Home Blog Pagina 1444

Voor SDO’63 is winst of verlies even totaal niet meer belangrijk

LAMSWAARDE – Vol ambitie begon SDO’63 uit Lamswaarde aan het huidige voetbalseizoen. Hopend om opnieuw een periode te pakken en een gooi te doen naar wellicht een historische promotie. Maar een ernstig verkeersongeval van eerste doelman Jordi Wouters heeft dat allemaal onbelangrijk gemaakt. Het hele voorval heeft diepe sporen nagelaten binnen de club en ook de eerste selectie.

Drama
Waar SDO’63 graag de jacht wilde inzetten op een eventuele periodetitel dit seizoen, daar werd na enkele wedstrijden dus een ruwe bres geslagen in alle vooraf gestelde doelen. “Winst of verlies van een wedstrijd is voor ons nu even helemaal niet meer belangrijk. We waren redelijk aan het seizoen begonnen, al hadden we natuurlijk graag meer punten gehad. Maar als je dan in de selectie zo’n drama meemaakt, dan stelt een gemiste kans, een bal binnenkant paal of een terugspeelbal met een tegengoal tot gevolg helemaal niks meer voor”, zegt verdediger Bart Hendriks.

Record
Vorig seizoen behaalde de club een geweldig aantal punten: 41 punten in 24 wedstrijden. Een aantal dat al jarenlang niet was gelukt. “Ik vond het een mooi doel om ons eigen record direct weer verbreken. Met zo’n puntenaantal kun je bovendien zomaar een periodetitel grijpen, dat bleek helaas het geval. En dat was toch wat we vooraf ons ten doel hadden gesteld. Om te proberen opnieuw die nacompetitie te bereiken. We spelen inmiddels al wat jaren bij elkaar, hadden enkele nieuwe jongens erbij gekregen, waaronder dus ook Jordi.”

”Hij volgde Roy Cremers op in doel en was al snel geaccepteerd in de groep. Dat hij nu op zo’n manier wegvalt is heel erg. Het heeft ons als groep en eigenlijk de gehele club enorm aangegrepen. We zijn samengekomen en hebben er veel met elkaar al over gepraat. De ouders van Jordi willen graag ook dat we de draad oppakken en dat we onze focus op het voetbal richten. Of ons dat lukt, dat zal het vervolg van de competitie moeten uitwijzen.”

Nouri
De naam van ‘ Appie’ Nouri, de Ajacied die in de voorbereiding een hartstilstand kreeg en sindsdien in het ziekenhuis ligt met ernstig letsel, is de afgelopen weken in Lamswaarde ook al regelmatig gevallen.

“Dat klopt, we maken nu iets soortgelijks mee. We weten als selectie ook niet welke kant het allemaal op zal gaan. Exact weten we ook niet wat er allemaal speelt nu. We weten wel dat Jordi nog altijd in coma ligt en dat het niet goed is. We kunnen alleen maar hopen. Maar we proberen met elkaar de draad op te pakken, samen erover te praten en het een plek te geven. Het gevoel van machteloosheid dat is vreselijk natuurlijk.”

Verwerken
“Elke doelstelling die we vooraf hadden en ook die ik zelf persoonlijk heb als voetballer die staat ver op de achtergrond. Ik zou met nul punten laatste willen eindigen als dit daarmee voorkomen was. Helaas is dat niet de realiteit. We moeten toch weer wedstrijden spelen en door in deze competitie. Voor onszelf, voor Jordi, voor zijn ouders en zus. Die wens ik alle sterkte toe om dit allemaal te verwerken en een plek te geven. En waar we uiteindelijk dan met SDO’63 zullen eindigen, dat is nu voor mij wel het allerlaatste waar ik me ‘druk’ om maak…”

 

‘Ik hoef hier bij vv Waspik niet met zweep achter de spelers aan’

Marco van Dijnsen merkte bij de Waalwijk Cup eind augustus al meteen dat het met de sfeer bij zijn nieuwe club vv Waspik wel goed zit. “Uren nadat andere clubs al waren vertrokken, stonden onze spelers nog te feesten.” 

Van Dijnsen (50) verkaste afgelopen zomer van het Teteringse DIA naar Waspik. Hij neemt een flinke bak aan ervaring mee. Hij speelde in het verleden voor NAC en was al tien jaar werkzaam als hoofdtrainer bij de senioren. In de afgelopen drie jaar stond hij dus aan het roer bij DIA. “Na drie seizoenen vond ik het genoeg geweest. Het was een mooie tijd, jammer genoeg grepen we een paar keer net naast het kampioenschap.”

Hij heeft nooit gedacht aan een tussenjaar: Van Dijnsen geniet van het trainersvak. “Ik ben nog met JEKA in gesprek geweest, maar dat werd niks. Toen Waspik me benaderde, heb ik wat rondgebeld. Ik kende de club al, volgde het van een afstand toen Martin Clerx (ook oud-speler van NAC, red.) daar trainer was. Het is een enorm hechte club, een goede subtopper waar het met de mentaliteit wel snor zit. Ik hoef hier in ieder geval niet met de zweep achter de spelers aan om ze te motiveren.”

Van Dijnsen hoopt het met Waspik beter te doen dan vorig seizoen, toen de club op de zesde plaats eindigde in de zondag derde klasse B. “Een vierde plek zou heel mooi zijn. De selectie is redelijk in tact gebleven, maar het blijft krap. Met dertig spelers voor twee teams kom je al snel in de problemen.”

De 50-jarige oefenmeester houdt ervan om eigen jeugd in te passen. “Niets is mooiers dan dat, daar geniet de hele club van. Maar tegelijkertijd ben je wel een erg rare trainer wanneer je een waardevolle toevoeging zou afwijzen omdat hij van buitenaf komt.”

Van Dijnsen hoopt zijn stempel te kunnen drukken in Waspik. “Ik wil verzorgd van achteruit voetballen. 4-3-3 heeft mijn voorkeur, maar ik sta altijd open voor het gesprek met mijn spelers. Ik hoop hier in Waspik mijn handtekening te kunnen laten zien in het spel.”

 

Boughmari is weer terug op het oude nest bij GPC Vlissingen.

GPC Vlissingen degradeerde twee seizoenen geleden naar de derde klasse van het zaterdagvoetbal en eindigde vorig seizoen op een teleurstellende vijfde plaats op de ranglijst. De inmiddels 34-jarige verdediger Najim Boughmari is na twee seizoenen afwezigheid weer terug bij zijn club en is duidelijk. “Ik vind dat GPC in de tweede klasse thuishoort.”

Boughmari is geboren en getogen in Vlissingen heeft in zijn loopbaan verschillende clubs gehad. Zo speelde de verdediger voor VC Vlissingen, Walcheren, Kloetinge, Terneuzen, Zeelandia Middelburg én GPC. Bij laatstgenoemde vereniging voelt hij zich het best. “GPC is lekker dichtbij en ik ken bijna iedereen binnen de club.”

Zo heeft de Vlissinger met Marokkaanse roots hoogtepunten en dieptepunten gekend binnen de club. “Wij hebben met bescheiden middelen jarenlang in de eerste klasse gespeeld en was ik in het seizoen 2010/2011 zelfs topscorer van het team. Mijn meest negatieve ervaring is de degradatie van de eerste- naar de tweede klasse.”

Inmiddels bivakkeert GPC Vlissingen in de derde klasse, een niveau waar Boughmari zelf nog niet op geacteerd heeft met zijn GPC. “Het lijkt mij vanzelfsprekend dat wij zo hoog mogelijk willen eindigen. Er zijn een aantal goede spelers bijgekomen. Ik vind dat wij dit seizoen in ieder geval voor een periode moeten gaan.”

Persoonlijk heeft Boughmari de laatste jaren minder vaak gevoetbald dan gewenst. “De afgelopen twee seizoenen heb ik veel last gehad van mijn enkels. Ik heb zelfs overwogen om te stoppen. Vorig seizoen heb ik bij Zeelandia Middelburg geen wedstrijd kunnen spelen en daar baal ik ontzettend van.

De diagnose Sinus Tarsi Syndroom werd vastgesteld. Het betreft hier een zenuwblokkade in de enkels. Ik werd doorverwezen naar Fysiotherapie In Balans te Oost- Souburg. Ik ben aan de slag gegaan met Jouri van den Broeke. Na maandenlange oefeningen kan ik concluderen dat de klachten minder zijn geworden.”

Dit seizoen hoopt de Marokkaanse sterkhouder dan ook op een blessurevrij jaar en wil belangrijk zijn voor het team. “Mijn ervaring probeer ik over te brengen op andere jeugdige spelers. Ik coach van nature regelmatig. Daarnaast heb ik als doel om het verlengstuk te zijn van de trainer.” GPC Vlissingen heeft sinds deze zomer Niels Slager als nieuwe trainer aangesteld. “Ik hoop dat Niels het plezier weer terug kan brengen, zodat jongens graag komen trainen en wij hopelijk toe kunnen werken naar iets moois.”

De Vlissinger heeft in zijn loopbaan meerdere trainers gehad en heeft twee trainers hoog zitten. “Van Edwin Kriens en Jurriaan van Poelje is mij het meest bijgebleven. Dit is overigens niets ten nadele van de andere trainers.”

Ondanks zijn 34-jarige leeftijd wil Boughmari nog niet stoppen, maar kijkt hij stiekem al wel verder in de toekomst.  “Ik hoop allereerst nog een aantal jaren fit te blijven en hopelijk nog een paar seizoenen in een eerste elftal te kunnen voetballen. Daarna overweeg ik mijn trainerspapieren te halen.”

 

 

‘CION is eenheid binnen én buiten het veld’

Bart Sterk (30) en Cengiz Topal verdedigen met veel plezier de kleuren van CION. Ze spreken zich uit over hun club.

Teamgeest
Sterk: “Die is dus duidelijk wel aanwezig. We moeten het echt van collectiviteit hebben. De mouwen opstropen met z’n allen, daar is CION heel goed in. Er zit ook echt wel voetbal in de ploeg, maar zonder elkaar komen we nergens. Dat weten we allemaal en daar spelen we allemaal naar. We zijn een hechte eenheid, kun je wel zeggen.”

Topal: “Op donderdagavond kun je zien dat we een heel hecht team hebben. Dan eten en drinken we in de kantine wat met z’n allen en dat is altijd heel gezellig. We zijn niet alleen op het veld een eenheid, maar ook heel duidelijk daarbuiten. Aan tafel wordt ons door de trainers de ruimte gegund om het over van alles te hebben. We praten over voetbal, maar ook over privé-zaken. Ik zou die donderdagavonden niet willen missen. Ze staan wat mij betreft symbool voor CION.”

De trainers Slobodan Dutina en Najim Nasri
Topal: “Nasri ken ik al heel lang. Ik ken hem uit de jeugd, ik kan gerust zeggen dat hij mij het voetballen heeft aangeleerd. Een heel fijne vent die een perfecte aanvulling vormt op Dutina. Die is wat ouder en heeft veel tactische kennis die hij goed kan overbrengen.”

Sterk: “Nasri is wat meer voor de teambuilding en de focus op de wedstrijd. Dutina is het tactisch brein, hij heeft veel verstand van zaken. De wisselwerking tussen ons en de trainers is prima. Ze zijn beiden kundig en gelukkig is er naast het veld ruimte voor een grap.”

Mijn rol is…
Sterk: “Ik ben de laatste man die de opbouw van achteruit moet verzorgen. Ik ben bijna 31 jaar en moet me laten gelden, ik moet andere aansturen en het overzicht bewaren. Ik heb denk ik een goede trap die ik graag gebruik in mijn spel. Daarnaast heb ik de ervaring om situaties goed te beoordelen, wat natuurlijk ook verwacht mag worden van iemand van mijn leeftijd.”

Topal: “Goh, ik vind het niet makkelijk om over mezelf te praten. Ik heb liever dat een ander wat zegt,maar vooruit, laat ik een poging doen.Ook ik moet ervaring brengen bij Cion, aan de voorkant van het middenveld. Ik speel achter de spitsen en probeer daar te laten zien dat ik al heel wat jaar voetbal. Ik probeer een stimulerende werking te hebben op anderen en coach ook veel. Ik hoop dat anderen vinden dat het me goed afgaat.”

Over de ander
Sterk: “Het gaat Cengiz zeker goed af, hij is een heel belangrijke speler voor ons team. Hij is superbalvast, stevig in de duels en gaat voorop in de strijd wanneer de situatie daarom vraagt. Ik ken Cengiz al uit de jeugd van HVO, waar we samen op een hoog niveau hebben gespeeld. Ik ken hem dus heel goed en weet dat een ploeg heel veel aan hem kan hebben. Hij is niet alleen een goede voetballer, maar ook een heel aardige jongen die niet snel malle fratsen zal uithalen. Een betrouwbare en rustige gozer die doet wat van hem verlangd wordt. Prima dus.”

Topal: “Bart is een heel goede kracht voor CION. Hij is een supergoede voetballer die de pass als belangrijk wapen heeft. Dat kan hij echt heel goed, passen. Bart is betrouwbaar als voetballer en als mens, want wij kennen elkaar zoals gezegd al heel lang. Ik vind het erg mooi om met hem samen te spelen in een team. We hebben zeker een klik.”

 

 

Hulp bij de opleiding voor VV Stolwijk

In de jeugdafdeling van VV Stolwijk heeft het ‘doorrommelen’, zoals jeugdvoorzitter Dennis Klos het noemt, plaatsgemaakt voor meer structuur. Jeugdtrainers krijgen hulp van voetbalschool De Complete Techniek. “We waren hier als club aan toe.”

Klos (43 jaar) ondervond zelf als jeugdtrainer de beperkingen bij VV Stolwijk. “Toen ik trainer werd van het team van mijn dochtertje, de MO13-1, kwam ik erachter dat trainers er vooral alleen voor stonden. Dat gebeurde niet met opzet, maar de organisatie zat zo gewoon in elkaar. Daarmee waren wij niet anders dan veel andere dorpsclubs. Vrijwilligers houden de boel draaiende en doen dat op een zo’n goed mogelijke manier.”

“Maar de tijden zijn  veranderd. Als jeugdtrainer en -begeleider moet je tegenwoordig het nodige in je mars hebben. Je vindt allerlei obstakels en hobbels op je weg, omdat kinderen heel veel prikkels krijgen. Toen ik jong was en voetbalde, had je geen sociale media, geen Playstation of Xbox.”

“Dat vraagt dus om een andere benadering, daarnaast hebben we als club de afgelopen jaren te maken met een fikse groei. Wij hebben inmiddels tweehonderdvijftig jeugdleden, verdeeld over twintig teams.” Klos kreeg goed inzicht toen hij een jaar meeliep met de jeugdcommissie. “We hebben veel gebrainstormd met elkaar en uiteindelijk kwam dit model er voor ons uitrollen.”

Sinds dit seizoen werkt VV Stolwijk samen met De Complete Techniek, de voetbalschool die onder leiding staat van Jodan Boys-trainer Dennis van den IJssel. “Het idee erachter was trainers te helpen bij hun werk, een coördinator die trainers ondersteunt en begeleidt. Hij maakt het trainingsprogramma en geeft in grove lijnen de oefenstof aan. Daarmee wordt trainers een handvat aangereikt. Het gevoel dat ze er alleen voor staan is daarmee meteen weg.”

“We werken met blokken van zes weken die weer zijn onderverdeeld in drie keer twee weken waarin verdediging, middenveld en aanval centraal staan.”

“We zijn begonnen met vijf teams, maar inmiddels zitten we op vijftien. We willen het voor alle jeugdteams, verenigingsbreed, doorvoeren. Dat geeft al aan dat we zeer tevreden zijn. Hoewel we kort bezig zijn, zien we al effect. Het enthousiasme is groot, het plezier waarmee iedereen op het veld staat, trainers en spelers, is groter geworden. Voetbaltechnisch maken we ook stapjes, omdat we gericht bezig zijn met dingen. Zelf denk ik ook dat we in de toekomst minder snel een lid zullen verliezen.”

“Ja, het kost geld, maar je krijgt er ook veel voor terug. Het moeilijkste voor de club was om dit besluit te nemen. Je geeft toch een belangrijk deel van je werk uit handen, dat lag bij mensen heel gevoelig. Maar nu we de stap gezet hebben en mensen zien dat het werkt,  verdwijnt dat gevoel langzaam.”

 

NSVV wint zonder zware inspanning tegen Rockanje

Op het warme kunstgras van Rockanje kon NSVV niet de druk blijven zetten die nodig is voor een monsterscore zoals in de thuiswedstrijd behaald. Door het te lage tempo kon Rockanje zelfs ruiken aan een gelijkmaker. NSVV kreeg veel meer kansen, maar kon niet voorkomen dat Rockanje drie goede kansen kreeg. Het passeren van NSVV-keeper Melvin Kruijthof is dit seizoen weinige gegeven en het lukte ook de spitsen van Rockanje niet.

Na een kleine tien minuten spelen was het een wonder dat NSVV nog niet gescoord had. Eerst mocht Michael Ouwens na een mooie voorzet van Sjoerd Hofstede vrij inkoppen. Keeper René van der Meiden kon de kopbal net tot corner verwerken. Uit deze corner schoot Richard Bras op de paal en even later mocht Yoeron van der Ree bij de tweede paal vrij inkoppen. Weer zat keeper René van der Meiden ertussen.

Uit de daaropvolgende corner mocht Michael Ouwens het eens met zijn voeten proberen. Zijn inzet ging net naast.  Het duurde nog tien minuten voordat NSVV wel tot score kwam. Het was een mooie aanval opgezet door Kelvin van der Giesen die de vrijstaande Richard Bras vond. Richard Bras had goed om zich heen gekeken en gezien dat Mitchel Louwerens er nog beter voor stond op links. Mitchel Louwerens schoot hard en strak in de rechter onderhoek en liet keeper René van der Meiden kansloos.

NSVV drukte daarna niet door en het begon een beetje op een zomeravond wedstrijd te lijken uit de voorbereiding. Net voor de thee schrokken de NSVV-supporters toen Romano Vergouwen alleen op keeper Melvin Kruijthof af mocht gaan. Melvin Kruijthof is ijzersterk in een tegen een situaties en pareerde de inzet. De rebound kwam echter voor de voeten van Rockanje spits Jeffrey Burger. Die haalde verwoestend uit, maar zijn inzet kwam bovenop de lat.

Ruststand: 0 – 1

In de tweede helft mocht Romano Vergouwen vanaf de linkerkant alleen op keeper Melvin Kruijthof afgaan en weer was Melvin Kruijthof de winnaar. Toen begon NSVV weer de druk op te bouwen. Na goed doorzetten van Yoeron van der Ree, mocht Peter Jan Cazander alleen op keeper René van der Meiden afgaan. Peter Jan Cazander lukte het niet om de bal voorbij de keeper te krijgen.

Yoeron van der Ree zette een tweede keer goed door over rechts en gaf een mooie voorzet over de keeper bij de tweede paal waar Jeroen Voshart vrij stond. Jeroen Voshart werd gehinderd bij het koppen en miste. Hij werd wel dusdanig gehinderd dat het volgens scheidsrechter Geerlings een penalty was. Toen Jeroen Voshart opgelapt was, eiste hij als aanvoerder de bal op voor de penalty en schoot onberispelijk zuiver de bal binnen.

Na de twee doelpunten verschil voetbalde NSVV de wedstrijd uit en creëerde nog een paar halve kansjes. Koen Witsiers was het dichtst bij een treffer met een mooi afstandsschot, maar ook dit keer was keeper René van der Meiden de spelbreker. Rockanje spits Romano Vergouwen kreeg nog een derde kans deze wedstrijd. Dit keer werd hij op rechts aangespeeld door zijn collega spits Jeffrey Burger. Weer was NSVV-keeper Melvin Kruijthof de baas over de situatie en tikte het schot uit zijn doel.

Eindstand: 0 – 2

De laatste achtervolgers Binnenmaas en Rijnmond Hoogvliet Sport hebben ook weer gewoon hun potjes gewonnen. NSVV moet daarom nog twee van de laatste vier wedstrijden winnen voor de hoofdprijs. Er staan nu twee thuiswedstrijden op het programma. De eerste thuiswedstrijd is volgende week tegen Zinkwegse Boys. Het grote verschil van vierenveertig punten geeft geen enkele garantie. De tegenstander zal maximaal inzetten op het streekderby’s aspect. Daarnaast knokt Zinkwegse Boys nog voor de laatste kans om nacompetitie tegen degradatie te ontlopen. NSVV zal scherp moeten blijven tot de buit binnen is.

Opstelling NSVV:
Melvin Kruijthof, Yoeron van der Ree, Lesley van der Stoep, Michael Ouwens, Roderick Bekker, Sjoerd Hofstede, Richard Bras (46e Mitchel Keikes), Jeroen Voshart, Mitchel Louwerens (62e Peter Jan Cazander), Kelvin van der Giesen (74e Boyd van Andel), Koen Witsiers.

Scoreverloop:
18e min.               0 – 1      Mitchel Louwerens
64e min.               0 – 2      Jeroen Voshart (penalty)

 

V.v. Moerkapelle – SPV ’81 1-2

Wederom pakt SPV’81 in wedstrijd tegen v.v. Moerkapelle de volle winst. Het was al warm op het kunstgras bij aanvang van de wedstrijd, dus een drinkpauze was gegarandeerd. Dat de club uit Polsbroek bij de eerste tussenstop op twintig minuten al met 0-1 voor zou staan was voor velen een verrassing.

Het was juist de thuisploeg die volop in de aanval was en enkele leuke kansen creëerde, doch in de afronding nog steeds faalde. Het doelpunt voor de groenen kwam in minuut negentien van de voet van Ivo Sluijs op aangeven van Jan Doeland. Het spelbeeld veranderde niet en de afronding bij de thuisploeg bleef falen.

De enkele keer dat SPV’81 voor het doel van Moerkapelle verscheen was het gevaarlijker dan andersom. Zo ook in de 38ste minuut, een mooie opgezette en uitgespeelde aanval gaf Sander Koolwijk de gelegenheid met een droog schot vanaf randje zestien te scoren, 0-2. Op slag van rust was er ook nog een hoofdrol weggelegd voor de SPV-keeper Manfred Sleeuwenhoek  (vervanger voor de geblesseerde Johan de Vos). Met een fabelachtige redding wist hij een gericht schot van een Moerkapelle-speler te pareren en als gevolg daarvan zijn doel schoon te houden.

Ruststand: 0-2

Na de thee was het een herhaling van zetten, Moerkapelle was aanvallend sterker maar boekte geen resultaat. Toen na een uur voetbal de puik verdedigende Martijn de Heer een doorgebroken speler van Moerkapelle het kunstgras liet ruiken werd hij met rood van het veld gezonden. Een nog heter half uur kondigde zich aan. Dat een makkelijk gegeven strafschop de thuisploeg aan een doelpunt moest helpen was illustratief voor de wedstrijd tussen deze twee staartploegen. Met nog tien minuten te spelen en 1-2 op de klok was er van een wedstrijd geen sprake meer en wist Moerkapelle met vijf aanvallers en zes vrije trappen de stand niet te wijzigen.

Eindstand: 1-2

 

Jules Kroef valt met de neus in de boter bij v.v. OVV

Waar dit seizoen voor de meeste spelers van OVV een ‘moetje’ was, geniet Jules Kroef met volle teugen van het eerste zaterdagavontuur van de Oostvoornse club. De pas 19-jarige inwoner van Rockanje veroverde in de loop van dit seizoen een basisplaats bij de superieure koploper van de vierde klasse G.

“Een mooi jaar”, zegt hij zelf over zijn debuutseizoen bij de senioren. Kroef maakte vorig jaar zomer de overstap van Brielle naar Oostvoorne. Hij speelde drie seizoenen in de Brielse jeugd. “Ik ben tweedejaars A-speler, maar Brielle had niet echt een concreet plan met mij. Ik ken OVV goed, want ik heb er in mijn jeugd jaren gespeeld. Dat de club een andere insteek wilde – eigen jeugd – sprak me wel aan.”

Bij zijn terugkeer kwam hij oude bekenden tegen. “Pascal van Hulst was in de C mijn trainer. Ik stond ineens op het trainingsveld met jongens tegen wie ik vroeger opkeek. Dat was wel raar.”

Hij werd dit seizoen rustig gebracht door trainer Rob Vuik. “Ik kreeg steeds wat meer speelminuten, totdat ik echt een basisplaats had. Sinds de uitwedstrijd tegen Vierpolders ben ik basisspeler. Ik heb één wedstrijd gemist, maar dat kwam door een ontstoken teen.”

Kroef speelt op het middenveld. “We spelen vaak met een ruit, waarbij Timo Lemmens de man is met de punt naar achteren. Ik sta daar voor, rechts of links. Ik vind mezelf een stofzuiger.” Lopen doet Kroef het liefst veel en graag. “De trainer zeg dat ik mijn krachten beter moet verdelen. Veel lopen is niet altijd goed, het gaat om effectieve meters. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het gebrek aan ervaring. Ik wil overal bij zijn.”

Vanwege zijn leeftijd ervaart hij het naderende kampioenschap als een mooi hoogtepunt. “Ik kan me voorstellen dat oudere spelers het op een andere manier beleven, maar ik heb het gevoel dat ik met mijn neus in de boter gevallen ben. Mijn eerste jaar bij OVV en dan meteen een basisplaats en kampioen worden.”

 

 

Keepersdag SV WIK’57

Voor het 3e jaar organiseert SV.WIK’57 op Kerkwerve in samenwerking met Keepersaction een keepersdag.  Het vindt plaats op 10 mei, hemelvaartsdag. Er is wederom een professioneel programma samengesteld voor de deelnemende keepers.

Er wordt gestart met een ochtend training. Het eten in de pauze wordt volledig verzorgd. Na de pauze zijn er een aantal leuke spelletjes waarmee prijzen te winnen zijn. De dag wordt afgesloten met een middag training.Ook krijgen de deelnemers een leuk aandenken aan deze super leerzame dag.

Wederom neemt keepersaction dit jaar weer een fantastische trainersstaf mee!

De trainersstaf bestaat dit jaar uit:

Lücke. Danny heeft in de jeugd bij Ajax gekeept, een Europese wedstrijd in het eerste van Ajax gespeeld en een aantal jaar bij Vitesse gekeept.

Mitchell Viset: Mitchell heeft in de jeugd bij Vitesse gespeeld.

Denise van Luyn: Denise heeft gespeeld bij FC Utrecht, ADO Den Haag, en FC Twente. Ook is Denise uitgekomen voor het Nederlands dames elftal.

Robin Dekker. Hij is keeper geweest bij sv WIK57 en keept nu bij MZC ’11. Robin  heeft ervaring opgedaan bij keepersaction en heeft nu een eigen keeperstrainingsschool bij sv WIK 57, als opdracht voor zijn opleiding op het CIOS.

Jan Lücke: Jan is de eigenaar van keepersaction, Jan heeft zelf keeperstraining gegeven bij verschillende profclubs, waaronder Ajax.

Ook is er een winkeltje met allerlei keepers artikelen van keepersaction aanwezig op het sportpark.

Voor meer informatie kunt u kijken op:

Facebook:  keepersdag sv WIK57

Mailen: keepersdagsvwik57@gmail.com

 

 

‘Pas als iedereen tevreden is, dan ben ik dat ook’

Murat Toksoy heeft enorm veel over voor FC Drunen. Hij is wedstrijdsecretaris bij de senioren, zit in die functie ook in het bestuur en probeert met veel positieve energie JO17-1, het enige jeugdteam van de club, op sleeptouw te nemen.

Als vrijwilliger van FC Drunen steekt Murat Toksoy wekelijks heel wat uurtjes in de vereniging. Het maken van een goede planning is cruciaal in de functie die hij bekleedt als wedstrijdsecretaris. “Gedurende de week ben ik bezig met het regelen van wedstrijden voor zondag. Er moet een veld beschikbaar zijn, de cornervlagen moeten op het veld staan en uiteraard is er ook een scheidsrechter nodig. Er kan niet zomaar gevoetbald worden”, benadrukt Toksoy. “Af en toe neem ik op zondagochtend ook zelf de fluit in de mond. Ik vind het prima om van alles te regelen voor de club, maar het is ook erg fijn om zelf op het veld te staan.”

Op dinsdag en donderdag is dat overigens ook al het geval, want dan traint Toksoy het enige jeugdteam van FC Drunen: de J017, uiteraard gevolgd door de toevoeging: 1. “We zijn een kleine club en ons eerste elftal heeft in de toekomst toch nieuwe spelers nodig. Ik heb er vertrouwen in dat dit wel gaat goedkomen, want de jongens zijn vrienden van elkaar en houden echt van de club. Samen maken we er het beste van.”

Met de clubliefde van Murat zit het sowieso wel goed. In zijn jeugd was hij al vaak te vinden bij de vereniging, die in 2019 vijftig jaar bestaat. Een tijdje zegde hij de club vaarwel, maar ondertussen is de vrijwilliger weer helemaal gelukkig op het oude nest. “Ik ben tevreden als iedereen tevreden is op de club”, zegt hij bescheiden. “Als iedereen op zondag in de kantine lacht, ben ik ook bij. Dan doe ik mijn taken goed.” FC Drunen is een kleine club me slechts zes teams. Is dat vervelend? “Nee, helemaal niet”, antwoordt Murat zeer vlug. “Iedereen kent elkaar en accepteert je hoe je bent. Het is een familieclub en ik voel me er thuis. FC Drunen is een prachtvereniging”, besluit hij.

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.