Op achtjarige leeftijd was Jan van Fessem al te vinden op de velden van de Madese Boys. De geboren en getogen Mayenèr heeft door de jaren heen steeds andere functies bekleed, maar is tegenwoordig actief als secretaris.

“Voetballen in je eigen woonplaats met vrienden, dat is wat mij altijd betrokken heeft gehouden bij de vereniging”, aldus Jan. De 56-jarige vrijwilliger is in 1974 begonnen bij de club en heeft eigenlijk nooit meer afscheid kunnen nemen. “Ik heb alle niet-selectie (jeugd)teams doorlopen en ben uiteindelijk doorgestroomd naar de senioren. Het ene jaar speelde ik in het tiende en een andere jaar in het zevende team, maar dat kwam dan doordat er minder seniorenteams waren dat jaar. In 2002 ben ik gestopt. Ik heb mij nooit benadeeld gevoeld, omdat ik niet in selectieteams heb gevoetbald”, vertelt hij. Buiten zijn eigen spel is hij al vrij snel aan de gang gegaan als vrijwilliger. Zo was hij van 1986 tot 1997 elftalleider bij het seniorenteam waar hij speelde, 1995 tot 1997 jeugdleider/trainer bij de C1 en C2, 1997 tot 2005 coördinator van de E en F-jeugd, 2005 tot 2015 wedstrijdsecretaris van de jeugdteams, 1999 tot 2015 lid van de jeugdcommissie en van 2016 tot 2020 ledenadministrateur. Ook bekleedt hij vanaf 2005 tot heden de functie webredacteur, beheerder SportlinkClub en ondersteund hij andere vrijwilligers die zijn vorige functies over hebben genomen.

Functie overname

Jan was in eerste instantie niet van plan om de nieuwe secretaris te worden bij Madese Boys. “Vijf jaar geleden ben ik al eens door onze vorige secretaris Winy Broeders gevraagd of ik zijn functie zou willen overnemen als hij zou stoppen. Ik gaf toen aan dat ik al genoeg deed binnen de vereniging en geen interesse had. Toen Winy in 2019 stopte en daarna als ad interim verder ging, heeft het bestuur mij gevraagd of ik toch nog eens met hen wilden praten. Na een introductie wat de functie inhield van secretaris, kwam ik met een lijstje met taken die ik op dat moment vervulde en dat er toch wel het één en ander door anderen moest worden overgenomen. Dat is nog niet helemaal gelukt”, vertelt de vader van drie kinderen.

Clubtrots

Toen Van Fessem begon bij Madese boys als lid van de jeugdcommissie, organiseerde hij de Paasinstuif, om kinderen te stimuleren op voetbal te gaan. Ieder jaar deden er steeds meer kinderen aan mee, iets waar hij nog steeds trots op terug kijkt. Ook zorgen zijn actieve jaren bij de vereniging voor verbondenheid. “Ik denk dat als je al vanaf je achtste jaar onafgebroken lid bent van dezelfde vereniging, ondertussen mijn kinderen weer zijn gestopt en ik nog steeds actief ben binnen de club, je wel kunt spreken dat je je verbonden voelt met de club”, vertelt hij. Doordat hij meerdere functies bekleed heeft en nog steeds uitvoert, kent hij de club van binnen en buiten, iets wat hij ook uitstraalt.

Drijfveer

Iedere vereniging kent wel een vrijwilliger die er met kop en schouders bovenuit steekt, toch lijken het er bij de Madese Boys meerdere te zijn. “Ad van den Elshout is al zolang ik mij kan herinneren de grote kartrekker binnen onze vereniging. Van teamindelingen tot gesprekken met trainers, Ad probeert alles zo goed mogelijk te organiseren. Wellicht dat anderen een afwachtende houding aannemen door te denken, ‘dat pakt Ad wel op.’ In 1997 vroeg Ad mij of ik hem zo ‘af en toe’ een beetje wilde helpen als het mij uitkwam en ik hoefde niet iedere week te komen maar moest het zelf maar indelen. Ik begon als coördinator bij de E en F-jeugd en al snel was ik er zeven dagen in de week mee bezig. Nog altijd communiceren wij bijna dagelijks over allerlei voetbalzaken die er spelen. Ad is al decennialang de motor van onze vereniging”, aldus Jan. Ook zijn voorganger Winy Broeders is er zo een. “Met dertig jaar bestuurservaring is het altijd fijn om even te kunnen sparren over lopende zaken”, vertelt hij.

Persoonlijke doelen

“Vaak wordt er gezegd dat jongeren niet meer te motiveren zijn voor verenigingsfuncties. Ik ben het daar niet mee eens. Het MDT-sportprogramma, waarvoor onze vereniging zich heeft aangemeld, dat als doel heeft om de talenten van de jongeren te gaan ontdekken. Zo zoeken zij dus welke verenigingsfunctie het beste bij welk individu past. Als eerste zullen we ervaren mensen binnen onze vereniging moeten zoeken die een coach kunnen zijn voor de jongeren die belangstelling hebben voor een vrijwilligersfunctie”, zegt de 56-jarige secretaris. Dat het vrijwilliger zijn iets moois met zich meebrengt, mag duidelijk zijn. Echter schijnt het nog meer te brengen: “Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat mensen die vrijwilligerswerk doen, veel gelukkiger zijn. In onze gemeente hebben we al een wethouder van geluk, maar ik en mijn medebestuursleden, willen nog meer mensen veel gelukkiger maken door hen te betrekken als vrijwilliger bij Madese Boys.

Klik de link voor een recent artikel over Madese Boys

De 18-jarige van Alphen speelt al een lange tijd als centrale verdediger bij VV Neerlandia’31. Momenteel staat haar elftal er niet goed voor in de competitie, maar als het aan Annegreet ligt gaat daar komend seizoen verandering in komen.

Nadat Annegreet haar examen voor muziek had behaald, meldde ze zichzelf direct aan bij de club VV Neerlandia’31. Hier heeft ze een aantal jeugdteams doorlopen als rechtsback. “Ik begon in MO13, we speelden twee fantastische seizoenen en werden kampioen. In de MO15 werd het spel heel anders, we stonden ineens op heel veld met 22 spelers, waar we geen ervaring hadden met spelregels zoals buitenspel. Ik denk dat de competitie toen beter werd, want wij zakten steeds verder naar beneden”, vertelt van Alphen. In de MO17 kreeg de rechtsback een nieuwe positie in het veld, laatste vrouw. “Met deze positie kreeg ik veel meer overzicht over het veld, wat het spel ook een stuk leuker maakte”, vertelt ze.
Spelen in deze competitie mocht helaas niet lang duren voor het elftal. Een aantal spelers stopte of kregen blessures, waardoor er niet genoeg spelers waren voor wedstrijden. Er is vervolgens besloten dat de overige meiden weer terug moesten zakken naar de MO15, op half veld. “Een aantal spelers uit ons team, waaronder ik , werden dispensatiespelers. Dat betekende dat wij niet iedere wedstrijd mee mochten spelen. Als oplossing mochten wij op zondag met de dames meespelen”, vertelt de laatste vrouw.

Seizoen
Momenteel gaat het huidige seizoen binnen het elftal van Annegreet moeizaam. “Goed kun je dit seizoen niet noemen. We staan sinds het begin van de competitie eigenlijk al steady onderaan en ik verwachten ook niet dat we van die plek afkomen. Gelukkig staan we nog niet op de allerlaatste plek, maar de een na laatste plek. Als ik eerlijk ben gaan we op zich gelijk op met de rest van de competitie, maar lukt het ons vaak niet om de punten mee naar huis te nemen”, vertelt ze. Gelukkig zijn de meiden uit het elftal onderhand wel gewend om wedstrijden te verliezen en haalt het de sfeer binnen het team zeker niet omlaag. “Tuurlijk krijg je door het fanatieke wel eens irritaties als het allemaal niet gaat zoals je zou willen, maar zodra we in de kleedkamer komen, is dat weer voorbij. En wanneer we een wedstrijd winnen, is dat teamgevoel extra sterk. Vooral toen we 20 maart een fenomenale uitwedstrijd wonnen tegen Right’Oh in Geertruidenberg, dat was wel heel leuk thuiskomen. Op zulke momenten beseffen we ook dat we zeker prima kunnen voetballen en we eigenlijk wel vaker zouden moeten en kunnen winnen. Hopelijk gaat dat ons volgend seizoen beter af”, vertelt ze.

Overwinningen en tegenslagen
Een hoogtepunt waar Annegreet nog vaak aan terug denkt is haar eerste en tevens ook haar enigste goal. “Dit was toen ik nog bij de meisjes onder 13 voetbalde. Onze trainers hadden het gekke idee om in de laatste tien minuten de opstelling helemaal om te gooien, waardoor ik ineens in het middenveld stond in plaats van rechtsback. Ik heb ongeveer vijf kansen gehad en bij de laatste keer scoorde ik. Daarmee maakte ik de 12-0 tegen DIA. In de jaren daarna heb ik niet veel bijzondere momenten meegemaakt die ik echt als hoogtepunt kan zien. Ik vind de reddingen die tijdens de wedstrijden kan maken wel altijd leuk, vooral als ik een gevaarlijke doelpoging van de spits kan stoppen. Dit gebeurt bijna iedereen wedstrijd wel, dat is natuurlijk ook mijn taak als centraal verdediger”, vertelt ze. Sportieve dieptepunten heeft de voetbalster van Neerlandia gelukkig nooit gekend. “Ik heb wel bij wedstrijden dat ik echt flinke faalmomenten heb. Bijvoorbeeld toen we laatst tegen Molenschot moesten voetballen en ik de bal in de voeten van de spits paas voor een open goal, die scoort hem dan natuurlijk gelijk en daardoor stonden wij 0-1 achter. Dan zakt de moed mij eigenlijk voor de rest van de wedstrijd in de schoenen, maar omdat ik niet alleen ben in dit team probeer ik wel door te gaan. Dit zijn leermomenten en ik weet dat de volgende keer niet zo moet stunten als er een tegenstander in mijn rug zit”, aldus van Alphen.

Toekomst
De verdediger van Neerlandia is nog lang niet van plan te stoppen met spelen, ze heeft daarom nog alle tijd om haar doelen en ambities binnen het voetbal waar te maken. “Het lijkt mij heel leuk om nog eens een keer te mogen scoren in een wedstrijd. Ik blijf vaak achterin staan bij een aanval, waardoor ik die kans niet snel krijg, maar het is op mijn positie niet onmogelijk om dit te doen. Mijn teamgenoot, Evy van Gool, die naast mij staat in het veld heeft dit seizoen ook meerdere doelpunten kunnen maken. Dus het is nog wel mijn doel om dat ook een keer te gaan doen, misschien dit seizoen nog en anders hopelijk volgend seizoen. Ook lijkt het me leuk om soms nog wat feller te spelen in het veld, ik merk dat ik soms bang ben om er vol in te gaan. Het lukt me vaak wel om fel te zijn met mijn woorden tegen de tegenstander, dit zou ik misschien eens moeten afleren, maar lichamelijk merk ik dat ik me vaak inhoud en veel sterker kan spelen. Daar wil ik ook aan gaan werken”, geeft ze aan.

Hart voor Neerlandia’31
Annegreet leeft voor haar club en geniet van wedstrijden spelen met haar elftal. “Ik vind dat ik dit seizoen in een van de leukste teams zit waarin ik de afgelopen jaren heb gespeeld. De sfeer onderling is heel goed en het voelt echt als een vriendinnengroep. Ik ben ook echt meer van de teamsport, dan sport die je in je eentje doet. Daarom vind ik het ook heel belangrijk om aanwezig te zijn bij de trainingen en wedstrijden. Je doet het voor jezelf, maar ook voor je team. Iedereen is nodig in ons team en dus ook heel belangrijk en dat is ook wel fijn om te weten, dat als je er niet bij bent je ook gemist wordt door je teamleden”, vertelt van Alphen

In de verre toekomst wil de verdediger dat haar kinderen ook op kunnen groeien binnen de club VV Neerlandia. “Ik denk dat mijn huidige vriend daar niet vrolijk van wordt als hij dat hoort, maar mijn kinderen gaan niet voor VV Molenschot voetballen waar hij vandaan komt”, sluit ze af.

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Neerlandia’31.