Als jeugdtrainer en scout kreeg John Lankheet de afgelopen seizoenen een kijkje in de keuken bij verschillende clubs in binnen-en buitenland. Met die ervaring op zak keerde hij onlangs na een afwezigheid van bijna twintig jaar terug bij Baronie. Onderweg naar de derde divisie praat het bestuurslid voetbalzaken over de sleutel tot succes en plannen voor de toekomst.

De hernieuwde samenwerking begon een seizoen geleden heel onschuldig, weet Lankheet nog goed. “Ik kwam de hoofdjeugdopleiding tegen, ze hadden een probleempje met de JO15-1. Of ik die niet wilde begeleiden. Inmiddels woon ik weer vlakbij, dus waarom niet?” Van het één kwam het ander. “Heb je interesse om in het bestuur te komen, vroegen ze. Zo ging het. Dat doe ik nu meer dan een jaar.”

Onbekend is Baronie dan ook allesbehalve voor de oud-voetballer. “De eerste keer was in de jaren’90, acht jaar lang als ‘HJO’. Toen ben ik in 2003 gestopt, omdat we naar Spanje verhuisden.” Voetballen op de Blauwe Kei deed de 59-jarige Lankheet nooit, maar zijn sporen in de voetballerij heeft hij inmiddels lang en breed verdiend. “Tot mijn 22ste bij NEC, daarna ben ik de trainerswereld ingerold. Ik heb ook mijn UEFA A. Ik ben trainer geweest in de jeugd van NEC en PSV, later was ik scout voor Team USA.” Na zijn verhuizing vanuit Nijmegen richting Breda probeerde hij het bij JEKA in het amateurvoetbal, maar dat was niks voor hem. Bij Baronie vond hij die uitdaging op hoog niveau dus wel. “Het is nu natuurlijk meer richting beleidszaken en niet op het veld. Tijdens mijn eerste periode kon je echt gesprekken over voetbal hebben, op een serieuze en inhoudelijke manier. Daar moeten we nu weer naartoe.” Daar is Lankheet als bestuurslid voetbalzaken medeverantwoordelijk voor, een bewust gekozen titel. “We hebben het expres niet technische zaken genoemd, omdat het echt over de hele breedte van de club gaat. Alles wat met voetbal te maken heeft. Trainers kiezen en opleiden, betrokken zijn bij de selecties, maar ook de breedtesport. Hoe kun je het beste een training geven?”

Faciliteiten

Ondanks zijn jarenlange ervaring, geniet Lankheet er nog altijd zichtbaar van, zolang hij maar over voetbal mag praten. “Dat hoort gewoon bij me, eigenlijk kan ik niet zonder. Vroeger liep ik elke dag op het veld.” Met die instelling en energie stort het nieuwe bestuurslid zich de komende vier jaar op een tweetal trajecten, te beginnen met de eerste. “Dat plan is in hoofdlijnen klaar en gaat over het doorstromen naar de derde divisie. Van de JO11 tot aan het eerste elftal. Wat voor consequenties heeft dat? Wat moet er dan allemaal nog geregeld worden? Bij de hoofdmacht zul je dan nog 15000 euro extra nodig hebben. Niet om spelers te halen, maar wel om de faciliteiten te verbeteren. Ieder jaar op trainingskamp kunnen, maar ook een vaste verzorger hebben.” Ook de jeugdopleiding moet daar dus in mee. “We willen echt een voetbalinstituut creëren, een soort voetbalschool. Daar maken we een opleidingsplan voor.” Hoe ziet dat er precies uit? “Nu is zaterdag 1 de doorstroom voor het eerste elftal op zondag, maar misschien moet dat wel de O23 worden. Dat heeft allebei zo zijn voor- en nadelen, daar denken we over na.” Maar minimaal net zo belangrijk is de breedtesport, vertelt Lankheet. “Met de senioren en de jeugd houden we brainstormsessies, om te kijken wat er speelt. Informatie ophalen binnen de vereniging, noem ik het.” Als ook dat straks op tafel ligt, worden allebei de plannen besproken. “Met elkaar, zodat we de club gezamenlijk laten draaien.”

Hart voor de club

Iets dat al lekker draait bij Baronie, is het eerste elftal. Na jaren gedroomd te hebben van promotie naar de derde divisie, lijkt die er dit seizoen dan toch echt te gaan komen. Lankheet heeft dan ook louter complimenten voor alle betrokkenen. “Een aantal jaar geleden waren we bijna failliet, maar dat heeft ons uiteindelijk wel geholpen in het proces. Er worden alleen maar vrijwilligersvergoedingen betaald aan spelers, dus iedereen wordt op dezelfde manier behandeld. Dat zorgt voor een dynamische eenheid.” De kracht van het team, zo denkt hij. “Ze hebben heel goed gekeken naar welke spelers bij elkaar passen, het teamproces is daarin heel belangrijk. Daar heeft Jurriaan (van Poelje) een belangrijk aandeel in gehad.” Tegenwoordig heeft Lankheet bijna iedere dag wel een overleg, het maakt hem trots. “Om al die vrijwilligers te zien, daardoor kan iedereen voetballen. Op zaterdag fluit ik regelmatig een wedstrijdje, als ik dan zie hoe we met elkaar omgaan, dat geeft voldoening.” En dus steekt hij al dat werk er met alle liefde in. “Samen krijgen we alle selecties op goed niveau, als we dan ook nog af en toe een prijsje pakken. Er lopen zoveel mensen met een hart voor de club, dat geeft heel veel energie.”

Gaat lukken

Volgens de statuten is hij de komende vier jaar aan zet, hij weet precies waar Baronie dan moet staan. “Hopelijk hebben we dan een goed gekwalificeerd voetbalinstituut, zijn er een stuk of vijf talenten doorgestroomd naar het eerste en spelen we in de derde divisie. Dat zou ook mooi zijn voor het voetballandschap van Breda, er spelen nu te veel clubs in de onderste regionen.” Maar dat gaat niet vanzelf, weet ook Lankheet. “Binnenkort gaan we zitten met onze sponsoren, om te kijken hoe we die extra inkomsten kunnen genereren. Er is ook al een nieuwe structuur voor de businessclub, dat soort dingen maken mij trots.” Het vertrouwen is in ieder geval groot. “Ik ben overal nauw bij betrokken en hoor alleen maar goede dingen, het gaat ons gewoon lukken!”

Klik op VV Baronie voor het laatste artikel van de club.

Gewoon lekker een balletje trappen met de kinderen, dat was eigenlijk het idee van een aantal ouders bij The Gunners. Maar toen de animo groter bleek dan gedacht, groeide het geven van training aan kinderen van vier tot zes jaar uit tot een terugkerend feest op de dinsdag.
Een passende naam voor het spektakel dat zich iedere dinsdagavond onttrekt op de velden van The Gunners moet misschien nog worden gevonden. Kleutervoetbal? De Mini’s? Loraine Hendrikx, één van de initiatiefrijke ouders, doet een poging. “Eigenlijk is het kleutergym, maar dan gericht op de bal.” De moeder van Luke (6) vertelt hoe het balletje aan het begin van de zomer begon te rollen. “Samen met een paar vaders van de basisschool. De jongens wilden graag voetballen, maar waren eigenlijk nog te jong.”

Handen vol
Een proeftraining bij Boeimeer smaakte wat dat betreft naar meer. “Dat vonden ze erg leuk, alleen was het op donderdag, dan zijn ze al moe van de hele week. The Gunners is bij ons om de hoek, dan voetbal je toch lekker in de eigen wijk.” En dus klopten ze daar maar eens aan. “Ook daar kon het pas vanaf een jaar of zeven. Er was iets mogelijk, alleen moesten we het dan wel zelf doen.”

Heel lang moest Hendrikx, in het dagelijks leven gymdocent op de middelbare school, daar niet over nadenken. “Een ouderinitiatief om ze te laten proeven van de sport, dat leek ons allemaal heel leuk!” En leuk is het de voorbije maanden zeker geweest, vertelt ze. “De meesten kennen elkaar van school, dus onderling hebben ze ontzettend veel plezier. Eigenlijk was het de bedoeling vanaf vijf jaar, maar soms komen ook al broertjes mee van vier.” Mede daardoor groeit de groep ‘kleuters’ gestaag. “We begonnen de eerste twee maanden met vijf, nu zijn het er al zestien.

De aanmeldingen stromen inmiddels binnen, dat gaat allemaal via-via en mond tot mond.” Gelukkig bestaat het begeleidingsteam ondertussen uit vijf ouders, lacht Hendrikx. “Je moet ze natuurlijk continu in de gaten houden, anders ben je er straks ineens eentje kwijt. Of zorgen dat ze niet aan elkaar zitten, haha. Gelukkig staan er nu weer ouders langs de kant, maar we hebben ons handen vol.” Voorlopig is één keer in de week dan ook meer dan genoeg. “Ze gaan ook nog naar school, dat kost allemaal best veel energie. Als ze moe zijn merk je het meteen, dat is iedere keer weer aftasten.”

Beleving
Wat kunnen ze al wel en wat kunnen ze niet? Op die twee vragen probeert Hendrikx samen met haar groepje trainers steeds weer een antwoord te krijgen. “Meestal beginnen we met tikvormpjes, zonder bal, dat vinden zei eigenlijk het leukste. Daarna gaan we in fantasiespelletjes dribbelen, als kikker of als krokodil. Het gaat vooral om de beleving.” Haar ervaring als docent komt dan ook goed van pas. “Je weet een beetje wat ze leuk vinden, maar toch was vooral de spanningsboog wel weer even wennen. We kunnen ze niet zomaar even tien minuten laten afwerken, dat moet allemaal heel kort.” Onderling wisselen de trainers na elke training oefeningen uit en de kracht zit hem in herhaling. Hendrikx geniet iedere keer opnieuw. “Het leukste blijft de beleving, het plezier dat ze hebben in bewegen. Dat horen we ook van de andere ouders, vooral de spelvormen vinden ze heel leuk.”

Echt toekomstplannen hebben ze in Breda nog niet. “We zijn er eigenlijk gewoon maar mee begonnen, zonder daarover na te denken. Ik denk wel dat twintig kinderen maximaal is, dan hebben we ook weer extra begeleiding nodig.” En wat gaan ze doen als hun eigen kinderen te oud worden? “Daar hadden we het zelf laatst ook nog over. Misschien blijven we het dan wel gewoon doen. Die jongens maken zoveel lol, daar krijg je ook energie van.” En die energie is best hard nodig, vertelt ze tot slot. “Je doet nu echt mee met het spel, anders komt het niet op gang. Dus eigenlijk ben je gewoon samen lekker aan het spelen!”

Klik op The Gunners voor het laatste artikel over de club.