Na 25 jaar in het bestuur van Brielle en het daarvoor bekende Wit Rood Wit, is het voor Edwin Wingelaar voorlopig mooi geweest. De scherpte is er een klein beetje af, maar dat wil niet zeggen dat ze hem echt moeten gaan missen. “Ik zal altijd dingen blijven doen en zaterdagmiddag blijft gewoon mijn middag hoor!”

Tien jaar secretaris van Wit Rood Wit, tien jaar bij Brielle en nog eens vijf jaar bij de dames. Al met al kun je zeggen dat de 51-jarige Wingelaar zijn maatschappelijke steentje wel heeft bijgedragen. Dat werd met de paplepel ingegoten, vertelt hij. “Mijn vader was altijd voorzitter van district Rotterdam en Den Haag, zoals dat toen nog heette en zelf ben ik vanaf de A’tjes al gaan vlaggen bij de dames.” Want dat doe je voor vrienden en vriendinnen. “Daarom doe je het. Met veel daarvan ben ik nog steeds bevriend, voor mij is het sociale wel echt de grootste drijfveer. Je bouwt een enorme vriendengroep op.”

Gezellig

Want alle energie die je er instopt, krijg je er gewoon weer voor terug. “Zoveel leuks. Over sommige feestavonden hebben we het nog steeds, dat was echt ouderwets gezellig. Dat zie je nu bijna niet meer.” Gezelligheid was sowieso wel het sterkste punt van Wingelaar, moet hij eerlijk bekennen. “Ik ben altijd reservekeeper geweest, volgens mij ben ik tot één potje in het eerste gekomen. Het waren vooral vriendenteams waar ik in speelde, het vijfde of zesde, gewoon een gezellig niveau.” Vooral buiten het veld genoot hij dan ook het meeste, ook als vrijwilliger. “Het leukste is de onderlinge band die je opbouwt. Het organiseren van feestavonden, buitenlandse reizen of het vieren van een kampioenschap.” Maar aan zijn functie van secretaris kleven ook serieuze zaken. “Je bent eigenlijk verantwoordelijk voor de communicatie van alle kanten. Dat kan met de KNVB zijn, de gemeente of intern. Je bestuurt de vereniging van het eerste tot de F3.” Onderhandelen met de gemeente was, naar eigen zeggen, niet de favoriete bezigheid van Wingelaar. “Daar was ik nooit zo’n ster in, daar kreeg ik ook geen energie van. Terwijl het contact met de KNVB altijd veel leuker was, als je echt iets voor elkaar kreeg. Inmiddels kende je die mensen natuurlijk ook wel.”

Minder scherp

Zoals gezegd kon je hem wel porren voor een feestje. “Het 90-jarig jubileum was fantastisch. Speelden we tegen Oud-Feyenoord, toen werd ik zelf nog een paar keer in de luren gelegd door Peter Houtman, maar dat geeft niks.” Gezelligheid was voor Wingelaar de brandstof om het 25 jaar lang vol te houden. “Ik ben echt een gezelligheidsmens, dus dat geeft energie. Een biertje doen met je maten, contact hebben met mensen.” Maar ook de zaterdagochtenden toveren een glimlach op zijn gezicht. “Als je dan de jeugd lekker ziet voetballen, daar doe je het voor.” Al zat zijn sociale kant hem daar nog weleens in de weg, vertelt hij. “Omdat je iedereen kent, komen ze altijd met vragen bij jou. Ik weet niet of dat een voordeel of een nadeel was.” Maar dat is zeker niet de reden dat hij er nu een punt achter zet. “Ik merkte bij mezelf dat ik twintig jaar als secretaris niet zo scherp meer was. Bij tuchtzaken moet je er bijvoorbeeld meteen opspringen, dat had ik niet meer zo. Even iets minder verantwoordelijkheid vind ik wel lekker.” Zoals gezegd blijft hij vrijwilligerswerk doen, toch blikt hij terug op zijn periode in het bestuur. “Met heel veel plezier! De vriendschappen blijven altijd bij, maar ook dat gevoel van zaterdag zes uur. Als je daar met een biertje zat en alles was weer goed gegaan, had je een voldaan gevoel.”

Maatschappelijke functie

In al die tijd heeft hij een heleboel dingen zien veranderen, vertelt hij. “Mensen hebben meer te kiezen. Zelf zat ik elke dinsdag en donderdag na de training in de kantine, nu kan je daar bij wijze van spreken een kanon afsteken en je raakt niemand. Het is veel rustiger. Spelers zeggen makkelijker af op zaterdag en de jeugd heeft meer interesses dan alleen voetbal.” Maar ook het besturen van een club is ingewikkelder geworden. “Met alle digitalisering van nu. Vroeger regelde je dingen soms gewoon onderling, dat kan nu niet meer. Er komt een hoop meer bij kijken. Maar vrijwilligers zijn nog steeds lastig te vinden, haha!” Bij Wingelaar overheerst vooral de trots. “Dat alles altijd gelukt is. Maar ook op de feestweek van het 90-jarig jubileum bij Wit Rood Wit en dat de fusie heel soepel verlopen is. Uiteindelijk mogen we daar echt niet over mopperen. We hebben een mooi complex, 900 leden en een opbloeiende meidenafdeling.” Brielle betekent dan ook veel voor hem. “Het is een groot deel van mijn leven, bijna iedere dag ben ik er wel even.” Met een voetballende zoon zal dat voorlopig niet veel minder worden, de club speelt sowieso een belangrijke rol binnen de gemeenschap, vindt hij. “Van de jongste jeugd, tot aan de veteranen, er is hier voor iedereen een plekje. Die maatschappelijke functie heb je als vereniging.”

Betrokkenheid tonen

Echt iets gaan missen, doet hij voorlopig niet. “Ik blijf actief in de toernooicommissie en zal hier en daar ook nog wel een wedstrijdje fluiten, dat vind ik toch nog steeds het leukste om te doen. Met een vast groepje gasten blijf je er altijd wel bij betrokken.” Maar voor de inwoner van Brielle is het moeten er eventjes af. “Iets minder verantwoordelijkheid, wat meer tijd voor andere dingen.” Zoals het bezoeken van wedstrijden van het Nederlands elftal. “Ik ben een groot Oranjefan, laatst was ik bij Montenegro-Nederland. Dat is wel echt mijn tweede hobby. Met het supporterselftal speelde ik vaak wedstrijden, nu ben ik daar een soort leider of assistent van geworden.” Tot slot heeft hij nog één wens of eigenlijk een oproep aan zijn medeclubgenoten. “Mensen moeten soms wat meer voor elkaar over hebben. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant, maar stiekem gaat er echt veel goed bij ons. Juist als je elkaar helpt, maak je elkaar sterker. Commentaar vanaf de zijkant leveren is makkelijk, maar dan moet je ook even wat meer betrokkenheid tonen. Of vertrouwen hebben in ons. Dat heeft mij soms wel gestoord, hopelijk pakken we dat samen op!”

Klik hier voor meer artikelen over VV Brielle.

Zoveel mogelijk jeugdspelers in het eerste en een representatief JO13 vanuit de onderbouw. Dat is wat ze bij Rozenburg voor ogen hebben en dus wordt de jeugdopleiding van de club de komende maanden flink op de schop gegooid. Jeroen de Rijcke, voorzitter van de TC, ziet het al helemaal voor zich. “Het is zo zonde als ze op hun zestiende al stoppen met voetbal.”

Het is eigenlijk het eerste wat De Rijcke, sinds april 2021 onderdeel van de technische commissie zegt. “Ik hoop dat onze ideeën niet te veel afwijken van wat andere clubs doen. Wat wij bedacht hebben, zo zou het volgens mij overal moeten gaan.” En dat zegt hij absoluut niet uit arrogantie, want bij Rozenburg hebben ze juist niet het idee dat ze het wiel opnieuw hebben uitgevonden. “Het zijn toch geen baanbrekende dingen? Dit mag je eigenlijk gewoon van een vereniging verwachten, vind ik.”

Geen publiek

Eerst even een korte introductie van hemzelf. “Ik ben begonnen als jeugdcoördinator, trainde ook nog mijn kinderen, tot we genoeg trainers hadden. Daarna was ik verantwoordelijk voor de JO7 tot en met de JO11.” Het klinkt veel, maar voor De Rijcke is het vanzelfsprekend. “Als je commentaar hebt op dingen, moet je het zelf oppakken en beter doen.” Want binnen de vorige TC liep niet alles helemaal soepel, vertelt hij. “Daar waren nogal wat meningsverschillen, ze zijn uiteindelijk niet eens aan hun werk begonnen. Toen vroegen ze aan mij of ik daar plannen over had.” Die had hij wel, vanaf dat moment is de 41-jarige inwoner van Rozenburg verantwoordelijk voor de onderbouw. Al heet dat nu anders. “De voetbalschool. Het is eigenlijk een school waar je leert voetballen. We zijn gestart met een pilot, waarbij er geen publiek langs de lijn welkom is. Dat is begonnen tijdens corona en eigenlijk beviel ons dat wel.” Hij legt verder uit. “De focus ligt dan veel meer op de trainers en de training. Anders zijn ze continu bezig met contact zoeken met de zijkant.” Gewoon om te kijken hoe dat is. “We willen dingen proberen. Als het geen succes is, draaien we het zo weer terug. Tot nu toe zijn de trainers er heel blij mee, terwijl ze eerst wel sceptisch waren natuurlijk.” Toch moet de JO7 tot en met de JO12 het niet geheel zonder support vanaf de zijlijn doen. “Eens in de zoveel tijd organiseren we een kijkdag, om te zien welke ontwikkeling ze hebben doorgemaakt.”

Nek uitsteken

Maar er is meer. “Er lopen twee technische coördinatoren rond, we trainen op dezelfde tijden en bieden ieder team dezelfde oefenstof aan. Daardoor krijgt iedere jeugdspeler precies evenveel aandacht.” Geselecteerd wordt op niveau, maar ook op mentaliteit en gedrag. “Als ze allemaal het systeem kennen waarin wordt gespeeld, is het onderling ook makkelijker wisselen van spelers.” Maar vooral de aandacht is dus belangrijk, vertelt De Rijcke. “Iedereen moet het gevoel hebben dat ze erbij horen, zo lopen ze straks allemaal in hetzelfde trainingspak. Maar iedere voetballer moet ook uitgedaagd worden. Uiteindelijk moet je in de JO13, dus na de onderbouw, zestien spelers hebben. Dat onderlinge verschil wil je zo klein mogelijk hebben.” Om dat voor elkaar te krijgen, zijn ze bij Rozenburg aan de slag gegaan met hun jeugdtrainers. “We hebben in totaal 22 trainers een cursus aangeboden en proberen ze daarin echt te begeleiden. Je ziet het terug in de trainingen en ze willen graag een vervolgopleiding doen, je merkt dat het leeft.” Vanzelfsprekend kost dat veel tijd, maar De Rijcke steekt het er met alle liefde in. “Het is je club. Mijn twee zoontjes voetballen er ook en je weet hoe moeilijk het is om vrijwilligers te vinden, maar een vereniging heeft ze wel nodig. Commentaar leveren is makkelijk, dan moet je ook je nek uitsteken.”

Spelenderwijs

Maar bovenal doet de oud-speler van de club het met heel veel plezier. “Die gasten stralen van oor tot oor, die willen gewoon lekker op het veld staan.” De Rijcke heeft, samen met Gerard Timmer, Dion Pol en trainer Rien de Bil één duidelijk doel. “Jeugdspelers in het eerste elftal en een JO13 dat staat. Met een groep jongens dat blijft voetballen tot aan de senioren.” En dus hopen ze per jaar twee of drie jongens door te kunnen schuiven naar het vlaggenschip, daarom moet er op jonge leeftijd al begonnen worden, denkt hij. “Met vier jaar kunnen ze bij ons straks al ‘voetballes’ krijgen. We noemen dat Rozenburg Voetjesbal, gewoon spelenderwijs leren. Eén keer in de week met een gymleraar.” En natuurlijk zit daar een idee achter. “Je wilt kinderen laten kijken op de voetbal, maar vooral in beweging krijgen. Het is de ‘Playstation-generatie’. Ook voor ouders is het een kennismaking.” Een teamsport is toch weer anders dan een individuele sport, vindt hij. “Als kinderen hun eerste sport voetbal is, blijven ze toch sneller hangen. We zijn in september begonnen en hebben nu al meer dan twintig kinderen, terwijl ik vind dat we het nog meer aandacht kunnen en moeten geven. Waarom niet promoten op basisscholen?”

Dromen

Ook de bovenbouw gaat onder de loep, want daar ziet De Rijcke nog genoeg punten die voor verbetering vatbaar zijn. “We hebben maar twee selectieteams en misschien maar één lichting die het eerste kan halen.” Maar om dat te kunnen veranderen, moeten ze onderaan beginnen, weet ook hij. “Het begint met plezier in het spelletje en het opleiden van trainers. Wat we nu hebben, is een jarenplan. Het gaat echt stapje voor stapje. Misschien duurt het wel tien jaar voordat je de vruchten kunt plukken.” Toch mogen ook de recreatieve teams zeker niet vergeten worden. “Een groot deel van de leden voetbalt niet in een selectieteam, maar zijn ontzettend belangrijk voor ons als vereniging.” Waar ze heen willen, is in ieder geval duidelijk. “De hoogste jeugdelftallen moeten straks minimaal eerste klasse spelen en we willen het ledenaantal vergroten, zodat je altijd genoeg spelers hebt om te kunnen selecteren.” Om dat te bewerkstelligen zal De Rijcke zijn gezicht vaak laten zien, ook op het trainingsveld. “Jeanette Schipper en Rick van Schenkhof zullen als coördinatoren veel op het veld staan, maar ik ga ze daar wel bij helpen. Vooral ook omdat voetbal gewoon te leuk is. Als je daar rondloopt, wil je helpen.” De ontwikkeling staat dan ook voorop, daar doen ze het uiteindelijk allemaal voor, zelf droomt hij al een beetje verder. “Misschien is het wel te ambitieus, maar het zou mooi zijn als kinderen over een paar jaar vanuit de regio bij ons willen komen voetballen. Omdat het hier goed geregeld is en het niveau hoog is. Dromen mag toch?”

Klik hier voor meer artikelen over VV Rozenburg.

Toen Jan van der Veld twaalf jaar oud was, ging hij eens met een vriendje mee naar de voetbal. Die voetbalclub was Nieuwenhoorn en nu, 62 jaar later, is het lid van verdienste van de vereniging er nog steeds. Tegenwoordig als materiaalman, maar eigenlijk als ‘manusje van alles’. “Dat is toch grandioos?”

Want na heel wat seizoenen bij het eerste, onder andere als leider, geniet Van der Veld er nog altijd intens van. Ondanks dat hij werd geboren in ‘Hellevoet’ was er voor hem maar één club. “Ik ben altijd van Nieuwenhoorn geweest! Dit is mijn clubje.” De 74-jarige clubman zal voor veel mensen dan ook een bekend gezicht zijn. “Mij kennen ze allemaal wel hoor. Het is hier zó gezellig.” Dat is maar goed ook, want hij is er toch best wel vaak, moet hij bekennen. “Zeker zes dagen in de week. Of wacht, eigenlijk zeven! Iedere morgen ben ik er.”

Fanatiek

Dat Van der Veld niet zonder kan, is dan ook een understatement. “Hoe zal ik het zeggen? De club is alles voor mij, het is een heel groot deel van mijn leven.” Tegenwoordig dus als materiaalman voor de selectie. “Ik was alle kleren voor ze, leg het weer netjes neer en zorg voor de materialen. Ik weet precies waar iedereen zit in de kleedkamer, zodat ze altijd de goede kleren hebben.” Dat is nog niet alles. “Op maandagavond sta ik in de kantine om te zorgen voor die ‘kleintjes’ en hun ouders, op zondag voor de ‘oude mannetjes’. Regel ik de koffie en soep.” Maar zoals gezegd, begon hij gewoon als voetballer. “Als spits! Ik heb best wel wat doelpunten gemaakt. Het hoogtepunt was het kampioenschap toen we promoveerden naar de hoofdklasse, dat was heel hoog hoor.” Toch moest hij al snel stoppen met zijn favoriete bezigheid. “Op mijn 28ste ben ik al gestopt, vanwege een hernia. Inmiddels ben ik al een jaar of dertien met pensioen, toen ben ik meteen elke dag bij Nieuwenhoorn aan de slag gegaan. Heb je toch lekker wat te doen.” Ook op zaterdag is Van der Veld er tijdens de wedstrijden van het eerste altijd bij, dan is hij nog even fanatiek, vertelt hij. “Als het spannend is, leef ik ontzettend mee. Laatst ook nog. Bij een bevrijdende treffer sta ik keihard te juichen.”

Waardering

Maar niet alleen het spelletje bezorgt hem nog altijd veel plezier. “Een beetje praten met de mannen, een karweitje doen, wat verven. Ik vind het zó leuk om te doen.” Eigenlijk is het een soort nieuwe hobby geworden. “Ik heb altijd zin om te gaan, ben nog nooit met tegenzin gegaan.” Ook met de spelers heeft hij een goede band. “Praatjes maken, hè? Ze noemen mij ‘Jantje’, ondanks dat ik een stuk ouder ben. Als ik er niet ben, missen ze mij toch wel hoor.” Zijn werkzaamheden voor de club, leverden hem een mooie eretitel op. Namelijk die van ‘lid van verdienste’. “Dat ben ik al meer dan twintig jaar! Dat is natuurlijk grandioos en een mooie waardering, voor alles wat ik voor ‘mijn clubbie’ gedaan heb.” In al die jaren heeft Van der Veld de club zien veranderen, vertelt hij. “We hebben nu natuurlijk twee kunstgrasvelden, die hebben we nooit gehad. Maar de mensen zijn ook wel anders dan vroeger.” Die uitspraak legt hij graag even uit. “De jeugd is anders. Als je daar nu iets tegen zegt, krijg je toch wat vaker commentaar terug. Misschien wat minder respect voor ouderen. Maar dat houdt mij niet tegen hoor.” Hij maakte naast moeilijke ook een hoop mooie momenten mee, als het aan hem ligt komen er daar nog een aantal bij. “Ik heb er nog altijd zoveel plezier in, dus hopelijk ga ik nog een paar jaartjes mee!”

Klik hier voor meer artikelen over VV Nieuwenhoorn.
Klik hier voor meer informatie over VV Nieuwenhoorn.