IFC-spitsspeler Jip Kegge onderbrak de kampioensrace van IFC kort voor een trip naar Curaçao. Hij was net op tijd terug om deel uit te maken van het kampioensteam, dat tegen Lekvogels de titel veiligstelde.
HENDRIK-IDO-AMBACHT – De 2-1 overwinning op Lekvogels betekende de zeventiende competitiezege en met daarbij drie gelijke spelen, werd IFC dus ongeslagen kampioen. Volgend seizoen komt de ploeg uit in de derde klasse van het zaterdagvoetbal. Voorzitter Cees Bijl kijkt tevreden om. Zijn project lijkt te gaan slagen. Hij wil van zijn club een zaterdagbolwerk maken. Binnen drie jaar twee keer promoveren, was wat hij bij de introductie van zijn plan aan iedereen liet weten. In de komende zomer sluit opnieuw een aantal spelers aan, die de club eerder verlieten. All-time IFC-topscorer Yoeri Rombouts en de speersnelle linkerspits Mitchel Ott keren terug. Ook Perry van Eijken ziet wat in het IFC-project en verruilt hoofdklasser Smitshoek voor een terugkeer naar Schildman.

De net 24-jarige Kegge kon dus op die dinsdag wel meehossen met de groep en het kampioenschap vieren. ,,Ik houd altijd rekening met het voetballen, maar dit keer kon het echt niet anders. Door corona verviel vorig jaar onze trip en om niet te veel geld in te leveren moesten wij nu in april de voucher van de luchtvaartmaatschappij verzilveren.”

Topschutter
Jip Kegge is een kind van Rotterdam-Zuid, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Hendrik-Ido-Ambacht. Daar trok hij voor IFC bij de kabouters al snel de voetbalschoentjes aan. Op 18-jarige leeftijd keerde hij terug naar Rotterdam om voor de topjeugd van SC Feyenoord te gaan spelen. Ook daar werd hij topschutter maar keerde terug naar IFC om weer een jaar later naar de amateurs van Sparta te gaan. ,,Daar trof ik het niet, want dat waren precies de twee coronajaren. Sparta miste daardoor promotie naar de eerste klasse. Nog voordat ikzelf kon nadenken over mijn toekomst, klopte Cees Bijl bij mij aan.”

De terugkeer naar IFC kwam op een goed moment, want Kegge was net JK Hairstudio in de Dorpsstraat gestart. Veel voetballers zijn bij hem vaste klant. ,,Corona was natuurlijk ook voor de kappers een lastige tijd, maar toen alles weer werd vrijgegeven kreeg ik meteen een stroom aan nieuwe klanten. Maar er kunnen er nog wel wat bij hoor.”

Negen
Kegge trof op de eerste training in aanloop naar dit seizoen bij Ron Timmers al die goede spelers met een IFC-verleden. ,,Een team dat natuurlijk te goed is voor de vierde klasse, maar wij moesten nu eenmaal ergens beginnen, Ik leef van de doelpunten. Ook bij een grote voorsprong blijf ik vol gas geven.” Ondanks de promotie heeft Jip toch uiteindelijk op de laatste dag van de overschrijvingsdatum de overstap gemaakt naar een andere club. Eersteklasser Nieuw-Lekkerland wordt volgend seizoen de club waarvoor hij de doelpunten zal moeten maken. Opnieuw een stap omhoog voor de spits.

Klik op IFC voor het laatste artikel over de club.

De partnerstad van Hendrik-Ido-Ambacht is de Duitste stad Bergen. In het weekend van 1 t/m 3 juli reisden de spelers en staf van ASWH JO15-1 samen met twee teams van IFC af naar Duitsland.
Na een lange, maar vooral gezellige busreis, werden de teams ondergebracht bij de lokale voetbalclub in Bergen Sülze, één van de 12 agrarische dorpen van de Stadt Bergen. Nadat de luchtbedden zijn opgeblazen, wordt er al gauw onderling een balletje getrapt. Een aantal spelers van SG Wohlde/Eversen-Sülze komt gelijk even kennismaken. Vroeg werd het natuurlijk niet, ook al wisten de spelers dat de wekker de volgende ochtend vroeg af zou gaan.

Maarten, onze buschauffeur van dit weekend, wist de dames en heren wel wakker te krijgen. Het nummer Trip to Valhalla van Dr. Peacock deed de speakers van de spelersbus trillen. Als de spelers en staf genieten van de ovenverse broodjes tijdens het ontbijt bij F.G. Wohlde 1976, treft de organisatie in Duitsland de laatste voorbereidingen voor het toernooi. Het veld wordt nog even besproeit en de afrastering van de ingezaaide doelgebieden wordt verwijderd.

Wanneer de dames van IFC zich opmaken voor het toernooi, stappen de mannen weer in de bus om naar het voormalige krijgsgevangenen- en concentratiekamp Bergen-Belsen te gaan. Dat werd een indrukwekkend bezoek. De spelers worden door rondleidster Tessa direct meegenomen in de ontstaansgeschiedenis van het kamp en de daaropvolgende tijdlijn.

De hoge betonnen muren brengen ons naar de weinige restanten van het kamp, zoals de latrine en het bluswaterreservoir. Onze route gaat via de hoofdweg van het kamp, een uitgestrekt veld waar de rust zich meester maakt van deze verschrikkelijke geschiedenis. Er is gelegenheid tot het stellen van vragen, waarna we naar de Joodse herdenkingsplaats wandelen. De gedenksteen van Anne en Margot Frank die hier staat wordt omringd door massagraven.

Op de terugweg stoppen we nog bij het monument ter herinnering aan de wandeling die de gevangenen moesten maken van het nabij gelegen treinstation naar het kamp. Nog zichtbaar onder de indruk maken de spelers zich op voor het toernooi.

Drie finales zullen de eindstand bepalen. De eerste wedstrijd van de wit-zwarten wordt gespeeld tegen IFC. De derby in Bergen wordt met 0-5 gewonnen door ASWH. Het goed voetballende ASWH wint ook haar tweede duel. FG Wohlde verliest op eigen terrein met 4-0 van ASWH.

De volgende tegenstander is SG Wohlde/Eversen-Sülze, die eveneens ongeslagen aan de aftrap verschijnen. Door een beter doelsaldo heeft ASWH genoeg aan een gelijkspel. Toch wint ASWH ook deze wedstrijd met 3-0! Als de scheidsrechter affluit is de ontlading groot. ASWH JO15-1 overtuigd en wint verdiend dit internationale toernooi!

ASWH zorgt voor de nodige support als IFC tijdens hun laatste wedstrijd op jacht gaat naar de 3e plaats. Een strafschoppenserie moet eindelijk de beslissing brengen. Door een blessuregeval aan de kant van IFC was het nota bene de bij ASWH JO13-1 spelende Peder Scheurwater één van de penaltynemers die het net wist te vinden! Hierdoor eindigden de mannen van IFC net zoals hun vrouwelijke collega’s als 3e. De dames kwamen zelfs uit tegen de BVO’s Hannover 96 en VfL Wolfsburg!

De dag afgesloten met een barbecue nadat er eerst een barbecue was. Grillmeister Stefan bereidde op vakkundige wijze de verschillende bratwursten en gemarineerde kipfilet. Het werd een enorm gezellige avond, waarbij Cornelia, Horst en Stefan van de organisatie in Duitsland nog even in het zonnetje werden gezet.

De spelers wandelen ‘s avonds nog even door Bergen Sülze, waarna zij de volgende ochtend alweer vroeg worden opgehaald voor de terugreis naar Hendrik-Ido-Ambacht. Waar de spelers nieuwe vrienden maakten, heeft de meegereisde staf weer nieuw ideeën besproken. Een zeer geslaagde jumelage, waarbij een grote dank uit gaat naar Arie Mol en de organisatie uit Bergen!

Wat een geweldig weekend om het seizoen 2021/2022 af te sluiten!

Klik op ASWH voor het laatste artikel over de club.

Bas Nossent is sinds 2020 hoofd jeugdopleiding bij de Zwijndrechtse voetbalclub Pelikaan. Hij is hier zo’n twintig jaar geleden terecht gekomen via zijn zonen Timo en Jeffrey. Zij spelen samen met hun neef Jesper – zoon van Ronald Nossent – in het eerste elftal.
ZWIJNDRECHT – ,,Ik heb inmiddels alle lichtingen getraind bij deze club, van de kabouters tot aan het tweede elftal en ben ook nog even assistent-trainer geweest bij het eerste. Dat is zeker leuk en leerzaam, in iedere leeftijdscategorie loop je weer tegen andere dingen aan en vraagt de ontwikkeling van spelers om een andere benadering en aanpak”, zegt Nossent.

In de zomer van 2020 begon Nossent als hoofd jeugd opleiding bij Pelikaan, nadat zijn neef Rowdy (voormalig selectiespeler, nu trainer van FC Volendam onder 18, red.) een rapport en plan had geschreven dat als leidraad moe(s)t dienen voor het selectievoetbal binnen de hele club. De rol van Bas Nossent is daarbij het coachen, begeleiden en adviseren van de trainers vanaf de JO15.

,,Het trainen van de trainers is wel een begrip dat de laatste jaren steeds normaler wordt. Ik heb heel lang mijn eigen teams gehad, ook bij mijn andere voetballiefde LMO in Rotterdam waar ik eerst jarenlang selectiespeler ben geweest en daarna het tweede en eerste elftal (van 2010 tot 2014, red.) heb getraind. Maar ook deze rol is erg leuk, omdat je alles in kaart wil hebben en de ontwikkeling op de lange termijn moet bewaken. We hebben nu bij Pelikaan negen eigen jeugdspelers en bij Pelikaan 2 elf eigen jeugdspelers. Dat is iets om trots op te zijn.’’

Levensader
Hij vervolgt: ,,De jeugd is de levensader van Pelikaan en dat willen we altijd zo houden, maar dat vraagt wel om hard werken en goede communicatie. Pelikaan staat daar in de regio ook wel bekend om en de cijfers tonen inderdaad aan dat we op dat vlak echt goed bezig zijn, maar dat gaat zeker niet allemaal vanzelf. Eigen jeugdspelers in je selectie willen hebben is een mooi streven, maar het belangrijkste is en blijft presteren. We mikken op een rol in de top van de tweede klasse en hopen op een terugkeer naar de eerste klasse”, zegt Nossent.

,,Er is altijd aanwas vanuit de eigen jeugd, maar de stap vanuit het jeugdvoetbal naar de selectie maken is altijd het lastigste. Het ene talent is daar op zijn achttiende al klaar voor, maar er zijn ook spelers die op hun 21ste pas zijn uitgeleerd. Het is belangrijk om die potentie te herkennen bij spelers en daar een goed plan bij te bedenken, want ook via het derde en tweede elftal kun je uiteindelijk nog het eerste elftal bereiken. Daar hebben we genoeg voorbeelden van gezien, maar dat vraagt wel om geduld bij jonge spelers.’’

Dat geduld koesteren is wel iets dat steeds lastiger is voor veel jongens. ,,In een eerste elftal spelen geeft toch meer status. Alle jeugdspelers binnen de selectie denken Pelikaan 1 wel even te halen, maar zie het maar eens te doen om je daar tussen te knokken en je als jonge speler staande te houden tussen spelers die veel sterker en tien jaar ouder zijn. Het grote voordeel binnen Pelikaan is dat we drie selectieteams hebben die we evenveel aandacht geven en waarin de samenwerking en communicatie erg goed is. Pelikaan 2 is wel een begrip, met de laatste jaren flink wat kampioenschappen in de reserve hoofdklasse. Dat is gewoon erg knap als je ziet tegen welke clubs wij het in die competitie opnemen, al neemt het niveau de laatste jaren helaas wat af door de nieuwe Onder 23-competitie waar clubs als ASWH en Kozakken Boys nu meer naar kijken.”

Kernwaarden
Ronald Nossent, de broer van Bas, richt zich als technisch coördinator op de selectie bij de senioren. ,,Ik heb mijn ogen gericht op de JO15, JO17 en JO19, dus ik kan bij Ronald altijd aangeven welke talenten eraan zitten te komen en waar zij al klaar voor kunnen zijn. We laten regelmatig jonge spelers al meetrainen om ze aan het seniorenvoetbal te laten wennen. Wat voor mij het belangrijkste is, is dat we het samen doen binnen de hele club. Onlangs werd een talent vroegtijdig vanuit de JO17 naar de JO19 doorgeschoven, omdat hij daar meer weerstand krijgt en dat beter is voor zijn ontwikkeling. Dat is iets wat de trainers zelf al hadden gezien, dat vond ik goed om te zien.”

“In het plan dat Rowdy heeft geschreven zijn duidelijke kernwaarden beschreven, zoals plezier maken op het veld en aanvallend voetbal willen spelen. Daar stond ook het 4-3-3 bij, maar dat is echt niet in beton gegoten. Het voetbal is altijd in ontwikkeling en bijna alle spelers en trainers weten inmiddels wel dat een systeem niet meer zoveel zegt, het gaat vooral om de intentie en intensiteit waarmee je spelers. Zelfs Louis van Gaal, ooit de grootste pleitbezorger van het 4-3-3, ziet in dat er meerdere manieren zijn om goed en aanvallend voetbal te spelen.”

“Plezier staat altijd voorop, dat is de beste manier om je te ontwikkelen. En met aanvallend voetbal heb je vaak het meeste plezier. We hebben met Björn Vlasblom en Angelo Geerlings twee jonge trainers bij het eerste en tweede. Vorig jaar bij Pelikaan kwamen zij zonder duidelijk beeld van de selectie omdat er door corona negen maanden geen wedstrijden waren geweest. In het begin hebben we ze daarom op weg kunnen helpen, maar het enthousiasme en de energie die zij erin stoppen is mooi om te zien.”

Klik op Pelikaan voor het laatste artikel over de club.