HALSTEREN – Toen hij afgelopen seizoen na een coronabesmetting zijn plek onder de lat was kwijtgeraakt ging Jamie Lazaroms (28) nog harder trainen. Hij had maar één doel: zijn basisplaats weer heroveren. En dat lukte. Niet veel later was hij weer de onbetwiste nummer één bij Halsteren zaterdag.
“WHS bleek dit seizoen een maatje te groot. Onderschatten doen we niemand, maar dat ze zó afgetekend kampioen zouden worden dat had ik niet verwacht. Voor ons was het daarna zaak om toe te werken naar de nacompetitie, want we wilden maar één ding: promoveren.” Dat is helaas niet gelukt voor Halsteren. In de eerste ronde bleek RCS te sterk.

Lazaroms heeft bij de zaterdag derdeklasser inmiddels zijn derde seizoen achter de rug, nadat hij de overstap maakte van Prinsenland richting Halsteren. Daarvoor was hij ook al één seizoen reservekeeper geweest bij Halsteren zondag 1. “Ik ben ooit begonnen met voetballen bij SC Gastel, waar ik tot de A-jeugd heb gekeept en toen een jaar niks heb gedaan. Daarna ben ik een jaar in het tweede van Hoeven gaan keepen voordat ik overstapte richting Cluzona, waar ik kampioen ben geworden. Een mooie ervaring. Die hoopte ik dus nu bij Halsteren weer te herhalen, maar dat liep helaas anders.”

Toch ziet hij volop kansen voor zijn ploeg om te promoveren naar een hoger niveau. “Dat zou wel mooi zijn, al besef ik me ook dat het dit seizoen toch minder draaide dan de voorgaande twee afgebroken coronaseizoenen. Dat is zonde, maar realiteit. Toen speelden we beter en hadden we zéker in dat eerste seizoen de beste papieren om te promoveren. Helaas werd dat seizoen afgebroken. Een gemiste kans.”

Bij Halsteren heeft de doelman het overigens prima naar de zin, zowel op als naast het veld. “We spelen goed voetbal en hebben een groep met veel kwaliteit. Komend seizoen gaat er wel het nodige veranderen. Spelers vertrekken naar andere clubs en ook komt er een nieuwe trainer voor de groep te staan. Dus dat zal weer wennen worden, maar ik ben er van overtuigd dat we voldoende kwaliteit hebben om een niveau hoger mee te kunnen doen. We hebben al vaker bewezen dat we in oefenwedstrijden en bekerduels niet bang moeten zijn voor teams die hoger voetballen dan wij. Dat zegt iets over de kracht van de ploeg en daar moeten we ons ook aan vasthouden.”

Waar zijn eigen plafond ligt? Dat durft hij niet te zeggen, al hoopt hij wel ooit nog een keer een stap omhoog te maken qua niveau. “Ik leef voor de sport, train hard en soms ook extra. Ben veel met voeding bezig. Alles om zo fit mogelijk te zijn en beter te worden. Want ik ben wel fanatiek en wil koste wat het kost winnen. En heb nog altijd de drive om elke training en wedstrijd beter te worden en het maximale eruit te halen. Dat moet ook als voetballer vind ik, om jezelf tot het uiterste te drijven. Waar me die instelling uiteindelijk nog gaat brengen dat weet ik niet. Wat nu telt is Halsteren en daarmee volgend seizoen te proberen die tweede klasse te bereiken. Dat zou al een mooi begin zijn.”

Klik op Halsteren voor het laatste artikel over de club.

PUTTE – Meer dan voorgaande jaren moest hij afgelopen competitie aan de bak als verzorger. Stefan Willemsen is nu zo’n vijf jaar actief bij RKVV Grenswachters, maar het voorbije seizoen treft hij toch meer spelers aan op de massagetafel, terwijl hij ook regelmatiger op wedstrijddagen het veld in moet.
“Ik denk toch zeker dat er een verband is te leggen met voetballoze periode vanwege corona. Bovendien hebben ook spelers er zelf mee te maken gehad of hebben in de tussenliggende periode simpelweg te weinig gedaan. Als je dan ineens weer wel mag trainen en voetballen, dan kan dat zijn weerslag hebben op spieren en gewrichten. En dat blijkt dit seizoen dus ook. Niet alleen bij ons overigens,  want het is bij veel meer clubs het geval én op elk niveau.”

En dat niveau is voor Grenswachters de vierde klasse in het zondagvoetbal, terwijl Willemsen ook regelmatig richting Rotterdam gaat waar hij dan actief is als verzorger bij de dames van Excelsior Rotterdam, dat uitkomt in de Eredivisie Vrouwen. “Dat is niet wekelijks zoals bij Grenswachters. Maar zo af en toe vervang ik iemand of spring ik bij als dat nodig is. Erg leuk om daarbij betrokken te zijn en om ook die kant van het voetbal mee te mogen maken. Het is soms wel pittig, want ik heb ook gewoon nog een fulltime baan erbij. Maar voetbal is een geweldig mooi spelletje en daar geniet ik enorm van.”

Wekelijks is hij op dinsdag en donderdag op de club te vinden om voorafgaand aan de trainingen de spelers te masseren of van andere zorg te voorzien. En ook op wedstrijden is Willemsen, die ook in Putte woonachtig is, altijd van de partij. “Wat het leuk maakt, dat is met die gasten omgaan en het groepsgebeuren te ervaren. Maar voetbal is een prachtig spelletje om naar te kijken en als je dan leuk meedoet in de competitie dan is het natuurlijk nog mooier. Daarbij ben je als verzorger toch ook een soort vertrouwenspersoon voor de spelers en dat is wel een rol die bij me past.”

Actief voetballen doet hij niet meer, waar hij wel altijd in de jeugd van Grenswachters actief was. Nu richt hij zich al jarenlang volledig op de rol als verzorger. “Ik heb ook een aantal diploma’s behaald en probeer mezelf altijd nog bij te scholen en up to date te blijven. Want er verandert regelmatig wel wat of er komen nieuw technieken. Daarvan wil ik op de hoogte zijn om dat ook te kunnen toepassen. Zo ga ik ook via de KNVB een cursus Hersteltrainer volgen. Zodat ik ook daarvoor kan worden ingeschakeld als dat nodig is. Dat doe ik af en toe wel al, maar ik wil nog meer achtergronden weten en mezelf erin verdiepen.”

Het seizoen van Grenswachters in de 4^e Klasse B laat zich het beste omschrijven als ‘wisselvallig’, waarbij overwinningen en verliespartijen elkaar regelmatig afwisselden. Het zorgde ervoor dat de Puttense ploeg zichzelf in de brede middenmoot heeft genesteld. “Dat is toch misschien wat lager dan we vooraf hadden gehoopt. Een plek bij de top-vijf zou toch eerder in de buurt moeten komen denk ik. Gelukkig zijn ons, buiten een langdurige afwezigheid van Ronald Clarijs, écht zware blessures bespaard gebleven en hebben we toch ook mooie wedstrijden gehad. Als we elk seizoen bovenin mee kunnen doen, dan is dat in mijn ogen perfect voor deze club. Het bevalt mij in elk geval prima hier. En zal ook komend seizoen onder de nieuwe trainer zeker weer van de partij zijn.”

Klik op Grenswachters voor het laatste artikel over de club.

BERGEN OP ZOOM – Met de ambitie om binnen drie jaar twee keer te promoveren is MOC’17 duidelijk wat betreft de sportieve intenties. Met het eerste elftal is de club via de nacompetitie gepromoveerd naar de derde klasse. Daarnaast investeert de club ook binnen de jeugdopleiding volop in de toekomst. Dit met het zelf opleiden van trainers en het faciliteren van trainersopleidingen.
Roland Ruijters, in februari gestart als Hoofd Technische Zaken binnen de grootste voetbalvereniging van West-Brabant, zegt dat het ook noodzaak is om spelers en kader te binden. “Maar ook om de jeugd op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen én om ze daarbij ook goede trainingen te kunnen bieden is het van belang om in ons opleidingskader te investeren. Ook het verder professionaliseren van de organisatiestructuur binnen de club hoort daarbij. Zo is er onlangs ook een Hoofd Jeugdopleidingen aangesteld. Zelf heb ik de rol als Hoofd Technische zaken overgenomen van John van Dijke.”

Dit seizoen werd dus binnen MOC’17 een interne KNVB Jeugd Voetbal Trainer Coach (JVTC) training georganiseerd. “Het feit dat er onlangs dertien ambitieuze en fanatieke trainers binnen de jongens- en meidenafdeling van MOC’17 de uitdaging aangingen en hun JVTC training hebben afgerond, past dan ook naadloos in onze doelstellingen die we hebben qua opleiden van ons kader. Tijdens de instapcursus werden de trainers in vier bijeenkomsten extra geschoold in de praktijk op het veld en in theorie onder begeleiding van de ervaren KNVB docent/UEFA A trainer Errol Sint-Jago. Dat was leerzaam voor de groep en het heeft ervoor gezorgd, dat sommigen wellicht verder willen richting andere KNVB-opleidingen. Dat juichen we als club natuurlijk alleen maar toe.”

Ook in die vervolgopleidingen wil MOC’17 een faciliterende rol vervullen, allemaal met de blik gericht op de langere termijn. “Trainers kunnen bij ons aangeven dat ze verder willen doorgroeien in het trainersvak. Dan kijken we op welke manier wij als vereniging daarin kunnen helpen. Op die manier kunnen we enthousiaste trainers met ambitie ook langer binden aan de club en dat is in tijden van schaarste aan gekwalificeerd kader een voorsprong die je dan opbouwt.”

Binnen MOC’17 heeft men een duidelijke visie over wat men wil qua voetbal, opleiden, spelprincipes en hoe dat terug te laten komen in trainingen en wedstrijden. “We streven ernaar om op een zo hoog mogelijk niveau actief te zijn. Met onze senioren, maar zeker met onze jeugd. Al moet daar wel goed worden gekeken of het niveau ook past bij de lichting die je hebt. Want plezier moet altijd leidend blijven, daarna de ontwikkeling en uiteindelijk leidt dat tot resultaat. We hebben een grote jeugdafdeling en veel teams spelen op hoofdklasse- of divisieniveau. Het is daarom belangrijk om met de senioren de stap omhoog te maken met het eerste. Zodat spelers zich vanuit de jeugd ook bij de senioren kunnen door ontwikkelen.”

Maar het is volgens Ruijters naast het laten doorstromen van jeugdspelers richting de selectieteams bij de senioren ook van belang dat het niveau van het trainerskader blijft groeien. “Zonder meer. Want iedereen wordt steeds veeleisender qua faciliteiten en groeimogelijkheden. Als we dan op lange termijn eigen trainers kunnen laten doorstromen én eigen jeugd richting de senioren. Dan praten we over de ideale win-win-win situatie. Daar werken we hard aan met z’n allen. Deze dertien trainers hebben de eerste stap gezet, hopelijk volgen er hierna nog veel en veel meer.”

Klik op MOC’17 voor het laatste artikel over de club.

THOLEN – De liefde deed Roel de Nijs (27) even overstappen naar WHS, maar na één seizoen op Sint-Annaland besloot de middenvelder toch terug te keren bij zijn voetballiefde Tholense Boys. WHS kroonde zich afgetekend tot kampioen. Tholense Boys en De Nijs zagen zichzelf een stuk lager terug op de ranglijst van de 3^e klasse B.

“Dat kan je wel stellen ja. Het is niet dat we kwalitatief zoveel minder zijn dan de andere ploegen, maar het was voor ons echt een seizoen van net-niet. We kregen genoeg kansen, maar verzilverden die niet. En dan hebben we gedurende het seizoen op persoonlijk vlak nog te maken met de nodige tegenslag. Spelers met lange blessures, spelers die na een lange afwezigheid in hun ritme moeten komen zoals Auke Bovenberg of bijvoorbeeld Koen Nieuwkoop die is gestopt. Dat voel je wel in ons geval en dan sta je op de plek waar je staat qua ranglijst helaas.”

De Nijs begon met voetballen op zijn zevende in de jeugd van de derdeklasser, waar hij uiteindelijk tien jaar later debuteerde in de hoofdmacht. Daar voetbalde hij tot 2020 om de overstap naar Sint-Annaland te maken en bij WHS te gaan spelen. “Ik heb een vriendin die daar vandaan komt en we wonen daar ook samen, dus leek het me wel makkelijk om daar ook te gaan voetballen. Inmiddels hebben we een dochtertje van vier maanden, maar toch had ik besloten om afgelopen seizoen weer terug te gaan naar Tholen. Ik had het zeker bij WHS ook wel naar mijn zin, maar bij Tholense Boys voetballen ook een aantal vrienden zoals Auke Bovenberg en David Niepce, maar ook Lennart Marsman die inmiddels bij Halsteren actief is. Dat gaf wel de doorslag om toch weer voor Tholense Boys te kiezen.”

En hoewel WHS nu kampioen is geworden, heeft hij absoluut geen spijt van zijn terugkeer. “Zeker niet. Het bevalt goed, we hebben kwalitatief een goede groep en een heel ervaren en goede trainer. Dus daar ligt het niet aan. Alleen wil het kwartje soms niet de goede kant opvallen. Of kregen we in bepaalde wedstrijden diep in blessuretijd soms de deksel nog op de neus. Dat is teleurstellend natuurlijk, want we hebben in mijn ogen zeker de potentie om mee te doen in de top-vier. Al hebben we dit seizoen veel te weinig blijk van jammer genoeg.”

Toch gloort er zeker weer nieuwe hoop voor de toekomst bij de derdeklasser, die altijd wel een hoge sportieve ambitie nastreeft. Zo kloppen er nadrukkelijk een aantal jongelingen aan de poort van het eerste elftal ziet ook De Nijs. “Zonder meer waar. In het tweede elftal hebben we gasten lopen die nu meetrainen en ook al regelmatig minuten maken. Daar zit talent in en dat is mooi.  En noodzakelijk ook om op termijn het stokje over te nemen. Ze trainden afgelopen seizoen al mee en groeien elke week in hun ontwikkeling. De oudere jongens proberen ze wegwijs te maken en te sturen waar nodig. Dat biedt absoluut perspectief voor de toekomst.”

Waar zo’n zes seizoenen geleden er een selectie stond die ook kampioen werd en promotie vierde naar de tweede klasse, daar erkent De Nijs dat dit momenteel een brug te ver is voor de club. “Het is vooral zaak om een stabiele derdeklasser te blijven. Dat is nu realistisch. Hopelijk kunnen we op termijn die stap weer maken met die nieuwe groep talenten die er nu aankomen. Eerst is het zaak om deze groep bij elkaar te houden, al denk ik wel dat het gezien de binding die iedereen met de club heeft geen probleem moet zijn. Het is één grote vriendengroep en dat merk je zowel binnen als buiten het veld. Ik ben trots om hier te spelen en hoop dat nog wat jaartjes te blijven doen.”

Klik op Tholense Boys voor het laatste artikel over de club.