De twintigjarige Glenn de Jong is de man op nummer negen bij het eerste elftal van Alblasserdam. Na een goede eerste seizoenshelft zijn ze slecht uit de winterstop gekomen, daar hoopt Glenn zijn ploeg een handje bij te kunnen helpen.

Glenn is begonnen op vierjarige leeftijd bij VV Alblasserdam. Hierna is hij een aantal jaar naar De Zwerver gegaan. Uiteindelijk is De Jong in de JO17-1 teruggekeerd naar Alblasserdam. Dit is zijn vijfde seizoen in het eerste, waar hij aan het eind van het seizoen zal vertrekken naar Nieuw-Lekkerland.

Glenn legt de vorm in de eerste seizoenshelft uit. “De eerste seizoenshelft is op zich goed verlopen. Ondanks een gelijkspel tegen de Alblas twee nederlagen, kan ik zeggen dat het op zich goed is verlopen.” Helaas voor zijn ploeg wilt het na de hervatting van de winterstop nog niet echt van zijn leien dakje gaan. “Wat ik wel heb gemerkt is dat we na de winterstop slecht van start zijn gegaan, door een verliespartij afgelopen week en twee gelijk spellen. We creëren elke wedstrijd veel kansen maar we maken ze helaas niet af. Ik weet dat ik zelf ook een grote rol hierin speel. Daarnaast is er veel veranderd op de voetbal. Zo stopt de trainer en gaan er een aantal spelers weg na dit seizoen. Ik merk in de groep dat deze veranderingen wel meespelen”, geeft de spits aan.

Ook op persoonlijke gebied is De Jong over de eerste seizoenshelft tevreden. “Mijn prestaties in het team verlopen steeds meer zoals ik wil. Ondanks dat ik niet veel scoor, kan ik van grote waarde zijn met mijn voorzetten en strijdlust. Samen met Ralph zorgen wij ervoor dat we de verdediging kapot spelen. Dit doen we doormiddel van strijdlust en rammen. Als we nu ook de kansen gaan afmaken voorin dan komen we echt tot een mooi resultaat. Ik sta nu op zes goals dit seizoen en ik weet dat het te weinig is voor een spits. Daarom ben ik er ook echt mee bezig dit te veranderen.”

In de tweede seizoenshelft hoopt de aanvaller op een terugkeer van de goede vorm van de eerste seizoenshelft. “Ik hoop met de ploeg die wij hebben staan minimaal een promotie te kunnen bemachtigen. Natuurlijk gaan we voor het hoogst haalbare en dat is het kampioenschap. Maar dan moeten we echt snel de knop gaan omgooien”, aldus Glenn. Gelukkig heeft hij hier alle vertrouwen in. “Dit kunnen wij zeker met de ervaring die we hebben binnen dit team. Wat ik vooral belangrijk vind is dat we met het team gezellige activiteiten doen. Ik ben ervan overtuigd dat als je dat doet het ook invloed gaat hebben op je resultaten in positieve zin natuurlijk”, geeft de goalgetter aan. Daarnaast wil hij ook op persoonlijk gebied belangrijker worden voor de ploeg. “Ik verwacht van mijzelf veel meer doelpunten of assists. Ik vind dat een spits minimaal vijftien goals moet maken dus ik denk dat daar ook mijn doel ligt voor de tweede seizoenshelft.” Ook met JO14-1, het team waar Glenn leiding over heeft, wil hij verder stappen maken. “Ik hoop met hun nog eens kampioen te kunnen worden. We zijn in de eerste seizoenshelft al als hoogste geëindigd, ik hoop dat kunstje wederom te kunnen laten zien. Het is een leuk team dat gemotiveerd is en ook nog eens goed voetbal kan laten zien. Het zijn potentiële eerste elftalspelers”, sluit De Jong af.

Klik de link voor een recent artikel over vv Alblasserdam

Ro van der Linden is al vijftien jaar als elftalleider betrokken bij het eerste elftal van Hardinxveld. In de moderne tijd praten we over een teammanager. Trainers komen en gaan, Ro blijft een verbindende schakel tussen spelers, staf en bestuur.

HARDINXVELD – Hoewel hij inmiddels 71 jaar is, heeft de tijd geen vat op Ro van der Linden. De voormalig doelman van Kozakken Boys is zich altijd tussen voetballers blijven bewegen. Dat houdt hem jong. Ro van der Linden weet waarover hij praat. Op zijn zestiende was hij eerste keeper in zijn eigen dorp Hardinxveld. Vanaf zijn twintigste was hij zestien jaar eerste doelman bij Kozakken Boys. Aanvankelijk drie keer in de week met het pontje over en met de fiets naar de Vierlaan. Later met de auto over de Merwedebrug. Het was voetbal in de top van het amateurvoetbal. ,,Zestien jaar hebben wij geknokt tegen degradatie, maar nooit gingen wij eruit. Op mentaliteit kun je ver komen. Dat hoefde je die Werkendammers niet te leren. Ik ben in die periode, en ook daarna, zelden meer bij Hardinxveld op het voetbalcomplex geweest. Pas toen onze kinderen Marco en Stefan gingen voetballen, kwam ik terug bij de club waar ik sinds mijn diensttijd nauwelijks meer kwam.” Stefan is helaas op 17-jarige leeftijd door een zeldzame ziekte overleden.

Later, in 2006, werd Van der Linden gevraagd om leider te worden. ,,Ik heb zes trainers meegemaakt. Joran Schröder was het grootste talent wat wij vanuit de jeugdopleiding door kregen. Ik was misschien wel gestopt als Theo de Boon straks geen trainer was geworden. Kom op, ik ben 71 jaar en zou de opa van veel spelers kunnen zijn. Theo en voorzitter Michel Helmink hebben mij toch snel omgepraat. Ik heb er weer zin om het met Theo op te pakken. Theo is tenslotte een jongen van de club. Hij heeft een mooie trainersloopbaan. Theo neemt flink wat bagage mee. Hij gaat zich ook met de jeugdopleiding bezighouden. Ik hoop dat hij het een flink aantal seizoenen bij ons gaat volhouden.”

Van der Linden vervolgt: ,,Mij hoor je niet zeggen dat het vroeger allemaal beter was. Natuurlijk, wij speelden voor 2000 toeschouwers en vaak meer. De beleving was groter. Als er bij Hardinxveld bij een doorsneewedstrijd nu 300 toeschouwers staan, hebben wij een goede dag.” Van der Linden herinnert zich wel dat jonge spelers in het verleden eerder met meer weerstand te maken kregen. ,,Na schooltijd voetbalde je vaak tegen oudere jongens. De wetten waren keihard. Daar leerde je snel. Ik zeg nu vaak tegen jeugdbegeleiders dat talenten eerder een leeftijdsgrens omhoog moeten. Een goede speler kan met zeventien jaar dan al bij het eerste elftal instromen.”

Klik op Hardinxveld voor het laatste artikel.

Wie bij VVAC voetbalt, komt over het algemeen uit een van de dorpen uit het hart van de Alblasserwaard. Eline Dekker is een uitzondering. Zij woont in Alblasserdam en koos voor het vrouwenvoetbal op De Put in Ottoland. Daarnaast maakt zij deel uit van het eredivisiezaalvoetbalteam van ZVG/Cagemax.

OTTOLAND – De in Alblasserdam geboren en opgegroeide Eline Dekker trapte op haar zesde bij De Alblas voor het eerst tegen een bal. ,,Ik voelde mij het meeste thuis tussen de jongens. Op het moment dat ik werd overgeheveld naar een meisjesteam ben ik bij De Alblas afgehaakt. Ik wil niet hautain doen hoor, maar het niveau stelde niets voor”, durft Dekker nu uit te spreken.

Zij maakte al deel uit van een KNVB-selectieteam en werd geadviseerd een club van hoger niveau te zoeken. Dat was in die tijd SteDoCo, met de voetbalacademie voor meisjes. Daar vond zij de weg omhoog en haalde het eerste elftal. ,,Bij SteDoCo viel het uit elkaar en ik koos voor een lager niveau en vertrok naar De Put voor de sfeer en de gezelligheid.”

VVAC staat samen met Unitas, waar uiteindelijk veel speelsters van het voormalige SteDoCo-team zijn geland, bovenaan in de derde klasse. ,,Wij speelden in Gorinchem tegen Unitas met 0-0 gelijk. Mogelijk winnen beide ploegen alle andere wedstrijden en dan wordt het kampioenschap waarschijnlijk in onze thuiswedstrijd op 7 mei beslist. Best spannend. Wij willen de stap omhoog graag maken. Als corona niet was gekomen waren wij zeer waarschijnlijk nu al tweedeklasser”, stelt de 24-jarige Dekker.

Appje

Eline Dekker mag op het veld multifunctioneel genoemd worden. Doorgaans staat zij in de spits geposteerd. In belangrijke wedstrijden haalt de coach haar echter naar achter om daar de boel op slot te gooien. ,,Het is zelfs zo dat ik tijdens een wedstrijd perioden voorin en dan weer in de achterste linie speel.”

In september 2021 kwam plotseling het topzaalvoetbal bij ZVG/Cagemax op haar pad. ,,Ik kreeg een appje van de coach van ZVG met de vraag of ik bij het zaalteam wilde aansluiten. Voor mij was dat relatief nieuw. Ik had met VVAC één keer meegedaan in de Proxsys Cup. Daar bereikten wij de halve finale en was ik topscorer. Ik heb wel getwijfeld, want voetballen op dit niveau kost echt veel tijd. Maar ik wilde het wel eens beleven: voetballen op het hoogste niveau van Nederland. Bovendien is het goed voor het balgevoel.”

Omdat ZVG op het hoogste niveau uitkomt werd er ook tijdens de lockdown competitie gespeeld. ,,Voor mijzelf was het in het begin wel even zoeken. Nu ik flink wat wedstrijden heb gespeeld, pak ik het wel redelijk op, denk ik.” Dekker pakt ook in de zaal haar doelpunten mee.

Klik op VVAC voor het laatste artikel van de club.

Trainer Ferry van Dijk, die momenteel werkzaam is bij Groot-Ammers, neemt een sabbatical. Om privéreden neemt hij bewust even afstand van het voetbal. Maar hij keert terug, dat is wel zeker.

GROOT-AMMERS – Het verhaal van Ferry van Dijk is inmiddels al vaak op papier gezet. Geboren in Hardinxveld ging hij daar voetballen. Hij was aan de Sluisweg een talentvolle spits. Van Dijk werd gehaald door Unitas en kwam daar uit in de subtop van het amateurvoetbal. Hij keerde kort terug naar Hardinxveld om vervolgens bij SVW in een project te stappen. Trainer Ron Vlot bracht ‘de streepjes’ naar de eerste klasse. Het pad van Van Dijk bleef onnavolgbaar. Hij deed een stapje terug bij De Zwerver. Een zware blessure maakte een einde aan zijn voetballoopbaan. In hoog tempo haalde hij de benodigde trainersdiploma’s en is al even in het bezit van het hoogste op dat gebied, het UEFA A-diploma. Daarmee zou hij tot en met de tweede divisie aan de slag kunnen.

Ferry van Dijk heeft het maximale er nog niet uitgehaald. Via De Zwerver 2, Streefkerk en drie jaar Hardinxveld is hij nu aan zijn vierde en laatste seizoen bezig bij derdeklasser Groot-Ammers. Voor volgend seizoen zoekt Van Dijk bewust geen club. ,,Het komt mij wel goed uit. Ik ben heel druk met mijn bedrijf. Wij gaan straks verhuizen en deels nieuw bouwen. Dat wordt héél druk. Natuurlijk ga ik het voetballen missen, maar ik hoop het in het seizoen 2023-2024 weer op te pakken.”

Houdbaarheid

In overleg met de club heeft Van Dijk al heel vroeg in dit seizoen besloten dat het na vier seizoenen wel goed genoeg is. ,,Ik heb zelf lang genoeg gevoetbald en weet dat de houdbaarheidsdatum van een trainer na drie maximaal vier seizoenen, toch wel voorbij is. Dat geldt beslist ook bij een vereniging als Groot-Ammers, waar nauwelijks spelers van buitenaf komen. Hier zijn wij al blij als er één speler per seizoen uit eigen opleiding doorkomt.”

Daarbij beleefde Ferry van Dijk ook nog eens twee coronaseizoenen. ,,Buitenstaanders begrijpen niet wat dat vraagt van een trainer. Door al die beperkingen moest ik trainingsvormen bedenken die je nooit meer nodig hoopt te hebben. Desondanks moesten wij de spelers de prikkel geven om door te gaan. Het was voornamelijk bezigheidstherapie .Nu zijn we weer vol aan de gang, maar je ziet spelers met spierblessures afhaken. Ik hoop dat we het allemaal vol kunnen blijven houden.”

Het loopt in deze derde klasse C over van de derby’s. ,,Onlangs speelden wij de streekduels met VVAC, Schoonhoven en Streefkerk. Zo mooi man. Je moet elke week vol gas geven. Op De Put in Ottoland waren misschien wel 700 toeschouwers. Wat een sfeer. Jammer genoeg pakten wij geen punt. Hoe dan ook, ik doe er alles aan om Groot-Ammers in de derde klasse te houden. Dat is erg belangrijk voor de club.” Het kan wel eens een heel lang seizoen worden, want als Groot-Ammers in de nacompetitie komt, kan het zomaar tot 28 juni duren. ,,Dat heb ik ook al tegen mijn vrouw gezegd. Zij kan  er dus met een eventuele zomervakantie al rekening mee houden.”

Klik op Groot-Ammers voor het laatste artikel van de club.

Het voornemen van de KNVB om het hele seizoen 2021-2022 in volle lengte uit te spelen en tot en met juni door te gaan, vergroot aanmerkelijk de kansen dat Jay Luciano de komende maanden in het shirt van Papendrecht te zien zal zijn. De speersnelle aanvaller (32) is op de terugweg na een enkelblessure.

PAPENDRECHT – Zijn demarrages en rushes zijn al een tijdje niet meer te zien in het tenue van eersteklasser Papendrecht. Maar de hoop bij Jay Luciano is er nadrukkelijk dat hij binnen afzienbare tijd in het huidige seizoen weer te zien zal zijn in het ensemble van trainer Johan Sturrus. ,,Ik heb een enkelblessure opgelopen en moet daarvan herstellen. Eerst wat loopwerk gaan doen en voorzichtig opbouwen. Als alles goed gaat moet het lukken om over een maand weer terug te keren op het veld en dit seizoen nog in actie te komen voor Papendrecht. Ik heb de tijd. In de tussentijd blijf ik natuurlijk betrokken bij het team en laat ik zeker mijn gezicht zien bij de wedstrijden.’’

De herinnering van Luciano gaat terug naar de periode vlak voor de uitbraak van de coronapandemie. ,,De laatste wedstrijd moet destijds tegen Almkerk geweest zijn. Ja, daarna is de wereld flink veranderd, zeker ook voor mij persoonlijk.’’ Daarmee doelt de aanvaller op de ontwikkelingen in zijn leven: hij is gedurende de coronaperiode vader geworden van zoon Ace, die inmiddels ruim een jaar oud is. En daarnaast draait hij op zakelijke gebied volle toeren met Cubica³, het bedrijf dat gespecialiseerd is in ventilatiesystemen. ,,Ik ben destijds begonnen in dienst bij een groot ventilatiebedrijf waar ik veel ervaring en kennis heb opgedaan. Daar heb ik mijn oog voor detail ontwikkeld, vervolgens mijn businessdiploma gehaald en de stap gemaakt om voor mezelf te beginnen. Met Cubica³ wil ik altijd klantgericht zijn. Ik houd van aanpakken en lever zorgvuldig werk, voor grote en kleine bedrijven’’, legt Luciano uit. ,,In de afgelopen jaren tijdens de coronacrisis is het werk gewoon doorgegaan. Goede ventilatie, zo is tijdens de pandemie veelvuldig benadrukt, is van groot belang. Daarom ben ik heel tevreden over hoe het momenteel loopt.’’’

Broertje

De ontwikkelingen in de privésfeer hebben er ook toe geleid, dat de aandacht voor het voetbal minder prominent is geworden. ,,Maar ik blijf fanatiek hoor, als ik eenmaal weer tussen de lijnen sta. Dan wil ik weer acties maken en er voor het team zijn. Papendrecht moet dit seizoen er eerst weer voor zorgen dat het in de eerste klasse blijft. Ik heb nog wel eens wens. Ik zou het prachtig vinden om in competitieverband samen met mijn broertje, die ook is aangesloten bij de selectie van Papendrecht in een officiële wedstrijd te spelen. Dat lijkt me heel speciaal en zou het voor mij wel afmaken. We hebben wel eens samen op het veld gestaan, maar nog nooit in competitieverband. Dat wil ik graag nog een keer ervaren. Hoe ik verder naar de toekomst kijk? Ik ben bijna 33 jaar, ik neem zoals het komt en bekijk het per seizoen. Ik heb inmiddels wel gemerkt dat ik de dingen naast het voetbal – de familie, mijn eigen bedrijf – ook allemaal erg leuk vind. Ik ben niet meer zo intens bezig met naar de sportschool gaan, mezelf superfit houden. Maar ik vind voetbal nog steeds leuk, vergis je niet. Ik blijf gaan zolang het kan. De fitheid speelt daarbij natuurlijk wel een belangrijke rol. Voor mij is het ook de vraag of ik net zo sterk terugkom als voor mijn blessure en of ik weer die acties kan maken die voor mij zo vertrouwd waren. Die zekerheid heb ik ook niet, maar ik ga me er wel voor inzetten om weer helemaal terug te keren.’’

Kunstgras voor Papendrecht?

Zou het er dan toch van komen als laat jubileumgeschenk voor het ruim honderd jaar oude Papendrecht? De gemeente Papendrecht kwam in februari opeens met het bericht naar buiten dat Drechtstreek, de voetbalbuurman in Papendrecht, een tweede kunstgrasveld tegemoet kan zien als de besluitvorming wordt afgerond. Maar in één adem werd ook voetbalvereniging Papendrecht in de berichtgeving meegenomen. ,,Om voetbalvereniging Papendrecht ook meer zekerheid te geven voor het houden van trainingen en wedstrijden, wil het college van B&W ook daar graag een kunstgrasveld aanleggen. Met een kunstgrasveld wordt deze vereniging minder afhankelijk van het weer. Dit voorstel moet eerst nog wel in de gemeenteraad behandeld worden. Het beleidskader en de uitwerking hiervan hebben laten zien dat er begrotingstechnisch mogelijkheden zijn. Het voorstel komt vóór de zomer terug in de kaderbrief, waarin de financiële plannen voor de aankomende jaren staan. Als de gemeenteraad positief besluit, kan in 2023 ook bij voetbalvereniging Papendrecht een kunstgrasveld worden aangelegd. Die zou dan kunnen komen op de plek waar nu een oud grasveld is, op het huidige derde veld van de vereniging’’, is de tekst van de gemeente met de aankondiging van dit grote nieuws.

Voor Papendrecht zou het een geweldige oplossing zijn van de veldenproblematiek. Tijdens de coronaperiode was het zelfs een tijd niet mogelijk om de trainingen te hervatten omdat uitgerekend in dat tijdvak de staat van de grasmat(ten) herzien moest worden. Het bericht over de mogelijke komst van kunstgras zal wat betreft niet als een donderslag bij heldere hemel, maar als een zegen op Slobbengors ervaren worden.’’

Klik op VV Papendrecht voor het laatste artikel van de club.