BRESKENS – Hij speelde ooit in de jeugd al eens vier jaar in de jeugdopleiding van Cercle Brugge. Prof worden is misschien we de droom van veel jeugdige voetballers. Menno Waebeke (22) besloot echter, realistisch als hij toen al was, dat zo’n loopbaan er voor hem niet in zou zitten en keerde terug bij vierdeklasser Breskens. Daar probeert hij de verdediger mee te strijden voor plekken en prijzen die recht geven op eventuele promotie.

“Die tijd bij Cercle was mooi, maar ik had al snel door dat er heel veel jongens simpelweg beter konden voetballen dan ikzelf. Dus dan weet je ook dat de kans erg klein is dat je door gaat komen. Toen heb ik de keuze gemaakt om weer terug naar Breskens te gaan en daar voetbal ik met veel plezier. Tussendoor heb ik, vanwege het ontbreken van een JO109, nog een half jaar bij Hoofdplaat in het eerste gespeeld maar uiteindelijk toch weer bij Breskens gaan voetballen. Daar speel ik nog altijd en met heel veel plezier.”

In de jeugd was Waebeke vooral een ‘10’, met loopvermogen en diepte in mijn spel. “Maar later heb ik op vrijwel alle posities op het middenveld en in de verdediging wel gespeeld. Je kunt wel zeggen dat ik aardig multifunctioneel ben, wat natuurlijk voor trainers ideaal is. Voor mezelf niet altijd, want het is toch lastiger om jezelf te focussen op een positie als die vaak veranderd. Nu gebruikt de trainer me als controlerende middenvelder of als rechter verdediger. Dat vind ik persoonlijk wel een heerlijke positie, mede ook omdat ik mezelf in aanvallende zin dan kan laten gelden en veel kan opkomen.”

De Bressiaanders hadden volgens Waebeke vooraf aan de competitie een heldere doelstelling met elkaar besproken: zolang mogelijk meedoen om de titel. “Maar wat dat betreft is de haven spreekwoordelijk ver uit het zicht. Je weet het natuurlijk nooit in het voetbal, maar realisme is op zijn plaats. RIA W en Hontenisse gaan dat we uitvechten denk ik. Wij hebben ons met enkele onnodige verliespartijen geen goede dienst bewezen, dus moeten we ons richten op de plekken en prijzen die daarachter overblijven. We hebben een goede groep en voor de ontwikkeling zou een eventuele promotie welkom zijn. Want als je ziet hoe groot in de vierde klasse het verschil tussen de teams uit het rechter- en linkerrijtje is, dat is niet altijd leuk. Al moet je ook tegen de op papier mindere teams wel alert blijven op puntverlies.”

De potentie om in de derde klasse te spelen die is volgens de verdediger, die doordeweeks in Rotterdam woont en bezig is met een master Journalistiek, absoluut aanwezig. “We willen ook graag daar spelen tussen die andere teams uit Zeeuws-Vlaanderen. We hebben tegen onder meer Terneuzen bewezen, dat we mee kunnen komen. Het is alleen zaak om uit de vierde klasse weg te komen. De plekken voor promotie zijn duur, dus zullen we de komende reeks voldoende punten moeten pakken om eventueel via de nacompetitie te promoveren. Als dat lukt, dan zouden we alsnog een prachtig seizoen beleven.”

Klik op Breskens voor het laatste artikel van de club.

SAS VAN GENT – Een verandering van omgeving, een nieuwe sportieve uitdaging. Het zijn twee van de redenen voor trainer John Moes om na zes seizoenen te vertrekken bij Corn Boys. Zes mooie en intensieve opbouwjaren zoals hij het zelf noemt. Nu is het tijd voor anderen om verder te bouwen, terwijl de trainer komend seizoen bij competitiegenoot Vogelwaarde eindverantwoordelijke wordt.

“Het is absoluut niet zo, dat ik het beu ben bij Corn Boys. Maar na zes jaar is het soms ook voor een spelersgroep verfrissend als er eens een ander de eindverantwoordelijkheid krijgt. Ik loop, met een periode als jeugdtrainer bij Terneuzense Boys als intermezzo, al zowat mijn hele leven bij Corn Boys rond. En ik ken er alles en iedereen. We hebben de afgelopen jaren iets moois neergezet. We zijn destijds begonnen met jeugdspelers in te passen bij de senioren. Er is een prima jeugdplan gerealiseerd en van daaruit moeten ze naar de senioren doorstromen. Dat waren andere ideeën dan die ze jarenlang gewend waren bij de club.”

Moes (59) trok op zijn achttiende vanuit Terneuzen naar Sas van Gent om te gaan voetballen bij Corn Boys. Hij stopte er op zijn veertigste als speler, waarna hij assistent werd van toenmalig trainer Jean Pierre Hubregsen. “Daarna heb ik het overgenomen, maar moest toen mijn TC3-diploma halen, maar had daar gezien mijn werk toen geen tijd voor. Daarop ben ik teruggekeerd naar de jeugd van Terneuzense Boys als trainer. Begon bij de F’jes en bleef er tot de JO19. Intussen had ik wel Uefa-C gehaald en ben toen opnieuw naar Corn Boys gegaan als hoofdtrainer. En tot op heden nog altijd met héél veel plezier.”

Toch nam hij het besluit om te kiezen voor Vogelwaarde. “Dat heb ik altijd een mooie club gevonden en toen ze contact opnamen ben ik in gesprek gegaan. Dat voelde goed en heb er heel veel zin in. Maar ik wil het hier wel goed afmaken. Want de afgelopen seizoenen is het voetbal binnen Sas van Gent wel meer gaan leven. Supporters weten de weg weer te vinden naar het sportpark. Opa’s en oma’s en ook ouders komen kijken naar hun (klein)kinderen die in het eerste spelen. Voorheen kwam het grootste deel van de selectie van buitenaf. Maar met die nieuwe koers hebben we daarin verandering gebracht. De kaart van de jeugd getrokken en dat werpt vruchten af. Nog niet altijd qua resultaten, maar wel qua goodwill en herkenbaarheid. Mensen praten weer over de club en dat is  wellicht de grootste winst.”

De laatste twee jaar waren vanwege de corona niet de gemakkelijkste volgens Moes. “Je kreeg weinig kans om te bouwen, om in je ritme te komen. En als je dan met een heel jonge spelersgroep werkt, dan is dat wel eens extra lastig. Die moeten vlieguren maken om ervaring op te doen. De gemiddelde leeftijd is negentien jaar, dus daarin zit nog veel groeipotentie. Als ik sportief gezien kijk dan merk je wel een kentering. Werden we twee jaar geleden nog met dikke cijfers weggespeeld, daar is dit seizoen nauwelijks nog sprake van. We wisten zelfs tegen Hoofdplaat en Graauw als een paar keer verdiend te winnen. In andere wedstrijden hebben we het soms laten liggen. Door onervarenheid en soms door stomme persoonlijke fouten. Dat is jammer. Maar ik heb het volste vertrouwen in deze groep. Mijn opvolger Marino d’Hooge kan daar nog jarenlang mooi mee verder.”

Dit seizoen hoopt Moes nog wel een flink aantal punten toe te voegen, want hij heeft zich nog wel een sportief doel gesteld. “Ik ben pas tevreden als we uiteindelijk twintig punten halen. Dan moeten we nog flink aan de bak, maar er zijn nog zat wedstrijden te spelen. Vooral in de thuiswedstrijden moet het beter en effectiever. Als we dat totaal weten te bereiken, dan vertrek ik hier met een prima gevoel.”

Klik op Corn Boys voor het laatste artikel van de club.