Ray Lubrecht is de talentvolle, veelzijdige doelman van Victoria’04 A1. De negentienjarige voetballer mikt op een plek in het eerste elftal.

De spitsen van de tegenstanders moeten het gevoel hebben met hun oor tegen een scheepshoorn te hangen, wanneer Lubrecht zich verbaal laat gelden. Met een basstem waaraan zanger Jim Bakkum een puntje kan zuigen, zegt de keeper: “ik denk dat ik wel duidelijk ben.”

Lubrecht schreef zich als C-junior in bij het Vlaardingse Victoria’04. Nadat zijn ouders waren gescheiden liet hij Zeist voor wat het was, om in Zuid-Holland vol goede moed het doel te verdedigen. “Victoria’04 is een heerlijke club”, zegt de man die als B-junior een jaartje bij defensie ging werken maar daarna terugkeerde bij de club.

“Ik denk dat de balans tussen sfeer en prestaties heel goed is bij Victoria’04. In de kantine hebben we gezelligheid en gekkigheid, maar op het veld willen we echt alleen maar winnen.

We hebben een prima team met de A1 en hoeven niet onder te doen voor de A1 van sommige andere clubs. Tegen de A1 van VFC hebben we drie heel mooie finales van het Vlaardings kampioenschap gespeeld.”

“We verloren wel drie keer, maar het was steeds net aan”, vervolgt Lubrecht. “Twee keer verloren we met één doelpunt verschil en de andere keer won VFC na strafschoppen. Victoria’04 en VFC zijn wel duidelijk de toonaangevende clubs van Vlaardingen, als het om jeugd gaat. Sommige andere clubs hebben niet eens een A1- elftal meer. Bij ons bloeit de jeugdtak echt volop.”

Lubrecht is een doelman met veel lengte, die zoals gezegd ontzag inboezemt bij de voorwaartsen die op hem afstormen. In het persoonlijke duel is hij moeilijk te kloppen, als regisseur van de defensie laat hij zijn zware basstem gelden. “En ik ben ook sterk op de lijn”, zegt de bijna twintigjarige.

“Ik weet goed wat mijn sterke punten zijn en waar ik mezelf nog flink kan verbeteren. Hoge ballen zijn niet mijn favoriet, als ik moet uitkomen ben ik niet op mijn best. En ik denk dat mijn trap ook wel voor verbetering vatbaar is.

Ik werk er in elk geval hard aan om op dat punt progressie te boeken.”

Met het oog op de toekomst stelt Lubrecht dat hij zijn kans in de selectie wil beproeven. Een poging de eerste doelman van Victoria ‘04 te worden is het streven van de talentvolle keeper. “Ik wil echt voor het eerste gaan, daar doe ik niet geheimzinnig over”, licht hij toe. “Ik wil per se bij het eerste elftal komen. Liever in het eerste op de bank, dan bij het tweede een basisplaats.”

Om zijn leven buiten het veld te bekostigen werkte Lubrecht een jaar in een loods. Het goeie ouwe magazijnwerk, waar natuurlijk nog nooit iemand slechter van is geworden. Lachend vertelt hij waaraan hij momenteel met veel ijver werkt. “Ik ben een cd-single aan het opnemen”, klinkt het trots.

Aha, dus ook daar kan hij die basstem voor gebruiken? De vergelijking met Jim Bakkum komt hem niet onbekend voor. “Ik ben nog in een testfase, maar het kan heel leuk worden. Ik treed al op in kroegen en in de kantine, de basis heb ik wel.”

Unitas’30 lijkt de weg naar de langgekoesterde wens te hebben gevonden: terug naar de eerste klasse. De Etten-Leurse club heeft een mooie historie, maar ook de toekomst ziet er rooskleurig uit. Jeugdexponent Justin Kwee is daar een voorbeeld van.

De 20-jarige middenvelder Justin Kwee kwam in de C-jeugd over van Internos, de rivaal in het zuiden. Hij is dus niet écht een jongen van Unitas’30, maar zo voelt hij zich wel. “Ik heb het hier van begin af aan naar mijn zin gehad.” Dat was niet meer zo bij zijn oude club en daarom volgde hij een vriend naar Unitas’30. Daar kon hij ook nog eens voetballen op hoog niveau: haast alle jeugdteams van de club spelen op divisieniveau of in de top van de hoofdklasse. En toch stak Kwee er bovenuit. “Ik had wel het idee dat ik iets verder was dan de andere spelers in mijn lichting”, geeft hij eerlijk toe. Kwee draait er sowieso niet omheen: hij zegt wat hij vindt en denkt. Als hij met een trainer niet goed op kan schieten, laat hij dat duidelijk merken. Soms met een verbale botsing als gevolg, maar dat is dan maar zo.

TALENT
Als tweedejaars B kreeg hij al de kans om aan het selectievoetbal te ruiken, veelzeggend bij een club als Unitas’30 die uit een grote pool talentvolle jeugdspelers kan putten. “Ik vond het leuk om bij het eerste te zitten, was in het jaar daarna al belangrijk met mijn speelminuten.” En dat als 18-jarige. Inmiddels is de lichtvoetige middenvelder een vaste waarde in het basisteam van Unitas’30. Dat is ook bij andere clubs opgevallen: Kwee wimpelde de interesse van enkele tweede- en eersteklassers af. “Ik wil het liefst met Unitas’30 zo hoog mogelijk spelen. Wellicht kijk ik na dit seizoen nog eens verder, ik wil het hoogst haalbare eruit halen, maar ik heb het ook echt prima naar mijn zin hier. Ik ken iedereen bij de club, merk dat ze vertrouwen in me hebben en dat doet me goed. Daarnaast is het complex heel mooi en modern: alles binnen Unitas’30 voelt voor mij als een tweede thuis.”

KRACHT
Tegelijkertijd is hij realistisch. “Gianni Tiebosch is een vriend van mij en ik ben weleens gaan kijken bij zijn wedstrijden bij Hoek in de Derde Divisie, dat is wel een ander niveautje hoor… Daar lopen alleen maar grote jongens rond.” En Kwee is met zijn 1.74 meter niet de langste. “Ik ben heel lichtvoetig en explosief, maar niet krachtig genoeg naar mijn zin. Het is wel lastig, ik kom niet makkelijk aan. Ik eet anderhalf keer zo veel als mijn ouders en broertje en zit vaak in de sportschool, maar toch gaat het heel moeizaam.”

Daarnaast moet zijn rendement omhoog, hij is vaak betrokken bij het spel voor de assist, maar wil zijn statistieken qua assists en doelpunten verbeteren, bepalender zijn. Dat alles moet hem binnen een paar jaar naar de eerste klasse brengen, vindt hij.

Voetbal is voor Kwee nog altijd vooral een hobby. “Ik heb weleens momenten dat ik denk: pff, moet ik weer trainen. Maar zonder voetbal kan ik niet. Als we een paar weken niets doen in verband met bijvoorbeeld de vakantie, dan word ik helemaal gek. Dan probeer ik wat jongens op te trommelen voor een potje. Het is je passie, je hobby. Nee, ik kan echt niet zonder.”

ROOSKLEURIG
De Etten-Leurenaar is van mening dat de toekomst van Unitas’30 er rooskleurig uitziet. Hij kan het weten, aangezien hij een paar jaar training heeft gegeven in de jeugd. “Als ik naar de jeugd kijk, dan zie ik aardig wat talent. Ik zie spelers rondlopen die al een stuk verder zijn dan ik was op hun leeftijd. Er komt wel wat leuks aan.” Het is veelzeggend dat Unitas’30 in februari met 3-0 van Sarto won, terwijl het de helft van het basiselftal miste en daardoor moest putten uit de jeugd. “Ik sta dan als 20-jarige ook anders op het veld, vind dat ik iets extra’s moet brengen om die jonge jongens te helpen.”

SAMEN DE STAD IN
Hij merkt dat het Unitas’30 van dit seizoen een totaal ander team is dan de ploeg waarin hij een jaar geleden voetbalde. “De sfeer was toen minder, ik weet niet waar dat aan lag. Nu blijft iedereen hangen na de training en de wedstrijden, we gaan zelfs regelmatig met elkaar de stad in. Dat is heel belangrijk voor een team.” Naar de oorzaak is het gissen. “Maar het is sowieso een wereld van verschil als je wat meer wint. Dan is het altijd leuker.” En waar de ploeg van de Leur vorig jaar tegen degradatie streed, doen ze nu mee om de bovenste plaatsen. Het doel voor dit seizoen?

Kwee had de pijlen gericht op een plek in de middenmoot, maar die doelstelling kan de prullenbak in na de sterke eerste seizoenshelft. “Het liefst zou ik kampioen worden, maar dat is wel erg lastig gezien ons programma. Een periodetitel halen zou ook mooi zijn.”

Beek Vooruit is de laatste weken aardig op stoom, met zeven punten uit drie wedstrijden en elf doelpunten voor als balans. Het gaat samen met de terugkeer van Loek Schalk in zijn beste vorm. De 25-jarige Beekenaar scoorde maar liefst zes goals tegen Kruisland en Hoeven.

“Zelfs onze eigen fans waren verrast”, geeft Loek Schalk toe, over de 6-2-winst van Beek Vooruit op koploper Kruisland van afgelopen zondag. “Het was een wedstrijd uit het boekje, zat weer eens ouderwets mee. Iedereen was fit en we hadden geen schorsingen.” Het zegt veel dat Loek zelfs tijd had om de doelpuntenstrijd met zijn tweelingbroer aan te gaan. “Ik maakte er eerst eentje, Joost vervolgens twee. Toen dacht ik: nu moet ik er ook minimaal nog een maken, hij moet niet dichterbij me in de buurt komen qua doelpuntenaantal.”

Uit vorm De eerste seizoenshelft verliep niet naar wens. “Het was een beetje moeizaam, we stonden volgens mij in het begin zelfs op een degradatieplaats. Vorig jaar kon niet op, we streden tot het einde zelfs om een plek in de top vijf. En dat in ons eerste seizoen in de tweede klasse. We hadden daarom misschien voor dit jaar gewoon wat te hoge verwachtingen, maar sinds de winterstop hebben we de weg omhoog gelukkig weer gevonden.”

Schalk was zelf ook niet in topvorm. “Ik was een paar weken half geblesseerd. Daardoor liep het wat minder, kwam ik bijvoorbeeld steeds net niet op tijd. Ik ben nu sinds drie weken weer volledig fit en dat merk ik direct aan mijn vorm. Achteraf gezien had ik misschien niet moeten spelen met die liesklachten, maar ik dacht ook: we zitten vlak voor de winterstop, het kan nog wel.”

Doelen Hij wil minstens 23 doelpunten te maken, aangezien hij vorig jaar op 22 bleef steken. Loek heeft er inmiddels 15 in het netje liggen, Joost ademt hem in de nek met vier doelpunten minder. “Het is een gezonde concurrentiestrijd, maar je legt de ballen natuurlijk wel gewoon af als de ander er beter voor staat.”

Zo staan ze samen alweer op 26 goals, van de 38 die Beek Vooruit er tot nu toe maakte. Schalk hoopt dit seizoen ergens tussen plek 5 en 7 te eindigen. “Komende jaren hoop ik om de prijzen mee te kunnen doen. We spelen al een aantal seizoenen met een vaste kern en raken daardoor beter en beter op elkaar ingespeeld. We willen in ieder geval allemaal graag vooruit, de hele club kijkt naar boven.”

Foto: Nathalie Pompe