Home Blog Pagina 1416

Lekkerkerk blijft 3e klasser na winst op Bergambacht

Gisteren speelde Lekkerkerk thuis de finale wedstrijd van de nacompetitie tegen de buren uit Bergambacht. De gasten waren als 2e geëindigd in de 4e klasse E en hadden in de eerste 2 rondes van de nacompetitie afgerekend met achtereenvolgens FC Maense en Victoria’04. Lekkerkerk had eerst Gouda en vervolgens CKC verslagen. De derby werd onder prima omstandigheden gespeeld, heel veel toeschouwers, vuurwerk en heel veel rook vooraf en lekker voetbalweer. Alle ingrediënten om een mooie pot voetbal te spelen waren aanwezig. Uiteraard stond een plaats in de 3e klasse op het spel.

Lekkerkerk begon de wedstrijd met 3 wijzigingen t.o.v. vorige week. Kevin van Gent en Bart Sterrenburg waren geschorst, Patrick Prevo was geblesseerd geraakt op de training. Brian Martens, Mark de Jager en Stefan Veerwaard waren de vervangers. Door wat inlichtingen het en der had trainer Hans den Besten een prima beeld van de kracht van vooral de aanvallers van Bergambacht. De opdracht aan de Lekkerkerkse verdedigers was dan ook om die 3 spelers geen millimeter ruimte te geven vanaf de 1e tot de laatste minuut. De aanvallers van de gasten kregen geen centimeter ruimte en de Lekkerkerkse aanvallers zette in het begin veel druk op de verdediging van de bezoekers. Dat resulteerde al in de 10eminuut tot de 1-0. Bij een snelle uitval van Lekkerkerk werd door een verdediger van Bergambacht een overtreding gemaakt. De vrije trap van Mark de Jager werd door de zeer goed spelende Stan Burggraaf verlengd. De keeper van Bergambacht was kansloos op de inzet van Stan.

In de 18e minuut kreeg Stefan Verwaard zijn 1e kans van de wedstrijd. Zijn inzet verdween echter voorlangs het doel. Bergambacht probeerde het Lekkerkerk met verzorgd voetbal lastig te maken. Het veldspel van Bergambacht was prima, echter tot kansen leidde dat allemaal niet. De verdedigers van Lekkerkerk waren zeer scherp en gaven geen kansen weg. De spits zat in de tas bij de zeer sterk spelende Tristan de Bruijn en uitblinker Floyd Versluis was zijn directe tegenstander compleet de baas. Ook de laatste man spelende Brian Martens speelde een prima pot en keeper Robin Schiedon heeft al weken zijn goede vorm te pakken. In de 28e minuut moest Mark de Jager geblesseerd uitvallen. Zijn liesblessure was toch te erg om verder de spelen. Zijn vervanger was Pieter Otten. In de 45e minuut kwam Lekkerkerk weer gevaarlijk voor het doel van Bergambacht. Via een vlotte aanval kwam de bal via Pieter Otten bij Stefan Verwaard. Die kapte zijn tegenstander uit en schoot met links fraai in de verre hoek. De keeper kon de bal ternauwernood met zijn vingertoppen uit het doel tikken. De rust werd bereikt met 1-0 op het scorebord.

Na rust begon Lekkerkerk prima. In de 48e minuut kreeg Pieter Otten een prima kans om de 2-0 binnen te schieten na prima voorbereidend werk van Stan Burggraaf. Zijn inzet verdween langs de verkeerde kant van de paal naast het doel. In de 50e minuut stond het ineens 1-1. Bij een spaarzame echte kans van de bezoekers was het meteen raak. Een voorzet van de linksbuiten werd door de jeugdige invaller van Bergambacht binnen gekopt. Alex Velsink probeerde de kopbal nog te verhinderen maar dat lukte hem net niet. Zo was de stand weer in evenwicht. Bergambacht ging weer geloven in een goed resultaat en probeerde door te drukken. Lekkerkerk had het een korte periode even moeilijk maar vanaf de 65e minuut zette het toch weer aan en ging op zoek naar de 2-1. In de 74e minuut kwam die goal ook. Helaas werd het doelpunt van Stefan Verwaard vanwege vermeend buitenspel afgekeurd. De grensrechter vlagde en de scheidsrechter nam dat signaal over. Later in de wedstrijd verklaarde de scheidsrechter aan Stefan Verwaard dat hij het mis had en dat hij onterecht had gefloten. In de 76e minuut haalde Brian Martens de bal van de lijn bij een grote kans van de bezoekers. Bij beide ploegen vloeiden de krachten wat weg en de reguliere wedstrijd eindigde in de 94e minuut in 1-1. Wederom een verlenging voor Lekkerkerk, net als vorige week tegen CKC.

Met heel veel inzet en beleving bleef Lekkerkerk op zoek naar de 2-1 voorsprong. In de 1e verlenging van een kwartier waren de kansen voor beide doelen spaarzaam. Zo werd de rust van de verlenging bereikt met nog steeds 1-1 op het scorebord. De zeer vermoeide Martijn de Jong gaf aan dat hij niet meer kon en kramp had in beide benen. Trainer Hans den Besten zei hem nog even vol te houden. Dat pakte uiteindelijk heel goed uit. In de 110e minuut werd een vrije trap van Brian Martens door de keeper van de bezoekers half weggewerkt. Vervolgens kopte Martijn met een prachtige boog over alles en iedereen heen de bal in het doel. De keeper en een verdediger van Bergambacht probeerden nog de bal te keren maar gelukkig, voor alles wat Lekkerkerk een warm hart toedraagt, verdween de bal in het doel. In de 114e minuut werden Stefan Verwaard en Martijn de Jong gewisseld en vervangen door André van de Wouden en Stan Molemaker. In het restant probeerde Bergambacht de gelijkmaker nog te forceren. Ze kregen daarvoor in de 120e minuut nog 1 kans. De lage inzet werd echter prima gekeerd door Robin Schiedon. In de 123e minuut kreeg Bergambacht nog een vrije trap. Daarbij gingen alle spelers inclusief de keeper mee naar voren. Na goed ingrijpen van Stan Molemaker en Floyd Versluis kon de laatste de bal meegeven aan Stan Burggraaf. Met zijn sprint van 60 meter bleef hij de achtervolgende keeper voor en kon zo de 3-1 binnen schieten. Met zijn 2e goal van de dag was de wedstrijd beslist en floot de scheidsrechter direct voor het einde van de wedstrijd.

Lekkerkerk boekte uiteindelijk een verdiende overwinning op een prima voetballende tegenstander. Het tactische plan van trainer Hans den Besten werd door de spelers van Lekkerkerk zeer goed uitgevoerd. Met volle inzet, beleving en strijd werd de finalewedstrijd van de nacompetitie gewonnen en kan de thuisploeg zich op gaan maken voor een 2e jaar in de 3eklasse. Twee jaar in successie is Lekkerkerk als winnaar uit een nacompetitie gekomen. Een groot compliment voor alle spelers en trainers die daaraan hebben bijgedragen!

Papendrecht 2 promoveert naar hoogste niveau

Het zaterdagteam van Papendrecht 2 is voor het eerst in zijn bestaan gepromoveerd naar de reserve Hoofdklasse en speelt komend seizoen op het hoogste niveau tegen gerenommeerde ploegen als Kozakken Boys 2 en ASWH 2. Makkelijk ging het niet in de finale van de nacompetitie tegen Zwaluwe 2. De spanningen vierden hoogtij bij beide ploegen, wat het kijkspel aanvankelijk niet ten goede kwam. Papendrecht was wel de beter spelende ploeg, maar het gevaar van Zwaluwe lag in de dode spelmomenten.

Het eerste half uur was er nauwelijks een kans te bespeuren op sportpark De Kwarrehoek in Lage Zwaluwe, maar bij de eerste acceptabele aanval van Zwaluwe was het gelijk raak. De volkomen vrijstaande Bas Mutsaers kon vrij inkoppen en de bracht de thuisploeg hiermee op voorsprong. De eerste goedlopende aanval van Papendrecht was tien minuten later en ook hier was het gelijk raak, toen Jerrel van der Zeeuw een voorzet van Djerrel Saffignani gelijk op zijn schoen nam.

Na rust zagen de vele meegereisde Papendrecht-supporters een agressiever Papendrecht, dat Zwaluwe op eigen helft vastzette. Toch was de thuisploeg die in de 55eminuut weer op voorsprong kwam, nadat een hoekschop onvoldoende werd weggewerkt. Saffignani bracht de elftallen weer op gelijke hoogte, waarna voor de gasten kansen ontstonden op de voorsprong. De net in het veld gekomen Jarden van Ek zag zijn schot op de kruising uiteenspatten en kort daarna verzuimde Jearlon Martina alleen voor de Zwaluwe-doelman te scoren. Een minuut later mocht hij dit nog een keer overdoen. Ditmaal maakte hij geen fout en bracht Papendrecht verdiend aan de leiding.

Met nog 20 minuten te spelen nam Zwaluwe het heft in handen en uit de diverse hoekschoppen en vrije trappen ontstonden hachelijk situaties voor het doel van Jeroen Blom, die 5 minuten voor tijd het geluk aan zijn zijde had, toen een Zwaluwe-inzet op de lat kwam. In de laatste minuut kreeg Papendrecht nog een strafschop, die door Martina werd verzilverd. De goed leidende scheidsrechter Labeur liet hierna niet meer aftrappen en de festiviteiten konden beginnen.

Complimenten aan het team en de begeleiding. Het viel wel op dat coach Martin Nouwen, die toegezegd had terug te gaan lopen, wel weer erg snel op het Slobbengors aanwezig was. Terecht overigens, ook hij hoort bij het feest.

Rijsoord Vrouwen- en Meisjesafdeling groeien sterk

Nu het seizoen 2017-2018 achter de rug is mag de v.v. Rijsoord constateren dat de club wat betreft het aantal vrouwen en meisjes weer in de lift naar boven zit wat voor het nieuwe en komende seizoen een positief punt is en de huidige ontwikkeling bij deze afdeling van de  v.v. Rijsoord belooft veel voor de toekomst.

Bij Vrouwen 1 is het probleem van de te krappe selectie van de afgelopen seizoenen achter de rug. Van de huidige selectie heeft alleen Lisanne Nugteren door werkomstandigheden aangegeven te stoppen maar daar staat tegenover dat uit de MO 19 diverse talenten de stap gaan maken naar de vrouwen. Zo zullen Marjolein Hilberts, Nienke Lodder, Zenzi Gravestein, Femke en Anouk de Reus, Nikita Pieren, Mariëlle Bode en Elaine van Dalen de overstap maken. Bovendien wordt de selectie verder aangevuld met speelsters die de overstap maken van hun vorige vereniging naar de v.v. Rijsoord. Van I.F.C. komt de talentvolle en jonge Amber van der Pol (18 jaar), van v.v. Blijdorp komt Chantal Westein (24 jaar) over en van R.V.V.H. komt Renée Oomkens (19 jaar) de gelederen versterken. Hierdoor heeft de op het oude nest teruggekeerde trainer-coach Peter van Hese nu een ruime en jonge selectie tot zijn beschikking die voor de toekomst veel perspectief biedt. De technische staf is verder ook uitgebreid met assistent-scheidsrechter Martin de Reus, Daphne Molegraaf voor de verzorging en Elise van der Kuil (die wegens een knieblessure even als speelster pas op de plaats moet maken) als teamleidster. De v.v. Rijsoord is daarnaast nog op zoek naar een assistent-trainer zodat de begeleiding dan ook compleet is.

Ook bij de meisjes veel aanwas
Heel belangrijk voor de vereniging is ook het feit dat bij de meisjes sprake is van een grote groei. De MO 13 begon het afgelopen seizoen met 8 speelsters in een 7 tegen 7 competitie maar in de voorjaarscompetitie kon men door de grote groei al compleet aantreden  en werd deze afgesloten met een niet verwachte 2eplaats achter kampioen E.B.O.H. op slecht 2 punten. Volgend seizoen gaan deze meisjes voor het eerst spelen op een heel veld als MO 15.

Na de winterstop kwamen er diverse meisjes die bij de JO 11 en JO 9 speelden over naar de meisjes om te gaan spelen in de MO 11. Een team dat gezien de gemiddelde leeftijd van 9 jaar uitstekend presteerde in een 7 tegen 7 competitie. Ook hier is er grote groei te zien waardoor een tweede MO 11 team en zelfs een MO 9 team waarschijnlijk aan de start van het nieuwe seizoen kan verschijnen. Door diverse acties en de positieve reacties van veel ouders, wat al 8/9 nieuwe leden heeft opgeleverd, is dit mogelijk omdat de v.v. Rijsoord als enige vereniging in Ridderkerk meisjesteams in deze leeftijdscategorie heeft.

Nieuwe leden nog steeds van harte welkom
Kortom, de toekomst van het vrouwen- en meisjesvoetbal bij de v.v. Rijsoord ziet er heel goed uit. Uiteraard zijn nieuwe speelsters, zowel vrouwen als meisjes, nog steeds van harte welkom. Voor degenen die belangstelling hebben kan men zich altijd voor nadere informatie wenden tot Bram Lindhout (voor de vrouwen) op 06 -27440784 en voor de meisjes bij Ardi of Nathalie Huizer op 06 – 30990444. Per mail kan natuurlijk ook en wel op e.kuil3@upcmail.nl of huiz0088@kpnmail.nlen vrouwenvoetbal@vv-rijsoord.nl.

Vrouwen RVVH fileren SSS in finale Voetbal Rijnmond Cup

De finale van de Voetbal Rijnmond Cup was een wedstrijd om naar uit te kijken. RVVH en SSS zijn keer op keer gewaagd aan elkaar. Op voorhand dus een echte strijd om de dood of de gladiolen. Het werd ook een wedstrijd op het scherpst van de snede. Een finale zoals een finale hoort te zijn. Doelpunten, gele en rode kaarten en een penalty.  Met tien vrouw en een inzet voor twaalf man was het RVVH dat het podium op mocht om terecht de beker in ontvangst te nemen.

Zoals het een echte vrouwenwedstrijd betaamt begon de strijd een kwartier later dan gepland omdat SSS na de warming up naar binnen ging ondanks dat de aanvangstijd al was aangebroken, om om te kleden.  De dames van RVVH hadden deze intimiderende zet door en togen zelf ook naar de kleedkamer om zich nog even op te frissen.  De eerste helft was duidelijk voor de vrouwen uit Klaaswaal. De Hercules dames kwamen nauwelijks aan aanvallen toe. Daar waar er toch een aanval werd opgezet strandde deze al ruim voor de zestien.  Het was dan ook niet verrassend dat SSS op voorsprong kwam en met 1-0 weer de kleedkamer opzocht voor de rust.

Na de onderbreking kreeg de zeer vriendelijke scheidsrechter het steeds moeilijker. De strijd werd feller en hij hield de vriendelijkheid net iets te lang vol. Hierdoor ontstonden er irritaties over en weer en werden de duels feller en gemener. RVVH zette aan in de hoop de gelijkmaker  te scoren. Manuela Grootenboer was dichtbij de gelijkmaker maar de SSS verdediging had letterlijk handen en voeten nodig om een doelpunt te voorkomen. Handen mogen nu eenmaal niet worden gebruikt zodat de scheidsrechter een penalty toekende die door Grootenboer, zoals we gewend zijn, feilloos werd benut.

Vanaf de gelijkmaker was RVVH sterker. Niet alleen was de motivatie hoog, ook zag je de krachten bij de vrouwen van SSS afnemen. Ze konden het conditioneel niet allemaal meer aan. De tot voor kort vriendelijke scheidsrechter moest nu regelmatig aan de bak. Hij kon niet anders meer dan zijn kaarten aan verschillende speelsters te tonen met als dieptepunt een  discutabele rode kaart voor Isabel Gulden van RVVH. Trainer Abdalla reageerde op de man minder situatie door achterin één op één te gaan spelen om zo de druk naar voren te houden. Daarbij vertrouwde hij terecht op de kwaliteiten van keepster Lisette Snel die tot twee keer toe de gelijkmaker voor SSS voorkwam.

SSS oogde het laatste half uur onmachtig waar de vrouwen van RVVH nog vol van energie waren.  Hoewel het tot op de laatste minuut spannend leek kwamen de Klaaswaalsen niet  meer tot een eindspurt. De ontlading bij de Ridderkerkse was groot toen de leidsman het eindsignaal blies. Het feest leek wel groter als toen promotie naar de topklasse werd bereikt. Niet alleen bij de speelsters maar ook bij het talrijk opgekomen publiek  vloeiden er tranen. De vrouwenselectie  van RVVH sloot met de winst in de finale van de Voetbal Rijnmond Cup een succesvol seizoen af. Het tweede team won de KNVB beker en het eerste promoveerde ook nog naar de Topklasse.

RVVH:  Lisette Snel, Esmeralda van den Heerik, Danielle Noordermeer, Jamie van Rijsbergen (Celine Bruens), Lisanne van Gelder. Jaline Hoek (Celine Schot), Nikki Roest, Isabel Gulden, Manuela Grootenboer, Fu-sang Pott (Rachel van Harlingen), Alyssa Dijkstra.

CvdW: FC Drunen – Jaap Verstraate

Jaap Verstraate is 51 jaar oud en al sinds 1972 lid bij FC Drunen. Hij is vanaf het eerste uur betrokken bij FC Drunen en heeft zijn hele leven bij de club gespeeld, op twee jaar na. In deze twee jaar mocht Verstraate namelijk zijn talent tonen bij RKC Waalwijk, waar hij uiteindelijk helaas tekort schoot. Hij is nog steeds actief als speler van FC Drunen en komt uit in het derde elftal. ‘’Het lichaam laat het nog toe en ik vind het uiteraard nog steeds heel leuk om te doen.’’

Jaap Verstraate is vanaf het eerste uur betrokken bij FC Drunen, doordat zijn ouders en broer al bij de club actief waren. Zo was zijn vader actief als lid van het bestuur van de club, zijn broer ook actief als speler en was zijn moeder vrijwilligster achter de bar.

Wat betreft vrijwilligerswerk is Verstraate begonnen als jeugdleider. Vervolgens is hij door blijven gaan als vrijwilliger en heeft hij o.a. in de jeugdcommissie & het hoofdbestuur gezeten en is hij vier jaar lang voorzitter geweest. Momenteel is hij hoofd van de TC ( Technische Commissie) en zit hij in het jubileumcommissie van Fc Drunen als voorzitter. Deze commissie is speciaal in het leven geroepen voor het 50-jarig bestaan van de club, wat volgend jaar plaats zal vinden.

Periode als voorzitter
Toen Verstraate voorzitter was, heeft hij zowel pittige momenten als mooie momenten mee mogen maken. ‘’Gedurende mijn periode als voorzitter heb ik vier mensen binnen de club zien wegvallen door hartfalen. Er gebeurde toen zeer veel in een korte tijd. Maar ik heb ook hele mooie momenten mee mogen maken als voorzitter, zoals de samenwerking met RKC Waalwijk en recent als organisator (drie weken geleden) van de bekerfinales voor de categorie Zuid 1 voor de jeugdelftallen O19, O17 & O15.’’

De kracht van FC Drunen
Jaap Verstraate gaf aan dat FC Drunen een kleine vereniging is met veel betrokkenheid van de mensen. Daarnaast heerst er binnen de club een ‘thuisgevoel’, is er veel persoonlijke aandacht voor de mensen en heeft men altijd het gevoel dat zij ergens bij horen. Dit is van groot belang, omdat het plezier vooralsnog voorop staat binnen FC Drunen.

‘’Het is echt mijn club, maar ik doe niet alsof FC Drunen mijn eigendom is. Ik wilde na mijn periode van 4 jaar als voorzitter bewust stoppen en met plezier bij de club kunnen blijven voetballen.’’

Het belang van vrijwilligerswerk
Jaap Verstraate vertelde dat een club zonder vrijwilligers niet kan bestaan. ‘’Mensen moeten maar eens bij een vereniging gaan vragen, wat er allemaal nodig is om hun zoon en/ of dochter te kunnen laten voetballen op een zaterdag of op zondag. Dat kan namelijk niet alleen door betaalde krachten, omdat je dan de contributie flink moet gaan verhogen.’’ Daarnaast helpt het om de mensen bewuster te maken van wat er allemaal nodig is om een club draaiende te houden, meent Verstraate. ‘’In mijn ogen is het een zeer kleine moeite om één uur in de week of in de maand of alleen bij bepaalde gelegenheden/ activiteiten zich in te zetten voor de club.’’

Een goed voorbeeld hiervan, volgens Verstraate, was het organiseren van de bekerfinales voor de jeugd in categorie Zuid 1. ‘’Wij hebben de mensen toen persoonlijk benaderd en uiteindelijk stonden er 47 vrijwilligers op om de club te helpen op deze dag. Dat voor een club van zo’n 260 á 270 leden, dan is dat natuurlijk enorm veel. Dat zie en hoor je uiteindelijk weer terug en als je dan als club die waardering uit naar de vrijwilligers, dan zullen de mensen zich eerder aanbieden om nogmaals te helpen als het nodig is. Zo kwamen er bij Drunen tien mensen aangeven dat zij bereid waren om vaker te helpen.’’

CvdW: FC Drunen - Jaap Verstraate

Een droomjaar voor Julius Bliek

Wie pak ‘m beet een jaar geleden zou hebben gezegd dat Julius Bliek profvoetballer ging worden, was op dat moment waarschijnlijk voor gek verklaard. Toch is dat precies wat er onlangs gebeurde, toen de 24-jarige verdediger zijn eerste profcontract tekende bij Go Ahead Eagles.

In CTV Voetbal vertelde Bliek dat het na de play-offs met FC Dordrecht voor promotie naar de Eredivisie, allemaal snel op gang kwam. “Na de laatste wedstrijd werd het concreter, ben ik medisch gekeurd en toen het helemaal rond was heb ik getekend. Heel mooi natuurlijk.” De interesse van ‘De Eagles’ was niet nieuw, want de club uit Deventer volgde hem al sinds de winterstop. “Ik heb in totaal twee keer tegen ze gescoord, dus dat was wel opgevallen. Via mijn vader en zijn zaakwaarnemer is het balletje toen gaan rollen.”

Toen Bliek een jaar geleden nog bij Kloetinge speelde en werd uitgeroepen tot ‘Zeeuws Voetballer van het Jaar’, bij de Zeeuwse Voetbal Awards, kon hij zelf ook niet geloven dat hij nu zou zijn waar hij is. Hij is zijn trainer bij FC Dordrecht, Gérard de Nooijer, dan ook dankbaar voor de kans die hij hem heeft geboden. “Gérard heeft mij in het begin gehaald en de kans gegeven. Toen ik de kans kreeg om te spelen heb ik die gepakt. Vanaf dat moment werd ik echt serieus genomen en heb ik veel wedstrijden gespeeld.” Ondanks de mooie stap naar Deventer, was een langer verblijf bij Dordrecht ook niet uitgesloten, maar ondanks verschillende gesprekken kwamen beide partijen daar toch niet uit. “In de winterstop hebben we gesproken over een contract, maar dat zou pas vanaf komend seizoen ingaan. Toen hebben we het even afgewacht en kwam dit op mijn pad. Als ik in de winterstop een contract had kunnen teken wat direct in zou gaan, dan was ik waarschijnlijk gebleven.”

Maar behalve Go Ahead Eagles, waren er ook andere clubs geïnteresseerd in de diensten van de jonge verdediger. Al werd die interesse nooit concreet, waardoor Bliek niet wilde wachten en voor zijn kans wilde gaan in Deventer. “Toen zaten we ook nog gewoon in het seizoen, dus dan wil ik er niet te veel van horen. Dan is de volledige focus gericht op het voetballen.” Behalve in Nederland, lag er ook een buitenlands avontuur in het verschiet voor de bakkerszoon. Een club uit Hongkong wilde Bliek graag inlijven, maar dat zag hij zelf niet zo zitten. “Voor zo een avontuur kun je altijd nog een keer kiezen, voorlopig wil ik gewoon sportief kijken wat er nog in zit.” De verdediger knijpt zichzelf niet in de arm, maar is wel ontzettend blij met de ontwikkeling die heeft plaatsgevonden in het afgelopen jaar. “Vorig jaar speelde ik nog nacompetitie met Kloetinge en toen was het fantastisch dat ik naar Dordrecht mocht. Nu ben ik hele dagen bezig met voetbal en leer ik iedere dag, dat neem ik allemaal mee naar volgend seizoen!”

Een droomjaar voor Julius Bliek

0

Wie pak ‘m beet een jaar geleden zou hebben gezegd dat Julius Bliek profvoetballer ging worden, was op dat moment waarschijnlijk voor gek verklaard. Toch is dat precies wat er onlangs gebeurde, toen de 24-jarige verdediger zijn eerste profcontract tekende bij Go Ahead Eagles.

In CTV Voetbal vertelde Bliek dat het na de play-offs met FC Dordrecht voor promotie naar de Eredivisie, allemaal snel op gang kwam. “Na de laatste wedstrijd werd het concreter, ben ik medisch gekeurd en toen het helemaal rond was heb ik getekend. Heel mooi natuurlijk.” De interesse van ‘De Eagles’ was niet nieuw, want de club uit Deventer volgde hem al sinds de winterstop. “Ik heb in totaal twee keer tegen ze gescoord, dus dat was wel opgevallen. Via mijn vader en zijn zaakwaarnemer is het balletje toen gaan rollen.”

Toen Bliek een jaar geleden nog bij Kloetinge speelde en werd uitgeroepen tot ‘Zeeuws Voetballer van het Jaar’, bij de Zeeuwse Voetbal Awards, kon hij zelf ook niet geloven dat hij nu zou zijn waar hij is. Hij is zijn trainer bij FC Dordrecht, Gérard de Nooijer, dan ook dankbaar voor de kans die hij hem heeft geboden. “Gérard heeft mij in het begin gehaald en de kans gegeven. Toen ik de kans kreeg om te spelen heb ik die gepakt. Vanaf dat moment werd ik echt serieus genomen en heb ik veel wedstrijden gespeeld.” Ondanks de mooie stap naar Deventer, was een langer verblijf bij Dordrecht ook niet uitgesloten, maar ondanks verschillende gesprekken kwamen beide partijen daar toch niet uit. “In de winterstop hebben we gesproken over een contract, maar dat zou pas vanaf komend seizoen ingaan. Toen hebben we het even afgewacht en kwam dit op mijn pad. Als ik in de winterstop een contract had kunnen teken wat direct in zou gaan, dan was ik waarschijnlijk gebleven.”

Maar behalve Go Ahead Eagles, waren er ook andere clubs geïnteresseerd in de diensten van de jonge verdediger. Al werd die interesse nooit concreet, waardoor Bliek niet wilde wachten en voor zijn kans wilde gaan in Deventer. “Toen zaten we ook nog gewoon in het seizoen, dus dan wil ik er niet te veel van horen. Dan is de volledige focus gericht op het voetballen.” Behalve in Nederland, lag er ook een buitenlands avontuur in het verschiet voor de bakkerszoon. Een club uit Hongkong wilde Bliek graag inlijven, maar dat zag hij zelf niet zo zitten. “Voor zo een avontuur kun je altijd nog een keer kiezen, voorlopig wil ik gewoon sportief kijken wat er nog in zit.” De verdediger knijpt zichzelf niet in de arm, maar is wel ontzettend blij met de ontwikkeling die heeft plaatsgevonden in het afgelopen jaar. “Vorig jaar speelde ik nog nacompetitie met Kloetinge en toen was het fantastisch dat ik naar Dordrecht mocht. Nu ben ik hele dagen bezig met voetbal en leer ik iedere dag, dat neem ik allemaal mee naar volgend seizoen!”

‘Kicken’ op perfect draaiende jeugdtak

Jan Snijder (55) is met veel plezier jeugdvoorzitter van voetbalvereniging Slikkerveer. Wat hem drijft? “Dat plezier van kinderen, die dankbaarheid in hun ogen als ze een mooie dag hebben.”

Ah, daar hebben we de eerlijke mens. Gevraagd naar zijn eigen lichaamsgewicht, meldt Snijder met gevoel voor eufemisme dat er ‘best wat kilootjes af kunnen’. De twee meter lange jeugdvoorzitter heeft net verteld dat een stevig ontbijt onontbeerlijk is voor de jeugd en dat hij zich daarom elke zaterdagmorgen weer een armbreuk staat te smeren voor jongeren die daar behoefte aan hebben. Hij zegt: “Ik vind het fantastisch om te doen.”

Croissantjes, gekookte eitjes, pistoletjes, broodjes gezond en natuurlijk de versgeperste jus d’orange. Voor een schappelijk prijsje heeft de jeugd tussen zeven en elf uur ‘s morgens een degelijke basis in de maag. “Ook de ouders kunnen een hapje mee-eten”, zegt Snijder montertjes. “Dat mensen goed ontbijten, is tegenwoordig niet vanzelfsprekend meer. Je hoort vaak genoeg verhalen van kinderen die zonder stevig ontbijt naar school gaan. Dat is niet goed en voetballen met een lege maag is dat al helemaal niet natuurlijk. Ik wil met het gezamenlijke ontbijt een signaal afgeven.”

Snijder is bezig aan zijn eerste seizoen als roerganger bij de jeugd van Slikkerveer. De afgelopen drie jaar bemande hij het wedstrijdsecretariaat. Snijder was tot op 21-jarige leeftijd actief als keeper bij de club, maar blessureleed dwong hem tot een vroegtijdig afzwaaien. Toen zijn jongste zoon aangaf graag voor Rijsoord te willen spelen, maakte Snijder geen bezwaar en diende hij die club met veel genoegen. “Keeperstrainer, leider, algemene zaken, het was een prima tijd.”

Een speling van het lot bracht Snijder dus terug bij Slikkerveer, de club waarvoor hij zich wekelijks 25 tot dertig uur inspant. Te beginnen op de maandagavond, wanneer hij organisatorische probleempjes onder de loep neemt. “Ik kijk dan samen met andere mensen wat er bij de jeugd zoal speelt aan moeilijkheden”, vervolgt Snijder. “Op woensdagavond en donderdagavond ben ik ook bij Slikkerveer, en dan volgt met de zaterdag het hoogtepunt van de week. Ik kick er nu eenmaal enorm op wanneer zo’n jeugdtak perfect draait, dat de problemen tijdig en kundig worden opgelost. Slikkerveer is best een grote club en er komen elke week weer dingen op ons pad waarvoor een oplossing nodig is.”

Met de kleding kunnen er dingen fout gaan, weet Snijder. Het vervoer naar uitwedstrijden moet goed worden geregeld. Er zijn genoeg potentiële brandhaardjes te verzinnen, maar doorgaans slaagt hij er samen met zijn collega’s van het jeugdbestuur in om de plooien glad te strijken. Op de zaterdag is het dan extra genieten. De jeugdvoorzitter zoekt naar woorden om zijn gevoel van gelukzaligheid optimaal te duiden. Na een zestal seconden stuurt hij de schijnwerpers naar het gezicht van de kinderen. “Ik geniet zo van hun plezier”, besluit Snijder. “Die kinderen zijn nog zo onbevangen, de dankbaarheid voor een mooie middag is in hun ogen gewoon te zien. Het kost me elke week veel tijd, maar ik zou niet anders willen. Ik heb gelukkig een geweldige vrouw die weet dat dit vrijwilligerswerk belangrijk voor me is.”

Frank van Driessche al 50 jaar op zijn plek bij SDO’63

De 59-jarige Frank van Driessche is woonachtig, samen met zijn vrouw, in Lamswaarde en voldoet zijn functie bij de club als Voorzitter van SDO’63. Wij spraken met hem over zijn verleden, carrière als voorzitter en de toekomst van de club.

Verleden
Frank is begonnen bij SDO’63 toen hij negen jaar oud was. “Toen mocht je voetballen vanaf negen jaar, vanaf dat het mocht begon ik gelijk met spelen.” Nu zit hij inmiddels alweer 50 jaar lang bij SDO’63. Frank is zowel in de jeugd als in het eerste van SDO’63 actief geweest. Verder heeft Frank later in zijn carrière als speler nog gespeelt in het tweede en in het derde elftal van SDO’63.

Frank vertelt dat hij altijd al heeft gewoond in Lamswaarde. “Ik voetbalde zelf altijd heel erg graag, en hier in Lamswaarde had je maar één club en dat was SDO’63. Dus dat was een vrij logisch keuze.” Je zat hier op de lagere school en als je ging voetballen dan deed je dat bij SDO’63 vertelt van Driessche. Verder vertelt hij dat het in zijn tijd niet zomaar naar een andere Voetbal Clubs ging. “Dat deed je gewoon niet.” Destijds waren er nog veel kinderen dus het was niet zo moeilijk om jeugdelftallen te vormen.

Carrière
Binnen de club heeft van Driessche een aantal functies gehad. Zo vertelt hij dat hij jeugdtrainer en jeugdsecretaris is geweest bij SDO’63. Ook is Frank trainer van het eerste team geweest. “Eigenlijk heb ik zowat alle functies binnen de club doorlopen.” Frank was altijd al actief bij de club en vooral bij het eerste elftal. Toen kreeg hij op gegeven moment kans om de voorzitter te worden van SDO’63. “Dat was wel een uitdaging voor mij. Het is nogal wat om Voorzitter te zijn van een kleine Voetbalvereniging. Zeker in deze tijd vraagt het wel wat meer dan 40 jaar geleden toen er nog spelers genoeg waren en minder activiteiten. Voor de jongeren zijn er tegenwoordig zo veel mogelijkheden. Mensen zijn meer individualistischer geworden en dat maakt het voor teamsporten wat lastiger.”

Toekomst
“Wij proberen in ieder geval onze seniorenteams op de been te houden. Dat zijn er op het ogenblik twee.” Verder vertelt frank dat ze lang geleden 5 seniorenelftallen hadden en één zaterdag elftal. Maar door de tijd ingehaald is en er minder actieve leden zijn, zijn er in het heden maar 2 seniorenteams waarmee ze vol op bezig zijn om te zorgen dat voor het eind van het seizoen de Seniorenteams weer goed op de been te krijgen. Het bestuur zorgt er ook voor dat er goede begeleiding is. ”Er is pasgeleden nog een Nieuwe trainer aangetrokken die ervoor moet gaan zorgen dat het eerste elftal van SDO’63 weer op de been komt te staan. Danny Magito is een goede trainen met veel ervaring en trainings papieren. SDO’63 is een club met een grote betrokkenheid. Er is een goede sfeer en veel gezelligheid.’’

Sander Hengeveld wil met CION de vierde klasse uit

Sander Hengeveld beleefde met CION vorig seizoen een bijzonder jaar. De doelman verloor met de Vlaardingers geen enkele competitiewedstrijd, maar moest het kampioenschap aan stadgenoot DVO’32 laten. Omdat de promotie naar de derde klasse ook via de zijdeur niet lukte  – CION strandde in de nacompetitie – waagt CION dit seizoen een nieuwe poging.

“We hadden natuurlijk al derdeklasser moeten zijn”, is Hengeveld (32) van mening. “Het is bizar dat je niet promoveert als je bijna alles wint. Uiteindelijk hebben we vorig seizoen net twee keer te veel gelijkgespeeld. Aan de andere kant moet je heel nuchter zijn en uithuilen en opnieuw beginnen.”

De Vlaardingse sluitpost, die voordat hij bij CION neerstreek bij Fortuna Vlaardingen, SC Feyenoord en Victoria’04 speelde, is inmiddels zo ervaren dat hij weet dat teleurstellingen bij het voetbal horen. “Je hebt goede en slechte tijden, zo werkt dat nou eenmaal. Ik ben gepromoveerd met CION, maar ook gedegradeerd.”

Hij stond met CION een paar jaar geleden op de drempel van de derde klasse. “Dat was onder leiding van trainer Han van Leeuwen. We kwamen in de nacompetitie tot de finale. Daarin kwamen we net tekort tegen DSVP. Uit werd het 1-1, thuis verloren met 1-0. We speelden voetbal ‘des’ CION’s, vechtvoetbal dus. Maar we hadden ook veel voetballende kwaliteit. Dat seizoen klikte het gewoon; soms heb je dat.”

Ook bij het huidige elftal herkent Hengeveld, die bezig is aan zijn achtste seizoen bij CION, de ‘signalen’ van een goede ploeg. “De balans in het team is goed. We hebben van alles wat én veel. Want behalve een goede eerste elf hebben we ook een sterke bank. We hebben vijftien, zestien jongens die moeiteloos meekunnen zonder dat we zwakker worden. Dat geeft heel veel rust en vertrouwen. Ja, ook bij mij.”

Niet dat Hengeveld een opgewonden standje tussen de palen is. “Vroeger kon ik me nog wel eens druk maken als het niet ging zoals ik dacht dat het moest gaan. Met de leeftijd komt ook de rust. Ik doe mijn werk, probeer ook coachend aanwezig te zijn. Ik ben als keeper vrij allround, ik ben niet echt een lijnkeeper, maar een aardige reflex heb ik wel.”

Met CION ligt Hengeveld dit seizoen in ieder geval op kampioenskoers, al is Maense een gevaarlijke outsider dat er alles aan zal doen om de Vlaardingse plannen te dwarsbomen. “Van Maense zijn we nog niet af. We kunnen ons weinig misstappen veroorloven. Wat mij betreft slaan we die nacompetitie dit jaar over. Zoveel goeds heeft dat ons de afgelopen jaren niet gebracht. Bovendien wil ik met CION geschiedenis schrijven door kampioen te worden.”

En als dat lukt, heeft CION volgens de keeper een goede selectie voor de derde klasse staan. “Eigenlijk is deze groep al derde klasse-waardig. We spelen alleen nog in de vierde klasse.”

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.