Home Blog Pagina 615

Voetbaldieren Maikel Cohen en Stephan Baghus willen met SCO snel omhoog

Na de langere winterstop stonden er bij het eerste elftal van vv SCO dit jaar ineens twee hoofdtrainers voor de groep. De Oosterhoutse club omschrijft Maikel Cohen en Stephan Baghus als ‘rasechte SCO’ers’. Na een rijk verleden als speler en trainer bij de jeugd én het tweede elftal staat het trainersduo nu voor een mooie periode bij de hoofdmacht. En het doel is duidelijk, zo snel mogelijk promoveren.

OOSTERHOUT – “Binnen twee jaar willen we wel omhoog”, zegt Cohen stellig. Baghus vult hem meteen aan. “Dat is een doelstelling die wij onszelf opgelegd hebben. De club kwam met een contract voor onbepaalde tijd. We mochten het weg gaan zetten. We zijn akkoord gegaan, maar voor onszelf hebben we daar de doelstelling aan toegevoegd dat we binnen nu en twee jaar willen promoveren.”

De eerste kans is dit seizoen, weet het duo. “Het liefst zorgen we dit jaar nog voor een verrassing. Of dat we promotie net missen. Dan krijgen de jongens en ook oud-spelers het gevoel dat er beweging is bij hun clubje. Er moet weer aantrekkingskracht komen om hier te komen voetballen. We hebben een mooi complex, mooi kunstgrasveld en spelen onze thuiswedstrijden om vijf uur. Hier moet het weekend eigenlijk echt gaan beginnen. Met een mooie pot voetbal. Maar dan wel op een hoger podium. Je komt nu nog wel eens een vriendenteam tegen of een oud eerste elftal dat op zaterdag gaat voetballen. Dat is een andere entourage waar wij als trainers naar streven.”

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Aanvullend
Als duo staan ze voor de groep. Dat zie je niet heel vaak, voor het tweetal is het inmiddels een vanzelfsprekendheid. We zijn zwagers, onze vrouwen zijn zussen. Dat is eigenlijk de start geweest dat we samen zijn gaan voetballen. In de zaal en op het veld bij SCO. Daarna ben ik eerst nog elders trainer geweest”, zegt Baghus. “Daarna ben ik bij SCO de A1 gaan doen. In het tweede jaar is Michael erbij gekomen. Dat is nu zo’n zeven jaar geleden.”

Met de hoogste jeugd werden ze periodekampioen in de hoofdklasse en promoveerde ze op één wedstrijd na niet naar de divisie. Al snel werden ze de eindverantwoordelijken bij het tweede elftal. Na een degradatie met het jeugdteam dat doorgeschoven was, kwamen de successen. “We hebben de beker gewonnen en voor de overstap naar zaterdag zijn we een paar keer kampioen geworden. Na de overstap zijn we ook twee keer achter elkaar gepromoveerd.”

Ze hebben als duo dus al het nodige laten zien. “We vullen elkaar aan. We hebben dezelfde kijk op voetbal, dat maakt het een stuk makkelijker. Het gaat echt op een hele natuurlijke manier. De eerste discussie waar we nog niet uitgekomen zijn moet nog komen”. Zegt Baghus. Daar hebben ze meteen een voordeel ten opzichte van trainers die niet samen voor de groep staan, ze kunnen overleggen en discussie voeren. Cohen: “Edwin Verheijen heeft het echt alleen gedaan. Maar zonder assistent kom je gewoon handen tekort op trainingen. En ook met knopen doorhakken. Soms heb je wel eens lastige keuzes, dan is het fijn om te kunnen overleggen.”

Dominos_voorjaar2021

Opvolging
Cohen noemt de naam van Verheijen. De voorganger van het duo. Hij heeft een stapje opzij gezet. Maar ondanks dat hij na de winterstop dus niet meer als hoofdtrainer voor de groep staat, blijft hij wel onderdeel van de technische staf. “Er zat een generatie tussen. Hij miste te aansluiting. In zijn situatie had een jongere assistent goed geweest, die had de brug kunnen zijn. Hij heeft aangegeven dat hij een stapje terug zou doen. En op zo’n moment gaat er een mechanisme van start. Bij hem en bij de spelers. Hij heeft zich vervolgens megacoulant opgesteld. En hij is gewoon onderdeel van de staf, volgend seizoen ook. Hij heeft echt een begeleidende rol.”

Voor ze ‘ja’ zeiden tegen de nieuwe functie had het trainersduo één eis: er moest serieuze opvolging komen bij het tweede elftal. “Daar zijn twee voetbaldieren opgezet. Maar we wilden niet dat – met alle respect – een welwillende vader het tweede elftal op zou pakken. Dat was een no go geweest.” Dus lag de weg open naar de rol die velen hen in gedachten en in de toekomst al eens toebedeeld hadden.

Klik de link voor een recent artikel over SCO

Bij vv Oosterhout kijken ze toekomstgericht naar het meisjes- en damesvoetbal

Dames- en meisjesvoetbal heeft de afgelopen jaren een enorme vlucht genomen. Mede door het succes van de Oranjeleeuwinnen zijn er meer meisjes op voetbal gegaan. Bij vv Oosterhout hebben ze nu een paar jeugdteams en vrouwen zaterdag 1 en vrouwen zondag 1. Maar het liefst willen ze meer en daarvoor kijken ze over de sportparkgrenzen heen.

OOSTERHOUT – “Wij vinden meisjes- en damesvoetbal net zo belangrijk als jongens- en herenvoetbal”, zegt Gertjan Priest, die als coördinator in principe de hele afdeling van het meisjes- en damesvoetbal onder zich heeft. “Samen met nog twee anderen, daar zijn we best wel goed voorzien. Qua teams ook. Wij willen eigenlijk nog meer. Groter worden.”

Dominos_voorjaar2021

“Naar we beseffen heel goed dat we met alle verenigingen in Oosterhout aan hetzelfde karretje trekken. Daarom hebben we een werkgroep samen met SCO en zijn er veel gesprekken. Het liefst zien we dat Oosterhout een eigen meidenacademie of -afdeling zou krijgen. We hebben daar met SCO een start in gemaakt met een samengesteld MO15-team. Volgend jaar hebben we ook een samengesteld MO13-team en de vrouwen zaterdag wordt dat ook.”

Priest legt uit hoe zo’n samengesteld team er in praktijk uitziet. “Met de MO15 trainen ze één keer in de week bij SCO en één keer in de week bij VVO. De thuiswedstrijden zijn om en om. En ze hebben een eigen tenue, een combinatietenue waar de logo’s van beide clubs op staan. Het is echt wel een klein beetje professioneel aan het worden, gericht op de toekomst.”

StreetCars_voorjaar2021 (1)

“Dat is ook wat we willen. Toekomstgericht kijken, voor de meiden en dames”, vervolgt Priest, die ook aan de wieg stond bij het succesvolle damesteam van OVV ’67, waar hij tien jaar trainer was van het eerste damesteam. “Wat je heel erg merkt is dat je niet op niveau kunt selecteren. Bij de ene vereniging spelen een paar goede en bij een paar andere verenigingen ook. Dat moet je overkoepelen, om in de toekomst te kunnen selecteren en sterkere teams te kunnen vormen. Het is namelijk de bedoeling om met het eerste team zo hoog mogelijk te spelen.”

Waar je bij de jongens in de jeugd een natuurlijke doorstroming hebt bij clubs, is dat bij de meisjes (nog) niet het geval. “In onze voetbalvisie willen we vanaf de MO13 meidenvoetbal spelen. Alles wat eronder zit laten we bij de jongens spelen. Maar als ze dan doorstromen en er is geen team, gaan ze lopen. Door samen te werken kun je dat voorkomen. We hebben de andere Oosterhoutse verenigingen ook ingelicht dat we met hun aan tafel willen”, zegt Priest. “Het is wel echt een hele klus.”

Bij de Oosterhoutse voetbalclub kregen ze vorig jaar iemand van DESK op bezoek. De club uit Kaatsheuvel werkt met meerdere clubs op dezelfde manier. “We hebben leermomentjes meegekregen. Het is een hele lange weg, maar wij denken dat een Oosterhoutse meidenafdeling toekomstgericht denken is. Een eigen tenue, een eigen naam, maar wel spelend op alle terreinen van Oosterhoutse clubs en lid van de vereniging. Zo worden we allemaal sterker in het damesvoetbal.”

Dit seizoen was het combinatieteam een testfase. Het is heel goed bevallen, waardoor we nu uitbreiden. We verwachten binnen zo’n drie tot vier jaar wel een heel eind te zijn. Als andere verenigingen zien dat het goed werkt, kunnen we echt een grote stap maken”, sluit Priest vol enthousiasme en positiviteit af.

Klik de link voor een recent artikel over vv Oosterhout

Jelle Strijtveen: “De weekendjes weg en de trainingskampen, die zijn voor in de boeken!”

Als vijftienjarige debuteerde Jelle Strijtveen in het shirt van FC Right-Oh in een eerste elftal. Via buurman Veerse Boys stapte hij over naar het zaterdagvoetbal bij Almkerk. Na tien seizoenen vol hoogte- en dieptepunten is hij sinds dit seizoen weer actief op zondag, bij tweedeklasser vv TSC. In de kantine van sportpark De Warande kijkt de verdediger terug én vooruit.

OOSTERHOUT – Het blauw-wit van Almkerk werd ingeruild voor het blauw-wit van TSC. “De grootste verandering is dat ik van zaterdag naar zondag ben gegaan. Verder ging het eigenlijk wel soepel. Aanpassingsproblemen heb ik niet gehad”, zegt Strijtveen over zijn overstap. “Ik had behoefte aan iets nieuws. Soms heb je dat. En soms moet je dingen die mooi zijn ook mooi laten en op tijd weg gaan.”

“Ik heb daar zeker een mooie tijd gehad. De laatste twee seizoenen hadden we te maken met corona, dat maakte het niet leuker. Het laatste jaar in de eerste klasse, onder Robert Roest, hadden we echt een topjaar. Daarna werd het wat minder, voor mijn gevoel. Alles in mij zei: het is leuk geweest. Er waren meer opties, maar ik wilde niet in dezelfde competitie blijven. Dan houdt het in die regio al snel op.”

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Qua niveau heeft de defensieve kracht ook niet hoeven wennen. “In de eerste klasse heb je veel betere tegenstanders. Dat verschil is er wel. Maar als ik puur kijk naar de selectie van Almkerk en TSC, denk ik niet dat er veel verschil is. Ik vind zaterdagvoetbal wel wat technischer. Ik heb in ‘1A’ gezeten, richting Utrecht en lang in ‘1C’, dan zit je meer richting Rotterdam. Dan waren wij altijd maar de boertjes in de eerste klasse”, zegt Strijtveen lachend. “De zondag is voor mijn gevoel wat fysieker.”

Familie
Met TSC als nieuwe club heeft Strijtveen de clubs waar zijn vader Wilbert voor gespeeld heeft ook allemaal achter zijn naam staan. “Hij is van Right-Oh naar Veerse Boys gegaan en via TSC naar Achilles Veen. Hij heeft alleen niet bij Almkerk gespeeld.” Daar speelde ‘junior’ wel, lange tijd. En ook Achilles Veen staat in zijn voetbalpaspoort, al was dat geen succesverhaal. “Ik heb daar heel even gezeten, helaas is dat anders gelopen dan gepland. Dat is ontzettend jammer. Ik was 26, het was op dat moment de juiste stap. Ik vond dat ik misschien wel in mijn sterkste periode zat. Maar het liep anders dan gehoopt.”

Er zijn meer familiebanden bij zijn nieuwe club. Ploeggenoot Ryan Snoeren verkering heeft met een nichtje die uit Oosterhout komt. En Rob Sestig, die jarenlang voetbalde bij TSC en na zijn actieve carrière daar verschillende rollen had, is de neef van zijn moeder. “Zo heb je toch een bepaalde binding met de club, dat is wel leuk.”

Leuk was het overigens niet altijd als hij met zijn vader over voetbal sprak. Iedere zaterdag en nu zondag staat hij langs de lijn om naar de verrichtingen van zijn zoon te kijken. “Hij is altijd wel kritisch, altijd ook geweest. Dat liep vaak verkeerd af. Maar hij is wel wat milder geworden hoor.

Dominos_voorjaar2021

Topseizoen
Zelf heeft Strijtveen ook weinig redenen om heel kritisch te kijken naar het huidige seizoen. Qua verliespunten staat TSC na twaalf gespeelde wedstrijden tweede, kort achter VOAB. “Het gaat boven verwachting. Handhaving was de doelstelling. We zijn er nog lang niet, maar we draaien bovenin mee. We hebben één wedstrijd verloren, met een offday.” Tegen Kruisland, voor het seizoen de gedoodverfde favoriet voor het kampioenschap, en VOAB werd gelijkgespeeld. “De rest hebben we gewonnen. Er zijn drie of vier ploegen die kans maken op de titel, wij zijn er daar ondertussen één van geworden.”

“Of de lat dan omhoog gaat? Ja, je gaat je wel uitspreken dat je ergens om wil spelen. Het kampioenschap zeggen we niet, maar misschien zit er een periode in. Waarom niet?” Strijtveen vraagt het zich hardop af. Maar wat als het nu toch nog mis gaat en TSC eindigt niet bij de eerste drie en pakt geen periode, is het seizoen dan alsnog mislukt? “Als team zijnde kunnen we dan nog steeds tevreden zijn, je eindigt nog steeds boven je doelstelling. Persoonlijk zou ik het wel heel jammer vinden. En ik denk dat de rest er nu ook wel zo over denkt. Als je zo’n goede reeks achter de rug hebt, wil je dat gewoon doortrekken.”

Vrienden
Het seizoen kan dus heel mooi eindigen. Het zou een nieuw hoogtepunt kunnen worden. Die heeft hij er al meerdere meegemaakt in al die jaren in eerste elftallen. “Ik heb best wel wat spannende wedstrijden gespeeld, zowel tegen degradatie als voor kampioenschappen. In mijn tweede seizoen speelden we uit bij AFC, toen bleven we erin. Dat werd gevierd als een kampioenschap. Een aantal jaar geleden speelde ik met Almkerk bij Pelikaan, toen konden drie ploegen kampioen worden. In de voorlaatste wedstrijden hadden we het verspeeld, maar omdat de concurrent ook gelijkgespeeld had kwam het op de laatste dag aan, we wonnen met 2-0.”

Maar er is iets wat nog mooier is, zegt Strijtveen als hij terugkijkt op alle jaren. “Op persoonlijk vlak heb ik echt heel veel vrienden gemaakt. Een paar zijn beste vrienden geworden, dat is wel het mooiste. Het sociale. En dan vergeet ik nog de weekendjes weg en de trainingskampen, die zijn voor in de boeken!”

Toekomst
Hoe lang de nu 32-jarige Strijtveen nog in een eerste elftal blijft spelen weet hij niet. Fysiek kan hij nog wel wat jaren mee, maar er is meer dan voetbal. “Ik werk voor mezelf, in de E-commerce. Het afgelopen jaar wordt het steeds drukker. En begin mei komt er een kleine. Alles om me heen verandert wel. Dus ik denk eerder dat het daar aan ligt, dan aan een fysiek probleem.”

Als hij stopt, is het ook klaar met voetbal. Sporten zal hij blijven doen, want ook padel, hardlopen en fietsen doet hij graag. Maar voetballen in een lager elftal? “Ik denk niet dat ik daar voor gemaakt ben. Ik heb er best vaak over nagedacht. Maar ik heb eigenlijk nooit met vrienden gespeeld, alleen bij Right-Oh eventjes. Er voetballen best veel vrienden lager. Maar ik ben er te fanatiek voor, het is te vrijblijvend. Ik denk dat ik het eerder zou inrichten met andere sporten, in combinatie met bijvoorbeeld het trainerschap.” Maar dat is toekomstmuziek, eerst ligt de focus op het slot van dit seizoen.

Klik de link voor een recent artikel over vv TSC

‘Handhaven in de eerste klasse is het enige wat telt voor Terneuzense Boys’, aldus Ewoud van Troost

TERNEUZEN – Het is voor het derde seizoen dat Terneuzense Boys uitkomt in de eerste klasse van het zaterdagvoetbal. Twee keer overleefde men dankzij het afbreken van de competities. Dit seizoen wil men maar één ding: handhaven op eigen kracht. Volgens verdediger Ewoud van Troost (23) is dat voor de oranjehemden het enige wat telt.

van-acker

“We zijn aan het begin van dit seizoen wel wat versterkt, mede met de komst van Mitchel de Nooijer en Remon de Vlieger. Dat zorgde voor meer concurrentie en daar word je als ploeg nooit slechter van natuurlijk. We begonnen ook goed aan de competitie en hadden zelfs na een wedstrijd of zes de minste goals tegen. Dan is het jammer dat daarna je er geen direct gevolg aan kan geven en we in twee wedstrijden tegen zeven treffers aanlopen. Dat is voor mij als verdediger extra zuur.”

Van Troost speelt bij Terneuzense Boys immers als centrale verdediger, waar hij in het verleden en ook in de tijd dat hij actief was voor JVOZ veelal linksback speelde. “In de eerste klasse moet je toch wat defensiever spelen en dan moet je als centrale verdediger vaak flink aan de bak. Dat vind ik overigens wel prettig, want elke wedstrijd krijg je uitstekende aanvallers tegenover je en als speler word je daar zelf ook beter van. Het houdt me scherp, terwijl ik ook in balbezit probeer om mezelf meer in het opbouwspel te mengen.”

Vooralsnog vinden Van Troost en Terneuzense Boys, waar trainer Dennis de Nooijer aan het eind van het seizoen vertrek naar GOES, zichzelf terug net boven de gevarenzone. De ploegen ontlopen elkaar weinig en enkele verliespartijen kan je zomaar in degradatiegevaar brengen. “Het zit enorm dicht bij elkaar. Daardoor is het zo jammer dat we tegen concurrenten als BVCB en Papendrecht verliezen. En we winnen van XerxesDZB, dat in de subtop staat. Want als je een goede fase hebt dan kan je zomaar bovenin de middenmoot terecht komen. Het geeft aan dat we elke week op de toppen van ons kunnen moeten zijn om bij te blijven. En om uiteindelijk onszelf te handhaven, want dit is toch wel een prachtig niveau om op te mogen voetballen.”

mzc

Realisme overheerst echter wel bij de verdediger, die erkent dat het moeilijk is om in deze Zeeuws-Vlaamse regio een stabiele eersteklasser te blijven. “Dan moet je altijd kunnen vissen in een vijver vol talenten. En die spoeling is hier een stuk dunner dan in de regio Rotterdam, waar onze tegenstanders vandaan komen. Hier vertrekken de beste spelers naar Hoek, Goes of Kloetinge en moeten wij creatief zijn. Enkele jaren geleden hadden we hier een goede lichting die uit de jeugd doorkwam, waaronder ikzelf. Daar profiteren we nu nog van gelukkig. Het mooie aan dit niveau is, dat wij als spelers door de sterke tegenstanders zelf óók doorontwikkelen. Daarom is het zaak om er alles aan te doen om in het restant aan te haken. Handhaven en als het even kan kijken wat er nog meer te halen valt. Als ons dat op eigen kracht lukt, dan hebben we het perfect gedaan.”

Klik op Terneuzense Boys voor het laatste artikel van de club.

Groede-voorzitter Eric van den Hemel trots op zijn club

GROEDE – Een stabiele vierdeklasser. Zo mag v.v. Groede zich met recht inmiddels wel noemen. De kleine dorpsclub is de afgelopen jaren steeds blijven groeien. Qua prestaties bij het eerste, qua accommodatie en zeker ook qua aanwas binnen de jeugd. Allemaal elementen die voorzitter Eric van den Hemel trots maken op zijn club.
“Dat mag je zeker wel zo stellen inderdaad. Als je ziet wat er hier de afgelopen jaren is neergezet, dan mág dat ook. Vele handen maken licht werk, dat is hier zonder meer van toepassing. De bereidheid om met elkaar dingen te realiseren die is hier binnen de gemeenschap en ook binnen de vereniging alom aanwezig. Kijk alleen al naar de nieuwe kleedkamers én de kantine die we met elkaar hebben gerealiseerd. Wat dat betreft hebben we de tijd die ontstond vanwege de voetballoze periodes door corona meer dan goed benut.”

De club zit dan ook goed in de lift en kent een gezonde sportieve ambitie. “Niet ten koste van alles, maar we willen wel zo hoog mogelijk meedoen. Er staat en goede spelersgroep en de onderlinge samenwerking tussen de teams is prima. Er is altijd ruimte voor plezier en vertier, maar we zijn op zeker geen carnavalsvereniging natuurlijk. Lol moet en mag en zijn, maar op wedstrijddagen moeten we onze huid zo duur mogelijk verkopen. Tot nu toe doen we dat aardig in de competitie en hebben we laten zien, dat we in deze klasse thuishoren bij de betere teams. Die ontwikkeling is ook mede wel te danken aan het werk van onze trainer André de Nooijer. We zijn over hem erg tevreden en dat hij nóg een seizoen blijft en dan gaat beginnen aan zijn negende jaar bij ons, dat zegt voldoende.”

Organisatorisch staat de club volgens Van den Hemel ook prima in de steigers, zowel bij de senioren als binnen de jeugd. “Daar hebben enkele oud-spelers de boel goed uitgewerkt en een prima plan neergezet. We hadden wel eens te maken met gebrek aan kader, maar dat is nu totaal niet meer aan de orde. De jeugd groeit en bloeit en op termijn zit er ook weer een prima lichting jeugdspelers aan te komen. Dat is toch de levensader voor de toekomst.”

Je ziet steeds vaker dat clubs gaan samenwerken, vooral wat betreft de jeugd. Ook Groede heeft inmiddels een samenwerking met zaterdag vierdeklasser en ‘buurman’ Cadzand. “Daar profiteren uiteindelijk beiden van. Goede communicatie is wat dat betreft van groot belang en daar probeer ik als voorzitter, samen met ons bestuur, een rol in te spelen. In ben als bijna veertig jaar penningmeester en inmiddels ook al sinds 2012 voorzitter, eerst interim overigens en sinds 2016 definitief. Maar ik ben bovenal supporter. En iemand die zich wil inzetten voor de gemeenschap. Als we allemaal samen ons steentje bijdragen, dan zie je dat het mogelijk is om zaadjes te planten en te doen groeien. Als je het maar voldoende water geeft…”
Van den Hemel is meer dan regelmatig op de club te vinden. Niet alleen op zondagen, maar het gehele weekend. “Ik ga ook graag op zaterdagen kijken bij de jeugd. Als ik dan al die ouders en grootouders langs de lijn zie staan en die jeugdspelers plezier zie beleven, dan ben ik trots op alles en iedereen die dat hier mogelijk maakt. Vrijwilligers zijn onmisbaar in dat kader, want we doen het samen. En juist dat samen doen, vóór elkaar geeft een boost aan de leefbaarheid.”

Klik op VV Groede voor het laatste artikel over de club.

Tom Kimenai steunt Blauw-Wit’81 al jaren op en naast het veld

Nog nooit speelde Tom Kimenai ergens anders dan bij vv Blauw-Wit’81. Naast dat de 32-jarige vader speelt in het derde, helpt hij met klussen, fluiten en heeft hij training gegeven aan de jongste jeugd.

 Nooit speelde Tom ergens anders. Vanaf moment één was hij te vinden op De Moerse velden, waar hij met veel plezier heeft gespeeld. “Ik ben vanaf mijn vijfde als speler begonnen bij Blauw-Wit’81. Alle kinderen uit Dongen-Vaart gingen naar De Moer dus ik ook. Hier heb ik met vel plezier de gehele jeugd doorlopen, waarna ik in het eerste elftal terecht ben gekomen. Hier heb ik tien jaar voor gespeeld, om vervolgens als speler en trainer bij het tweede te beginnen. Dat was wel een makkelijke overstap, aangezien een groot deel van de A-jeugd doorstroomde die ik al geruime tijd had getraind”, vertelt Kimenai. Naast zijn activiteiten op het veld kan hij zijn club helpen met klusjes die moeten gebeuren. “Buiten het voetbal om, werk ik in de bouw als uitvoerder”, aldus Tom.  Iets wat goed mee kan helpen in sommige situaties.

Dominos_voorjaar2021

Door en door

Wanneer je je hele leven bij één club speelt en van jongs af aan al helpt met vrijwilligers taken, ken je de club goed. Het complete takenpakket was dan ook niet niks: “Ik heb altijd graag geholpen. Op jonge leeftijd ben ik begonnen met fluiten bij Blauw-Wit’81, dat deed ik bij de allerkleinsten. Op mijn dertiende begon ik als trainer bij de jeugd en vanzelf zo meegegroeid naar de A-jeugd. Hier heb ik verschillende jaren teams getraind en gecoacht. Ook heb ik meegeholpen bij de jaarlijkse jeugdkampen en als het nodig is help ik met verbouwen.” Door al zijn activiteiten kent hij de club door en door. “Het mooie van de club is dat bijna iedereen elkaar kent. Dat maakt dat iedereen ook wel voor elkaar klaar staat. Wanneer er echt nood aan de man is, dan is er altijd wel iemand die opstaat”, vertelt hij.

Seizoensucces

“Met de club gaat het goed, dit jaar zijn er zelfs twee seniorenteams bijgekomen, één bij de heren en één bij de dames. Ook kennen we in de jeugd een mooie bezetting. Het eerste elftal is daarbij en jong team. Helaas kennen zij een klein dipje, maar met het talent wat er zit, komt dat wel goed”, vertelt hij gemotiveerd. Een eerder behaald succes weet hij dan ook te benoemen: “Ik heb twee echte hoogtepunten bij de club. Één was het promoveren met het eerste elftal toen ik er nog speelde, de andere was als trainer/coach, in hetzelfde seizoen werden we toen kampioen. De bekerfinale winnen met de A-jeugd was ook nog geweldig.

StreetCars_voorjaar2021 (1)

Zwaar beladen

Waar je pieken kent op je vereniging ken je soms helaas ook dalen. “Het dieptepunt was het overleiden van onze strijder en mijn maatje, Koen Loonen. De uitvaart vond plaats op het hoofdveld, hierbij was het wel mooi om te zien wat voor club Blauw-Wit’81 is. Het samen zijn we sterk bij een club als die van ons, was voor iedereen zicht- en voelbaar”, aldus Kimenai. Waar het ene verhaal eindigt begint weer een ander. Ondanks dat hij het verlies helaas heeft moeten meemaken, mag hij momenteel uitkijken naar een aanvulling van zijn gezin. “Ik geniet ontzettend van de mooie tijden die ik met mijn gezin mag beleven, in september verwachten we ook een uitbreiding”, zegt hij glunderend.

Klik de link voor een recent artikel over Blauw-Wit’81

 

Peter Maes voorstander samenwerking tussen Hoofdplaat en Biervliet

HOOFDPLAAT – Samenwerken bij de jeugdafdelingen, dat deden de voetbalverenigingen Hoofdplaat en Biervliet al sinds de eeuwwisseling. Vanaf komend seizoen wordt het echter breder getrokken en gaan ze ook met alle seniorenelftallen samenwerken onder een nieuwe naam. Deze samenwerking tussen beide West-Zeeuws-Vlaamse clubs is een voorbode op een definitieve fusie. Peter Maes, (jeugd)bestuurslid én spelers van v.v. Hoofdplaat juicht de totale samenwerking tussen beide verenigingen meer dan toe.

mzc

“Het is voor beide clubs op termijn de enige mogelijkheid om te overleven. Ik ben dan ook een absolute voorstander van samenwerken én uiteindelijk fuseren. Twee jaar geleden hebben we al eens samen gezeten om te kijken wat we met de lagere elftallen konden doen in het kader van samenwerking. Bij de jeugd doen we dat al vele jaren en daar werkt het perfect. Toentertijd ketste het nog af, maar nu heeft het gezonde verstand gezegevierd en gaat het vanaf het nieuwe seizoen toch gebeuren.”

Maes (50) heeft vanaf zijn zesde altijd bij Hoofdplaat gevoetbald en speelde enkele seizoenen in het eerste elftal. Daarnaast was hij actief als scheidsrechter. Na enkele promoties floot hij enkele seizoenen in de hoofdklasse en reisde op den duur het gehele land door. Toch besloot hij ermee te stoppen. “Uiteindelijk mocht ik vanaf mijn zevenentwintigste niet meer promoveren en zat ik dus aan mijn plafond. Ik wilde beter worden, maar dat ging dus niet meer qua niveau. Het zorgde dat ik geen échte uitdaging meer had en ben ermee gestopt.”

Maar een leven zonder voetbal, dat was niet aan de inwoner van Hoofdplaat besteed. Hij raakte betrokken bij de jeugd vanwege zijn kinderen en besloot ook zelf weer te gaan voetballen. “Ik ben weer in het tweede gaan voetballen en dat doe ik nog steeds. Doordat we soms flink moesten schuiven, heb ik de afgelopen jaren ook nog wel een wedstrijd of dertien met het eerste elftal meegespeeld. De spoeling is dun bij de senioren en dat zie je ook terug in de jeugd waar we nog precies tien jeugdspelers van Hoofdplaat zelf hebben. Dus dan kan je eigenlijk niet anders dan over de clubsentimenten heen stappen. En dan is een samenwerking tussen Hoofdplaat en Biervliet in mijn ogen een heel verstandige.”

van-acker

Bij de nieuwe samenwerkingsclub gaat Steve Kesteleijn, de huidige trainer van Hoofdplaat, verder als hoofdtrainer. Peter Maes zelf zal ook binnen het samenwerkingsverband als bestuurslid én speler door blijven gaan. “Het is voor beide dorpen belangrijk dat er gevoetbald blijft worden. Alle seniorenteams zullen een half seizoen in Biervliet en een half seizoen in Hoofdplaat spelen. Hoe het verder uiteindelijk precies uit komt te zien, daar zijn we nu dus druk met elkaar over in gesprek. Zelf zit ik ook in de werkgroep die vanuit beide verenigingen de samenwerking verder vorm aan het geven is. Dus ik ben er sowieso van dichtbij mee bezig. In de toekomst zal ik dus in verschillende functies hoe dan ook betrokken blijven, want ik heb altijd geprobeerd om bij Hoofdplaat mijn steentje bij te dragen en dat zal ik ook blijven doen.”

Klik op Biervliet voor het laatste artikel van de club.
Klik op Hoofdplaat voor het laatste artikel van de club.

 

Bressiaander Kjeld Verschorre heeft het naar zijn zin bij SV Sluis

SLUIS – Een belletje van zijn neef Brian de Waele, destijds keeper bij SV Sluis, overtuigde Kjeld Verschorre (31) drie seizoenen geleden om de overstap te maken van Breskens naar de kersverse promovendus. Inmiddels is Sluis een vaste waarde in de linkerrij van de vierde klasse en heeft de centrale verdediger het goed naar zijn zin.
“Brian wist me inderdaad te overtuigen om een nieuwe uitdaging als voetballer aan te gaan. En ook mijn oud-ploeggenoot bij Breskens Veron Schram, die ooit vanuit Sluis naar Breskens was gekomen en weer was teruggekeerd, die vroeg me of ik niet voor de nodige ervaring wilde komen zorgen in de selectie. Ik was toen negenentwintig en bedacht me ook dat áls ik een keer wat anders wilde, dat ik het toen moest doen. Want het was niet zo dat ik op Breskens was uitgekeken, maar ik wilde gewoon eens wat anders en dat werd dus Sluis.”

Sinds de lange verdediger neerstreek bij heeft hij naar eigen zeggen nog geen fatsoenlijk seizoen gespeeld. Corona was een flinke spelbreker. “We dachten dat het dit seizoen wel over zou zijn, maar ook nu hebben we toch tussendoor een onderbreking gehad. Gelukkig kunnen en mogen we nu weer, al zie je ook dat er veel afgelastingen zijn. Daardoor is het best lastig om écht in het ritme te komen en te blijven. Toch mogen we dit jaar niet klagen als het gaat om de resultaten die we boeken. We hebben een prima selectie staan en iedereen wil er ook vol voor gaan. Dat zie je terug op trainingen en in de wedstrijden. Met Ronny Tresonie hebben we een perfecte trainer voor deze groep. Die is hele dagen met voetbal bezig en probeert het maximale uit iedereen te halen. Ook ikzelf merk dat ik nog steeds beter en completer wordt als speler.”

Dat heeft misschien ook wel te maken met zijn nieuwe rol als centrale verdediger. Een rol die hij vooraf niet had verwacht zo leuk te vinden. “Ik was als voetballer altijd meer aanvallend ingesteld. Toen ik bij Sluis ging praten gaven ze aan dat ze graag een ervaren voetballer achterin wilden om de organisatie neer te zetten. Die rol zag ik wel zitten en het bevalt me ook goed. Ik ben iemand die rust aan de bal heeft en veel coacht, precies waar ze naar op zoek waren. Ik kom veel aan de bal en heb ook de vrijheid om daar waar het kan in te schuiven. Natuurlijk moest ik wel groeien in deze rol en mijn nieuwe positie, maar ik denk dat ik hem nu wel goed in weet te vullen. Het is prettig om op zo’n manier ook belangrijk te kunnen zijn voor het elftal.”
De centrale verdediger heeft altijd wel op een mooi niveau gespeeld en ook nu is het voor Sluis, zeker gezien de resultaten en plek op de ranglijst,  goed toeven in de 4e Klasse A. Al hoopt Verschorre stiekem nog op meer. “Het zou wel gaaf zijn mochten we met deze groep kunnen meestrijden voor promotie. We doen nu bovenin mee, maar om een keer écht voor promotie te gaan zou bijzonder zijn. Zeker ook omdat Sluis nog nooit in de derde klasse heeft gespeeld. Deze klasse is mooi, veel derby’s ook. Maar je ziet wel een groot verschil tussen de linker- en rechterrij qua niveau. Dat is wel eens jammer, al moet je wel altijd scherp zijn. Er zit absoluut in deze groep nog veel rek en hopelijk kunnen we samen met Ronny de komende tijd nog mooie stappen voorwaarts zetten. Zolang het kan maak ik daar graag onderdeel van uit.”

Klik op SV Sluis voor het laatste artikel over de club.

Stephan Vercouteren is alweer vijf jaar actief als jeugdtrainer bij AVC Aardenburg

AARDENBURG – Waar het met het seniorenvoetbal bij AVC Aardenburg de laatste seizoenen in aantallen danig terugliep, met een stap van het eerste elftal richting de reserveklasse tot gevolg, daar staat de jeugdafdeling van AVC Aardenburg inmiddels aardig op de rails. Stephan Vercouteren is alweer bijna vijf jaar actief als jeugdtrainer en dat bevalt hem uitstekend.

van-acker

“Na de zomer van 2017 zijn Wesley Claerhoudt en ik begonnen met een JO6 team en daar zijn we de afgelopen seizoenen steeds mee meegegroeid tot nu inmiddels de JO9. Wesley in ik zaten destijds in de kantine toen we de vraag kregen of het trainen en begeleiden van een jeugdteam niet iets voor ons was. Ik heb een tweeling en mijn zoontje en dochtertje zaten toen samen in de JO6-groepje. En het zoontje van Wesley ook. We hebben toen een flyer gemaakt en opgehangen bij supermarkt en de basisschool. Binnen no-time hadden we zo’n twintig kinderen en die hebben we nu, verdeeld over een JO9-1 en JO9-2 vanuit die lichting nog steeds.”

En niet alleen een JO9-lichting is waar AVC Aardenburg over beschikt, maar nagenoeg alle leeftijdscategorieën zijn vertegenwoordigd binnen de jeugdafdeling. Van de JO7 tot en met de JO11 en de MO15 zijn het allemaal teams van de club zelf. Daarnaast spelen de JO12 tot en met de JO19 en de MO19 in een samenwerkingsverband met SV Sluis. “In totaal hebben we hier zo’n honderdvijftig jeugdleden die actief zijn binnen de vereniging. Dus was dat betreft zit het wel goed. Het zou natuurlijk geweldig zijn mochten die jeugdspelers op termijn weer doorstromen richting de senioren. Want dat speelt nu reserveklasse. En het doel is toch wel om over een jaar of twee tot drie weer de stap te kunnen maken richting de standaardklasse. Vanuit de jeugdafdeling ligt er een prima plan en wordt er door velen hard gewerkt om dat te realiseren.”

MCZ-schakel-naar-werk

Vercouteren zelf is afkomstig uit Cadzand en speelde ook daar in het eerste elftal, terwijl Claerhoudt de kleuren van SV Sluis verdedigde. “Tot we in Aardenburg gingen wonen en elkaar als spelers in de ‘nadagen’ troffen bij het tweede elftal. Zelf voetballen doen we inmiddels niet meer, maar het trainen van die gasten daar genieten we enorm van. Het is ook mooi om te zien hoe ze de afgelopen jaren zijn gegroeid, beter geworden zijn ook. Dat is toch prachtig om daar met je ervaring als voetballer dan op het trainingsveld een rol in te hebben gehad qua ontwikkeling. Ik vind het bovendien zó leuk, dat ik er nog wel een flink aantal jaren mee wil doorgaan. We zijn onderop begonnen en met deze groep meegegaan. Misschien is het wel goed om in de toekomst eens een ander team te trainen, wat zorgt voor nieuwe impulsen en nieuwe gezichten. Maar dat training geven en tijdens wedstrijden proberen om het dan te laten terugkomen, dat is het mooiste wat er is. Buiten het zelf voetballen natuurlijk, want daar kan nog altijd niets tegenop.”

Voorlopig richt Vercouteren zich op de JO9-1, die op dit moment één keer per week trainen en op zaterdag succesvol in de Zeeuws-Vlaamse regio de wedstrijden spelen. “We doen het uitstekend en het is leuk om jezelf te meten tegen ploegen uit deze regio. Fijn ook dat het nu weer mogelijk is. Misschien dat we na de zomer wel overgaan op twee keer trainen met de groep om ze nóg beter te laten ontplooien en dingen bij te brengen. Het is nu elke dinsdagavond een enorm feestje om ze bezig te zien en vooral heel veel plezier te zien beleven. Want plezier in het spelletje, dát is nog altijd wel de essentie waar het voetbal op draait en zéker binnen de jeugd.”

Klik op AVC Aardenburg voor het laatste artikel van de club.

Maatschappelijk partnership tussen FC Axel en Energy4All al jaren succesvol

AXEL – Het was enkele jaren geleden dat Peter Bouman als ambassadeur van Energy4All bij FC Axel langskwam met het verzoek om een reclamebord te mogen hangen langs het hoofdveld. Hij wilde ermee aandacht vragen Energy4All. En om meer naamsbekendheid te krijgen voor onderzoek naar behandeling van energiestofwisselingsziekten.
“En daar hebben we als vereniging uiteraard gehoor aan gegeven. We proberen als vereniging ook voor maatschappelijke initiatieven open te staan en ze een podium te geven. Dat kunnen we natuurlijk niet voor alles en iedereen doen, maar deze stichting en het doel ervan hebben we omarmt”, zegt Willy van Gremberghe, medeverantwoordelijk voor onder meer sponsorgroep Vrienden van FC Axel.

Bij het hoofdveld hangt momenteel een splinternieuw reclamebord van Energy4All, terwijl er ook nog eentje hangt bij het speeltuintje op het sportveld. ‘Op het shirt van de Pupil van de Week staat het logo van de stichting en de pupil zelf ontvangt altijd een Energy4All knuffel.  Tijdens de thuiswedstrijden wordt ook aandacht gevraagd voor de stichting op het infoblaadje. “En we proberen ook af en toe op wedstrijddagen wel eens een prognostiek te organiseren in de kantine waarvan de opbrengst ook gaat naar Energy4All. Het is voor ons als vereniging een kleine moeite om te proberen de stichting te helpen binnen onze eigen regio. Met als doel geld inzamelen en ook om nog meer naamsbekendheid te krijgen voor Energy4All, want hoe klein ook, alle beetjes helpen.”

Het tekent de inmiddels jarenlange warme band tussen de zaterdag tweedeklasser en Stichting Energy4All. Tot grote tevredenheid ook van Peter Bouman, die naast FC Axel ook een samenwerking heeft met onder andere v.v. Terneuzen, v.v. Graauw en HVV’24. “Het is prachtig om te merken dat clubs er zeker voor openstaan. En zo brengen we toch Energy4All breder onder de aandacht. En dat is ook nodig om het onderzoek naar een effectieve behandeling van energiestofwisselingsziekten bij kinderen te versnellen en te bevorderen. Het wordt  dan  wel  een  zeldzame  ziekte  genoemd,  maar  per  week  worden  één  à  twee kinderen geboren met deze ziekte en dat is best veel..”
Van deze kinderen haalt slechts vijftig procent de leeftijd van tien jaar! “Als de diagnose wordt gesteld is het verschrikkelijk om te horen dat er nog geen enkel medicijn is tegen deze ziekte. Maar het onderzoek naar een medicijn is gelukkig wel al vergevorderd. Meer aandacht is van groot belang voor de  stichting, dus zijn we blij met de steun die we hier bij FC Axel ontvangen en hoe ze de zichtbaarheid van Energy4All al hebben vergroot. Natuurlijk hopen we, dat er nog meer verenigingen bereid zijn om onze stichting te ondersteunen.”

Meer informatie over Stichting Energy4All is te vinden via: energy4all.nl

Klik op FC Axel voor het laatste artikel over de club.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.