Een club met 1060 leden een ‘log’ apparaat? Kethel Spaland laat zich in huidige tijden van beproevingen van zijn meest flexibele kant zien. “Onze vrijwilligers zijn onze helden”, zegt voorzitter Marco Konter.

Net als bij veel andere clubs was er bij de Schiedamse fusieclub ook de angst dat veel voetballers zich van de club zouden afkeren door corona en alle heisa erom heen. “Ten onrechte”, reageert Konter, die bij zijn club vooral de saamhorigheid zag groeien. “Ik verbaas me elke keer weer hoe flexibel we met elkaar zijn. Moet de QR-code worden gecontroleerd aan de poort, dan staan er twintig mensen klaar om dat te doen en te organiseren. En nu ook weer: we mogen ’s avonds niet trainen, maar er zijn jeugdtrainers die vrij nemen om hun elftalletjes overdag te trainen.”

Volgens secretaris Niels Verduijn heeft ‘corona’ de club ‘dichter bij elkaar’ gebracht. “Er heerst echt het gevoel van ‘we rooien het met elkaar’.” Een mooi voorbeeld is volgens hem de aanvoerders-app die in het leven werd geroepen aan het begin van dit seizoen met als doel spelers van elkaars teams te kunnen inzetten. “Ik hoor dagelijks een tingeltje. Er wordt gretig gebruik van gemaakt. Spelers van de zondag die op de zaterdag invallen en andersom. Voorheen waren dat twee gescheiden werelden.”

In de jonge geschiedenis van Kethel Spaland –  de club zag in 2013 het levenslicht – is de coronaperiode de eerste grote test. De club is vooralsnog met vlag en wimpel geslaagd. “Dankzij de geweldige mensen van deze club”, verwijst Monter naar de vrijwilligers. “Ik heb al die mensen die als poortwachter hebben gefungeerd een bloemetje gestuurd. Vonden ze natuurlijk niet nodig, dat zegt alles.”

Tegelijkertijd, geven Konter en Verduijn aan, dat het bestuur in gesprek moet blijven met de leden. “Het staat, maar als je je als bestuur in slaap laat sussen, ben je te laat.” Verduijn: “Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard.”

“We hebben op dit moment niet zo veel te wensen”, zegt Konter. “We zitten zowel op zaterdag als op zondag vol. De noodzaak die bij veel andere clubs is om voor de zaterdag te kiezen is er bij ons niet.”

Op zaterdag spelen acht seniorenelftallen, een onder 23-team en de jeugd van de club hun wedstrijden op sportpark Willem-Alexander. Zondag is het de beurt aan tien seniorenelftallen. “Het zijn twee bruisende dagen. Er is nog altijd grote behoeften om op zondag te spelen. Er is ook balans in de doorstroming. Er zijn veel voetballers die juist kiezen voor ons omdat we op zondag spelen.”

Voor zondag 1 lonkt zelfs de tweede klasse. “We staan er goed voor, maar we moeten nog even”, wil Konter de huid nog niet verkopen voor de beer geschoten is. “We hebben net als elke club ambities. Onder de huidige omstandigheden lijkt de tweede klasse het hoogst haalbare, zowel voor de zaterdag als de zondag. Wij gaan als club niet betalen – dat past niet bij ons -, dus ben je eerder aan je plafond.”

Klik hier voor meer informatie over vv Kethel Spaland.
Klik hier voor meer artikelen over vv Kethel Spaland.

Victoria’04 kan sinds november beschikken over een nieuw hoofdveld. Het veld – natuurgras – werd in enkele maanden tijd volledig gerenoveerd. “We kunnen hier weer jaren mee vooruit”, aldus voorzitter Maarten Boudesteijn.

Het veld werd voor de wedstrijd van het eerste elftal tegen HWD geopend. Met medevoorzitter Leo Don en voormalige voorzitters van de club Martien Brussen en Theo de Vree knipte Boudesteijn ‘symbolisch’ een lint door. Jammer genoeg werd het feestje daarna verstoord door wanordelijkheden in de wedstrijd tussen de eerste elftallen van Victoria’04 en HWD uit Rotterdam, Na rust sloeg de vlam in de pan. De bezoekers kregen vier rode kaarten.

Het hoofdveld stond al langer op de nominatie om onder handen genomen te worden. “Je weet hoe dat gaat met dit soort processen”, reageert Boudesteijn. “Het duurde allemaal wat langer dan aanvankelijk werd gedacht. De samenwerking met de gemeente is prima geweest. Het meest ideale was dat het veld gerenoveerd zou zijn vorig seizoen, de gemeente heeft het werk nog naar voren proberen te halen, maar dat is niet gelukt.”

Dat betekende voor Victoria’04 het begin van het nieuwe seizoen improviseren met een veld minder. “Gelukkig hebben we genoeg velden. Het hoofdveld wordt minder intensief gebruikt voor de trainingen dan de twee kunstgrasvelden. We hebben het eerste deel even de thuiswedstrijden op een ander veld moeten spelen, maar dat is prima opgelost.”

Dat het veld gerenoveerd zou worden, was hoognodig, zegt Boudesteijn. “De ondergrond van het veld was slecht en vooral aan de zijkanten waren er problemen met de drainage. Daardoor lag het veld er ook om de haverklap uit.”

Natuurgras vervangen door kunstgras is volgens Boudesteijn niet aan de orde geweest. “Het is voor ons niet noodzakelijk, we kunnen prima af met de huidige kunstgrasvelden en vanuit financieel oogpunt was het ook niet iets wat de gemeente nastreefde. Vergis je niet, de operatie nu heeft veel geld gekost. Het hele veld is afgegraven en voorzien van een nieuwe drainage. Daarna is er weer nieuw gras ingezaaid.” Gras zien groeien is vooral geduld hebben, stelt Boudesteijn. “Het veld moet nog echt ingespeeld worden. Een biljartlaken is het nog niet, maar wordt dat hopelijk wel.”

De renovatie van het hoofdveld past in de stappen die Victoria zet om het complex op sportpark Broekpolder up-to-date te houden. “Je weet hoe het gaat met dat soort dingen. Je bent nooit klaar. We zijn volop bezig met de duurzaamheid van het complex en ons clubgebouw. We kijken naar allerlei besparingen, maar uitgaven en opbrengsten moeten wel in de evenwicht zijn.”

Boudesteijn hoopt dat zijn club in 2022 wél een goed feestje kan bouwen op het hoofdveld: een kampioenschap in de zaterdag-vierde klasse. “We hikken er al een paar jaar tegenaan. Corona heeft ons meer slecht dan goed gedaan. Laten we hopen dat we een normale competitie kunnen spelen waarin we kunnen laten zien dat we de sterksten zijn.”

Klik hier voor informatie over Victoria ’04.
Klik hier voor meer artikelen over Victoria ’04.

Bart Lansbergen is geen speler die je even over het hoofd ziet. Met zijn twee meter is hij een imposante gestalte in de defensie van zaterdagderdeklasser Kethel Spaland.

Twee keer in de week stapt Lansbergen, die na zijn studie vaan Erasmus werkzaam is als consultant, op de fiets voor de training en wedstrijd van de Schiedamse fusieclub. Op zich niet heel bijzonder – er zijn meer spelers die fietsen naar hun club – maar de verdediger doet dat vanuit Rotterdam. “Het is er zo ingebakken”, zegt Lansbergen. “Ik doe het al jaren. Het is ruim een half uur, een prima warming-up voor de training. Eén keer per week komt een teamgenoot mij met de auto halen voor de training. Dat is luxe.”

In Rotterdam liggen de clubs om de hoek, maar Lansbergen, 26 jaar inmiddels, peinsde er niet over om Kethel Spaland te verlaten. “Ik heb er serieus geen moment aan gedacht. Dat komt ook doordat mijn hele familie hier speelt. Mijn oudste broer Tim speelt ook in het eerste, Coen, mijn tweede broer, speelt nu in het derde, maar heeft ook een jaar of vier deel uitgemaakt van de selectie. We hebben één keer met zijn drieën gespeeld, tenminste bijna. Tim en ik stonden in de basis en Koen verving Tim. Mijn ouders waren natuurlijk apetrots. De oudste broer van mijn vader was één van de oprichters van VVK. Toen ik voor het eerst bij de selectie kwam was de fusie net geweest. Ik heb nog wel op mijn zeventiende mijn debuut mogen maken bij Kethel.”

Lansbergen, die naar eigen zeggen comfortabel aan de bal is, is inmiddels toe aan zijn negende seizoen in de selectie. Hij kende een bliksemstart. “In mijn eerste jaar werden we meteen kampioen en promoveerden we naar de tweede klasse. Daarna heb ik twee seizoenen in het tweede gespeeld. In het eerste moest ik mij richten op de linksbackpositie, maar mijn kracht ligt in het centrum van de verdediging. Snelheid is zeker niet één van mijn wapens. Als linksback ben je dan tegen een snelle rechtsbuiten een stuk kwetsbaarder. In het centrum van de verdediging kan ik het door me goed op te stellen camoufleren.”

Hij promoveerde met Kethel Spaland vaker naar de tweede klasse, maar even zo vaak volgde een snelle teruggang naar de derde klasse. “Je kunt stellen dat we er een beetje tussen hangen en dat dit ons niveau is, maar ik zie mogelijkheden om te groeien als team. We spelen al een paar jaar met vrijwel dezelfde spelers, maar we hebben dit seizoen voor het eerst weer wat vers bloed.”

Daarnaast drukt nieuwe trainer Manuel Vissers een grote stempel op het spel. “Je merkt dat hij veel ervaring heeft, tactisch sterk is en dat ook goed op de groep weet over te brengen. We waren als team altijd al fanatiek op de training, maar de werkethiek heeft nog een extra boost gekregen. Hopelijk vertaalt zich dat in een top5-positie op de ranglijst. We hebben in het eerste deel van de competitie wel al een paar keer ongelukkig punten verspeeld, zoals tegen GHVV’13 en VDL. Wedstrijden waarvan je achteraf zegt: hoe kan het dat we die niet gewonnen hebben.”

Het spreekt voor zich dat Lansbergen met zijn twee meter bij spelhervattingen een belangrijk onderdeel is van de Schiedamse luchtmacht. “In aanvallend koppen ben ik geen held”, zegt hij. “Ik ben meer een bliksemafleider. Ik kan echt genieten als Dion van Berkel en Remco Wuister technisch perfect de bal in het doel koppen. Dat wil ik natuurlijk ook, maar dat is blijkbaar nog niet voor me weggelegd.”

Meer informatie over vv Kethel Spaland? Klik hier.
Klik hier voor meer artikelen over vv Kethel Spaland.

Een dag geen training geven, is een dag niet geleefd. Het had zo maar het levensmotto geweest kunnen zijn van Ed Schot. De 70-jarige trainer heeft een energietank die niet snel leeg raakt. Hij traint bij Excelsior Maassluis de jongste en oudste jeugd én de dames, van wie hij op zaterdag ook nog de coach is. “Voetbal is mijn leven.”

Er zijn mensen van zijn leeftijd die er niet aan moeten denken: Schot geeft vier keer per week ruim drie uur training. “Ik voel me nog jong en fit”, zegt hij. “Ik ben nooit het type geweest dat er genoegen in schept om thuis op de bank te zitten. Ik ben altijd actief. Ik loop ook nog regelmatig hard. Ik ben 1.80 en weeg 78 kilogram en voel me hartstikke fit.”

Schot was in zijn jonge jaren een veelbelovend keeper bij HOV en Neptunus in Rotterdam, clubs die destijds op een hoog niveau actief waren. “Vanwege werk heb ik zelf geen lange actieve carrière gehad, maar ik ben wel snel in het trainersvak gerold.” Schot vertelt dat hij bij SVV assistent was van oud-prof Marco Gentile. “In de jaren tachtig ben ik nog een paar keer een paar maanden in Amerika geweest om te trainen op een voetbalschool, zogenaamde Soccer Camps, die werden in Californë van april tot september gehouden. Dat was daar toen booming. Ik ben toen ook gevraagd om een paar jaar te komen, maar dat heb ik niet gedaan. Dat wilde ik mijn toenmalige vrouw en kind niet aandoen.”

Met zijn zoon runde hij jarenlang een sportschool in Rotterdam. “Met op het hoogtepunt 2200 leden. Toen de prijsvechters kwamen is markt in snel tempo verslechterd. Op een gegeven momenten konden we niks anders dan de deuren sluiten.”

“Het voetballen is altijd blijven trekken. En toen Excelsior Maassluis mij vroeg vond ik dat een eer. Het is een mooie club met een mooie jeugdopleiding. Ik heb het gevoel dat ik hier goed pas. De club heeft aandacht voor alle teams en niet alleen voor de selectieteams. De teams die ik train zijn niet-selectieteams, maar dat wil niet zeggen dat er geen talent in zit. Ik hou de ontwikkeling van de spelers goed in de gaten en als ik zie dat een spelertje zich de stof snel eigen maakt, laat ik dat de trainers van de selectieteams weten. Je hebt nu eenmaal vroeg- en laatbloeiers. Daar zijn ze bij Excelsior Maassluis zich ook van bewust. De trainersstof die we aanbieden bij de lagere teams is hetzelfde als bij de hogere teams.”

De onder 10, onder 12, onder 14, onder 16 en onder 18 heeft hij onder zijn hoede. Elke training verloopt volgens hetzelfde scenario en levert het beeld op van een fanatieke Schot die vol tomeloze energie de jeugd aanspoort de oefeningen te doen. Naast de veldtraining verzorgt Schot ook de trainingen van de jeugdkeepers.

Daarnaast is hij alweer voor het vierde seizoen trainer van de vrouwen van Excelsior Maassluis. “Ze zijn me nog steeds niet zat. Ik vind het leuk om te doen. In het eerste seizoen werden we meteen kampioen in de vierde klasse.”

Het bestuur van Excelsior Maassluis wil graag verder met Schot. De liefde is wederzijds. “Volgend seizoen wordt mijn zevende alweer en daar ben ik best trots op.”

Klik hier voor meer informatie over Excelsior Maassluis.
Lees hier meer artikelen over Excelsior Maassluis.

Maurice de Bliek en Juriaan Buckers zijn twee spelers van de laatste lichting die de overstap van prestatiegericht zondagvoetbal naar het zaterdagvoetbal maakte bij Excelsior ’20. Ze kwamen beiden terecht in de selectie van de zaterdagtak. Het betekende een overstap van de tweede klasse zondag naar de vierde klasse zaterdag. Ze zien dit niet als een ‘degradatie’.

Beide spelers zijn realistisch en beschouwen de overgang eerder als een prima niveau om in te stappen en beter dan een horizontale overstap zoals deze eind dit seizoen mogelijk is. “Als we meteen in de tweede klasse zaterdag waren beland, hadden we weinig punten gehad”, erkent rechtsback De Bliek. “Dan hadden we niet tegen Hermes DVS en Victoria gespeeld, die clubs kennen we uit hun zondagtijd.” Die horizontale overgang had sowieso te laat gekomen voor de Schiedamse club. De Bliek: “We hadden nog maar achttien spelers voor twee teams op de zondag over. Omdat onze club niets van betaalde spelers wil weten en alle doorstromende A-jeugd op zaterdag wilde blijven spelen waren we genoodzaakt om ook naar de zaterdag over te stappen met de zondagspelers die overbleven.”

“We hebben echt wel even moeten wennen”, vervolgt het tweetal. “Het zondagvoetbal zat ingebouwd in ons systeem. We komen nu ook andere type tegenstanders tegen. De top vijf in onze competitie zijn technisch goed voetballende ploegen, de ploegen daaronder moeten het vooral hebben van strijd, inzet en soms ook  irriteren. Tegen die laatstgenoemde type teams, die vooral fysieker spelen, hebben we het in het begin moeilijk gehad. De laatste duels begonnen we onze draai goed te vinden, dus is het extra jammer dat het amateurvoetbal nu noodgedwongen stilligt. We zaten juist in een goede flow.”

De 29-jarige De Bliek speelt al ruim 10 jaar in het vlaggenschip van het Schiedamse Excelsior. Samen met de 27-jarige Juriaan Buckers en een dozijn andere spelers van de voormalige zondagtak belandde hij logischerwijs in de zaterdagselectie. “Uiteraard werd vooraf gezegd dat we ons eerst moesten bewijzen, maar de meesten van de zondagafdeling hadden al veel ervaring, waarvan sommigen zelfs in de eerste klasse. Het zaterdagteam had vorig seizoen 88 goals tegen. Niets ten nadele van de jongens van dat team, maar trainer Jaco Verhoev zag in dat het met de zondagjongens erbij beter kon.” Buckers bespeurt dat er geen scheve gezichten zijn bij de jongens die nu vaker in het tweede moeten spelen. “Ik zit zelf af en toe op de bank bij het eerste en in die weekenden speel ik graag in het tweede mee om ritme te houden. Het tweede team is nu veel sterker en draait bovenin mee.”

Ook Buckers is nu gewend aan de overstap en ziet ook de leukere kanten van voetballen op zaterdag, zoals het na afloop langer in de kantine blijven hangen. “Na een derby wordt er vaak een dj of een zanger geregeld en blijft het lang gezellig.” De Bliek vult aan: ,,Als de kantine dicht moet gaan we soms nog gezellig verder in de binnenstad.” Voor hem betekent dat als het tegenzit een ouderwets korte zaterdagnacht, want hij is sinds enkele weken vader van zoontje Ted.

Meer informatie over Excelsior ’20? Klik hier.
Klik hier meer artikelen over Excelsior ’20.