Acht seizoenen speelde het vlaggenschip van HZ ’75 niet in een standaardklasse. Maar dit seizoen is het ‘gewoon’ weer een eerste elftal dat speelt tegen andere eerste elftallen. De start was in de competitie nog niet al te best, maar na de lange winterstop heeft de ploeg het goede gevoel te pakken. “We zijn realistisch, we zijn aan het bouwen.”

HOOGE ZWALUWE – Kevin van der Schans speelde bij Madese Boys, maar woont inmiddels twee jaar in Hooge Zwaluwe. Via Jelle Jaspers maakte hij de overstap naar HZ. “Een logische stap.” Hij wist dat er lange tijd geen echt eerste elftal was geweest. “Maar ze hadden de ambitie om weer een eerste elftal te beginnen. Ik wilde mijn steentje bijdragen.”

De competitiestart was niet hoopgevend voor de ploeg van trainer Jurgen van den Broek. De eerste vijf wedstrijden ging HZ ’75 hard onderuit. Tegen SVG (6-1), FC Drunen (2-7), TVC Breda (1-5), OVV ’67 (8-2) en Neerlandia ’31 (2-7) werden pijnlijke nederlagen geleden. Toch kijkt Van der Schans niet alleen negatief naar de start. “In de voorbereiding hebben we een mooie bekerwedstrijd gespeeld tegen VCW, die wonnen we met 5-1. Daar haalden we veel kracht uit. Daarna was het minder. Maar in de tweede periode, na de lange break, zijn we begonnen met punten pakken. En dan hebben we ook nog een paar keer met pech verloren.”

Helemaal gek is het niet dat HZ ’75 wat nederlagen heeft geleden, weet ook Van der Schans. “Het doel was dat we stabiel mee zouden draaien, zo hoog mogelijk eindigen. Maar we zijn ook wel realistisch, we zijn aan het bouwen. De jeugd is aan het doorstromen, voor heel veel jongens is het ook het eerste seizoen in een seniorenelftal. Daarom zijn we voornamelijk aan het bouwen.” Eind oktober won HZ ’75 voor het eerst dit seizoen. “Je zag gelijk de vreugde er vanaf spatten.”

Met 32 jaar hoort Van der Schans bij de ouderen, al is het gat met de jongste spelers kleiner dan met de oudste – 55-jarige doelman. Voorlopig is hij blij met een rol van ervaring overdragen en wil hij nog wel even doorgaan. “Ik wil gewoon lekker mijn steentje blijven bijdragen aan dit team. Zorgen dat we gewoon stabiel in de middenmoot blijven meedraaien. En als de jeugd ook wat ervaring heeft, gaan we vanzelf een beetje hoger op de ranglijst meedoen.”

Maar het gaat niet alleen om resultaten, het gaat ook om de sfeer en het gevoel op de club. “Het is een hele warme en gezellige club. Ik ben zelf wat voller dan de rest, maar hier word je gewoon gewaardeerd. Dik of dun, oud of jong. Kun je voetballen? Dat is van belang.”

Klik op HZ’75 voor het laatste artikel over de club.

Competities die stil lagen, trainingsvelden die onbespeeld bleven en kantines die leeg waren. De afgelopen jaren waren vervelende voetbaljaren. Gevreesd werd er voor het voortbestaan van clubs. Leon Hooijmaijers hoeft als voorzitter van vv Raamsdonk niet te vrezen voor de toekomst van zijn club. Het gaat goed met de club, al zijn er ook zorgen.

RAAMSDONK – “Wat ons betreft staan we er positief voor, beter dan we verwacht hadden”, zegt Hooijmaijers als hij kijkt naar hoe zijn club er momenteel voor staat. “Afgelopen seizoen hebben we de grens van vierhonderd leden gepasseerd. Dat is bijzonder. Zeker in een tijd waarin veel verenigingen toch moeten inleveren.”

“We hebben nu zes seniorenteams bij de mannen en een vrouwenteam, voor een clubje als het onze is dat best veel. En dan hebben we nog twee 35+-teams en een 30+-team bij de vrouwen. Qua senioren zit het helemaal goed”, vervolgt de voorzitter zijn verhaal. “Bij de jeugd hebben we er drie JO7-teams bijgekregen. Dat is hartstikke mooi. Het is natuurlijk de vraag wat daar over twee jaar van over blijft. Maar heb je die teams niet, blijft er niks over. Verder hebben we het ook redelijk ingevuld, tot en met de JO15. Sinds dien seizoen hebben we ook een JO19. Daar tussenin is het hard werken.”

Vrijwilligers
Naast spelende leden draait iedere club bij de aanwezigheid van vrijwilligers. “Daar kijken we ook wel redelijk positief naar, al heb je natuurlijk altijd tekort.” Dat is bij bijna iedere club. Klagen over het aantal vrijwilligers doet Hooijmaijers zeker niet. Dat heeft ook te maken dat eigenlijk iedereen in het dorp wel iets met de club heeft en er dan al snel iets voor doet. “Dat is ook wel een beetje de mentaliteit die bij het dorp past. Dat zie je met de voetbal en dat zie je met carnaval. Het is de dorpse mentaliteit, zeker bij ons in Raamsdonk.”

Elke maandagochtend staat er gemiddeld tussen de twaalf en vijftien vrijwilligers die zorgen dat het sportpark er perfect uit ziet. En dat lukt ze. De kantine, de kleedkamers. Het ziet er allemaal perfect uit. Dat kan alleen maar als je zo’n groep vrijwilligers hebt. Het is wel zo dat die groep steeds ouder wordt er van onderaf tot nu toe minder bijkomt. Dat gaat in de toekomst een probleem worden, maar dat is niet alleen bij ons.”

Bij veel clubs zie je dat de jongeren zich wel willen inzetten, maar niet direct op structurele basis. “Maar als we bijvoorbeeld een dag hebben dat we de reclameborden schoongemaakt willen hebben, zijn er dertig mensen die willen helpen. Zo’n dag vinden ze mooi. Om elke week voor de jeugd scheidsrechters te krijgen is bijvoorbeeld wel een probleem. We hebben daar een nieuw systeem voor en dat werkt prima. Voor de seniorenelftallen die op zondag voetballen zorgt de vereniging voor een scheidsrechter. Daar stellen ze tegenover dat de senioren op zaterdag fluiten bij de jeugd die op groot veld speelt. Als de JO13, JO15, JO17 of JO19 speelt, wijzen ze zelf iemand aan. Ze kunnen een keer verzaken, maar bij de tweede keer hebben ze op zondag zelf geen scheidsrechter.”

Toekomst
Over het geheel is Hooijmaijers tevreden. Maar zorgen zijn er ook, met het oog op de toekomst. “We hebben een selectieteam, maar geen tweede selectieteam. Het is eigenlijk te smal om op een goed niveau te blijven voetballen. En ons derde, vierde en vijfde zijn teams die geen vijf jaar meer voetballen, dat zie je aan alles. We hebben een zesde erbij gekregen, van jongens van begin twintig die hier vroeger al voetbalden. Dat is een mooi clubje bij elkaar. Maar voor de toekomst zien we, niet volgend seizoen al, problemen voor de selectie. Het zal steeds moeilijker worden voor een vereniging als Raamsdonk om steeds een goed eerste elftal te hebben.”

“De oplossing is er niet zomaar. Als dorp zijn we eigenlijk te klein dat structureel goed voor elkaar te hebben. Maar dat is ook een uitdaging, daar moeten we mee aan de slag en dat is ook mooi om te doen”, sluit Hooijmaijers af.

Klik op VV Raamsdonkveer voor het laatste artikel van de club.

Toen Maks Blokdijk drie jaar was begon hij met voetballen bij OVV ’67. Het was de start van een hele mooi én lange tijd bij de club uit Oosteind. Inmiddels is hij al jarenlang aanvoerder van het eerste elftal, waar de teller nu rond de 250 wedstrijden staat. Bij ‘zijn’ club heeft hij in de komende tijd nog wel een droom, een ultieme droom: promoveren.

OOSTEIND – “Je mocht eigenlijk pas op voetbal als je vier jaar was. Ik was een uitzondering. Ik ben bij OVV begonnen omdat we in Oosteind woonden. En ik heb het nest nooit meer verlaten”, zegt Blokdijk. Hij heeft er wel eens aan gedacht om te vertrekken, zegt hij eerlijk. “Dat heb ik zeker overwogen. Maar buiten OVV is er eigenlijk maar één optie. Ik kom uit een echte TSC-familie. Mijn vader heeft daar gespeeld.”

Zijn broertjes Bas en Sjak maakten op jonge leeftijd wel de overstap van OVV naar TSC. Blokdijk sluit niet uit dat het ooit nog van een overstap komt. “Ik ben nog steeds jong, al voelt dat af en toe niet zo. Het is nog wel een droom om met z’n drietjes te spelen. Dat gaat ook nog wel een keer gebeuren, maar we gaan kijken hoe het loopt.”

Met zijn 26 jaar moeten de topjaren als voetballer nog komen voor Blokdijk. Toch heeft hij al heel wat wedstrijden in het geel-zwart op zijn naam staan. “De huldiging van mijn tweehonderdste wedstrijd is ook wel één van mijn hoogtepunten hier. Dat was hartstikke leuk, met familie en vrienden erbij. Leuk dat mensen er aan gedacht hadden. Het is toch wel bijzonder.”

Andere hoogtepunten zijn de derby’s die hij in al die jaren met OVV heeft gespeeld. “Dat zijn heerlijke wedstrijden. Wedstrijdjes in de buurt, rondom Oosterhout. In een bekerwedstrijd speel je vaak tegen hogere elftallen. Oosterhout of SCO bijvoorbeeld. En in de competitie tegen DVVC, Neerlandia, Molenschot. Allemaal clubs lekker in de buurt. Heerlijk. Dat is toch tien keer beter dan dat je bijvoorbeeld naar Dordrecht moet. Lagere elftallen komen dan vaak met z’n allen kijken. We hebben al veel meegemaakt, van vuurwerk tot een jacuzzi langs de kant, alsof je Champions League staat te voetballen. Daar geniet ik van, dat zijn de leukste wedstrijden.”

Blokdijk heeft mooie herinneringen. “Het is ook mooi om te zien hoe je jezelf ontwikkelt hebt, als speler en als mens. Ik ben sinds mijn achttiende aanvoerder, heb de band nooit afgedragen. Ik was altijd fysiek sterk, lekker de beuk erin. Dat vinden ze bij ons op het dorp wel mooi. Ik begon jong, nu kan ik juist de jonge garde begeleiden. Dat is mooi”, zegt de voetballer die begon als rechtsback en daarna naar het centrum verhuisde. “Stofzuigen, heerlijk. De bal afpakken en inleveren bij een goede voetballer.”

Het terugkijken is mooi, al hoopt Blokdijk dat er nog wel een fraai hoofdstuk toegevoegd gaat worden aan zijn voetbalboek. “We moeten ooit een keer promoveren. En dan maakt het niet uit op welke manier. Dat is het ultieme doel. Het kan misschien nog heel lang duren, misschien ook niet. Wanneer het is maakt ook niet uit, maar als we promoveren is mijn werk voltooid.”

Klik op OVV’67 voor het laatste artikel over de club.

Giovanni Henskens speelde op hoog niveau voetbal. Als trainer heeft hij dezelfde ambities. Maar wel stap voor stap en zonder hoog van de toren te blazen. Hij begon bij DVVC. Dankbaar voor de kans bij de vijfdeklasser wil hij de komende maanden zorgen voor een mooi einde, voor hij de overstap maakt naar Nulandia.

DONGEN – “Ik hoop dat we met z’n allen veel plezier hebben de komende tijd. Leuke trainingen, links en rechts wat wedstrijdjes winnen. Dat we op een leuke en positieve manier afsluiten”, kijkt Henskens naar de laatste maanden van zijn DVVC-periode. Niet alleen de trainer sluit iets af, de club ook. “DVVC gaat naar het zaterdagvoetbal. Voor een flink aantal jongens is dit hun laatste jaar, die zwaaien af bij het eerste elftal.”

“Daarom hoop ik met deze groep nog een paar leuke maanden te hebben, dan is mijn tijd hier meer dan geslaagd”, vervolgt de oefenmeester, die als actief voetballer tot zijn 21^ste actief was in het betaald voetbal en later ook nog vier jaar bij vv Dongen speelde. “Het is een hartstikke leuke groep, die voor elkaar wil werken en hartstikke positief is. Als we de lijn van de afgelopen anderhalf jaar kunnen doortrekken tot het einde, dan heb ik twee leuke jaren gehad bij DVVC en een leuke start gehad van mijn trainerscarrière.”

Zijn eerste trainersklus was wel wat vreemd, door corona. “Als debuterend trainer was ik heel erg beperkt door de regels, dat was wel vreemd. Er werd een beroep gedaan op je creativiteit. Het ging wel aardig. De opkomst qua trainen was ook best hoog, ondanks de situatie. Maar ik ben blij dat we nu de competitie weer echt hebben kunnen hervatten, dan zie je dat dat wel iets doet met de spelersgroep. Ook nu is het nog een aparte situatie, omdat ploegen nog altijd last hebben van corona. Wat dat betreft zijn het twee memorabele seizoenen als hoofdtrainer.”

Henskens speelde lange tijd in de top van het amateurvoetbal, maar koos bewust voor DVVC als eerste klus. “Als trainer zijnde moet je ergens beginnen. Ik heb ervoor gekozen onderaan de ladder te beginnen. Als je onderaan staat kun je alleen maar omhoog. Ik vind het in ieder geval heel erg leuk, krijg er energie van om met die gasten op het veld te staan. Het is echt iets wat ik graag verder wil opbouwen.”

Ondanks zijn ambities, blijft Henskens ook bescheiden. “Alles rustig aan, stap voor stap. Als trainer ben ik echt nog beginnen. Ik begin volgend seizoen pas aan mijn tweede trainersklus. Ik heb bepaalde ambities, maar wil ook niet verder vooruit kijken. Ik blijf met beide benen op de grond, wil niet te hoog van de toren blazen.”

Klik op DVVC voor het laatste artikel van de club.

Jarenlang was Osman Aslan (28) aanvaller van beroep, maar de afgelopen weken wordt Aslan uit het niets geposteerd als centrale verdediger bij Olympia’60. En dat doet hij volgens trainer Mo Duzgun naar behoren. En ook Aslan zelf is tevreden. “Als de trainer mij hier nodig heeft, dan doe ik het met alle plezier.”
DONGEN – Nee, Aslan is niet blij en tevreden met de huidige plek van Olympia op de ranglijst in de vierde klasse. De ploeg van Duzgun staat namelijk achtste en dat is te laag. Aslan zelf zit nu wel in een goede fase. Hij vindt meer en meer het plezier als verdediger, is blij nog altijd samen te kunnen werken met boezemvriend Duzgun en sinds dit seizoen speelt hij ook nog eens samen met zijn oom, Ayhan Uslu. “Ik ben zo blij dat hij naar ons is gekomen. Niet alleen is het super gezellig met hem, hij is ook nog eens een bijzonder goede spits die onze jonge jongens echt nog dingen kan leren”, zegt Aslan.

Voorbeeld
“Hij was vroeger mijn voorbeeld. Elke keer weer vertelde hij me hoeveel hij had gescoord, dat wilde ik dan ook doen. Hij heeft mij als speler echt veel geleerd met al zijn ervaring en dat doet hij nu ook bij onze jonge spelers. En bovenal is het een mooie en goede voetballer om te zien.”

Het duo speelde eerder ook al samen bij RFC uit Raamsdonksveer. Niet geheel toevallig was ook toen Duzgun de hoofdtrainer. Aslan en Duzgun werken al samen sinds Aslan zestien jaar oud was. “Ik was gestopt met voetballen omdat het op school niet goed ging, omdat ik té veel met voetbal bezig was. Uiteindelijk heeft Mo me geholpen met school én met voetbal. Hij is leraar en voetbaltrainer, dus ik ben toen onder hem gaan voetballen. Tot nu toe ben ik elke keer nog met hem meegegaan, tot nu bij Olympia.”

Broer
Aslan omschrijft zijn relatie met Duzgun als ‘ontzettend sterk’. “Hij is mijn broer. Onze band is zo sterk, we kunnen elkaar niet verlaten. Ik kon een paar jaar geleden terug naar mijn jeugdclub en kon daar wat geld verdienen, maar ik kon het Mo niet aandoen. Onze vriendschap is vele malen belangrijker dan geld.”

Toch heeft Duzgun zijn goede vriend enigszins moeten teleurstellen, een paar weken geleden. Aslan werd namelijk van zijn geliefde aanvallende positie afgehaald en moest het team van achteren gaan leiden als centrale verdediger. “Natuurlijk wil ik het liefste aanvallen, dat zit in mijn bloed. Ik heb altijd voorin gestaan, dus dit was echt wennen. Maar mij hoor je niet klagen. Het gaat tot nu toe niet slecht. Ik merk dat ik coachend ook meer kan doen vanuit achteren, je hebt veel meer overzicht. Ik moet alleen wel mijn trucs achterwege laten, dat levert veel te veel risico op achterin, haha.”

Top zes
Aslan en Olympia hebben voor de resterende duels in de vierde klasse het doel om in ieder geval in de top zes te eindigen. “We weten dat we niet voor het kampioenschap kunnen gaan met deze jonge groep. Maar we moeten het gebrek aan kwaliteit compenseren met heel veel strijd, en dan weet ik zeker dat we nog genoeg punten gaan pakken.”

Klik op Olympia’60 voor het laatste artikel over de club.

In de zomermaanden zie je op de velden van SV Terheijden en Madese Boys de toekomst van sportverenigingen samen bewegen met vader en moeders. FC Mini is dan te vinden op de voetbalvelden van de clubs. Bij SV Terheijden zijn ze er blij mee, want de jongste jeugd wordt daar al klaargestoomd voor een toekomst in het zwart en wit van de plaatselijke voetbalvereniging.
TERHEIJDEN – FC Mini is een beweegprogramma voor jongens en meisjes van twee tot en met vijf jaar. Het speelt in op de algemene ontwikkeling van kinderen en een goede relatie tussen ouder en kind. Peuters en kleuters maken voor het eerst op een gestructureerde manier kennis met een bal, samen met één ouder/verzorger, waarbij de nadruk uiteraard op plezier en samen bewegen ligt.

“Het aanbod dat er is, is – met alle respect – niet uitdagend. Wij waren heel erg op zoek: hoe kunnen we iets innovatiefs bedenken”, zegt Paul van Dijk. Samen met Arne van den Elshout kwam hij zo begin 2020 met FC Mini. “Het is niet dat wij dat als eerste doen in de wereld, helemaal niet. Maar hier in de buurt had je het niet.”

De twee zijn allebei vader, hebben een sportopleiding gedaan en zijn actief in de voetbalwereld. Kennis was er dus al. “Dan is het heel tof dat je iets bedenkt en het slaat zo aan. In totaal hebben we al zo’n driehonderd verschillende kinderen bij ons gehad. En heel veel kinderen doen vaker mee. Ik denk ook dat dit een concept is dat overal aan kan slaan.”

Van Dijk en Van den Elshout zien ook kansen in de regio, maar hebben simpelweg niet genoeg tijd om het daar ook uit te rollen. Dus is het nu Terheijden en Made. “We zijn ook bezig op kinderdagverblijven en geven gastlessen op basisscholen in de jongste groep. Zo geven we de docenten misschien iets van houvast over het bewegingsonderwijs. Veel juffen kunnen extra handvatten wel gebruiken om de lessen uitdagend en gevarieerd te maken. En met een paar simpele materialen kun je al heel veel doen.”

In de winter zit het duo met FC Mini in sporthallen, dan maken ze zelf ook gebruik van allerlei materialen. “Dan is het heel veel klimmen en klauteren. En in de zomermaanden zijn we op de voetbalvelden buiten. Clubs juichen dat toe. Wij leiden eigenlijk leden op voor de voetbalclub. Ouders maken kennis met de accommodatie en de mensen die daar rondlopen. Je ziet ook gewoon heel veel opa’s en oma’s die komen kijken, die hebben vaak iets met de club. En die zijn dan hartstikke trots dat hun kleinkind of zoontje bij SV Terheijden rondhuppelt bijvoorbeeld. We zien nu ook dat er heel veel kinderen doorstromen. Naar SV Terheijden, Madese Boys of de hockeyclub. Dat is ook wel ons doel, om ze voor te bereiden op de stap daarna. Daarom juichen clubs het ook toe. Wij helpen de club, zij helpen ons doordat wij op hun accommodatie mogen.”

Ieder blok bestaat uit vijf lessen, waardoor ouders niet meteen lang ergens aan vastzitten. “Dat ze beweegplezier ervaren is heel tof. Van jongs af aan bieden we enige structuur in het ontwikkelen daarvan, dat is echt wel heel erg leuk. We zien ook gewoon kinderen zich daardoor sneller ontwikkelen. Iets meer durf hebben, iets meer gevoel hebben met een bal.”

Klik op SV Terheijden voor het laatste artikel over de club.

Bjorn de Bruijn speelde op 26-jarige leeftijd al 250 wedstrijden in de hoofdmacht van Madese Boys. De teller liep de afgelopen twee seizoenen niet zo hard op, omdat er door corona heel wat minder wedstrijden gespeeld werden. Sinds het bereiken van die mijlpaal zijn er sowieso de nodige veranderingen geweest, de buitenspeler is nu de oudste veldspeler. En met een flink stuk minder ervaring binnen de ploeg is het in de competitie niet langer hopen op een fraaie promotie, maar knokken om in de tweede klasse te blijven.

MADE – Als je de resultaten van dit seizoen bekijkt, dan is het fronsen van de wenkbrauwen eerder logisch dan gek. Van een 14-0 nederlaag tegen SC Kruisland tot een 4-1 zege op FC Tilburg. Het is wisselvallig wat de ploeg van trainer Dion Schuurmans laat zien. “Dat is inherent aan de selectie. We hebben een hele jonge groep”, zegt De Bruijn.

“In de coronaperiode is een groot deel van de ervaren spelers gestopt. We hebben veel doorstroming gehad vanuit de jeugd”, vervolgt de linksbuiten zijn verhaal. “Daardoor was het vooraf al wel te verwachten dat we een wisselvallig seizoen voor de boeg hadden. In de afgelopen weken hebben we ook wel wat wedstrijden gehad die je niet hoeft te verliezen. Maar door een gebrek aan ervaring trek je een gelijke stand bijvoorbeeld niet over de streep, maar krijg je nog het deksel op de neus. Toch staan we er positief in om met elkaar dit seizoen in de tweede klasse te blijven.”

Onderin is er een flink groepje clubs dat met elkaar moet strijden om boven de streep te eindigen. Het seizoen beginnen met een 14-0 nederlaag, om vervolgens met 5-0 te verliezen bij TSC, is dan niet lekker. “Heel eerlijk, ik heb voor het seizoen tegen vrienden en het thuisfront gezegd dat ik niet raar op zou kijken als we tegen een aantal flinke zepers op zouden lopen. Dat kwam zo uit. Maar je moet iedere wedstrijd weer an sich bekijken en beoordelen wat de oorzaak is. Tegen Kruisland komen we gewoon kwaliteit tekort om het niveau van die gasten aan te kunnen. Zo reëel moet je zijn.”

“Ik wist dat het een heel zwaar jaar zou worden, daar heb ik me heel snel bij neergelegd. Dan is het ook makkelijker mee om te gaan als het zo is. Het is een andere mindset als je denkt een periode te kunnen pakken en het gaat zo, dan heb je meer moeite om er overheen te komen. We hebben niet de verwachting dat we in het linkerrijtje eindigen, maar we moeten er in kunnen blijven. We hebben het in ons om een goede tweedeklasser te zijn.”

Even wennen is het wel voor De Bruijn en zijn club, tegelijkertijd is het ook wel mooi. “De afgelopen tien tot twaalf jaar zijn we een goede tweedeklasser geweest. Een aantal seizoenen hebben we de kans gehad om naar de eerste klasse te gaan. Gezien de selectie moeten we de komende seizoenen eerder proberen er in te blijven dan dat we naar boven kijken. Als een aantal ervaren spelers wegstappen, dan lever je kwaliteit in. Andere verenigingen proberen dat op te vangen met spelers van buitenaf, wij doen dat met jongens uit de eigen vereniging. Dat heeft de consequentie dat we wat meer onderin dan bovenin meedoen.”

De verwachtingen van buitenaf zijn misschien hoger. Binnen de spelersgroep heerst realisme. “Als je de verwachting van de afgelopen jaren doortrekt, matcht dat nu niet helemaal. Maar als groep blijven we goed bij elkaar, de sfeer is ook goed. Met elkaar vinden we dat we in de tweede klasse moeten kunnen blijven”, sluit de positief gestemde De Bruijn af.

Klik op Madese Boys voor het laatste artikel van de club.

In de toekomst hoopt Max van den Brink naar het buitenland te trekken. Niet dat hij nu nog droomt van een toptransfer naar een club als FC Barcelona of Manchester United, het gaat dan om zijn werk. En tot hij de grens oversteekt wil hij vooral zo lang mogelijk voetballen bij DHV.

ZEVENBERGSCHEN HOEK – “Sinds de kabouters speelt Van den Brink al in het rood van DHV. “Echt mijn hele leven.” Sinds drie á vier jaar zit hij de hoofdmacht van de zaterdagvereniging. “De eerste twee jaar was het wisselend. Dan zat ik af en toe bij het eerste en af en toe bij het tweede. Ik zit nu twee jaar echt vast bij het eerste.”

Door corona zijn de eerste jaren niet de makkelijkste jaren geweest om vast bij het vlaggenschip van een vereniging te komen. “De ene keer mag je wel voetballen, dan weer niet. Dat doet wat met je. Lichamelijk, maar ook psychisch. Je wil zo graag voetballen, maar van het ene op het andere moment kan dat niet. Dat is lastig. Ook voor een trainer die er grip op probeert te krijgen. Uiteindelijk probeer je er het beste van te maken.”

Trots
Dat hij nu een vaste waarde is bij het eerste elftal van DHV geeft Van den Brink een goed gevoel. “Van jongs af aan kijk je er al naar uit. Ik ging op zaterdag wedstrijden kijken. Het is hartstikke gaaf dat ik eerst als pupil van de week in de dug-out erbij mocht zitten. Met sommige van de gasten waar ik toen als klein jongetje naast zat, speel ik nu de wedstrijden. Dat is echt superleuk.”

“Een bepaalde trots is het ook zeker”, zegt Van den Brink, die daarbij ook wijst naar ploeggenoot Jesper de Rond. “Hij is 36, speelt nog steeds mee. Dat is geweldig. Van jongs af aan keek ik eigenlijk tegen hem op. Nu zit je in één team.”

Toekomst
Van den Brink hoopt met DHV ooit de stap naar de derde klasse te maken. Dit seizoen is het een middenmoter in de vierde klasse. “Ik durf niet te zeggen in hoeveel seizoenen dat gaat lukken, maar dat is wel wat we willen”, zegt Van den Brink. “Volgend seizoen krijgen we een nieuwe trainer. Nieuwe energie binnen de ploeg, een nieuw gezicht voor de groep. Misschien dat dat een bepaalde reactie geeft. Laten we het hopen dat het ons gaat helpen om toch in de derde klasse te komen.”

Promoveren moet hij doen met DHV, hij ziet zichzelf niet snel bij een andere club spelen. Ook omdat hij een andere ambitie heeft. “Ik wil naar het buitenland gaan. Nu zit ik in mijn vierde jaar van mijn studie en loop stage bij een hotel in Den Bosch. Ik hoop binnen die branche stappen te kunnen maken. En dan lijkt het me heel gaaf om naar het buitenland te gaan en daar te wonen. Ik wil echt nog wel iets van de wereld zien. Er is meer buiten Zevenbergschen Hoek en DHV. Maar ik wil hier nog wel zo lang mogelijk spelen.”

Klik op DHV voor het laatste artikel van de club.

Jari Langermans maakte de afgelopen jaren zijn doelpunten voor FC Right’Oh en Waspik. Nu doet hij dat in het groen-zwart van vv RFC. Nog altijd is hij even hongerig naar een doelpunt als jaren geleden. “Als spits draait het om scoren, zonder doelpunt ben ik na afloop van een wedstrijd niet blij.”

GEERTRUIDENBERG – “Daar ben je spits voor”, zegt Langermans heel eerlijk. “Je gaat een wedstrijd in om belangrijk te zijn voor je team. Dat is door het maken van goals. Dat staat bij mij natuurlijk bovenaan het lijstje. Ik kan complimenten krijgen omdat ik hard gewerkt heb en het goed gedaan heb voor de ploeg, maar als ik niet gescoord heb baal ik toch altijd heel erg.”

Je kunt zeggen dat hij leeft voor het maken van doelpunten. “Vroeger was ik alleen maar bezig met scoren, met zoveel mogelijk doelpunten maken. Vanuit de jeugd en dat is nu nog steeds. Je wil daarin de beste zijn. De drang om elke week in de krant te staan of in een wedstrijdverslag te staan omdat je gescoord hebt, dat is iets waar een spits voor leeft.”

Langermans heeft er in alle jaren die hij in eerste elftallen actief is al heel wat gescoord. Dat wil niet zeggen dat hij tevreden is. “Als je gemiddeld kijkt met wat voor ploegen je speelt, dan zou je zeggen: prima gedaan. Aan de andere kant, er hebben echt wedstrijden bij gezeten waar ik wel vijf of zes goals moest maken en dat doe je dan niet”, zegt de kritische aanvaller.

Dit seizoen moet er nog wel iets gebeuren voor hij tevreden is. “Als ik er dit seizoen geen vijftien maak, dan heb ik het gewoon matig gedaan. Heel erg slecht eigenlijk, zo kijk ik er wel tegenaan.” Scoort hij niet, dan is ‘het hok te klein’. Niet dat Langermans zich dan uit richting de staf of medespelers, chagrijnig is hij echter wel. Ik baal dan echt, omdat ik niet op het wedstrijdformulier sta.”

De bal in het netje! Langermans zegt het regelmatig, dat is het doel. Een trainingsbeest is hij niet, zegt hij eerlijk. Hij traint omdat het moet, maar het staat in het teken van zondag. Dan staat hij direct aan. Kan hij op training dan niet werken om nog meer te scoren in de wedstrijden? “Ik denk dat het een stukje aangeboren kwaliteit is. Als spits ga je puur op gevoel richting ‘de zestien’. Je staat negen van de tien keer goed. Ik denk dat je zoiets niet aan kan leren.”

Een balletje in de kruising? Een lobje over de keeper? Een voorkeur hoe te scoren heeft de RFC-spits niet. “Elke doelpunt is een doelpunt. Of het een intikker, omhaal of kopbal is dat maakt niet uit. Een spits staat er om goals te maken, niet om een hakje of een schaar te maken. Als spits word je ook afgerekend op goals. Scoor je een aantal wedstrijden niet, zegt de coach ook: ga maar even zitten vriend.”

Voor Langermans wordt het volgend seizoen wel anders. Het scoren zelf niet, maar de dag en de tegenstanders zijn nieuw. RFC kiest voor zaterdagvoetbal, Langermans gaat na jaren zondag mee. “Ik heb mijn hele leven op zondag gespeeld. Ik ken de tegenstanders en clubs en zij kennen mij. Het zijn straks nieuwe ploegen, andere verdedigers, nieuwe uitdagingen. Het is aan mij om mezelf te laten zien. Ook volgend jaar gaat het om één ding. Buiten dat je alles doet voor het team én samen voor het hoogst haalbare gaat, wil ik aan het einde van het seizoen de jongen zijn die met de meeste goals op het lijstje staat.”

Klik de link voor een recent artikel over RFC

De jeugd heeft de toekomst is een bekende uitspraak in het voetbal. Normaal kijk je dan naar talentvolle voetballers, spelers die op termijn van belang kunnen zijn voor het eerste elftal. Soms staat die jeugdige toekomst echter langs het veld. Sven Kerst is zo’n voorbeeld. Hij is 25, maar werkt al een paar jaar als jeugdtrainer. De ambitieuze voetbalman hoopt voor zijn dertigste trainer te zijn van een eerste elftal.

DONGEN – Kerst maakte op zijn zeventiende zijn debuut in het eerste elftal van vv Raamsdonk, vanaf zijn achttiende zat hij vast bij de selectie. Maar blessures zorgden ervoor dat hij ieder jaar drie tot vier maanden moest revalideren. “Het was blessure in, blessure uit. Dat was niet meer te doen. Ik heb de keuze gemaakt om te stoppen. Toen heb ik een jaar niks gedaan, maar ik miste het voetbal gewoon.”

Bij Raamsdonk was hij een aantal jaar jeugdtrainer geweest. Na zijn vrije jaar schreef hij clubs aan en vertelde hij waarom hij ambities heeft om iets te bereiken als trainer. Hij kwam terecht bij SCO JO19-1. “Maar ik was zelf pas 21. Dat was een uitdaging, maar daar heb ik wel heel veel van geleerd.” Hij maakte de overstap naar RFC, waar hij twee jaar jeugdtrainer was. Toen trok hij naar vv Dongen.

Kerst tekende onlangs bij, ook volgend seizoen is hij de trainer van de JO15-1 op sportpark De Biezen. “Vanaf het begin had hij een goed gevoel bij die club. “Er waren nieuwe mensen binnen de organisatie gekomen en ze hadden een plan uitgebracht, om te groeien van onderuit. Ze wilden een nieuwe weg inslaan.” Kerst voelde er wel wat voor, ook omdat de jeugd van Dongen op hoog niveau speelt. “Dat is eigenlijk niet normaal voor zo’n vereniging. Ze voetballen tegen de grootste clubs uit Brabant, qua ledenbestanden.”

Kerst zag Dongen als club waar hij stappen kan maken en waar hij zichzelf kan ontwikkelen. “Op een heel mooi niveau, zesde divisie. Hier in de regio voetballen heel weinig teams op dat niveau. Dan is het nog de vraag of er echt een klik is, maar die was er meteen van beide kanten. Daarom ben ik ook heel blij dat Dongen mijn contract wilde verlengen.” Er waren andere clubs die interesse toonde. “Maar als je goed zit, waarom zou je dan weg gaan.”

In de toekomst is de kans groot dat hij wel naar een andere club trekt. De jonge trainer heeft ambities. “Uiteindelijk wil ik bij de senioren trainer worden van een eerste elftal. Ik wil het uiterste eruit halen. Waar de lat ligt, dat zou ik niet weten. Maar ik hoop wel voor mijn dertigste een eerste elftal te trainen.”

Kerst, die altijd hoog druk wil zetten met zijn teams en aanvallend voetbal wil spelen, weet dat hij voor het bereiken van die ambitie afhankelijk is van een club die het aandurft met een jonge trainer. “Het is belangrijk – zeker op jonge leeftijd – dat je jezelf uniek maakt, je moet je onderscheiden.” Waar zit dan bij Kerst, die nu bezig is met de trainerscursus UEFA C en daarna verder wil met B en mogelijk A, het unieke? “People management. Ik probeer echt een band op te bouwen met een groep, iets creëren dat ze voor jou door het vuur willen gaan.” Zelf gaat hij door het vuur om zijn ambities waar te maken. “Voetballen is het leukste wat er is, dat vind ik nog steeds. Dat ik moest stoppen is niet fijn. Daarom is mijn ambitie zo groot om uiteindelijk wat uit mijn trainerscarrière te halen.”

Klik de link voor een recent artikel over vv Raamsdonk