HUIJBERGEN – Waar het eerste elftal van VIVOO in een zware strijd om degradatie was gewikkeld in de vierde klasse zondag, daar wisten de reserves zichzelf te kronen tot kampioen in de reserve vijfde klasse. Daarmee boekten speler/trainer Dennis Gillesse en zijn spelersgroep een mooi sportief succes.
“We hebben een prachtig seizoen weten te bekronen met de mooiste prijs die je kunt pakken, namelijk een kampioenschap. Het voelt misschien wel een beetje dubbel omdat het sportief bij het eerste niet best gaat, maar dat maakt de prestatie van de jongens bij het tweede er niet minder mooi om. We kunnen trots zijn, dat we dit met z’n allen hebben gedaan. En daarbij wil ik ook zeker de andere elftallen en trainers die ons gedurende dit seizoen allemaal hebben geholpen niet vergeten.”

Het zegt veel over Gillesse, een clubman pur sang, die het succes graag breed wil delen en zeker niet naar zichzelf toetrekt. “We zijn met het eerste en tweede samen één selectie van zesendertig man. Die trainen op dinsdagen samen. En op vrijdagen apart met onze eigen groep, die gedurende het seizoen uit zo’n achttien man bestond. Tijdens het seizoen hebben we ook jongens van het eerste erbij gehad én spelers van het derde om de boel compleet te maken en te houden. Iedereen heeft er in grote of kleinere mate zijn aandeel in gehad dat we aan het eind van de rit op de platte kar stonden. Een schitterende ervaring, niet in de laatste plaats ook voor mij als trainer natuurlijk.”

Gillesse prijst zich gelukkig dat iedereen ook de bereidheid toonde om met het tweede mee te spelen, wat enerzijds ook logisch was omdat het niveau tussen het eerste en tweede elftal niet heel groot bleek. “Wat natuurlijk ook wel meespeelde was dat wij bovenin meestreden, dan is het altijd leuk om mee te doen. Want een voetballer wil het liefste winnen en dat hebben we dit seizoen met het tweede gelukkig veel gedaan. Op de dag dat wij kampioen werden verloor ons eerste de derby bij ODIO met 7-1. Dat hakte er wel even in, maar toch hebben we iedereen betrokken in de feestvreugde. Je wint en verliest samen, het zegt veel over de saamhorigheid die er heerst binnen de club.”

Dat hij trainer werd, dat was eigenlijk een beetje uit nood geboren toen de trainer van het tweede er vanwege werk ineens mee stopte. “Toen vroeg men of ik het niet tijdelijk wilde doen. Dat heb ik toen twee seizoenen gedaan. Daarna ben ik nog twee jaar bij Dosko1-zaterdag gaan spelen en in 2017 teruggekeerd bij VIVOO. Na een half jaar bij het eerste ben ik in de winter naar het tweede gegaan. Zo ben ik langzaamaan in de trainersrol gerold.”

“Het mooie is dat ik binnen VIVOO ook al ervaring had bij de C-, B- en A-jeugd als trainer. Daar heb ik nagenoeg iedereen van de huidige selectie getraind. Toen ik in het tweede speelde kreeg ik veel last van blessures en men vroeg me of ik niet tijdelijk het tweede ook wilde trainen. Ik gaf aan het wel voor een seizoen te willen doen. Nu doe ik het dus nu na vijf jaar nog steeds.”

Als trainer heeft hij wel de nodige ambities, om op termijn ook hoofdtrainer te worden. “Ik moet toelating doen voor de Uefa-C opleiding en daarna de cursus volgen. Heb al geregeld dat ik hier onder begeleiding van Andy Wierikx mijn opleiding kan gaan doen. Het is een ervaren trainer waar ik nu al prettig mee samenwerk en veel van leer. Dus dat komt wel goed. Maar mocht ik ooit hoofdtrainer worden, dan zal dat buiten VIVOO zijn, want heb hier teveel vrienden. Dat gaat niet werken. Maar voorlopig zit ik hier goed en wat de toekomst brengt zien we wel.”

Klik op VIVOO voor het laatste artikel over de club.

HALSTEREN – Het is voor Jasper Waalkens zijn eerste seizoen in dienst van RKSV Halsteren. Maar het kampioenschap, de doelstelling die men had gesteld, was weken voor het einde al niet meer haalbaar. ‘We zijn als ploeg niet constant genoeg gebleken en dan is het logisch dat je niet kan meestrijden om het kampioenschap.’
In de woorden van de vormgever op het middenveld klinkt de teleurstelling. Want hij had sinds zijn komst naar Sportpark De Beek op meer gehoopt én gerekend. “De ambitie was hoog, daar was de selectie hier ook op samengesteld. Maar we hebben in bepaalde fases van het seizoen te vaak onnodige punten verspeeld. Een reeks gelijke spelen terwijl we de betere ploeg waren. Maar verkeerde keuzes en een dosis pech brachten niet de gewenste resultaten. En tegenstanders die dan net wel dat beetje geluk hebben of ineens een wereldgoal produceren waardoor je achter de feiten aanloopt. Maar ook een serie blessuregevallen hebben de selectie op een gegeven moment uitgedund en dan zie je dat het om te blijven presteren toch lastig wordt.”

Waalkens weet als duidelijk te analyseren waar zijn ploeg het gedurende het seizoen heeft laten liggen. Niet vreemd ook voor iemand met bijna toen jaar profvoetbal en een aantal jaar topamateurvoetbal in de rugzak. De 32-jarige creatieve middenvelder speelde bij zeven BVO’s tijdens zijn loopbaan, waaronder bij PSV en Willem II. Hij speelde in totaal ruim 200 wedstrijden voordat hij overstapte naar het amateurvoetbal waar hij bij Spakenburg en DOVO speelde.

Momenteel is hij jeugdtrainer bij Willem II, maar maakt hij komend seizoen de overstap naar Eindhoven om bij PSV aan de slag te gaan in de jeugdopleiding. “Dat ik bij Willem II werk als jeugdtrainer was ook de reden dat ik op niveau wilde voetballen. Maar dat moest dan wel binnen het zondagvoetbal. Zodoende ben ik via mijn collega-trainer Bruno Andrade bij Halsteren terecht gekomen. Bruno speelde hier al, maar is helaas gestopt. Hij gaat volgend seizoen ook net als ik aan de slag bij PSV, een mooie uitdaging.”

Persoonlijk wil Waalkens belangrijk zijn voor het team en met goals en assists zijn ploeg dat extra zetje geven. “Ik wil elk seizoen bij zo’n dertig doelpunten betrokken zijn. Met corners, vrije trappen f met een individuele actie. Daar kom ik altijd wel bij in de buurt, ook nu weer. Ik houd dat wel bij ja, maar dat is puur om mezelf scherp te houden. Die doelen heb ik ook nodig, al wegen ze nooit op tegen die van het team want ‘het team’ staat in mijn ogen altijd bovenaan. Het spelletje blijft het mooiste wat er is, zeker als je het kunt doen op hoog niveau. Jezelf uitdagen en proberen te blijven ontwikkelen.”

Klik op Halsteren voor het laatste artikel over de club.

WOENSDRECHT – Het was in de derby tegen ODIO dat voor verdediger Sam Langenberg van WVV’67 het noodlot toesloeg. Na een duel wilde hij de veroverde bal inspelen naar een medespeler, kapte een tegenstander uit en klaar.. ‘Ik wist direct dat het mis was. Had in eerste instantie veel pijn al trok die snel weg. Maar het leed was al geleden helaas.’
En naast dat de derby met 2-1 verloren werd, zat ook direct het seizoen voor de 18-jarige rechtsback erop. Maar niet alleen dit seizoen, ook komend seizoen zal voor Langenberg aan hem voorbij gaan. “Dat is balen, maar het is niet anders. Als ik geopereerd ben, dan moet ik denken aan twaalf maanden herstel. Dus ik kijk nu al uit naar juni 2024, dan hoop ik weer volledig fit te kunnen zijn en weer aan voetballen te kunnen denken. Voorlopig is het vooral spierversterkende oefeningen doen richting de operatie en daarna aan het herstel werken. Maar vooral ervoor zorgen, dat ik niets ga overhaasten of overbelasten. Dat gaat nog wel het moeilijkste zijn, want voetballen is een grote uitlaatklep maar dat is even over helaas.”

Een MRI bracht het definitieve oordeel, wat ook al door de fysiotherapeut werd vermoed. “Mijn voorste kruisband in afgescheurd en zal dus operatief worden hersteld. Gelukkig is het niet mijn achterste kruisband, want dan had waarschijnlijk voetballen er helemaal niet meer ingezeten. Nu moet ik geduld hebben en niks overhaasten, dat is de beste manier om verantwoord te kunnen terugkeren op het veld. Het is mijn eerste échte blessure en dan gelijk zo’n zware… Klote natuurlijk, maar niemand kon er iets aan doen. Al had ik daarvoor wel een lichte irritatie aan mijn knieband en misschien ben ik wel te vroeg weer begonnen, al kan niemand dat met zekerheid zeggen. Maar om dat in dit geval zéker te voorkomen, ga ik keurig de voorgestelde herstelschema’s netjes volgen en dan zien we wel wanneer ik weer onder een bal kan en mag gaan trappen.”

Hij was bezig aan zijn eerste echte seizoen in de basis bij de zondag  vierdeklasser en liet zich regelmatig wel zien tijdens wedstrijden. Gerard Lazarom liet merken vertrouwen in de jongeling te hebben en was veel met hem bezig. “De trainer liet merken dat hij het in me zag zitten, want ook na een mindere wedstrijd liet hij me staan en gaf vertrouwen. Daarom is het dubbel zuur, dat hij vertrekt. Want nu komt er met Ruud Spierings een nieuwe trainer, die ik niet kan tonen wat ik als voetballer in mijn mars heb. En dan zal het weer een fiks karwei zijn om die basisplaats te heroveren.”

Langenberg kwam in het verleden ook al eens twee jaar uit voor WVV’67, terwijl hij ook al speelde voor onder meer Steenbergen, Halsteren en RKVV Roosendaal. “Vorig jaar besloot ik om terug te gaan naar WVV’67 om er lekker met mijn vrienden te gaan voetballen. Een perfecte keus die me enorm is bevallen. Het spelen bij de senioren is toch wel serieus anders dan bij de jeugd. Het is allemaal flink fysieker, een aspect waar ik nóg meer aan moet werken.”

Body kweken om steviger te worden in de duels. Hij zit nu een keer of drie á vier per week in de sportschool en dat bevalt hem goed. “Daar versterk ik tegelijkertijd dan ook mijn beenspieren. Daar hoop ik uiteindelijk profijt van te hebben na de operatie. Ik richt me op de start van het seizoen 2023 – 2024, dan moet ik er weer klaar voor zijn en daar werk ik naartoe. Nu is het soms best lastig om te kijken, want dat doet best ‘pijn’. Toch is het goed om het wel te doen en het contact te houden, al gebeurt dat sowieso wel. Dat is ook het mooie aan WVV’67. Het is gemoedelijk én iedereen telt mee, ook als je geblesseerd bent. Dat is wel prettig, want dat ben ik voorlopig nog wel een tijdje jammer genoeg.”

Klik op WVV’67 voor het laatste artikel over de club.

SINT ANNALAND – In de kampioenswedstrijd tegen Kogelvangers (4-0) maakte Jasper Gunter zijn 35^e en 36^e goal van het seizoen voor WHS. Zowel club als spits Jasper Gunter (18) kunnen dan ook met recht spreken van een topseizoen. ‘Het is echt ongekend wat we dit seizoen meemaken. Mooi dat we het nu mogen proberen om ook op een hoger niveau te laten zien wat we waard zijn.’
Inmiddels voegde hij tegen Kapelle (1-6 winst) nog eens een hattrick toe en stond hij nog voor het eind van de competitie op een totaal van 39 goals. “Echt een bizar aantal wel. Ik had gehoopt er dit jaar vijftien te maken. Maar vanaf de eerste wedstrijden leek het wel alsof elke bal op doel er zowat invloog. Ik heb gaandeweg het seizoen mijn eigen doelstelling wel af en toe bijgesteld en riep toen in een gekke bui ‘nou ga ik er veertig maken ook’…. En ook dat aantal heb ik bijna gehaald. Bizar.”

Het is dan ook niet gek, dat er voor de afmaker enorm veel belangstelling was van andere clubs, waaronder derde divisionist GOES. Toch blijft hij zijn club WHS trouw en gaat mee de tweede klasse in, in tegenstelling tot zijn vriend en ploeggenoot Wout den Engelsman. “Ik heb een andere keus gemaakt dan Wout, die wel voor GOES heeft gekozen. Zelf vond ik me nog niet rijp om weg te gaan bij WHS. Het gaat nu allemaal crescendo en dan is het logisch dat er belangstelling is, maar ik ben nog jong en heb nog een hoop te leren. Dan kies ik er liever voor om nog minimaal een seizoen te blijven en speelminuten te maken zodat ik me kan blijven door ontwikkelen. Hier weet ik wat ik heb en dat koester ik.”

Met hun goede spel, de doeltreffendheid van Gunter, van aanvoerder Arvin de Witte en het uiteindelijke kampioenschap heeft WHS velen doen verbazen. “We hebben onszelf ook wel eens verbaasd hoor. Dat je soms vanuit het niets een wedstrijd kon kantelen en alsnog de punten pakte. Maar over het algemeen denk ik wel dat we de verdiende kampioen zijn. Het is mooi voor de club, en ook voor Leon de Witte dat we het op deze manier hebben afgemaakt. Komend seizoen krijgen we in Karl Vergouwen een trainer die enorme ervaring heeft. Daar hoop ik als voetballer weer nieuwe dingen te leren en verdere stappen in mijn ontwikkeling te maken.”

Sinds hij op zijn vijftiende debuteerde is Gunter een stuk volwassener geworden in zijn spel. “Rustiger vooral ook. Ik wacht nu de momenten af en probeer dan toe te slaan. Ik moet bekennen dat me dat dit seizoen best aardig is gelukt haha…. Nu ben ik benieuwd hoe het zal gaan op een niveau hoger. Daar kijk ik in elk geval enorm naar uit.”

Klik op WHS voor het laatste artikel over de club.

OSSENDRECHT – Leden van de Rabobank konden tussen eind februari en eind maart jl. stemmen voor de actie ‘Verduurzamen Maatschappelijke Gebouwen’. Clubs en organisaties konden zich aanmelden voor deelname, wat ook RKVV ODIO deed. En zij kwamen als winnaar uit de bus!

Om de lokale leefomgeving te verduurzamen helpt Rabobank eigenaren van maatschappelijke gebouwen bij het aanschaffen en installeren van zonnepanelen. Het clubgebouw van ODIO is een goed voorbeeld van zo een gebouw. Rabobank-leden konden met de online actie op hun favoriete gebouw stemmen. De winnende panden ontvangen vijftig procent van de kosten voor aanschaf en installatie van de panelen. “En we hebben daarbij zoveel steun gekregen van mensen die onze club een warm hart toedragen, dat we gewonnen hebben. Geweldig voor de club natuurlijk, want verduurzamen is niet alleen goed voor het milieu, maar op termijn ook voor de portemonnee van onze vereniging”, zegt Gerard de Dooij, bij de zondag vierdeklasser verantwoordelijk voor accommodatie en onderhoud.

Er werd een werkgroep samengesteld die de voorbereidingen voor de actie heeft opgepakt en het motivatieplan voor deelname heeft opgesteld. “We moesten allerlei gegevens aanleveren en bijvoorbeeld ook om hoeveel panelen het zou gaan. Dat draaiboek hebben we gedetailleerd aangeleverd, waarna we konden meedingen. Daar hebben we een oproep gedaan aan mensen om te stemmen en dat heeft dus tot de winst geleid. Van alle deelnemers hadden we uiteindelijk de meeste stemmen, dus we krijgen ook het grootste bedrag. Hoeveel dat exact is, dat horen we later nog, maar we zijn er in elk geval enorm blij mee. Het is een nieuwe stap vooruit naar verdere verduurzaming van onze accommodatie.”

Want de zonnepanelen volgen op al eerder gerealiseerde zaken zoals nieuwe kunstgrasvelden, nieuwe LED-verlichting en onlangs nog nieuwe kozijnen in het kantinegebouw. “Ook dit is mede mogelijk gemaakt met behulp van zelfredzaamheid en sponsoring uit diverse hoeken. En daar komen dus binnenkort nieuwe zonnepanelen bij, waarmee we laten zien dat we als vereniging veel doen aan duurzaamheid. We hopen dat we binnen een periode van nu en vijf jaar, zeker als het gaat om onze gebouwen, toekomstbestendig hebben gemaakt.”

Want het principe ‘alle kleine beetjes helpen’, dat gaat zeker ook op voor ODIO. Subsidies vanuit het rijk en gemeente, sponsoring, zelfredzaamheid en deelname aan dergelijk winacties. Allemaal met maar één doel: de club overeind houden en ervoor zorgen, dat de kosten voor iedereen zo laag mogelijk blijven. “Iedereen die daaraan zijn steentje bijdraagt of heeft gedragen zijn we als club dan ook enorm dankbaar. Want zonder die ondersteuning zou dat vandaag de dag een stuk lastiger te realiseren zijn allemaal.”

Klik op ODIO voor het laatste artikel over de club.

SINT MAARTENSDIJK – Hij mocht dit seizoen al meermaals ‘ruiken’ aan het seniorenvoetbal en maakte tijdens zijn invalbeurten bij vierdeklasser Smerdiek de nodige indruk. Zo viel Ward op den Brouw (18) ook sterk in tegen FC de Westhoek. Een doldrieste actie van een van de Westhoek-verdedigers maakte echter abrupt een einde aan zijn seizoen. Op den Brouw brak na de charge net buiten de zestienmeter zijn sleutelbeen.
“Het is niet direct het compliment waar ik het eerst aan zat te denken, dat zo’n rare overtreding blijkbaar nodig was om me af te kunnen stoppen. Ik had direct wel door dat het fout zat. In mijn ooghoek zag ik die verdediger om me af stormen en kon geen kant meer op. Ik viel lekker in en maakte een paar fijne acties. Blijkbaar dachten ze bij FC de Westhoek dat ze daar even een stokje voor moesten steken….”

De speler van de JO19 moest zich een kwartier na zijn invalbeurt weer laten vervangen en ging direct op weg richting huisartsenpost. Daar was het na een röntgenfoto niet zo moeilijk om te zien waar het probleem zat.. “Dat sleutelbeen was volledig af. Het is niet persé een mooie breuk, maar toch wilde men niet direct opereren. Nu moet ik drie maanden mijn arm dragen en hopen dat het op een natuurlijke manier zo aan elkaar groeit.”

Op den Brouw, inwoner van Sint Maartensdijk, hoopt komend seizoen bij de eerste selectie aan te kunnen sluiten en dan voor zijn kansen te kunnen gaan. “Het is toch mooi om bij de club op je eigen dorp in het eerste elftal te mogen spelen. Ik heb er nu al een aantal duels aan kunnen proeven en dat smaakt zeker naar meer. Het gaat allemaal net wat sneller dan bij de jeugd. En ook een flink stuk feller en fysieker. Daarvoor hadden ze me wel gewaarschuwd en ik denk dat ik me daar wel prima in staande heb kunnen houden. Al was die laatste ‘vliegende klapper’ wel een harde kennismaking met het seniorenvoetbal moet ik zeggen…”

Dat hij nu tijdelijk niet kan voetballen is vervelend, maar ook naar de sportschool gaan is even een no-go. “Ik ga normaal vier tot vijf keer per week. Maar nu mag ik alleen maar mijn beenspieren belasten. Ik moet overal op letten dat ik niet per ongeluk mijn arm en bovenlijf teveel belast want dat kan nadelig zijn voor de breuk. Bovendien is het mijn schrijfarm, dus ook studeren is nu behoorlijk lastig. Ik heb al een aantal toetsen niet kunnen maken, dus loop daarmee achter. Al bij al een behoorlijk vervelende blessure met impact. Toch ga ik er vanuit dat het allemaal goedkomt. Volgend seizoen ben ik er sowieso zeker weer bij!”

Klik op Smerdiek voor het laatste artikel over de club.