Sportpark Jan Riedijk is haar tweede thuis. Judith Buvens liep als klein meisje aan de hand van haar vader Aart voor het eerst het complex van VV Spijkenisse op, sindsdien heeft zij er duizenden voetstappen liggen. Als vrijwilliger heeft ze een breed en gevarieerd pakket: van barcoördinator tot lid van de jubileumcommissie.
Buvens is ook vooral supporter van het eerste elftal en dat is in deze tijden niet altijd een pretje. Spijkenisse strijdt tegen degradatie en Buvens hoopt en vreest mee. “Ik hoop zó dat ze het redden”, zegt Buvens. “De laatste tijd gaat het gelukkig wat beter. Spijkenisse hoort in de hoofdklasse te spelen.”

Buvens is er vaak bij als de hoofdmacht van Spijkenisse speelt. Als ze geen dienst draait in het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam, waar ze als verpleegkundige werkt, is ze op de club of zit ze als supporter in de bus voor een uitwedstrijd. “Mijn vader, Arend Buvens, heeft jarenlang de technische zaken gedaan”, vertelt ze. “Hij nam me als klein meisje altijd al mee naar de club. Mijn broer voetbalde ook. Ik liep de hele zaterdag hier rond. Het hoorde bij het vaste ritueel van de familie. Ik werd meegezogen in de club.”

“Op mijn vijftiende ben ik begonnen met vrijwilligerswerk, helpen achter de bar.” Inmiddels is Buvens al weer enige jaren barcoördinator. Ze deelt de barmedewerkers in en schiet zelf ook bij als er een tekort aan menskracht is. “Dat is de voorbije periode nog wel eens gebeurd. Vanwege corona vielen medewerkers op het laatste moment uit. Het is sowieso al lastig om alle uurtjes te bezetten, maar het was nu nog meer gepuzzel. De bar is zes dagen per week open. Op zaterdag de hele dag en op doordeweekse dagen van half zes tot half elf. Medewerkers krijgen al een aantal jaren een vrijwilligersvergoeding, anders lukt het niet om alles te bezetten. Zelfs met die vrijwilligersvergoeding is het krap.”

Als Spijkenisse 1 thuis speelt, is Buvens te vinden in de buitenbar. “Die staat op het terras. Af en toe vang ik een glimp van de wedstrijd op. Het is er vaak gezellig, zeker als we winnen.” Daarnaast is Buvens ook lid van de evenementencommissie. “Dat heeft een tijdje op zijn gat gelegen. Vanwege corona was er niets mogelijk. We zijn de activiteiten nu weer aan het opstarten. We gaan weer feestavonden en voetbalquizen organiseren. Gelukkig normaliseert alles weer en komt het verenigingsleven van voor corona weer terug.”

Daarnaast is Buvens (29) lid van de jubileumcommissie van de club. “We bestaan 75 jaar. Het was de bedoeling om de jubileumactiviteiten uit te smeren over het hele seizoen, maar door de coronamaatregelen is de viering geconcentreerd op 1 juni. We hebben dan een receptie, reünie en feestavond.”

Klik op Spijkenisse voor het laatste artikel over de club.

De jeugd van VV Rockanje voetbalt op zaterdag 18 juni voor het goede doel. Op die dag houdt de club op sportpark De Drenkeling het Support Casper toernooi. Doel is zo veel mogelijk geld in te zamelen voor de stichting van de bekende arts Casper van Eijk.
Van Eijk, die in het verleden ook clubarts was van Feyenoord, verricht met zijn stichting baanbrekend onderzoek naar alvleesklierkanker. Wie de diagnose alvleesklierkanker krijgt, heeft over het algemeen een korte levensverwachting. Met het onderzoek wil Van Eijk en zijn onderzoeksteam daar verandering in brengen.

“Een prachtig doel om ons voor in te zetten”, zegt Patrick Warbout, de trainer van de JO9-1. “Daarom gaan we ook knallen.”

Het idee om een speciaal toernooi te organiseren ontstond spontaan, vertelt Warbout. “We zochten voor ons team een kleding- en shirtsponsor. Die vonden we, maar de sponsor liet weten dat hij liever zag dat we met een goed doel op de borst zouden spelen dan met de naam van zijn eigen bedrijf. Dat werd dus de stichting Support Casper. Dat vonden wij wel een mooie gedachte. Vandaar dat we ook iets wilden terugdoen en een bijdrage wilden leveren om geld in te zamelen voor Support Casper.”

Met Anton van Vliet, Fabian Scholten en andere vrijwilligers organiseerde Warbout, die docent is op een middelbare school in Hellevoetsluis, voor begin januari een zaalvoetbaltoernooi dat volledig in het teken zou staan van het gekozen goede doel. “Alleen kwam corona er toen doorheen fietsen. Eind november werd de nieuwe lockdown van kracht, waardoor we het helaas moesten afblazen.”

Maar van afstel kwam geen uitstel, want toen de coronamaatregelen eenmaal van tafel waren besloot de organisatie het werkterrein van de zaal naar het veld te verplaatsen. Zaterdag 18 juni is de hele dag bestemd voor een toernooi voor de jeugd. “Alle jeugdteams van onder acht tot en met onder dertien spelen”, zegt Warbout. “We zijn druk bezig om de poules compleet te maken. Er wordt gespeeld in dagdelen, waarbij ons team in de middag in actie komt.”

“We zijn hard bezig om allerlei activiteiten te organiseren op de dag zelf, maar één van de eerste dingen die we gedaan hebben is een speciale rekening openen die te bereiken is via een link op de clubwebsite. Daarop kunnen mensen giften en donaties doen. Inmiddels staat er al een aardig bedrag op de rekening van meer dan 2500 euro. We hopen uit te komen op minimaal vijfduizend euro”, zegt Warbout, die ziet dat het goede doel ook leeft bij de jonge spelertjes in zijn team. “Die jongens worden bewust om maatschappelijk actief te zijn. Dat vind ik persoonlijk ook belangrijk.”

Warbout was enige tijd geleden ook één van de initiatiefnemers van een petitie waarbij de gemeente werd opgeroepen om de toegangsweg naar het sportpark van Rockanje verkeersveiliger te maken. “De weg wordt door vrijwel alle jeugdspelertjes gebruikt. Zoals de weginrichting was, nodigde de weg uit om stevig door te rijden. De gemeente heeft de weginrichting daarop aangepast. We hopen dat het ook nog overgaat tot het plaatsen van verkeersdrempels.”

Klik op Rockanje voor het laatste artikel over de club.

Als zijn ploeggenoten na de competitie de zonnige stranden opzoeken, staat Duane Tje-A-Kwoei voor een nieuwe uitdaging in zijn carrière. De verdediger van Spijkenisse hoopt zijn debuut te maken als international van Sint Maarten.
Het Nederlandse deel van het eiland, onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden, speelt in juni een aantal wedstrijden voor de Nations League in de CONCACAF. “De loting is in april maar we spelen tegen de US Virgin Islands, the British Virgin Islands en Puerto Rico, dat soort landen”, zegt de 23-jarige inwoner van Rotterdam. “Ik kijk er enorm naar uit. Het is een heel avontuur, want voor een speler van een hoofdklasser, het vijfde niveau van Nederland, is dat niet vaak weggelegd.”

De roots van Tjen-A-kwoei liggen op Curaçao. Hij bracht er zijn eerste zestien jaar van zijn leven door, tot hij zeven jaar geleden verhuisde naar Nederland. “Ik heb in Willemstad gespeeld bij VV Willemstad en bij Atletiko Salina. Bij die club speelde ook Tahith Chong, voordat hij naar Feyenoord ging. We waren in de jeugd altijd elkaars voornaamste concurrenten, hij was de beste speler bij Atletiko Selina en ik bij VV Willemstad. Toen hij vertrok bij Atletiko Salina heb ik de overstap naar die club gemaakt. Die club was net opgericht en ik hou wel van een uitdaging.”

In Nederland moest Tjen-A-Kwoei zich als voetballer helemaal opnieuw waarmaken. “Hier is het voetbal heel anders, qua tactiek, maar ook qua techniek. Ik ging wonen bij een oudere zus in Groningen. Ik ben als speler begonnen bij een kleine club, NEC in Delftzijl. Van daaruit heb ik de overstap gemaakt naar GVAV Rapiditas in Groningen, een gerenommeerde club qua opleiding. Daar heb ik ook mijn debuut gemaakt als speler van het eerste elftal. Walter Waalderbos, die trainer werd van Flevo Boys, heeft me gevraagd om met hem mee te gaan. Daar heb ik twee seizoenen gespeeld, maar ik wilde graag naar Rotterdam, omdat daar veel vrienden en familie wonen. Ik heb Spijkenisse gewoon gebeld. Laat maar zien wat je kan zeiden ze. Dat is inmiddels alweer bijna twee seizoenen geleden. Ik heb in de twee seizoenen dat ik hier nu speel, vrijwel alles in de basis gespeeld. Ik heb geen schorsingen gehad en geen blessures.”

Aan een interlandcarrière dacht hij lange tijd. “Het niveau van de nationale ploeg van Curaçao is best hoog en zeker de laatste jaren fors omhoog gegaan”, zegt hij. “Daar komen alleen spelers voor in aanmerking die in Nederland in de eredivisie- en eerste divisie spelen. Een vriend van mij maakte mij echter attent op Sint Maarten. Mijn oma komt uit Sint Maarten. Ik heb mij beschikbaar gesteld en al snel werd ik gekozen in de selectie.

Voor Kwel-A-Tjoei is spelen voor Sint Maarten een bijzonder iets. “Ik zie het als een eerbetoon aan mijn oma die twee jaar geleden is overleden. Ik ben in mijn jeugd vaak op Sint Maarten geweest. Onze familie heeft er nog een huis. Ik ben er trots op dat ik de eer van het eiland mag verdedigen.”

De nationale ploeg bestaat uit spelers die overal in de wereld spelen. “Met de Nederlandse jongens bereiden we ons hier voor. We hebben een coach, Piet de Jong, die ons volgt en ook oefenwedstrijden organiseert. De eerste oefenwedstrijd moest ik echter missen. Uitgerekend op die dag speelden we met Spijkenisse de inhaalwedstrijd tegen Scherpenzeel. Mijn uitverkiezing mag niet ten koste gaan van Spijkenisse.”

Daarom is Tjen-A-Kwoei als de dood dat Spijkenisse straks nog tot de nacompetitie wordt veroordeeld om het klassebehoud veilig te stellen. “Die nacompetitie vindt op hetzelfde moment plaats als de interlands met Sint Maarten voor de Nations League.  Ik wil Spijkenisse niet in de steek laten als ze mij het hardst nodig hebben. Als ze het niet redden, en ik ben er niet, zal ik me dat misschien mezelf nooit vergeten. Vandaar dat ik hoop dat we tegen die tijd al op een veilige plaats in de competitie staan.”

Na een moeizame seizoenstart heeft Spijkenisse in ieder geval weer het juiste spoor gevonden. “Ik heb er vertrouwen in dat we het gaan redden. Conditioneel en fysiek staan we er veel beter op dan onder trainer Marco van Rijn. De nieuwe trainer Peter Wubben constateerde dat we een conditionele achterstand hadden. Dat voelden we zelf ook. De achterstand is weggewerkt, waardoor we nu ook punten in de slotfase winnen in plaats van verliezen.”

Klik op Spijkenisse voor het laatste artikel over de club.

OVV kijkt in de derde klasse C het degradatiespook in de ogen, maar Robin Dijkman heeft de handdoek nog niet in de ring gegooid. De centrale verdediger staat in de vechtstand. “We moeten er alles aan doen om erin te blijven.”

Voor OVV wordt het nog een hele klus om degradatie te ontlopen. Voor de Oostvoorners is het zaak om de vrije val waarin zij gekomen zijn, te stoppen. “Het is niet vijf, maar één voor twaalf”, is Dijkman bewust van het gevaar dat op de loer ligt. “We zijn het seizoen nog wel aardig begonnen, maar na de winterstop is het mis gegaan. Goed mis gegaan. Ik denk dat niemand dat van tevoren heeft zien aankomen.”

Een oorzaak is volgens Dijkman (30) wel aan te wijzen. OVV kwam niet bepaald goed uit de winterstop en kampte met veel afwezigen en blessures. “Andere clubs hebben daar ook last van gehad, maar op één of andere manier is bij ons de impact groter. Het is ook niet dat we veel aan kwaliteit hebben ingeboet. We hebben juist een mix van oudere spelers, zoals Pascal van Hulst, Youri Bak, Roland Wagner en ik, en jonge gasten. We hebben genoeg kwaliteit om minimaal in de middenmoot mee te draaien.”

De cijfers spreken echter andere taal. In de eerste vijftien wedstrijden won OVV er maar één, terwijl het gemiddeld maar net meer dan één goal per wedstrijd maakte. “Onze doelpuntenproductie is een groot probleem, zeker als je zelf de goals weggeeft. Een deel is ook pech, Ze zeggen wel eens dat als je bovenaan staat geluk hebt en onderin pech. Dat laatste ondervinden wij zelf nu ook. We verliezen wedstrijden die we normaal hadden gewonnen.”

“Een voorbeeld was de wedstrijd tegen FC Vlotbrug. Bij 2-1 voor schoten we tegen de paal en tegen de lat. En je raadt het al, in plaats van 3-1 werd het 2-2. Tot overmaat kregen we ook nog eens de 2-3 te slikken. Dus geen drie punten, maar helemaal niks.”

Zich bij de situatie neerleggen doet Dijkman niet. Hij weet dat OVV hem nu hard nodig heeft. “Ik loop al een tijdje met een scheurtje in mijn enkelband. Ik wil toch spelen. Ik laat mijn enkel voor elke wedstrijd goed intapen. Ik neem het risico dat de blessure verergerd, maar dat risico vind ik voor OVV wel waard. De dag na de wedstrijd loop ik een beetje mank, maar een dag later heb ik geen last meer. Ik heb dat wel over voor het goede doel.”

Hij ziet ook bij zijn medespelers het besef ontstaan dat het nu het menens is en dat het derdeklasserschap op het spel staat. “Niemand van ons wil degraderen. Degradatievoetbal spelen is ook wennen, want de afgelopen jaren hebben we daar nooit mee te maken gehad. Het vergt een hele andere mindset. Resultaat is nu boven alles verheven.”

Klik op OVV voor het laatste artikel over de club.

Abbenello wordt het sportcomplex van VV Abbenbroek liefkozend genoemd. Uit die naam spreekt warmte en gezelligheid en dat is ook wat er is als de plaatselijke elftallen hun thuiswedstrijden afwerken voor eigen publiek. “De thuiswedstrijden in Abbenbroek zijn berucht en wereldberoemd. Met gezelligheid winnen we altijd.”

Voetballen doen ze zelf niet, maar Maxime Veenstra (21) en Ashley Snel (25) hebben Abbenbroek, en vooral de mensen op de kleine club, in hun harten gesloten. “We zijn kampioen van de derde helft, als het om gezelligheid aankomt”, geeft Veenstra aan. “Voor mij is Abbenbroek in de afgelopen jaren mijn tweede thuis geworden. Mijn vriend speelt in het vierde. Ik voel mij er helemaal thuis. Als ik naar Abbenbroek ga, ga ik naar vrienden. Zo voelt dat.”

Ook de vriend van Snel komt uit in het vierde elftal van de club. “Alle seniorenelftallen spelen hun wedstrijden op dezelfde dag thuis. Het is de ene week uit, de andere week”, zegt zij. “Dan maken wij er een echte clubdag van, met dagvullen programma.”

Snel, die in het dagelijkse leven als advocaat werkzaam is, en Veenstra steken dan ook als vrijwilligers de handen uit de mouwen. “We staan regelmatig achter de bar”, vertelt Veenstra. “Ik ben er ook regelmatig op donderdag, dat is de clubavond. Ook dan kan het beregezellig worden.”

“Het is geen grote club en misschien daardoor bestaat er een grote hechtheid”, zegt Snel. “Iedereen kent elkaar. Ik kan me voorstellen dat dat bij grotere clubs anders is. We hebben veel vrijwilligers, omdat je weet dat je op elkaar aangewezen bent.”

Veenstra is zelf afkomstig van Abbenbroek. “We zijn een klein dorp en veel is er niet te beleven”, zegt ze. “De tennisclub is er nog, maar daar is niet zo veel van over. Wij als voetbalvereniging zijn het centrum van activiteiten.”

Snel zit ook in de evenementencommissie van de club. “Wij organiseren elk jaar een groot aantal activiteiten, dan moet je denken aan een vier tegen vier-toernooi, een feestavond of een dartavond. We hebben onlangs weer een darttoernooi gehouden. Dan zit de hele kantine vol, met voetballers, maar ook mensen van buiten de club, uit Abbenbroek. Die zoeken allemaal de gezelligheid op.”

Die activiteiten konden lang niet worden gehouden vanwege corona en de daaraan gekoppelde maatregelen. In Abbenbroek werden die extra’s node gemist,. Snel: “Gelukkig zijn er geen beperkingen meer. Je merkt dat iedereen er weer zin in heeft. We worden als evenementencommissie regelmatig gevraagd naar de evenementen.”

Veenstra: “We zijn meer dan een voetbalvereniging, eerder een gezelligheidsclub. Als het zonnetje schijnt en het eerste speelt thuis staat iedereen op het buitenterras. Dat is ook mijn lievelingsplek, als ik achter de buitenbar sta.”

“Bier drinken ze hier graag”, voegt Veenstra eraan toe. “We hebben Heineken en Hertog Jan. Die lopen allebei goed. Spa Blauw? Dat verkoopt minder.”

Klik op Abbenbroek voor het laatste artikel van de club.