De liefde van Martijn Stout voor ‘zijn’ Lekkerkerk is groot en daarom zegt de Lekkerkerker nooit nee als er een hulpvraag komt. “Ik kan geen nee zeggen tegen de club.”

Overdag op doordeweekse dagen is Stout een bevlogen containerplanner van een bedrijf in zijn woonplaats. “Ik heb het er prima naar mijn zin”, deelt hij mee. “We doen import- en export naar vooral de Benelux. Heel af en toe naar Duitsland.”

Ook voor de invulling van zijn zaterdag moet de dertiger, die als vrijgezel door het leven gaat, ook goed plannen, want met een groot aantal taken is dat hoogst noodzakelijk. “Gelukkig ben ik al vroeg op de club”, zegt hij met een lach. “Het past allemaal hoor. Ik begin meestal in de commissiekamer en kijk of ik kan helpen.”

Stout kan gerust een duizendpoot worden genoemd, want hij is behalve scheidsrechter ook scheidsrechterscoördinator assistent-scheidsrechters bij het eerste elftal en sinds kort ook secretaris van zijn Lekkerkerk. Daar gaat heel wat tijd inzitten. Stout, lachend “Ik kijk niet op een uurtje meer of minder.”

“Weet je, voor Lekkerkerk doe ik veel. Ik ben hier opgegroeid en loop al vanaf mijn tiende rond. Deze club is mijn leven. Ik kan niet zonder Lekkerkerk, dat durf wel toe te geven.”

Daarom kon hij ook niet weigeren toen een beroep op mij werd gedaan om de vacature van secretaris te voorzien. “Het moet toch door iemand gedaan worden. En ach, het valt best mee aan werkzaamheden. In het begin dat we weer voetbalden en corona nog een grote rol speelde, was het even flink aanpoten. Het was schuiven met spelers, met elftallen en met wedstrijden. Maar we hebben het overleefd.”

Zijn grootste liefde ligt bij het fluiten. “Ik doe dat heel graag”, zegt hij. “Een wedstrijd in goede banen leiden, dat vind ik echt leuk. Officieel ben ik nog voetballer, van zondag 2, maar negen van de tien keer fluit ik de thuiswedstrijden. Rond mijn twintigste kwam ik erachter dat ik meer plezier haalde uit het fluiten dan als speler.”

Als scheidsrechterscoördinator legt hij elke week weer de puzzel om alle wedstrijden met scheidsrechters te bemannen. “Dat wordt eerlijk gezegd steeds moeilijker. De pool van scheidsrechters wordt steeds wat kleiner. We hebben een stuk of twaalf scheidsrechters en met gemiddeld tien thuiswedstrijden te fluiten is dat aan de zeer krappe kant. Soms vraag ik leiders te fluiten of ik roep bekenden van buiten de club in voor hulp. Ik denk dat we er op langere termijn niet aan ontkomen om scheidsrechters te gaan inhuren.”

En als het eerste elftal speelt, staat Stout met vlag en al aan de zijlijn als grensrechter. “Dat doe ik inmiddels ook al weer een jaar of acht. Ik fluit liever, dat geef ik eerlijk toe, maar zolang er niemand anders is die het wil, blijf ik het doen.”

Met kritiek vanaf de kant kan hij goed omgaan. “Ach, schreeuwlelijkerds zul je altijd blijven houden.” Voor hen heeft Stout een boodschap: “Ik heb een gladde rug. Alles glijdt er zo vanaf.”

Klik op VV Lekkerkerk voor het laatste artikel van de club.

In het leven van de familie Bezemer heeft voetbalvereniging Bergambacht altijd een prominente rol gespeeld. Anno 2022 houdt de 24-jarige Rody de eer hoog met zijn basisplaats in de hoofdmacht. De middenvelder is ook in het familiebedrijf werkzaam en koestert zijn vriendschappen met jongens met wie hij al lang samenspeelt.

Opa Piet, vader Henk-Peter, oom Arjen en niet te vergeten overgrootopa Driekus. “Mooie naam toch Driekus, lekker ouderwets?”, lacht Bezemer wanneer zijn voorgangers aan de orde komen. “Ja, je kunt wel zeggen dat wij hier onze sporen hebben verdiend. Bovendien spelen ook twee jonge neefjes van me in de jeugdopleiding van Bergambacht. Sem speelt in de JO-19 en Cas komt uit in de JO13.”

Bezemer bleek over aanleg te beschikken toen hij als jongeling de jeugdelftallen doorliep. Hij ging vervroegd over naar de A-selectie en strijdt met het eerste elftal nu samen met Floreant en Haastrecht om promotie naar de derde klasse. “Vandaag hadden we eigenlijk tegen Floreant gemoeten, maar we hadden coronagevallen”, zegt hij op deze zonnige zaterdagmiddag. “Ik baal er echt van, het was heerlijk weer geweest om te voetballen. Als de wedstrijd afgelast wordt, heb je toch altijd een behoorlijk leeg gevoel op zo’n zaterdag. Op de een of andere manier went dat vervelende gevoel nooit.”

De duels van het eerste elftal worden trouw bezocht door vader en Henk-Peter en opa Piet, die volgens Bezemer bij zo’n negentig procent van de wedstrijden staan te kijken langs de zijlijn. “Zij zijn mijn trouwste fans. Ook uit gaan ze heel vaak mee. De club laat onze familie niet los en iedereen vindt het prachtig dat ik het eerste heb gehaald. Dat ik met veel vrienden samenspeel, maakt het alleen maar extra mooi. Ik ga heel goed om met jongens als Dennis Hordijk, Luc Potter, Twan Schmidt en ook Jelle Hordijk.”

Terwijl Henk-Peter zich verdienstelijk maakte als linksbuiten en Piet eveneens in de frontlinie te bewonderen was, geldt Rody Bezemer bij uitstek als middenvelder. “Diepgang, loopvermogen overzicht en een goede trap zijn mijn wapens”. Bij het aannemersbedrijf Bezemer Bouw spant hij zich in als junior werkvoorbereider. “Ik doe dat met veel plezier en volg op HBO-niveau ook de opleiding Technische Bedrijfskunde. Met het bedrijf gaan we ons bezighouden met bouw op het jeugdcomplex van Sparta Rotterdam, Nieuw Terbregge. Dat is een ongelooflijke mooie klus natuurlijk, we hebben er ook behoorlijk wat werk aan. Komt bij dat ik altijd een zwak voor Sparta heb gehad. Als het over de topclubs gaat, is Ajax mijn favoriet.”

Bezemer spreekt hardop uit dat hij deze zaterdagavond nog even wat met vrienden gaat doen. Zoals hij wel vaker met zijn maten samendromt om een stuk gezelligheid te beleven. “Bergambacht is mijn thuis, ik ken hier alles. We gaan soms naar de kroeg, maar ook spreken we geregeld bij iemand thuis wat af. Beetje kaarten, Play Station of een bordspelletje doen. Ik zie mezelf hier niet snel meer weggaan.”

Klik op Bergambacht voor het laatste artikel van het artikel.

Hij vormt met Chris de Jong het ‘blok’ op het middenveld van Spirit. De in Stolwijk opgegroeide Niels de Vries heeft zijn draai in Ouderkerk aan den IJssel snel gevonden. “Hier vind ik prestatie en gezelligheid.”

Sport speelt een belangrijke rol in het leven van De Vries, die op de hoge school in Rotterdam commerciële economie studeert met specialisatie sportmarketing. “Ik ben aan het afstuderen, dus nog eventjes”, laat hij weten. “Ik weet nog niet precies wat ik daarna ga doen: of een masteropleiding volgen of een baan zoeken.”

Hij weet wat hij later wil: “Een baan waarin economie en sport gecombineerd zit. Werken bij een betaaldvoetbalorganisatie in een commerciële functie lijkt me heel leuk.”

Op voetbalgebied zit hij prima op zijn plek bij Spirit. Vorig jaar zomer maakte hij de overstap van het tweede elftal van ARC  uit Alphen aan den Rijn naar Ouderkerk. “Ik wilde graag ergens in een eerste elftal spelen. Bij ARC speelden we met het tweede in de reserve hoofdklasse. Een prima niveau, maar je wilt als speler het liefst in het eerste spelen. ARC 1 speelt in de hoofdklasse en ik had op mijn positie goede spelers voor mij die ik er niet zomaar even uit zou gaan spelen. Vandaar dat ik de afweging heb gemaakt om rond te gaan kijken.”

Hij heeft al de nodige ervaringen achter de rug. Op achtjarige leeftijd werd De Vries weggeplukt door Sparta en gestald op jeugdbasis Nieuw Terbregge. Daar speelde hij een paar seizoenen, totdat Sparta hem vertelde dat er voor hem geen plaats meer was. “Sparta heeft toen wel geholpen om mij onder te brengen bij Alphense Boys. Die club heeft een prima jeugdopleiding die nauwelijks onderdoet voor de profclubs. Ik speelde op hetzelfde niveau, want wij zaten vaak met Sparta in de competitie.”

In de A1 maakte hij de overstap naar ARC. “Daar heb ik twee jaar gespeeld in de derde divisie. Trainer Remco Tuinenburg ging daarna het tweede doen en met hem kon ik het goed vinden.”
Bij Spirit speelde hij zich snel in de basis, maar het bleef door corona bij een kort en hevig optreden. “In voetbalopzicht was het een verloren jaar, maar sociaal kon ik lekker snuffelen. Ik heb mijn medespelers goed leren kennen.”

Dat hij door trainer Richard van Cappellen op zijn favoriete positie is geposteerd – centraal op het middenveld – doet hem deugd. “Ik denk dat op deze positie mijn kwaliteiten het beste tot mijn recht komen. Ik ben een multifunctionele speler, die kan aanvallen, maar ook mijn verdedigende taken uitvoert. Ik heb daarnaast een goede pass en goed schot.”

Brutaal als hij eist hij in het veld alle vrije trappen op. “Ik ben redelijk zelfverzekerd van mijn goede trap. Voor of na elke training probeer ik vier, vijf extra vrije trappen te nemen. Met Tim van der Zee samen ben ik verantwoordelijk voor de hoekschoppen.”

Vertrouwen heeft hij ook in zijn ploeg, die in de tweede klasse wel eens hoge ogen kan gaan gooien. “Ik zie ons wel in de subtop meedraaien. Als het even kan moeten we voor een periodetitel gaan.”

Klik op VV Spirit voor het laatste artikel van de club.

Na zijn debuut bij Alexandria’66 leek een nieuwe job als hoofdtrainer voor de hand te liggen, maar Michael Groeneweg liet zich door Zwervers verleiden om hoofd opleidingen te worden op sportpark Couwenhoek. “Deze club past bij mij en heeft ontzettend veel potentie.”
Voor Groeneweg wordt de het eerste weken van het nieuwe seizoen wel even wennen. De kans dat hij zijn bolide vanuit zijn woonplaats Zevenhuizen naar het terrein van Alexandria’66 stuurt is best groot, want bij de Rotterdamse club was de teamleider van het jongerenloket van de gemeente Rotterdam in de meest diverse functies actief.

Naast speler was hij jeugdtrainer, coördinator, bestuurslid technische zaken, hoofd opleidingen en inmiddels is hij bezig aan zijn derde seizoen als hoofdtrainer van de in tweede klasse uitkomende hoofdmacht. “Het is natuurlijk prachtig om bij de club waar je bent uitgegroeid trainer van het eerste te worden”, zegt Groeneweg (38). “Maar je weet ook als je die functie gaat bekleden dat er niet veel anders meer is na die periode.”

“Ik denk het dat een mooi moment is om elders aan de slag te gaan en mijn horizon te verbreden. Ja, ik had nog een seizoen kunnen doorgaan als trainer bij Alexandria, maar vergis je niet dat het de afgelopen seizoenen vanwege corona niet alleen rommelig was, maar ook intensief. Er zijn twee seizoenen niet afgemaakt, we hebben aangepast moeten trainen in bubbels, en moeten trainen in een periode zonder competitie. Zie dan spelers maar gemotiveerd te houden.”

Groeneweg is in ieder geval blij dat dit seizoen wel af mag maken met Alexandria. “Ik denk dat we een ploeg hebben voor een plek in de subtop. We zijn slecht begonnen aan de competitie, Vanwege veel blessures moest ik vrijwel constant een beroep doen op jeugdspelers. Toen we eenmaal de smaak hadden te pakken met zeven punten uit drie wedstrijden stond de volgende lockdown voor de deur.”

Een nieuwe club liet niet lang op zich wachten. “Ik had ook hoofdtrainer kunnen blijven, dat klopt”, zegt Groeneweg. “Maar ik ben best wel kieskeurig. Een club moet wel bij mij passen. En in de buurt waren die clubs die ik interessant vond, bijna niet vrij. Ik heb altijd veel affiniteit gehad met jeugdopleiding, dus ik stond ook open voor een mooie functie als hoofd opleiding. Zeker toen Zwervers zich meldde, want ik vind deze club er eentje met potentie. Het is een club ook met een prachtige accommodatie.”
Bovendien, zo maakte de leiding van Zwervers duidelijk, wil de vereniging op sportpark Couwenhoek stappen zetten in de ontwikkeling. “Daar heeft de club een duidelijke visie over geschetst. Om het niveau omhoog te krijgen moet je beginnen met de trainers. Daar begint het naar mijn mening ook mee. Daarom zal ik mij vooral gaan richten om de kwaliteit van trainers te verbeteren. Als dat lukt, gaat de kwaliteit van de trainingen omhoog en zul je op den duur betere spelers, die beter onderlegd zijn, gaan voortbrengen. Als HO-A mag ik zelf trainers opleiden en dat is voor de club ideaal.”

Volgens Groeneweg heeft het geen zin om Zwervers te spiegelen aan Alexandria’66, dat hoog speelt met de jeugd. “Alexandria heeft een heel goede naam, maar is ook al jaren bezig. Dat is niet te vergelijken. Zo hoog mogelijk spelen is op korte termijn geen doel op zich bij Zwervers.”

Klik op CVV Zwervers voor het laatste artikel over de club.

Sterke mannen houden Ammerstol overeind. Eén van hen is Jan Ooms, die zijn vrije uurtjes opoffert om namens de club contacten met bestaande sponsors te onderhouden en op zoek te gaan naar nieuwe geldschieters. “Het is geen gespreid bedje, je moet het laken eerst recht trekken.”
Ooms (69) koestert het verleden, maar vreest de toekomst zeker niet. Dat het voor een club in een klein dorp als Ammerstol (1700 inwoners) altijd vechten is om genoeg spelers te vinden, is van alle tijden. “Ik heb er geen moeite mee hoor”, maakt Ooms duidelijk. “Het is een feit dat we klein zijn: dat zal niet veranderen. Dat we ooit weer vijf seniorenteams zullen hebben, betwijfel ik. Weet je, het is zoals het is. Het is veel belangrijker om met elkaar van onze sport en vereniging te genieten.”

Het moet zo rond 1990 geweest zijn toen Ooms jeugdleider en -trainer werd van zijn zoon Edwin bij Ammerstol. “Ik woonde toen al twaalf jaar in Ammerstol. Ik heb zelf altijd gevoetbald bij Schoonhoven, ook toen ik trouwde en ik met mijn vrouw Arina in Ammerstol ging wonen. Achteraf heb ik er spijt van dat ik niet eerder lid van Ammerstol ben geworden. Dat had ik twaalf jaar eerder moeten doen.”

Ooms voelde zich bij ASV meteen thuis. “Ik werd direct opgenomen in de club. Ik werd leider en trainer van het team van mijn zoon. Ik kwam in het jeugdbestuur en bestuur en was jarenlang clubscheidsrechter. Ook in die tijd waren we geen grote vereniging. Ik denk dat we op ons hoogtepunt acht, negen jeugdelftallen hadden. Nu zitten we op vijf, maar er komt wel weer wat aan. Er wordt, weliswaar op kleine schaal, weer gebouwd in Ammerstol. Dat maakt plaats voor jonge stellen. Als ze een beetje hun best doen, plukken wij er weer de vruchten van.”

Er wordt gesproken over verplaatsing van de basisschool naar een deel van het complex van Ammerstol. Het maakt Ooms niet ongerust. “Nee hoor. De gemeente heeft aangegeven dat het hoofdveld en de kantine op dezelfde plek blijven. Die zekerheid is prettig.”

Ooms is bij zijn club al jaren verantwoordelijk voor de werving en relatiebeheer van sponsors. “We hebben bij Ammerstol een klein bestuur en daaronder zitten allerlei clusters. Ik ben verantwoordelijk voor de cluster sponsoring. Ik onderhoud de contacten met de huidige contacten, maar probeer ook nieuwe bronnen aan te boren. Dat gaat redelijk, want ondanks corona zijn er de afgelopen jaren weer een aantal nieuwe sponsors bijgekomen. Onze sponsors zijn trouw en we zijn zuinig op ze. Toen we midden in coronatijd zaten, hebben we best wel geworsteld: sturen we gewoon een factuur of niet. Uiteindelijk hebben we, voorzitter Michel Rabouw, penningmeester Marco Noorlander en ik, iedere sponsor de gelegenheid gegeven om de helft van het bedrag te betalen of helemaal. De meeste sponsors en adverteerders kozen voor die laatste optie.”

“Autobedrijf Mouris is jarenlang shirtsponsor geweest. Huidige eigenaar Martin Dijkstra wilde de inzet wat meer verdelen over de hele gemeente. Mouris is nog wel op een andere manier betrokken. Lint Notarissen staat nu op de borst, terwijl Be Global in de kraag staat en KiKa op de rug. Dat is eigenlijk Otolift, maar dat bedrijf wilde graag een goed doel. We hebben achter het ene doel ook een groot spandoek waarop staat dat we als club Kika ondersteunen.”
Otolift is voor Ooms een bijzonder bedrijf,. Want hij werkte er de laatste twaalfenhalf jaar van zijn werkzame leven. “Ik heb jarenlang in de vleesverwerkende sector geweest bij Bakker in Lekkerkerk. Toen dat bedrijf opging in een ander bedrijf en naar Holten verhuisde, zat ik zonder werk. Otolift was toen al sponsor van de club. Ik heb toen de stoute schoenen aangetrokken en mezelf min of meer aangeboden. Ik ben een week op proef geweest. Dat beviel van beide kanten. Als 53-jarige ben ik als leerlingmonteur aan de slag gegaan. Ik had ervaring als automonteur, maar dat is toch wat anders dan monteur van trapliften. Ik ben Otolift nog steeds dankbaar.” Ik ben als plaatsingsmonteur door het hele land geweest.”

Ook verslaggever RTV Krimpenerwaard
Jan Ooms is namens Ammerstol ook verslaggever van de lokale radiozender RTV Krimpenerwaard. Bij thuiswedstrijd doet hij telefonisch verslag van de verrichtingen van Ammerstol 1. “Ik bel in als er iets bijzonders gebeurt”, zegt hij. “Ik heb ook een tijdje de nababbel gedaan met de trainers. Dat vond ik leuk om te doen, kon je wat meer de diepte in. Door de verschillende aanvangstijden is dat jammer genoeg geschrapt.”

Klik op Ammerstolse SV voor het laatste artikel over de club

De spelers van Capelle zijn inmiddels aardig aan hem gewend. Als Guillermo Heijstek op het veld bij de opkomst tussen hen staat vinden ze dat niet vreemd en dat geldt ook als hij zich met zijn camera in de kleedkamer beweegt.

Sinds de jonge Capellenaar (21) toegevoegd is aan het ‘mediateam’ van de hoofdklasser is het aantal bezoekers van de officiële Instagram-pagina van de club fors gegroeid.

“Ik vind het leuk om te doen en ben blij dat veel mensen onze Instagram bekijken”, zegt Heijstek. “Het is mij puur te doen om de club wat extra in de picture te zetten. Instagram heeft een hele speciale doelgroep, voor mensen tussen de vijftien en dertig jaar.”

Heijstek, die de opleiding voor audiovisueel specialist heeft afgerond, maar nu inzet op een loopbaan als vlieger, loopt al van jongs af aan rond op sportpark ’t Slot. Zelf voetballen doet hij niet meer. “Ik heb tot en met de JO19 gespeeld. Ik kwam erachter dat ik het leuker vond om scheidsrechter te zijn dan om zelf te voetballen. Vandaar dat ik ook KNVB-scheidsrechter ben geworden. Ik fluit wedstrijden van de jeugd van hoofdklasse tot en met derde divisie in alle leeftijdsklassen. Ik fluit clubs als AFC en Sportclub Feyenoord.”

Dat fluiten staat nu even, onbedoeld, op een lager pitje. “Ik ben de laatste wedstrijd voor de lockdown, eind november, geblesseerd geraakt. Het gebeurde in de 85^ste minuut, ineens een stekende pijn in mijn hiel. Ik vond het niet leuk voor de spelers om de wedstrijd te stoppen en heb dus die laatste minuten wel afgemaakt. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat voor een blessure het is, maar waarschijnlijk gaat het om hielspoor. Ik hoop dat het niet te lang duurt, want ik mis het wel.”

Dat hij bij Capelle nu de man van Instagram is, komt volledig door hemzelf. “Ik heb een keer een filmpje gemaakt van een wedstrijd en die opgestuurd. De club reageerde erg enthousiast en heeft gevraagd of ik dat vaker wilde doen.”

Heijstek zorgt vanaf dat moment voor de invulling van de Instagram-pagina van de club. “Ik probeer zoveel mogelijk foto’s en berichten te plaatsen. Dat begint met de voorbeschouwing voor de wedstrijd van zaterdag, met voorwoord van de voorzitter, en naar de wedstrijd toe plaats ik vervolgens allerlei berichten. Zo probeer ik de mensen een beetje lekker te maken voor die wedstrijd. Ik maak een foto in de kleedkamer en tijdens de warming-up.”

Tijdens de wedstrijd is Heijstek druk met het opnemen van de wedstrijd. “Zaterdagavond en zondagmorgen ga ik monteren. Alle hoogtepunten, kansen en doelpunten, zet ik op een rij. Als er veel gebeurt, is het filmpje langer dan bij een saaie wedstrijd. Op zondag zet ik het filmpje op Instagram. De samenvatting wordt altijd goed bekeken. Ik heb eer van mijn werk, haha.”

Klik op VV Capelle voor het laatste artikel van de club.

“We willen het als club netjes houden, maar daar moet je wel wat voor doen”, zegt Dirk Both als hij deze woensdag de koffie inschenkt voor de leden van de werkploeg van FC Perkouw. “Deze club heeft zelfwerkzaamheid hoog in het vaandel staan.”
En dat heeft alles te maken met de geschiedenis van FC Perkouw, dat dit jaar 50 jaar bestaat. Tussen het moment dat de Berkenwoudense club werd opgericht en het moment dat het clubhuis en complex klaar waren om gebruikt te worden, zaten meer dan dertien jaar. Al die tijd speelde Perkouw elders zijn thuiswedstrijden.

Perkouw in het algemeen en Dirk Both, één van de oprichters van de club, in het bijzonder moesten vechten voor het complex. “We hebben het niet cadeau gekregen”, zegt hij. “En toen we eindelijk genoeg steun hadden in de gemeenteraad van toen nog gemeente Berkenwoude moesten we beloven dat we veel zelf zouden doen. Die zelfwerkzaamheid heeft altijd in deze club gezeten. Tot de dag van vandaag.”

Opvallend is dat Both vertelt dat Perkouw tot een paar jaar geleden geen officiële werkploeg had. “We hadden werkavonden. Als er iets moest gebeuren, trommelden we een elftal en andere vrijwilligers op. Twee jaar geleden ben ik met pensioen gegaan en toen ik met wat andere mensen afgesproken om op woensdag werkzaamheden te doen.”

De groep op woensdag bestaat uit een gemêleerd gezelschap. Zo wordt de tractor waarmee het kunstgrasveld ‘geborsteld’ wordt bestuurd door Jan Looren de Jong uit Bergambacht. “Mijn dochter woont op Berkenwoude en haar kinderen voetballen hier. Ik kom regelmatig kijken en werd zo een bekende. Ik vond het ook wel leuk om te helpen.”

Zo heeft ieder lid van de werkploeg zijn eigen verhaal. Cees Smits was ooit trainer van de selectie van FC Perkouw en genoot als trainer van verder Schoonhoven, Bergambacht en Nieuw-Lekkerkerk regionale bekendheid. “Mijn zoon speelt bij Perkouw. Ik ben zelf een tijdje geleden gestopt met werken. Ik help waar mogelijk, al zijn er handigere mannen dan ik.”

“Cees heeft met Aart Groenendijk de armatuur en doucheknopen in de douches van de kleedkamer vervangen”, zegt Both. “We pakken eigenlijk alles aan. Als we iets hebben wat we nooit gedaan hebben vragen we iemand die er verstand van heeft hoe we dat moeten doen. We houden wel van een uitdaging. Als deze mannen alleen onkruid moeten maaien, is de spanning er zo vanaf”, weet Both.
Zojuist hebben ‘de mannen’ een nieuw scorebord opgehangen. “Mooier, groter en de mogelijkheid om meer sponsors te laten zien”, zegt Both. “We zijn heel zuinig op onze spullen. Pas geleden was die storm Eunice er. Die had toch voor de nodige schade gezorgd. De sponsorborden hangen er nu weer mooi bij. We zijn best wel pietluttig, want we vinden het ook belangrijk dat de borden er goed uit zien en schoon zijn.”

De kantine kreeg al een behoorlijke opknapbeurt en het vizier van het bestuur is alweer gericht op een nieuwe aanpassing, zegt Both. ‘We zijn bezig met verduurzaming van het complex. We willen LED-verlichting, maar dat is niet gratis. Ik verwacht dat we als bestuur er desondanks snel een klap op geven.”

Klik op FC Perkouw voor het laatste artikel over de club.