In een wereld zonder corona had OHVV met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid al derdeklasser geweest, maar met twee onafgebroken en niet meetellende seizoenen maakt de ploeg uit Oudenhoorn nog steeds jacht op promotie. “Achterom kijken heeft geen zin, dat is geweest”, stelt aanvaller Arie Bravenboer nuchter vast. “We zullen promotie op eigen kracht moeten bewerkstelligen.”
En OHVV krijgt in die promotiestrijd meer dan fikse concurrentie vanuit Goeree, waar DVV’09 zich als belangrijkste titelkandidaat heeft opgeworpen. Na tweederde van de competitie moeten Bravenboer en OHVV in de achtervolging. “We hebben een matige periode achter de rug”, zegt de dertigjarige inwoner van Rockanje. “We hebben onnodige punten verloren , maar ook soms ook slecht gespeeld. Abbenbroek bijvoorbeeld. Die wedstrijd verloren we met 1-0.”

Omdat ook de topper begin deze maand tegen DVV’09 verloren ging (2-0), is de achterstand ondertussen opgelopen tot acht punten. Dat is een flink gaatje, erkent ook Bravenboer. “Die wedstrijd bij DVV was een zespuntenwedstrijd. We hadden op twee punten kunnen komen en daarmee DVV onder druk kunnen zetten.”

Nu moet OHVV hopen op enkele misstappen van de club uit Dirksland. “Het is ook duidelijk dat wij niets meer mogen”, zegt Bravenboer. “Het belangrijkste is dat we onze goede vorm weer terug gaan krijgen. Als we uiteindelijk via de nacompetitie de derde klasse halen, heb ik er ook geen moeite mee.”

OHVV had eigenlijk al lang en breed in die derde klasse gevoetbald als de Covid-19 niet zijn intrede had gedaan en het voetballeven verstierde. In het eerste seizoen lag de formatie van Mark van Os op kampioenskoers, toen begin maart de competitie werd stilgelegd. Ook vorig seizoen leek OHVV goede papieren hebben, maar klonk het eindsignaal al na een gewonnen wedstrijd van vier.

“Het klopt dat corona ons niet heeft geholpen, maar we moet niet in het verleden blijven leven”, is Bravenboer duidelijk. “Het is een nieuw seizoen met nieuwe kansen.”

Bravenboer heeft alle reden om niet als een zuurpruim door het leven te lopen. Hij werd een kleine half jaar geleden voor het eerst vader. “Zo’n klein hummeltje verandert je kijk op het leven”, zegt hij. “Het is een wondertje. We genieten er volop van.”

De aanwezigheid van Bravenboer junior in huis heeft de honger van de kersverse vader naar doelpunten niet gestild. “Ik ga ook dit seizoen weer voor twintig goals en twintig assists”, laat hij monter weten. Dat hij vanwege continue-diensten wel eens een training in Oudenhoorn mist, lijkt zijn scherpte niet aan te tasten. Als erkend goalgetter is hij zich inmiddels een echte OHVV’er gaan voelen. “De gemoedelijkheid spreekt me aan. Er is geen poeha, geen grootpraat. Ik heb er geen spijt van dat ik destijds voor OHVV heeft gekozen. Dat was toen een keuze omdat OHVV op zondag voetbalde en ik zaterdag veelal werkte. We hebben een leuke groep. De vierde klasse is leuk, maar die van de derde klasse net iets leuker. Derby’s met GHVV’13, Zuidland, OVV. Ik zou dat wel gaaf vinden.”

Klik op OHVV voor het laatste artikel over de club.

“Goed zo, Finn!”, klinkt het vanaf de zijlijn. Het JO7-team van Hellevoetsluis speelt onder het genot van een heerlijk voorjaarszonnetje tegen de leeftijdsgenoten van Rozenburg.
De ene keer wordt de bal lukraak weggeschoten, de andere keer volgt iets wat op een combinatie lijkt. En als de bal in het doel van Rozenburg verdwijnt springen de spelertjes van Hellevoet elkaar om de nek. “Winnen is niet belangrijk”, zegt Solita Vauda, de coördinator van de ministars van Hellevoetsluis, die nadrukkelijk aanwezig is langs de lijn om haar pupillen van instructies te voorzien. “Samen spelen is best lastig op deze leeftijd, vandaar dat een goede aanwijzing wel nodig is.”

Vauda heeft zich sinds twee jaar ontfermd over de ministars van de club. De ‘kleine sterretjes’ zijn er al vanaf vier jaar. “De oudste kinderen spelen in de JO7, in een eilandcompetitie. Dat doen we om ze en ook de ouders te laten wennen aan competitievoetbal. De KNVB heeft voor die leeftijdsgroep nog geen competitie, vandaar dat we dat als clubs onderling doen. Rozenburg doet mee, maar ook OVV en Spijkenisse.”

Vauda (32), en moeder van een bij de JO8 voetballende zoon, voetbalde vroeger in haar jongere jaren zelf bij Hellevoetsluis. “De laatste wedstrijd voor dames 1 zal al zeker tien jaar geleden geweest zijn. Ik ben hier echter nooit echt weggeweest. In mijn tijd heb ik altijd één of andere vrijwilligersfunctie bekleed. Ik ben ook een paar jaar jeugdcoördinator geweest. Mijn broer speelt nog in het eerste elftal. Ik blijf vaak bij hem kijken.”

De ministars zijn intussen een begrip bij de club. “Het is onze kweekvijver”, zegt Vauda. “Het is vooral bedoeld om kennis te maken met voetbal en om de eerste beginselen bij te brengen. Het doel is niet om een team van tikka-takka voetballers voort te brengen, haha. Het gaat om spel en plezier. We doen oefeningen voor het passen, dribbelen en aannemen van de bal. Dat is al goed zat. Uiteraard sluiten we af met een partijvorm, want hoe jong ze ook zijn, dat vinden jongens en meisjes het allerleukste.”

Er wordt getraind op woensdagmiddag van drie tot vier uur. “Ze kunnen aardig druk zijn”, zegt Vauda. “Het is maar een uurtje, maar je kan behoorlijk versleten thuis komen. Ik vind het geweldig om met dat gespuis bezig te zijn, maar ze hebben wel veel aandacht nodig. Gelukkig hebben we genoeg ouders die ook af en toe een handje toesteken. Dan is het altijd handig als vader of moeder ook zelf gevoetbald hebben.”

Klik op Hellevoetsluis voor het laatste artikel over de club.

SV Simonshaven is inmiddels de 51 jaar als club gepasseerd, maar zet de komende periode in op de jeugd. De start van de voetbalschool heeft inmiddels twee teams opgeleverd die competitie spelen.
Maar de club hoopt dat het niet bij dat aantal blijft. “We willen proberen om geleidelijk te gaan groeien”, zegt secretaris Mark Huizinga. “Elk jaar een team erbij zou mooi zijn, met een doorlopende leeftijdslijn.”

Huizinga spreekt van een mooie en hoopvolle herstart. “We zijn trots dat we weer een onder acht- en een onder negen-team in de competitie hebben. We willen graag weer iets opbouwen.” Simonshaven heeft een periode achter de rug waarin de club ‘leefde’ op de seniorenelftallen. “De aanwas van jeugd is op een gegeven moment opgedroogd en we hebben in die periode steeds minder jeugdleden gekregen. Ons hoogtepunt was dat we in elke leeftijdscategorie minimaal één of twee teams hadden. Wij moeten het voor de aanwas voornamelijk van Spijkenisse hebben en toen het aanbod van daaruit opdroogde, zijn we elk jaar teams gaan inleveren.”

“Een jaar of vier geleden verkeerden we in de situatie dat we net wel of net niet een onder elf op de been konden krijgen. Het werd dus net niet. Als bestuur hebben we toen besloten dat we de jeugd van onderaf gaan opbouwen en we zijn een voetbalschool begonnen. Uit die school zijn de huidige onder acht en negen voortgekomen. Het enthousiasme is groot, mede doordat er goede trainers opstaan”, zegt Huizinga. “De charme van een kleine club is dat iedereen elkaar kent. De persoonlijke benadering spreekt in ons voordeel.”

Een stevige basis heeft Simonshaven al staan bij de senioren. “We zijn dit seizoen begonnen met vijf elftallen, één daarvan hebben we helaas moeten terugtrekken”, licht Huizinga (35), die leider is van het vijfde elftal, toe. “Het is een ruime selectie van tussen de veertig en vijfenveertig spelers. We beschikken over een groep enthousiaste vrijwilligers en niet te vergeten een fanatieke werkploeg die bestaat uit gepensioneerden. Die houden ons complex netjes schoon en bij. Ze hebben er hun levenswerk van gemaakt. Ze vechten erom wie er op de tractor mag zitten.”

“We zijn bezig om een duurzaamheidsprogramma uit te rollen, met zonnepanelen en LED-verlichting op veld 1 en 2. Op den duur willen we ook de cv-installatie vervangen door een warmtepomp. Met die hoge gasrekening van nu geen overbodige luxe.”

Simonshaven werd begin vorig jaar officieel vijftig jaar. Net als bij andere verenigingen zat de coronapandemie een grootse viering in de weg. “Jammer”, zegt Huizinga, “maar we hebben het in september nog wel gevierd met een grote feestavond.”

Op die feestavond kregen bestuursleden Jan Huizinga, Johan Belder en Michel Smits en Joop van Dongen, die inmiddels bestuurslid af is, een koninklijke onderscheiding uitgereikt. “Met Johan van Essen, die de sponsoring doet, zijn dat de kernleden van onze vereniging. Mannen waarop de club al jaren draait.”

Klik op Simonshaven voor het laatste artikel over de club.

Het liefste had hij nog ‘gewoon’ tussen die jongens gelopen. Als assistent-trainer is John Lopes Cruz (55) even fanatiek als toen hij als speler van Nieuwenhoorn het middenveld regisseerde. “Als trainer mag je best beleving uitstralen.”

“Ik heb mijn maatje wel gevonden”, zegt Lopes Cruz over de samenwerking met Oscar Biesheuvel. “Ik kende Oscar alleen van jaren geleden toen hij speler was van Hermes-DVS. Maar het klikt tussen ons. Oscar is een voetbaldier, ik ben het. We werken fijn en met respect met elkaar. Als dat niet zo was geweest had ik niet nog een jaar bijgetekend.”
Nieuwenhoorn is in een spannende kampioensrace verwikkeld in de eerste klasse. “Het kan nog alle kanten op”, zegt Lopes Cruz. “Alle topteams gaan nog punten verspelen. Kloetinge en RVVH ook. Tegenstanders geven het ons ook niet cadeau. Ze zakken in en loeren op de counter. Het is een spannende competitie. Het wordt ook steeds weer wat drukker langs de lijn. Dat is ook leuk om te zien.”

Als voetballer speelde hij maar liefst tien seizoenen voor Nieuwenhoorn en in die periode maakte hij faam als centrale middenvelder die altijd voor het resultaat ging en met het gif in zijn donder speelde. Inmiddels is hij als trainer een mooie tweede periode bij de club aan het opbouwen.

“Dit is alweer mijn vijfde jaar”, zegt Lopes Cruz, die destijds als ‘tussenpaus’ fungeerde toen Nieuwenhoorn Steef Buijs ontsloeg. “Marco Jalink heeft dat seizoen toen afgemaakt, maar ik ben gebleven.”

Zo ging dat destijds ook als speler. Toen hij bij Nieuwenhoorn aanmeerde, had Lopes Cruz al een indrukwekkend lijstje clubs achter zijn naam: Germinal, Xerxes, Zwart-Wit’28, Tonegido. “Toevallig clubs die nu niet meer bestaan of zijn opgegaan in een fusie”, constateert met enige ironie. “Toen ik bij Nieuwenhoorn kwam was ik 29 jaar. Ik viel met mijn neus in de boter. Nieuwenhoorn zat midden in de gloriedagen. Promotie naar de hoofdklasse, waar we fantastische wedstrijden speelden. Bij iedere thuiswedstrijd waren er vijftienhonderd mensen. Het hele eiland kwam bij ons kijken.”

Lopes Cruz werd ouder, maar weigerde plaats te maken voor de jonge garde. “Toen ik eenmaal 35 was, werd er gezegd dat het wel mijn laatste seizoen zou zijn. Maar ik had zoiets van: als je betere hebt… Op mijn 39^ste ben ik zelfs nog naar Spijkenisse gegaan en daar heb ik nog drie seizoenen in de eerste klasse gevoetbald. Vervolgens heb ik nog een tijd gespeeld bij Botlek in de vijfde klasse. Ik was 48 toen ik stopte. Zelfs toen twijfelde ik nog, maar ik kreeg een mooie kans om bij de jeugd van Spijkenisse trainer geworden. Later ben ik assistent geworden bij Botlek bij Arjan Vuik, voordat Nieuwenhoorn belde.”

“Als speler had ik het geluk dat ik zelden geblesseerd was. Ik heb één keer een middenvoetsbeentje gebroken, maar daar kwamen ze pas weken later achter. Al die tijd had ik gewoon gespeeld. Zelf voetballen is het mooiste wat er is. Dat zeg ik ook regelmatig tegen de jongens. Als ik dan hoor dat er spelers zijn die op hun dertigste, eenendertigste stoppen… Toen ik zo oud was, had ik nog een carrière van zeventien jaar voor de boeg, haha.”

De rol die hij nu speelt als assistent-trainer is hem op het lijf geschreven, zegt hij. “Ik ben een man van de praktijk. Niet van de theorie. Ik ben jaren geleden begonnen aan TC3. Het was al heel lastig te combineren met mijn gezin, voetballen en het eigen bedrijf dat ik toen had. Die werkstukken waren ook niks voor mij. Ik vind het prima zo, werken in de luwte. Bij Nieuwenhoorn weten ze mijn waarde op de juiste manier te beoordelen.”

Klik op Nieuwenhoorn op het laatste artikel over de club.

Op 7 maart overleed René van Driest, oud-spits van Rozenburg. Een slag voor de club, die aan het begin van het seizoen al gedwongen afscheid moest nemen van een ander icoon, Cor van Seters.

Van Seters overleed op 19 augustus op 71-jarige leeftijd. Hij wordt gezien als één van de beste spelers die ooit op de velden van sportpark West rondliep. Hij was 63 jaar lid van ‘zijn’ Rozenburg.

Van Seters, die opgroeide in een gezin met drie broers, maakte op zijn zeventiende zijn debuut in Rozenburg 1. Daarvoor was hij als junior als geselecteerd voor het eilandelftal. Bij zijn debuut, op 11 februari 1967 tegen RSM, maakte hij meteen het winnende doelpunt.

Met zijn spel wekte hij de interesse van andere amateurclubs en ook het betaalde voetbal kreeg hem in het vizier. De technisch begaafde Rozenburger wimpelde alle aanbiedingen om principiële redenen af, vanwege zijn geloofsovertuiging was voetballen op zondag er niet bij.

Van Seters speelde tussen 1967 en 1983 maar liefst zeventien seizoenen voor Rozenburg 1. Zijn laatste wedstrijd voor de hoofdmacht was op 23 april 1987 tegen TOGR. Aansluitend speelde hij nog voor het tweede elftal, maar blessureleed zorgde ervoor dat hij al snel zijn loopbaan moest beëindigen. Van Seters speelde als basisspeler 341 competitie- en bekerwedstrijden waarin hij 96 keer voor Rozenburg scoorde. Met zijn club werd hij tweemaal kampioen.

‘Witte Cor’, zoals hij genoemd werd, was een voorbeeldig speler, want nooit in zijn lange carrière kreeg hij één waarschuwing. In Rozenburg wordt hij betiteld als iemand met een hart van goud.

René van Driest werd op een veel te jonge leeftijd, 59 jaar, weggenomen uit het leven. Rozenburg omschrijft Van Driest als bevlogen en nauw verbonden met zijn Rozenburg. “Een robuuste spits die mooie jaren bij Rozenburg meemaakt.” Met zijn debuut in de derde klasse beleefde hij de opmars naar de eerste klasse.

Van Driest startte bij de senioren in het tweede elftal, maar werd al snel naar het eerste elftal gehaald.  Onder leiding van trainer Aat Lagrand debuteerde hij op 2 oktober 1982 in de thuiswedstrijd tegen Hoogvliet. Hij speelde met Rozenburg vier seizoenen in de tweede klasse. Het kampioenschap in mei 1987 bij Arnemuiden met promotie naar de eerste klasse, het hoogste in het zaterdagvoetbal.

Van Driest maakte zeven seizoenen deel uit van het eerste elftal. Daarna speelde hij in het tweede en derde elftal. Ook die teams kwamen destijds uit op het hoogste niveau. In 64 officiële wedstrijden voor Rozenburg was hij goed voor negentien doelpunten. In het eerste seizoen van Rozenburg in de eerste klasse was hij topscorer met acht doelpunten.

Van Driest was ook jarenlang jeugdtrainer. In 2009 werd hij met de A1 ongeslagen kampioen. Hij bracht vele uren op sportpark West door. Altijd bereid om bij te springen, brandjes te blussen en vooral individueel met jeugdspelers bezig zijn om ze beter te maken.

Klik op Rozenburg voor het laatste artikel van de club.

Patrick Bekker speelde acht seizoenen in de aanval van Rozenburg, dat toen actief was op het hoogste zaterdagniveau. Nu ziet hij als supporter zijn twee zoons Lars (18) en Tim (16) schitteren in Rozenburg 1. “Ik ben ongelofelijk trots op die gasten.”

Voetballen doet hij zelf niet meer – daar zijn zijn spieren naar eigen zeggen te stram voor – maar Bekker (52)  gaat regelmatig naar de sportschool. “Ik wil een beetje voorkomen dat ik een erg buikje krijg”, zegt hij. “Ik hou namelijk ook van een lekker hapje en drankje. Bovendien gaan we binnenkort met mijn zus en haar man een cruise maken. Dan moet het er wel een beetje gezond uit zien.”

Bekkers’ zoons Lars en Tim maken sinds enige tijd deel uit van de eerste elftal van Rozenburg en dat doet hem terugdenken aan de tijd dat hij zelf zijn eerste voetstappen in Rozenburg 1 zette. Het was tijdens de gloriedagen van de club, die uitkwam op het hoogste amateurniveau op zaterdag. “Trainer Ed Euser heeft mij erbij gehaald toen ik zeventien was”, zegt Bekker. “Ik had van 1981 tot en met 1986 in de jeugd van Sparta gespeeld. Mijn eerste wedstrijd in Rozenburg 1 vergeet ik niet meer. Ik gaf een assist waaruit Hans Hekker scoorde. Bekker-Hekker-goal stond er in de krant. De week daarop maakte ik mijn eerste doelpunt: toen schreven ze Hekker-Bekker-goal.”

Zoon Tim mag dan pas zestien lentes tellen, hij draait al ruim twee maanden mee in Rozenburg 1. “Bij Tim heb ik het altijd wel zien aankomen. Erik de Ridder, de trainer van de JO17 en met wie ik nog heb meegespeeld, zei dat ook: Patrick, het kan wel eens snel gaan.”

Hij omschrijft zijn jongste zoon als een bikkelharde verdediger. “Hij heeft een geweldige mentaliteit. Eigenlijk is hij in alles een tegenpool van wat ik was.”

Bekker stond in zijn tijd te boek als een snelle en kopsterke aanvaller. “Ik had er meer kunnen uithalen. Ik had daar echter de mentaliteit niet voor. Ik wilde ook stappen, net als mijn vrienden. We speelden toen door het hele land, ACV-uit en Oranje Nassau-uit. Je stapte om negen ’s morgens in de bus en ’s avonds om tien uur was je thuis. Mijn vrienden konden stappen. Ik was vreselijk jaloers.”

Na vier seizoenen stopte Bekker ermee. “Ik ben in een vriendenelftal gaan spelen. Maar op mijn 27^ste ging het toch kriebelen. Jan Rab, de trainer, heeft me overgehaald om weer te gaan spelen. Toen heb ik weer vier heel mooie jaren gehad. We hadden in beide periodes een geweldige ploeg. Ik speelde vaak voorin met Ronald Vermeulen. Leen van Es is de beste speler met wie ik samen heb gespeeld. We presteerden wel erg wisselvallig. Soms werden we derde of vierde, het seizoen erna konden we ook gewoon tegen degradatie vechten. In mijn tweede periode zijn we ook gedegradeerd, maar ook meteen weer gepromoveerd.”

“Het was vooral een mooie tijd”, kijkt Bekker terug. “We speelden thuis vaak voor duizend, vijftienhonderd man. De uitwedstrijden waren ook een belevenis. Bij Quick Boys, in die kuil. Mooi hoor.”

Oudste zoon Lars maakt sinds kort deel uit van het eerste elftal. “Hij zat in de JO19, maar is vervroegd overgeheveld. Dat is Tim nu ook. Voor twee teams spelen in niet fijn. Tim zat in de JO17. Lars heeft zich de laatste jaren enorm ontwikkeld. Hij viel vroeger nooit zo op. Maar hij heeft gewerkt aan zijn lichaam. Hij heeft een stevige body gekregen. Hij leeft er ook echt voor. Een tijdje geleden was in Brielle de 1 april-viering. Zijn vrienden blijven doorfeesten tot in de vroege uurtjes, Lars belt om twaalf uur dat zijn moeder hem kan halen.”

“Hij is eigenlijk een rechtsbuiten, maar de trainer gebruikt hem de laatste tijd meer als rechtsback.”

Bekker mist geen minuut van de wedstrijden van zijn zoons. “Tot voor kort moest ik van hot naar her rijden. Dat ze allebei in hetzelfde team spelen is een stuk gemakkelijker. Mijn vrouw en ik zijn er altijd. Wat ik niet doe is gillen langs de lijn. Mijn vader deed dat wel en daarom heb ik me toen al voorgenomen om dat later niet te doen mocht ik voetballende kinderen krijgen. Mijn vader, die er een tijdje niet meer is, zou helemaal trots zijn geweest op zijn kleinzoons. Hij was een echte voetbalman. Tegenwoordig haalt Sparta de spelertjes met een busje op, maar in mijn tijd moesten je ouders je brengen. Mijn vader deed dat vier keer per week voor een training en zaterdag voor de wedstrijd.”

Klik op Rozenburg voor het laatste artikel van de club.