer bij de mannen en veel goede spelers keerden terug. Ik was een tijdje gestopt met voetbal, maar in die periode hebben we weer een damesteam opgezet. De kersverse bestuursleden opperden na een tijdje om ook een welpenafdeling op te starten. Met drie andere meiden onder wie Suzanne zijn wij daar toen mee aan de slag gegaan.”

Dat het welpenvoetbal bij DVO’32 een andere naam draagt, heeft alles te maken met de sponsor. “Sam Muis heeft het bedrijf Muis Loodgieters. Zijn broer Job zat in het bestuur en zijn andere broer speelde een tijd in het eerste. Sam werd daarom gestrikt als sponsor door zijn broers en hij zorgt voor trainingspakken voor alle nieuwe spelertjes. Zodoende is de naam ‘muizen’ ontstaan binnen DVO’32”, verklaart de 26-jarige Blankestijn.

2020 was een lastig jaar vanwege corona voor de muizen.  “Toen alles in juli versoepeld werd zijn we ondanks de zomervakantie meteen weer wekelijks training gaan geven”, herinnert Blankestijn.
“We hadden zo lang niet getraind en inmiddels waren de oudste kinderen doorgestroomd naar teams onder de 8 jaar. In de nazomer kregen we er gelukkig veel 3- en 4-jarigen bij, maar toen in oktober strengere maatregelen volgden en ouders niet mee mochten het complex op kregen we er nauwelijks kinderen bij. Logisch, want kinderen van 3 of 4 jaar laat je niet alleen het veld opgaan.”

Het fundament staat nu stevig, vindt Blankestijn. “Suzanne en ik hebben na ruim vijf jaar trainingen uitwerken veel ervaring opgedaan. Trainingen voorbereiden gaat nu makkelijker. We weten wat de kinderen leuk vinden om te doen. Ook voelen we beter aan hoe we met de jongste instromers moeten omgaan. We weten nu bijvoorbeeld dat vanaf het moment dat ze naar school gaan, ze veel beter luisteren. Of ze meteen met alles mee kunnen en willen doen? Goh, dat verschilt heel erg per kind. Sommigen komen de eerste training niet verder dan de bloemetjes plukken”, lacht Blankestijn. Organisatorisch hebben Blankestijn en Kersten de zaken slim in elkaar gezet. “In het begin van het seizoen is de groep vaak 10 tot 15 kinderen groot en geven we met twee meiden training. Dan rouleren we en kunnen twee van ons lekker uitslapen. Later in het seizoen groeit de groep naar meer dan twintig muizen en geven we met drie meiden de trainingen. We splitsen de groep dan in tweeën op basis van leeftijd en spelniveau.” Kersten maakt samen met damestrainer Amy Zijlstra af en toe leuke filmpjes die ze voorzien van leuke muziek en op social media zetten. ,,Verder doen we weinig aan Pr, maar we merken dat hier uit de wijk Westwijk altijd weer nieuwe kinderen naar onze trainingen komen door goede mond-tot-mondreclame.”

Meer informatie over DVO’32? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over DVO’32.