VOGELWAARDE – Maar liefst vijftien maanden… Nu de diagnose long-covid. Nelly de Ritter liep tijdens haar werk als verpleegkundige corona op en werkt momenteel nog altijd maar zes uur per week. Ook als verzorgster van v.v. Vogelwaarde heeft ze langer dan haar lief is haar geliefde hobby niet kunnen uitvoeren. Maar er gloort licht aan het eind van de tunnel. Ze is onlangs twee keer naar het voetbalveld geweest en gaat proberen weer vaker te gaan. ‘Gelukkig wel, want ik miste het echt enorm! Ik hou van voetbal en vind het mooi om daarin een rol te kunnen vervullen.’

“Je hele leven staat ineens op zijn kop. Het is echt bizar wat corona met je doet als je zoals ik ‘pech’ hebt. Ruim acht maanden intensieve revalidatie en nog altijd heb ik er last van. Een onverklaarbare ‘mist’ in je hoofd, extreem moe, spier- en gewrichtspijn. En moeite qua concentratie. Allemaal zaken waar ik nooit last van had. Nu moet ik vooral heel goed luisteren naar mijn lichaam en héél veel rusten tussendoor. Dus hoe graag ik ook wilde om dingen te doen zoals werk of naar de voetbal gaan bijvoorbeeld, het was allemaal te veel en ging tot voor kort totaal niet.”

Samen met Piet Remorie is De Ritter normaliter verantwoordelijk voor de medische verzorging bij de zondag vierdeklasser. ‘Ik kwam in 2014 via-via bij de club terecht en zit er nog steeds. Eerst als assistent van Piet en inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Des te vervelender vond ik het, dat Piet er de afgelopen periode veelal alleen voor heeft gestaan. Maar een geluk bij een ongeluk was natuurlijk dat de afgelopen twee seizoenen juist ook door corona vroegtijdig werden stilgelegd. Dus qua wedstrijden heb ik niet zo heel veel gemist.”

Als Terneuzense bevalt het De Ritter bij de dorpsclub meer dan uitstekend. Ook tijdens haar revalidatie en ziekteproces had ze nooit het gevoel ‘vergeten’ te worden. “Ik had veel contact met Piet, bijna wekelijks wel. Ook de voorzitter, de trainer en een groot aantal spelers die waren we geïnteresseerd en ontving ik appjes of telefoontjes. Dat geeft je toch een beetje energie en een gevoel dat je werk bij de club wordt gewaardeerd. Al heb ik vaak wel momenten gehad dat ik me ‘schuldig voelde’ dat ik verstek moest laten gaan.”

Met massagekennis, medical taping en een achtergrond als verpleegkundige weet ze prima waarover ze praat als het blessures en preventie betreft. Niet alleen spelers van het eerste, maar zowel senioren als jeugdspelers vanuit de gehele club konden en kunnen bij het verzorgingsduo terecht. “We hadden het perfect verdeeld over de week met elkaar. Op zondagen gaan Piet en ik altijd met het eerste elftal mee. Gelukkig kan ik dat weer langzaamaan weer oppakken. Al moet ik daarna dan wel de tol betalen, want dan kan ik een paar dagen nauwelijks iets ondernemen. Maar dat heb ik er graag voor over.”

‘Live by the day’ is voorlopig wel de lijfspreuk van De Ritter, die tijdens haar revalidatie prima handvatten heeft gekregen om daar goed mee om te gaan. “Dat is ook noodzakelijk, want anders wordt het steeds moeilijker. Voor mij is het belangrijk dat ik op mezelf pas. Het is een fase waar ik doorheen moet, want ik mis het sociale aspect ook heel erg. Ik wil gewoon weer meedoen én meedraaien in het alledaagse leven. Ik had een aantal jaar geleden nooit verwacht in het voetbalwereldje terecht te komen. En nu kan ik niet wachten tot ik weer helemaal terug ben. Alleen al het idee op weer op het veld te kunnen staan dat geeft enorm veel drive en energie. Die stip aan de horizon, daar kom ik gelukkig steeds dichterbij in de buurt.”

Klik op VV Vogelwaarde voor het laatste artikel van de club.

HOEK – Aanvaller Istvan Bakx maakte december vorig jaar bekend te gaan stoppen als voetballer. Althans als veldvoetballer, want wellicht gaat hij zaalvoetballen met vrienden. Wat wél zeker is dat de ex-prof zich gaat richten op zijn trainerscarrière. Hij is al jeugdtrainer bij JVOZ, maar gaat die rol komend seizoen intensiveren. Bij Hoek wil hij zijn loopbaan als speler eerst echter mooi afsluiten.

“Ik ben zesendertig jaar nu en het is welletjes geweest. Hoewel voetballen het mooiste is wat er bestaat, ga ik me vanaf komend seizoen volledig richten op een rol als trainer. De afgelopen drie jaar was ik al werkzaam bij JVOZ, maar kon vanwege Hoek natuurlijk vrijwel nooit bij wedstrijden aanwezig zijn. Vanaf komend seizoen wordt dat dus anders.”

Het blijft dan overigens niet alleen bij een rol als trainer. Bakx staat komend seizoen as hoofdtrainer van het nieuwe JO18-team binnen de Jeugd Voetbal Opleiding Zeeland voor de groep. Daarnaast gaat hij ook Hoofd Jeugd Opleiding Niels Slager ondersteuning samen met VCK-doelman Joshua van Dolder. Bakx neemt dan de bovenbouw voor zijn rekening; Van Dolder de onderbouw.

Maar tot die tijd is de oud-speler van onder meer KV Kortrijk, KRC Genk, FC Den Bosch, TOP Oss, Go Ahead Eagles, Willem II en Ajax Cape Town speler van derdedivisionist HSV Hoek. Dit laatste seizoen typeert zich volgens de aanvaller als ‘levendig’. “Er is natuurlijk wel het een en ander gebeurd. De prestaties op het veld waren niet wat we hadden gehoopt en er waren op trainersvlak ook wel wat wisselingen. Met Lorenzo Staelens is de rust wel weergekeerd en zijn we ook met andere accenten gaan spelen. De organisatie staat beter, we spelen en verdedigen ook compacter. Hierdoor geven we minder kansen weg en kregen minder doelpunten tegen. En als je dan een aantal duels wint zoals we hebben gedaan, dan ziet de wereld er toch een heel stuk beter uit nu.”

Hoek vond zichzelf lager terug op de ranglijst dan het vooraf had verwacht, maar door de recente overwinningen is de ploeg weer opgeklommen richting de middenmoot van de ijzersterke Derde Divisie A. De linksbenige Bakx wisselt qua positie nu geregeld af tussen de rechter- en linkerflank en speelt wat meer als middenvelder dan als aanvaller. “Dat is geen probleem. Het belangrijkste is om lekker te voetballen. Blij ook dat dit seizoen weer volop bezig is én met publiek kan worden gespeeld. Want dat is ook wel iets wat wij als ploeg goed kunnen gebruiken. Op Hoek leeft het voetbal wel en het publiek is alom aanwezig. Dat geeft soms net even dat extra duwtje, ondanks dat het ook een kritisch publiek is. Maar dat mag ook vind ik. Voor mij is het vooral genieten van deze laatste maanden als voetballer en die wil ik graag zo mooi mogelijk afsluiten.”

De afgelopen wedstrijden was hij met een aantal doelpunten ook belangrijk voor zijn ploeg, al is scoren voor hem niet direct zaligmakend. “Ik ben niet iemand die leeft voor goals, maar het is altijd prettig om er geregeld eentje mee te pikken. Want of je nou achttien bent of zoals ik zesendertig, dat gevoel van euforie blijft hetzelfde. Hopelijk kunnen we met Hoek de lijn van de laatste weken doortrekken en dan zien we wel hoe het eindigt. Over een aantal maanden is het klaar en kan ik terugkijken op ruim negentien mooie seizoenen voetbal op hoog niveau. Dan begint daarna een nieuwe carrière, waar ik ook enorm veel zin in heb.”

Klik op HSV Hoek voor het laatste artikel over de club.

TERNEUZEN – Waar het in de voorbereiding verre van vlotjes verliep, daar is gaandeweg de machine bij v.v. Terneuzen aardig op stoom gekomen. Inmiddels is de ploeg koploper in de 3^e Klasse A en ligt het op koers voor de titel. Het zou voor Marc Verwei (28) een gedroomd afscheid zijn van de club waar hij, met uitzondering van een uitstap naar RBC Roosendaal, altijd speelde. De middenvelder is verhuisd naar Rotterdam en gaat op zoek naar een club dichterbij zijn nieuwe thuis.

“Inderdaad, met pijn in het hart maar logistiek gezien is dat wel de enige optie. Momenteel rijd ik nog heen en weer tussen Rotterdam en Terneuzen om te trainen en wedstrijden te spelen. Maar dat is natuurlijk verre van ideaal. Toch is het wel dubbel omdat we op dit moment echt heel goed bezig zijn als ploeg. Dus is me er heel veel aan gelegen om het hier op de mooist mogelijk manier af te sluiten en dat zou toch wel met een kampioenschap zijn uiteraard.”

Verwei heeft gedurende dit seizoen met name de jonge garde in de selectie een behoorlijke omslag zien maken. “We zijn nu echt een collectief geworden en een lastig te bespelen ploeg. In het begin hebben de trainer Hubert en Tom de boel even flink op scherp gezet en de jonge gasten een spiegel voor gehouden. In de senioren spelen is toch wel even wat anders dan bij de jeugd. Dat hebben ze goed opgepikt en sindsdien is het alleen maar beter gaan draaien. Iedereen is bereid om voor elkaar de vuile meters te maken en dat werpt zijn vruchten af.”

Met een vrije rol pendelt de vormgever tussen middenveld en aanval en zwerft hij over het veld. Een rol die hij dus kan vervullen, omdat andere ook veel meters maken. “We zijn dynamisch en hebben veel voetballend vermogen. Er is een goeie klik met Devano Riemens en Jeremy Noa op het middenveld. En met Sinan Coban hebben we voorin een prima aanspeelpunt. Achterin geven we weinig weg en daardoor groeit het vertrouwen. Dat zie jij over de gehele lijn terug en ook de wissels doen het prima als ze erin komen. Ik had wel het gevoel dat we een prima selectie hadden, maar dat we zo’n groei zouden doormaken dat had ik niet durven dromen.”

De nieuwe inwoner van Rotterdam is overigens wel blij dat het seizoen weer op gang is gekomen, nadat het weer vanwege corona had stilgelegen. “Het zou extra klote zijn geweest als ook dit seizoen vroegtijdig was afgebroken. Zo had ik mijn tijd bij Terneuzen niet willen eindigen. Het is nu ook best pittig om steeds te pendelen tussen Rotterdam en Zeeuws-Vlaanderen, maar ik heb besloten om het seizoen hier af te maken. En dan wil ik dat met de hoofdprijs doen ook. We hebben al een periodetitel, dus een toetje hebben we al. Maar als we promotie kunnen realiseren zonder nacompetitie zou dat natuurlijk het allermooiste zijn. Stoppen op het hoogtepunt, voor mij dan toch in elk geval.”

Wat hij dan daarna gaat doen, daarvoor is het nu nog te vroeg om over na te denken. “Helemaal stoppen ga ik niet doen denk ik. Want ik voetbal al mijn hele leven en dat zou ik best missen. Ik heb ook wat vrienden in Breda wonen, dus misschien is dat een optie maar daar ben ik nog niet mee bezig. Nu telt alleen Terneuzen. Want hoewel we goed op weg zijn, moeten we wel de vorm zien vast te houden. Koploper worden was al een flinke klus, het nu afmaken is misschien nog wel lastiger. Maar we gaan er met zijn allen wel vol voor in elk geval.”

Klik op VV Terneuzen voor de laatste artikel van de club.

De 28-jarige aanvoerder van SV Oostburg is op vijfjarige leeftijd begonnen met voetballen. Momenteel voetbalt hij al twaalf seizoenen in de eerste selectie van Oostburg. Hij heeft één seizoen bij AVC Aardenburg gevoetbald. Zijn officiële debuut heeft hij gemaakt op zestienjarige leeftijd tegen VV Hontenisse.

Arjen is woonachtig in Oostburg waar hij dus ook voetbalt. Hij werkt drie dagen in de week bij restaurant Mineral in Sluis en daarnaast werkt hij ook nog bij strandpaviljoen De Zeemeeuw in Cadzand-bad. Als de tijd het toelaat geeft hij ook training aan de JO8-1 en dit doet hij samen met zijn medespeler van het eerste elftal Xander de Buck.

Hij is begonnen met voetballen bij Oostburg op zijn vijfde in de F3. “Al vrij snel mocht ik de overstap maken naar de F1, waardoor ik het grootste deel van mijn jeugd in een elftal speelde die een jaar ouder waren dan ikzelf. Van mijn jaren in de jeugd weet ik weinig tot niets meer. Wel weet ik dat we in de F’s en E’s praktisch altijd kampioen werden”, vertelt hij. In de D1 en C1 speelden zij eerste klasse en moesten veel naar Brabant toe. In de B1 werden ze kampioen in de tweede klasse en wonnen de districtsbeker. “Na de B’s heb ik de overstap gemaakt naar het eerste elftal en heb de A’s dus overgeslagen. Na 2 seizoenen in het eerste elftal van Oostburg in de vierder klasse maakte ik de overstap naar tweedeklasser Aardenburg. Na één seizoen ben ik teruggekeerd bij Oostburg waar ik sindsdien nog altijd speel”, zegt de aanvoerder.

Arjen zijn ambities zijn om toch nog eens op een hoger niveau dan de vierde klasse te spelen. “Met SV Oostburg hebben we drie keer via de nacompetitie dichtbij promotie gezeten, maar helaas is dit niet gelukt. Daarom heb ik ervoor gekozen om na dit seizoen Oostburg in te ruilen voor het Belgische Sint-Laureins, dat uitkomt in de tweede provinciale”, aldus Versluys. Hij is er wel van overtuigd dat hij zijn laatste jaar als voetballer in Oostburg zal afsluiten.

Het huidige seizoen is wederom bijzonder, na twee seizoenen die niet afgemaakt konden worden wegens corona. Zelf heeft Arjen zelf een blessure opgelopen waardoor hij direct de twee wedstrijden daarop volgend moest missen. Nu een half seizoen verder kan hij nog niet volop zeggen dat hij honderdprocent van deze blessure af. “Voetballen en trainen gaat wel, maar de klachten in de enkel blijven wisselend aanwezig en daardoor onderga ik nog steeds onderzoek om te kijken wat het precieze probleem kan zijn. We hebben helaas ook voor de winterstop al afscheid genomen van onze trainer Glenn Geeraerts, wegens diverse redenen. De nieuwe trainer, Fabian Wilson bevalt iedereen goed”, vertelt hij. Het seizoen verloopt met wisselende resultaten en op dit moment bezetten ze de vijfde plaats in de competitie.

Onder Fabian proberen ze de weg naar boven terug te vinden. Dat resulteerde na de winterstop ook in goede resultaten, waardoor ze na de overwinning op Breskens de vierde plek van hen overnamen. Helaas heeft Oostburg onnodige punten laten liggen en zijn ze weer teruggezakt naar de zesde plaats. “Zelf was ik niet bij deze wedstrijd aanwezig omdat ik een weekendje in Liverpool zat. We hebben nu nog acht wedstrijden om zoveel mogelijk punten bij elkaar te rapen”, vertelt Arjen.

Een hoogtepunt voor Arjen is het kampioenschap in zijn eerste jaar van de B1: “Dit was met een heel hecht team met ook een heel hechte trainersstaf en begeleiding die ons al vanaf de jongste jeugd training gaf en begeleide. Dat was een soort van kers op de taart van alle jaren die we samen in de jeugd beleefd hebben.” In de senioren was één van mijn hoogtepunten het seizoen 2018/2019. “Dat jaar maakte ik zelf 35 doelpunten in de competitie en nacompetitie. We hadden toen als team onder leiding van David Almekinders Jr een heel goed seizoen. Dat jaar werden een aantal hele goede jeugdspelers waaronder Jochem van der Meulen, Mike Chen en Patrick Nsemgiyumva vaste krachten in het eerste elftal. Ook keerde Ruben van der Meulen terug bij Oostburg en kwam in de Winterstop Quinten de Muer over vanuit België. Met dit team hadden we een heel erg mooie kans om te promoveren, helaas verloren we de tweede nacompetitie wedstrijd, in een wedstrijd waar we absoluut de bovenliggende partij waren en bleven daardoor in de vierde klasse”, vertelt Versluys.

Een dieptepunt voor Versluys was de stilgelegde corona seizoenen. “Nadat we in het eerste gestopte corona seizoen weer mochten beginnen hadden we denk ik de te kloppen ploeg gehad voor de titel. Met nagenoeg dezelfde ploeg en Sander Dobbelaere die inmiddels ook alweer een seizoen was teruggekeerd in Oostburg en met Michel Leonhart als trainer hadden we al een basis gelegd richting dit nieuwe seizoen. Helaas zat het seizoen er na twee wedstrijden alweer op en besloten veel spelers na dit seizoen elders te gaan spelen”, aldus de 28-jarige Arjen.

Arjen zijn persoonlijke doel is om nog zo lang mogelijk voetbal te spelen. “Ik wil graag het beste uit mezelf halen en daardoor ook het beste in andere naar boven zien te brengen”, zegt hij. Zijn voorbeeld voetballer is Zinedine Zidane. “Hij had alles wat een voetballer nodig had: techniek, overzicht, doelgericht, bewegelijk en hij was balvast. Echt een genot om naar te kijk”, aldus Arjen.

Als Versluys lovend moet zijn over een persoon binnen de organisatie is dat Jaap Verplanke. “Helaas is Jaap overleden, maar hij heeft tot halverwege zijn zestigste gevoetbald bij Oostburg. Hij was veruit de enige die, zolang het kon, bij elke thuis- en uitwedstrijd van het eerste aanwezig was. Hij ging ook naar wedstrijden van lagere elftallen kijken, kwam regelmatig naar de training, was op zaterdag aanwezig bij jeugdwedstrijden en hij was actief in de klusploeg binnen de vereniging. Ik denk dat er geen dag voorbijging dat hij niet met Oostburg in zijn gedachte zat. Van Jaap weet ik heel erg zeker dat hij een rood/zwart hart had”, vertelt Versluys.

Momenteel staat Oostburg op de zesde plaats met nog acht wedstrijden te gaan. “Ik denk dat je als speler altijd voor het hoogste haalbare moet gaan. Mijn doelstelling is daarom om een ticket voor de nacompetitie te bemachtigen. Dit zal heel moeilijk worden, maar niks is onmogelijk. Dat zou voor mij een mooie afsluiter bij SV Oostburg”, sluit Versluys af.

Bron foto: Marina Novinchanova

Klik op SV Oostburg voor het laatste artikel van de club