Met een vader die kind aan huis is bij de club, stond één ding voor Dylan van den Muijsenberg al heel vroeg vast: voetballen doe je bij s.v. SAB. En dus is de centrale verdediger van het eerste elftal inmiddels alweer bezig aan zijn negentiende seizoen, van een vertrek moet hij dan ook niks weten. “Waarom zou ik dat willen?”

Heel gek is dat ook niet, want de 23-jarige Van den Muijsenberg is hoogstwaarschijnlijk langer lid dan andere clubgenoten van zijn leeftijd. “Een uur na mijn geboorte was ik al lid van SAB. Op mijn vierde begon ik bij de kabouters, tot op de dag van vandaag ben ik nooit ergens anders geweest.” Hij weet dan ook precies waarom. “Het is een gezellig ploegje bij elkaar, iedereen blijft hangen en het is altijd een feestje.”

Napraten

Met vader Maurice, onder andere jeugdtrainer bij de club, worden nog altijd de nodige wedstrijden en trainingen geëvalueerd. “Inmiddels woon ik niet meer thuis, maar op zondag blijf ik na de wedstrijd vaak eten. Als we gewonnen hebben, is het dan een stuk gezelliger, haha! Ook op donderdag is hij er na de training vaak nog wel bij, eigenlijk is hij er altijd.” Ergens anders gaan voetballen, had Van den Muijsenberg dan ook niet moeten proberen, lacht hij. “Ik had niet echt een keuze, he? Dat had ik ook niet gewild hoor, ik zal hier altijd blijven voetballen.” Dat voetballen zat er de voorbije maanden even een stuk minder in, een hard gelag voor de inwoner van Oosterhout. “Opeens zie je al die gasten bijna niet meer. Normaal zit je met elkaar in de kantine, doe je samen een biertje, dat schept een band. Soms kom je elkaar dan wel tegen, maar het is toch anders.” En dus is de speler van het eerste elftal blij dat het allemaal weer begonnen is. “Lekker met die jongens genieten, op en buiten het veld. Daar gaat het uiteindelijk wel om bij ons.” Met frisse tegenzin hield Van den Muijsenberg zichzelf fit in de afgelopen periode. “Je moet wat, anders heb je alleen jezelf er maar mee. Dan ga je naar de sportschool of af en toe een rondje hardlopen.”

Alles geven

Toch heb je er meer mee, dan alleen jezelf. “We hebben dit seizoen best wel wat last gehad van blessures of jongens met corona. Daardoor is het soms schuiven.” Een plek in de middenmoot van de vierde klasse valt dan ook een beetje tegen. “Stiekem had ik wel verwacht dat we hoger zouden staan. Het is iedere week keihard knokken voor elkaar, dat moeten we blijven doen. De onderlinge band is ook goed, dus daar ligt het niet aan.” Van den Muijsenberg hoopt met die instelling nog een aantal plekken te stijgen, maar weet ook dat het een onvoorspelbare tweede seizoenshelft gaat worden. “Er vallen nu steeds wat spelers weg, dat is onmacht. We moeten het doen met de jongens die er zijn, maar een paar keer met de vaste elf spelen zou wel lekker zijn. Dan raak je toch wat meer op elkaar ingespeeld. Soms is het hopen dat je er genoeg hebt.” Aan zijn eigen mentaliteit zal het in ieder geval niet liggen. “Ik ben iemand die altijd alles geeft om te winnen. Na negentig minuten moet je gewoon leeg zijn.” Dat doet de centrale verdediger, zoals gezegd, voor de rest van zijn leven bij SAB. “Hier zitten al mijn vrienden, dus ik zou nooit ergens anders willen spelen. Voor mij is er geen andere club.” En dus praat Van den Muijsenberg, ondanks dat hij op zichzelf is gaan wonen, voorlopig nog lekker na met vader Maurice. “Af en toe een belletje of een appje, we zien elkaar genoeg, dus er is zat tijd om te praten!”

Klik de link voor een recent artikel over s.v. SAB

Al zeker dertig jaar lang loopt Jan Naalden dagelijks rond bij Beek Vooruit. In de functie van technisch coördinator, die van pupillenbegeleider, of zoals nu als trainer van het G-team. En over dat laatste raakt hij maar niet uitgepraat. “Altijd weer die blije gezichten. Ik kom net thuis, het was weer een feestje!”

Wie Beek Vooruit zegt, zegt Jan Naalden. De inwoner van Prinsenbeek, of echte Beekenaar zoals hij zichzelf noemt, is eigenlijk nooit echt weggeweest. “Ik heb nog in de selectie gevoetbald en heb altijd wel bij de club gezeten. Ook toen ik trainer was buiten het dorp.” Vanuit de jeugd stroomde hij door naar het eerste, om daarna bij de jeugd aan de slag te gaan. In verschillende functies. “Jeugdtrainer, als docent en regiocoach bij de KNVB en nu in het G-voetbal. Als je iets heel leuk vindt, houd je het makkelijk vol.”

Wekelijks uitje

Met zijn achtergrond in het speciaal onderwijs is dat laatste niet zo gek, vertelt Naalden. “Het is gewoon heel leuk om kinderen of volwassenen iets te leren, ervaringen delen. Ik kan het nog niet missen.” En dat is maar goed ook, want ook nu doet hij nog genoeg bij Beek Vooruit. “Als coördinator ben ik bezig met trainingen voor de onderbouw. Oefenvormen voorbereiden, trainingen volgen en met trainers praten. Nu zijn we alweer aan het kijken naar de indelingen voor volgend seizoen.” Met alle liefde. “Iedereen wordt hier geaccepteerd, het voelt als thuiskomen, dat past bij mij.” Nog iets dat bij Naalden past, is het werken met kinderen met een beperking. Van daaruit ontstond ook zijn liefde voor het G-voetbal. “Dat heb ik voor mijn werk ruim twintig jaar gedaan. Dus ik heb altijd gezegd, als dat ooit nog eens bij Beek Vooruit komt, wil ik het opzetten.” Zo geschiedde. “Vier jaar geleden zijn we begonnen. Toen hadden we vijf kinderen, nu zijn het er inmiddels negentien.” Hij legt uit waarom het zo belangrijk is. “Een gewoon team is vaak te moeilijk, nu kun je die kinderen iets bieden. Ze moeten het gevoel hebben er echt bij te horen. Als een training niet doorgaat, zijn ze teleurgesteld.” Een wekelijks uitje. “Ze beleven het ontzettend intens. We trainen één keer in de week en spelen nu ook competitie.”

Een feestje

Door de onderlinge leeftijdsverschillen, de jongste is acht, de oudste achttien, was het even zoeken naar de juiste trainingsvormen. “Fysiek zit daar natuurlijk wel een verschil in, maar ze gaan heel goed met elkaar om. De inleiding doen we altijd samen, vaak een spelletje, daarna delen we de groep op. Schieten of passen, als ze maar lekker vaak de bal raken.” Niet alleen de spelers genieten, vertelt Naalden. “Als ik thuiskom, zeg ik altijd tegen mijn vrouw: het was weer een feestje. De sfeer, de beleving samen, het is fantastisch om te zien hoe ze dat uiten.” Ook de wedstrijden zorgen vaak voor een brede glimlach. “Dan hebben ze echt het gevoel dat ze het goed gedaan hebben. Ze kunnen meer dan je denkt!” Met vier trainers is er altijd genoeg begeleiding aanwezig, sowieso is Naalden bijna iedere dag wel te vinden op de club. “Op vrijdag zijn we er altijd met de bouwploeg, werkzaamheden verrichten op het complex.” Maar als het aan hem ligt, is hij vooral nog heel lang trainer van het G-team. “Hopelijk mag en kan ik dit nog jaren doen. Ik heb er zoveel plezier in, het blijft voor mij het leukste om te doen!”

Klik op Beek Vooruit voor het laatste artikel van de club.

Het JO19-1 elftal van VV Zundert staat op een voorlopige vierde plaats. Na een aantal tegenslagen in de eerste seizoenshelft, doen de mannen hard hun best om dit recht te trekken en het bovenste plekje van de competitie te bemachtigen.

De JO19-1 wordt ook wel gezien als het vlaggenschip van de jeugd. Dit seizoen is het eerste jaar dat ze in deze samenstelling van spelers en leiders samenwerken. Echter kennen al deze mannen elkaar al vele jaren en hebben ze samen vele veldslagen doorstaan op het prachtige biljartlaken van sportpark de Wildert. De resultaten zijn nog wat wisselend, maar er is een grote stijgende lijn in het veldspel te zien.

Hoogte- en dieptepunten
De spelers van het onder negentien elftal hebben binnen hun carrières als diverse overwinningen en tegenslagen ervaren. Een dieptepunt van het elftal is de eerste seizoenshelft. “Er leek een basis te liggen om kampioen te worden.  Onze ploeg was er klaar voor, de tactiek werd ingeslepen en de derde helft leek op voorhand al een overwinning. Niks bleek minder waar, twee zeer ongelukkige derby wedstrijden werden naar mening van de trainer onterecht verloren”, vertelt de woordvoerder. Dit wierp voor de spelers van Zundert een zwarte schaduw op. Het was een seizoenshelft waarin goed voetbal gecombineerd stond aan spelplezier en waanzinnige derde helften. Helaas mocht het niet baten in de ranglijst.

Gelukkig kunnen de heren tegen het verlies. Ze zijn momenteel hard aan het werk om in de nabije toekomst de beker in ontvangst te nemen. Naast trainen en wedstrijden spelen op selectieniveau, is gezelligheid en teambuilding ook heel belangrijk. Hieruit ontstaan ook de meeste hoogtepunten binnen het elftal. “Een paar weken geleden zijn wij op ‘training’ weekend geweest. Verstandiger wijs laten we de details achterwegen, maar laten we het kort houden. Van spontane vlammen in de bossen, autobanden op een vuurkorf, een gestolen skelter en een jaar voorraad alcohol die spontaan verdwenen was, dit was een avontuur om nooit meer te vergeten”, vertellen ze.

Wedstrijd om niet te vergeten
Een tijdje geleden hebben de speler van Zundert een mooie wedstrijd tegen VV Oranje-Wit gespeeld. De wedstrijd begon, het was erg vroeg, de heren van JO19 moesten nog ontwaken. Oranje-Wit profiteerde hiervan en kwam in de vijfde minuut op een 1-0 voorsprong. “Echter de resterende vijventachtig minuten ontstond iets in het team wat bij menig supporter van Oranje-wit tot verbazing zorgde. Onze mannen pakte de wedstrijd volledig in handen en zouden deze op twee momenten na niet meer weggeven. De bal werd rondgespeeld en de tegenstander liep zichzelf kapot (op een van de spitsen na, die schaarde zichzelf op hetzelfde niveau als Cristiano Ronaldo). Na een goede aanval kwam onze linksbuiten Sem voor de keeper. Deze verschalkte hij met een keurig afrondend schot in de korte hoek; 1-1! Na deze gelijkmaker bleven we de bovenliggende partij en gaven we de tegenstander weinig rustmomenten.
In de tweede helft kwam daar toch opeens een goal voor de tegenstander, althans dat dacht hijzelf dan. Met een fantastisch ‘SIUUUU’ dacht hij zijn ploeg op 2-1 te zetten. Echter was hij vergeten dat het spel al een minuut stil was gelegd vanwege buitenspel en hij voor open goal zonder intentie van de keeper scoorde. Ja, als speler dat soort proffratsen uit gaat halen kun je dat maar op een manier afstraffen. Dat deden we met verve. In de laatste minuut van de wedstrijd kopte Mikai ons op een zeer verdiende 1-2 en werd de wedstrijd gewonnen. Eindelijk viel het onze kant op en dit eindigde in een lange middag met veel bier”, vertellen de spelers.

De DJ
De grootste lolbroek van het team, daar zijn de mannen van onder negentien het unaniem over eens, Harold Kerstens. “Harold is toch wel met een ruime voorsprong de grootste clown van de Club (Wouter Leeuw niet inbegrepen)”, vertelt de woordvoerder. Als bijnaam ‘De DJ’ zou je niet meteen aan een voetballer denken, maar Harold heeft een hele belangrijke taak in de teambuilding. “Bij deze jongen wordt al maanden getwijfeld of hij toch niet van hetzelfde koninklijke bloed afkomstig is als DJ HEX. Harold zorgt ervoor dat er voor en na de wedstrijd voldoende muzikale ondersteuning is. Een zeer gewaardeerde rol, al worden er soms twijfels getrokken bij zijn muzieksmaak”, vertellen de heren.

Koning van de derde helft
Naast lokbroek is Harold Kerstens ook de koning van de derde helft. “Harold lijkt bij vlagen een tent te hebben opgeslagen in de kantine. Soms denk je dat hij er niet is, maar dan knipper je met je ogen en ja hoor, dan staat deze jongen daar weer voor je neus, met minimaal twee bier in zijn hand. Een frietje met twee frikandellen staat nog net niet op de menukaart als ‘het Haroldje’. Echter, bij dit aandachtspuntje, hijgt er een concurrent wel in zijn nek: De koning van het atje, Jarno. Hij is inmiddels ook een gevestigde naam in de kantine. Niet het biertje is zijn grootste vriend, maar de dweil om zijn eigen zorgen weer op te ruimen… à fijn, je snapt waar ik het over heb. Het allermooiste aan onze derde helft is toch wel dat we bijna altijd met een volledige groep deze mentale strijd weer aangaan en grotendeels ook winnend afsluiten. Dit belooft wat voor komende jaren”, vertelt een speler van JO19.

Ambities
Momenteel hebben de mannen van VV Zundert maar één doel, het hoogst mogelijke eruit halen. “De resterende wedstrijden gaan we er alles aan doen om zo een hoog mogelijke eindklassering eruit te halen. Niet alleen voor de scorebord journalistiek, maar ook voor de toekomstige generatie JO19. Na dit jaar zullen we afscheid nemen van een paar vedettes, maar zullen er nieuwe jonge goden opstaan om dit team naar het zo zwaar verdiende succes te leiden. Gaat er succes komen? We spreken elkaar over een jaartje weer en we zullen zien hoe de situatie dan is. Aan vertrouwen in ieder geval geen gebrek”, sluiten de mannen af.

Klik hier voor het meest recente artikel van VV Zundert.