Tuurlijk gaat het in jeugdvoetbal niet alleen om winnen, maar veel vaker om plezier en ontwikkeling. Maar als je niet wint, heb je vaak ook geen plezier. Dat weet Michiel Rademakers als trainer van de JO13-1 van RKVV JEKA al te goed, gelukkig voor hem werd zijn ploeg onlangs kampioen van de eerste divisie. Het hoogste amateurniveau van Nederland.

“Dat hebben die mannen goed gedaan.” Het is typerend voor hoe Rademakers als jeugdtrainer acteert. Sinds drie seizoenen bij JEKA, voor het tweede jaar op rij bij de JO13-1. Na een kort avontuur als voetballer bij het eerste, geen onlogische stap voor de 33-jarige gymdocent. “Vanuit mijn werk ben ik ook bezig met jeugd, alleen is sporten daar een middel voor sociale doeleinden en het inspireren tot een gezonde leefstijl. Bij de club is voetbal het doel en zijn de mannen intrinsiek gemotiveerd. Ze willen het echt zo goed mogelijk doen.”

Dromen

Twee jaar geleden besloot Rademakers te stoppen als actief voetballer, relatief vroeg zou je zeggen. “Voor mijn gevoel was het nog heel laat. Ik heb altijd geroepen dat ik maar tot mijn 22ste door zou gaan, omdat ik altijd bezig was met een hoop andere sporten. Nu is padel mijn nieuwe passie.” Toch blijft voetbal altijd een speciaal plekje in zijn sporthart hebben. “Een teamsport is toch echt heel anders, die groepsdynamiek is heel mooi. Daar kun je van alles mee.” De afgelopen weken was dan ook even afkicken. “Je traint voor die wedstrijden op zaterdag, maar dat lag natuurlijk een tijdje stil. Nu hadden we extra lang de tijd om ernaartoe te leven, zullen we maar zeggen.” Dat is met een onverwacht kampioenschap tot gevolg aardig gelukt, maar voor Rademakers is dat niet het allerbelangrijkste. “Die jongens zijn elf, twaalf jaar oud en hebben allemaal nog de droom om profvoetballer te worden. Of in ieder geval zo ver mogelijk te komen, die motivatie is geweldig om te zien.” Aan het verwezenlijken van die droom, draagt de gymdocent graag zijn steentje bij. Wel op een iets andere manier, denkt hij. “Ik denk dat het goed is, als ze mij maximaal twee jaar als trainer hebben. Eigenlijk coach ik een O13, als een O15-team. Veel meer op tactiek, dan op techniek.” Daar is wel een verklaring voor. “Zelf was ik centrale verdediger of een harde werker op ‘6’, niet heel technisch dus.”

Potentie

Toch werkt Rademakers zijn trainingen af volgens een gestructureerd schema. “Op dinsdag doen we vaak spelvormen gericht op fysieke kracht en kleine partijvormen. Donderdag is het meer tactisch en pass/trap, vrijdag sluiten we ontspannen af. Lekker lachen en afwerken.” Die aanpak leverde dus een kampioenschap op in de eerste divisie, het hoogste amateurniveau van Nederland, een moment om nooit meer te vergeten. “Voor die gasten is dit iets wat ze altijd zullen herinneren. Natuurlijk staat plezier voorop, maar dat hangt wel heel erg samen met resultaat. Het is leuk om samen iets te bereiken, dan is het toch gelukt.” In het vervolg van dit seizoen komt JEKA daardoor uit in een soort winnaarspoule, Rademakers weet wel waar de kracht van zijn team hem in zit. “Het is een mooie mix. We hebben echt grote talenten, maar ook een paar harde werkers. Die zijn trots dat ze deel uitmaken van het team en voelen zich niet te groot om hard te werken. Van winnen wordt zo’n groep natuurlijk alleen maar hechter.” Of ze dat ook volgend jaar onder zijn leiding gaan doen, weet de jonge oefenmeester nog niet. “Daar twijfel ik nog over. Ik heb echt wel ambitie als trainer, maar weet nog niet in welke richting. Bij een BVO, de senioren, de jeugd of in een andere sport? Het is heel leuk, dus ik blijf het zeker doen.” Tot slot voorziet de inwoner van Breda een mooie toekomst voor de club. “JEKA heeft zoveel potentie. Er lopen megaveel talenten rond, daar zouden we nog meer uit kunnen halen. Over een aantal jaar heb je dan echt een heel goed eerste elftal!”

Klik de link voor een recent artikel over JEKA

Je zou ze een beetje kunnen zien als de pioniers van het jeugdvoetbal bij RKVV DIA. Tino Sprangers en Mario de Koning, een onafscheidelijk duo. Als jeugdtrainers, beleidsbepalers, maar toch vooral als liefhebbers. Want gooi er bij de twee voetbaldieren een kwartje in en ze raken geen moment uitgepraat.

De 63-jarige De Koning is, zonder enig overdrijven, de oudgediende van het stel. “Vanaf mijn negende ben ik hier lid. Ik speelde in de jeugd, bij het eerste en werd daarna ook nog leider. Volgens mij zit ik nu al een jaar of dertig in het jeugdvoetbal.” Niet geheel toevallig kwamen ze elkaar bij DIA opnieuw weer tegen. “We kenden elkaar nog van de lagere school. Eigenlijk ben ik ‘import’, want ik kom oorspronkelijk uit Breda. Sinds 2005 ben ik jeugdtrainer en zit ik in de technische commissie”, vertelt Sprangers (62). In al die jaren is er een hoop veranderd. “Begonnen met 500 leden, dat zijn er nu meer dan 1100. Er was geen voetbaltechnisch beleid, aan selecteren deden we niet.”

Met plezier presteren

Dat moest anders. “We speelden eigenlijk alleen maar in de vierde klasse, terwijl spelers beter worden als ze meer weerstand krijgen. Nu speelt de O14 in de vierde divisie.” Ook de hoofdklasse en eerste klasse zijn goed vertegenwoordigd, maar Sprangers houdt zich als lid van de TC ook bezig met de breedtesport. “Hoe maak je het voor iedereen leuk? Trainers proberen we daarin te ondersteunen.” Ook De Koning maakte jarenlang deel uit van het bestuur. “Sinds kort ben ik eigenlijk alleen nog jeugdtrainer, maar stiekem blijf je altijd betrokken.” En dat is niet voor niks, vertelt hij. “We waren een echte dorpsclub. Een leuk eerste, lekker barbecueën en een biertje drinken. Toen we gingen selecteren, stonden er soms echt mensen aan je deur.” Al met al heeft die beslissing dus wel zijn vruchten afgeworpen, Sprangers legt uit hoe ze te werk gaan. “Volgens vaste basisprincipes. Uiteindelijk draait het bij DIA om het voetballen, daar hoort ontwikkelen bij, maar vooral samen met plezier presteren. Zoiets geeft nieuwe trainers ook een bepaalde richting.” Na twaalf jaar als trainersduo, dit seizoen van de JO12, kennen de twee elkaar door en door. “Spelers moeten ons altijd een hand geven, dat is een stukje respect, maar ook verbinding. Hoe staat de pet vandaag? We eisen best veel van die jongens en meisjes, maar die kinderen zijn ook echt bereid om hun stinkende best te doen.”

Onder weerstand

Toch is er één fenomeen, waar vooral Sprangers maar niet aan kan wennen. “Dat ouders hun kind afzetten en later weer ophalen. Vroeger stonden ze allemaal naast het veld, dan beleefde je het samen.” Echt streng zijn ze niet, denkt De Koning. “We willen die kinderen helpen om beter te worden. De lach van het kind, het plezier dat ze uitstralen, dat blijft voor ons de drijfveer. Tino en ik zijn allebei gek van het spelletje, dat proberen we over te brengen.” Voorlopig lukt dat nog aardig, de resultaten zijn goed en de trainingen uitdagend. “Eigenlijk doen we alles onder weerstand en met zowel links als rechts. Op deze leeftijd is balbeheersing zo belangrijk. Ze moeten elkaar in het veld weten te vinden, alles draait om de techniek.” Als twee doorgewinterde Ajacieden, mag één beweging tijdens het huiswerk nooit ontbreken. “De Cruijff-turn, die zit er altijd bij!” En uiteraard zien vier ogen meer dan twee. “We zijn verweven in elkaar, daardoor zie je alles en kun je eigenlijk meteen anticiperen.” Of ze dat volgend jaar ook opnieuw weer doen, bekijken ze na het seizoen, over hun opvolging denken ze zo nu en dan al weleens na. “Onze ervaringen zouden we wel graag willen delen, zodat beginnende trainers daarvan kunnen leren.” Ook Sprangers kijkt alvast naar de toekomst. “Een sterk bezette technische commissie, zodat we de hele club goed kunnen blijven bedienen. Maar ook aandacht voor de uitstroom in de bovenbouw. Vroeger wilde je echt graag voor het eerste spelen, dat is een aandachtspuntje!”

Klik de link voor een recent artikel over RKVV DIA

Met een vader die kind aan huis is bij de club, stond één ding voor Dylan van den Muijsenberg al heel vroeg vast: voetballen doe je bij s.v. SAB. En dus is de centrale verdediger van het eerste elftal inmiddels alweer bezig aan zijn negentiende seizoen, van een vertrek moet hij dan ook niks weten. “Waarom zou ik dat willen?”

Heel gek is dat ook niet, want de 23-jarige Van den Muijsenberg is hoogstwaarschijnlijk langer lid dan andere clubgenoten van zijn leeftijd. “Een uur na mijn geboorte was ik al lid van SAB. Op mijn vierde begon ik bij de kabouters, tot op de dag van vandaag ben ik nooit ergens anders geweest.” Hij weet dan ook precies waarom. “Het is een gezellig ploegje bij elkaar, iedereen blijft hangen en het is altijd een feestje.”

Napraten

Met vader Maurice, onder andere jeugdtrainer bij de club, worden nog altijd de nodige wedstrijden en trainingen geëvalueerd. “Inmiddels woon ik niet meer thuis, maar op zondag blijf ik na de wedstrijd vaak eten. Als we gewonnen hebben, is het dan een stuk gezelliger, haha! Ook op donderdag is hij er na de training vaak nog wel bij, eigenlijk is hij er altijd.” Ergens anders gaan voetballen, had Van den Muijsenberg dan ook niet moeten proberen, lacht hij. “Ik had niet echt een keuze, he? Dat had ik ook niet gewild hoor, ik zal hier altijd blijven voetballen.” Dat voetballen zat er de voorbije maanden even een stuk minder in, een hard gelag voor de inwoner van Oosterhout. “Opeens zie je al die gasten bijna niet meer. Normaal zit je met elkaar in de kantine, doe je samen een biertje, dat schept een band. Soms kom je elkaar dan wel tegen, maar het is toch anders.” En dus is de speler van het eerste elftal blij dat het allemaal weer begonnen is. “Lekker met die jongens genieten, op en buiten het veld. Daar gaat het uiteindelijk wel om bij ons.” Met frisse tegenzin hield Van den Muijsenberg zichzelf fit in de afgelopen periode. “Je moet wat, anders heb je alleen jezelf er maar mee. Dan ga je naar de sportschool of af en toe een rondje hardlopen.”

Alles geven

Toch heb je er meer mee, dan alleen jezelf. “We hebben dit seizoen best wel wat last gehad van blessures of jongens met corona. Daardoor is het soms schuiven.” Een plek in de middenmoot van de vierde klasse valt dan ook een beetje tegen. “Stiekem had ik wel verwacht dat we hoger zouden staan. Het is iedere week keihard knokken voor elkaar, dat moeten we blijven doen. De onderlinge band is ook goed, dus daar ligt het niet aan.” Van den Muijsenberg hoopt met die instelling nog een aantal plekken te stijgen, maar weet ook dat het een onvoorspelbare tweede seizoenshelft gaat worden. “Er vallen nu steeds wat spelers weg, dat is onmacht. We moeten het doen met de jongens die er zijn, maar een paar keer met de vaste elf spelen zou wel lekker zijn. Dan raak je toch wat meer op elkaar ingespeeld. Soms is het hopen dat je er genoeg hebt.” Aan zijn eigen mentaliteit zal het in ieder geval niet liggen. “Ik ben iemand die altijd alles geeft om te winnen. Na negentig minuten moet je gewoon leeg zijn.” Dat doet de centrale verdediger, zoals gezegd, voor de rest van zijn leven bij SAB. “Hier zitten al mijn vrienden, dus ik zou nooit ergens anders willen spelen. Voor mij is er geen andere club.” En dus praat Van den Muijsenberg, ondanks dat hij op zichzelf is gaan wonen, voorlopig nog lekker na met vader Maurice. “Af en toe een belletje of een appje, we zien elkaar genoeg, dus er is zat tijd om te praten!”

Klik de link voor een recent artikel over s.v. SAB

Al zeker dertig jaar lang loopt Jan Naalden dagelijks rond bij Beek Vooruit. In de functie van technisch coördinator, die van pupillenbegeleider, of zoals nu als trainer van het G-team. En over dat laatste raakt hij maar niet uitgepraat. “Altijd weer die blije gezichten. Ik kom net thuis, het was weer een feestje!”

Wie Beek Vooruit zegt, zegt Jan Naalden. De inwoner van Prinsenbeek, of echte Beekenaar zoals hij zichzelf noemt, is eigenlijk nooit echt weggeweest. “Ik heb nog in de selectie gevoetbald en heb altijd wel bij de club gezeten. Ook toen ik trainer was buiten het dorp.” Vanuit de jeugd stroomde hij door naar het eerste, om daarna bij de jeugd aan de slag te gaan. In verschillende functies. “Jeugdtrainer, als docent en regiocoach bij de KNVB en nu in het G-voetbal. Als je iets heel leuk vindt, houd je het makkelijk vol.”

Wekelijks uitje

Met zijn achtergrond in het speciaal onderwijs is dat laatste niet zo gek, vertelt Naalden. “Het is gewoon heel leuk om kinderen of volwassenen iets te leren, ervaringen delen. Ik kan het nog niet missen.” En dat is maar goed ook, want ook nu doet hij nog genoeg bij Beek Vooruit. “Als coördinator ben ik bezig met trainingen voor de onderbouw. Oefenvormen voorbereiden, trainingen volgen en met trainers praten. Nu zijn we alweer aan het kijken naar de indelingen voor volgend seizoen.” Met alle liefde. “Iedereen wordt hier geaccepteerd, het voelt als thuiskomen, dat past bij mij.” Nog iets dat bij Naalden past, is het werken met kinderen met een beperking. Van daaruit ontstond ook zijn liefde voor het G-voetbal. “Dat heb ik voor mijn werk ruim twintig jaar gedaan. Dus ik heb altijd gezegd, als dat ooit nog eens bij Beek Vooruit komt, wil ik het opzetten.” Zo geschiedde. “Vier jaar geleden zijn we begonnen. Toen hadden we vijf kinderen, nu zijn het er inmiddels negentien.” Hij legt uit waarom het zo belangrijk is. “Een gewoon team is vaak te moeilijk, nu kun je die kinderen iets bieden. Ze moeten het gevoel hebben er echt bij te horen. Als een training niet doorgaat, zijn ze teleurgesteld.” Een wekelijks uitje. “Ze beleven het ontzettend intens. We trainen één keer in de week en spelen nu ook competitie.”

Een feestje

Door de onderlinge leeftijdsverschillen, de jongste is acht, de oudste achttien, was het even zoeken naar de juiste trainingsvormen. “Fysiek zit daar natuurlijk wel een verschil in, maar ze gaan heel goed met elkaar om. De inleiding doen we altijd samen, vaak een spelletje, daarna delen we de groep op. Schieten of passen, als ze maar lekker vaak de bal raken.” Niet alleen de spelers genieten, vertelt Naalden. “Als ik thuiskom, zeg ik altijd tegen mijn vrouw: het was weer een feestje. De sfeer, de beleving samen, het is fantastisch om te zien hoe ze dat uiten.” Ook de wedstrijden zorgen vaak voor een brede glimlach. “Dan hebben ze echt het gevoel dat ze het goed gedaan hebben. Ze kunnen meer dan je denkt!” Met vier trainers is er altijd genoeg begeleiding aanwezig, sowieso is Naalden bijna iedere dag wel te vinden op de club. “Op vrijdag zijn we er altijd met de bouwploeg, werkzaamheden verrichten op het complex.” Maar als het aan hem ligt, is hij vooral nog heel lang trainer van het G-team. “Hopelijk mag en kan ik dit nog jaren doen. Ik heb er zoveel plezier in, het blijft voor mij het leukste om te doen!”

Klik op Beek Vooruit voor het laatste artikel van de club.