De familie Van Dijken en Tricht zijn onmiskenbaar aan elkaar verbonden. Op zaterdag staat het leven van de Van Dijkens volledig in het teken van het groen en wit. Tim van Dijken is de huidige afvaardiging namens de familie in de basiself van het vlaggenschip.

Tim van Dijken (17) staat te boek als een van de grootste talenten in de regio. FC Den Bosch liet hem de afgelopen maanden al meetrainen en hij krijgt binnenkort te horen of hij een plekje in de JO19-1 van de profclub van volgend seizoen mag invullen. Of hij daar dan ook daadwerkelijk voor gaat, weet hij nog niet. “Het was vroeger vooral een grote droom om profvoetballer te worden, nu twijfel ik. Ik heb het zó goed naar mijn zin bij Tricht, voetbal hier met mijn vrienden en begin het uitgaansleven nu ook te ontdekken. Bij FC Den Bosch zal ik zes keer per week moeten trainen en mijn vrienden minder zien, dat is toch lastig. En dan heb je nog steeds niet de zekerheid dat je het gaat redden.”

Zijn vader stond decennia geleden voor dezelfde keus en hij koos voor Tricht. “Hij adviseert me nu vooral naar mijn hart te luisteren, te doen waar ik het gelukkigst van word.”

ZENUWEN
Het is wel duidelijk: de liefde voor Tricht zit diep bij de Van Dijkens. Tims tweelingbroer Luke schurkt ook tegen het eerste aan, broertje Sam speelt in de E1 en opa Jan van Arkel is oud-voorzitter en nog steeds nauw betrokken bij de club. Het maakte de aanpassing voor Tim in het eerste elftal wat makkelijker, toen hij vorig seizoen debuteerde. “Veel jongens kenden mij al via mijn vader, hij is toch een beetje de trots van Tricht. Ze hebben me echt geholpen met mijn zenuwen.” En zijn familie stond langs de lijn om hem aan te moedigen.

Hij heeft dit seizoen een vaste plek in de basis gekregen, eerst als spits, later als aanvallende middenvelder. “Ik ben meer de man van de assist dan van het doelpunt, dus deze positie ligt mij ook beter.” Tricht streed in de tweede klasse een seizoen lang tegen degradatie, maar heeft uiteindelijk toch de verwachtingen overtroffen volgens Van Dijken. “We hebben een heel jong team, na vorig jaar zijn aardig wat ervaren spelers gestopt. De gemiddelde leeftijd is nu rond de 20 jaar, dus hadden we wel verwacht te degraderen. Maar als je ziet hoe wij dit seizoen spelen, dan was een plek in de middenmoot zelfs op z’n plaats geweest. Niemand had hierop gerekend.”

VERTREK
De toekomst ziet er rooskleurig uit. “Deze groep is nog zo jong en heeft nog zo lang de tijd om te groeien. Daarnaast lijkt het erop dat niemand stopt of weggaat”, zegt Van Dijken, waarbij hij zijn eigen mogelijke vertrek vergeet. “Maar daar moet ik echt nog eens goed over nadenken, ik geniet ontzettend van het spelen.

Foto: Ab Donker
bij Tricht.”

Exact tien jaar na het laatste kampioenschap kan MVV’58 weer de titel pakken in de vierde klasse. Veel clubmensen in Meteren zijn een tikkeltje terughoudend over de kansen van het vlaggenschip, maar trainer Robin Berendsen en zijn spelers barsten van het zelfvertrouwen.

De sfeer is opperbest in de bestuur skamer van MVV’58. Op deze koude zaterdagmiddag voorafgaand aan het thuisduel met Lekvogels wordt er door de aanwezigen honderduit gepraat en gelachen over koetjes en kalfjes. Toch blijkt het erg eenvoudig om de sfeer te doen veranderen in de knusse ruimte. Het VoetbalJournaal vraagt wanneer MVV’58 precies de titel gaat vieren en direct valt er een ijzige stilte.

Robin Berendsen kan hierom lachen. “Iedereen wordt hier nerveus van het ‘k-woord”, zo zegt de trainer daags na afloop van het met 3-0 gewonnen thuisduel, waardoor zijn team volop blijft meedoen in de titelrace. “De laatste jaren is MVV’58 vaak op de derde of tweede plaats geëindigd en dat is niemand hier vergeten. Maar wij als selectie hebben daar geen boodschap aan. Als wij al onze resterende wedstrijden winnen, zijn we kampioen en dat is onze doelstelling.”

VOLWASSENER
Voorafgaand aan dit seizoen had Berendsen niet verwacht dat hij deze woorden zou uitspreken. In zijn eerste jaar bij de club eindigde de Geldermalsenaar op de negende plaats, nadat het team de gehele eerste seizoenshelft in de staart van de competitie bungelde. “De resultaten waren niet best, maar iedereen had wel het gevoel dat we goed bezig waren. Gelukkig werd mijn contract verlengd, ik kreeg de tijd om met de jonge selectie te bouwen aan een goed team dat aanvallend voetbal speelt.”

Dit seizoen zijn de resultaten een stuk beter en dat komt volgens Berendsen ook door vorig jaar, waarin zijn ploeg naast competitie- en bekerduels ook heel veel oefenwedstrijden speelde. “De jonge spelers zijn een stuk volwassener geworden en dat zie ik ook terug in het veld”, aldus de trotse oefenmeester.

Voor de winterstop leek het erop dat Brakel af zou stevenen op het kampioenschap, maar die club heeft na de winterbreak ontzettend veel punten verspeeld. Ook de goede vorm van nummer twee Groot Ammers liet te wensen over, waardoor nummer drie MVV’58 ineens een mogelijk kampioenschap in eigen hand heeft. “Voor de winterstop waren we een beetje zoekende, maar vanaf 2019 verkeren we in een zeer goede fl ow. We hebben een goede en fi tte selectie. Als ik wissel, worden we niet zwakker en dat is heel fijn voor een trainer. Bovendien zijn we wat slimmer in het veld, we hebben wedstrijden beter onder controle dan voorheen.”

Nu het einde van de competitie nadert, merkt Berendsen dat iedereen steeds nerveuzer wordt op sportpark Achterveld. Hijzelf en zijn spelers hebben daar volgens hem geen last van. “Er giert sowieso een hoop positieve energie door de club en uiteraard komt dat deels door onze prestaties. We zijn nu erg dichtbij de titel en iedereen is eensgezind: we moeten dit afmaken. De ontlading zal groot zijn als we kampioen worden.”

Hij is pas 20 jaar, maar nu al verknocht aan het trainersvak. Dadier Casal zorgt ervoor dat de jeugd van GVV naar een hoger niveau wordt getild. De junioren maken sprongen in hun ontwikkeling onder zijn bevlogen leiding.

Enigszins verlegen zit Dadier Casal aan de tafel in de bestuurskamer van GVV. Rino Lafranceschina, hét gezicht van de club, heeft Casal op deze zaterdagochtend plots tegenover een journalist gezet. De bevlogen vrijwilliger vond dat zijn 20-jarige clubgenoot het verdiende om een podium te krijgen waarop hij zich kon voorstellen aan het grotere publiek. Want Casal heeft in korte tijd voor een aardige ontwikkeling gezorgd binnen de jeugd van GVV.

NEC
Zelf voetbalt Casal ook nog. De 20-jarige begon zijn carrière op zijn vierde al bij GVV, maar verkaste acht jaar later naar Theole om op hoger niveau te spelen. Daar verscheen hij op
de radar van NEC, dat hem één seizoen liet ruiken aan topvoetbal in de A-jeugd. “Maar ik kwam niet echt uit de verf”, en dus verdween Casal na één jaar richting Achilles’29 in Groesbeek. Precies in de periode van het faillissement, waarin het een chaos was bij de club. Via een kennis kwam Casal uiteindelijk bij DIO’30 in Druten terecht, de derde klasse. Daar voetbalt hij nu. “Ik wil nog steeds heel graag een hoog niveau halen.”

Via Lafranceschina kwam hij weer terug bij GVV. Casal is een voetbaldier en wilde ook graag verder als trainer, maar had geen papieren. In Geldermalsen kreeg hij de aanbieding om techniektraining voor de jeugd te verzorgen, dat was ongeveer een jaar geleden. “Dat ging goed en was leuk, ik wilde de jeugd wat bijleren en dat kon op deze manier. Maar ik verlangde ook naar het leiden van een eigen team.” Hij kreeg de JO17-1 onder handen en heeft daar al flinke stappen mee gezet. “Ik wil ze leren voetballen, dat het meer is dan zomaar tegen een bal trappen. Op dat gebied viel hier nog best wat te winnen.”

SPRONGEN
Hij geniet enorm van zijn taak. “Je ziet jongens al heel snel grote stappen zetten. Het belangrijkste is dat ik geduldig ben. Ik kan best streng zijn en soms zijn mijn trainingen echt zwaar, maar uiteindelijk zien die jongens wel dat ze er profijt van hebben.” Sinds een paar maanden heeft hij ook de JO13-1 onder zijn hoede en ook dat team gaat met sprongen vooruit. “In korte tijd zijn ze een stuk beter geworden”, ziet ook Lafranceschina.

Het doel is van elke generatie jeugdspelers er drie tot vijf uiteindelijk door te laten stromen naar het eerste elftal, het vlaggenschip moet profiteren van deze ontwikkelingen. “Want GVV kan een middenmoter worden in de derde klasse, daar ben ik van overtuigd.”

De aanwas van meisjes heeft het ledenaantal van Theole de laatste jaren een flinke boost gegeven. Steeds meer jongedames vinden de weg naar sportpark Drumpt en het nieuwe team MO15-2 is daar een mooi voorbeeld van. Bijna alle speelsters startten afgelopen zomer pas met voetbal, maar de voetbalsters maken een stormachtige ontwikkeling door.

Rillend van de kou staan de speelsters van de M015-2 keurig in een rijtje opgesteld aan de zijlijn van het hoofdveld van Theole. Bibberend en trillend op hun benen wachten ze totdat het team compleet is, zodat de broodnodige warming-up kan beginnen. Het zonnetje schijnt in Tiel en de lucht is dan wel strakblauw, maar lekker voetbalweer is het allerminst op deze vroege zaterdagmorgen. Het gezegde ‘April doet wat hij wil’ is van toepassing, want het kwik komt net boven het vriespunt uit hier op sportpark Drumpt. In deze bijzondere weersomstandigheden trapt
Theole MO15-2 straks af tegen de leeftijdsgenoten van Den Dungen.

In de tweede competitiehelft won de MO15-2 tot nu toe één duel, een prestatie die het elftal in de eerste seizoenshelft niet voor elkaar kreeg. “Dat is niet gek, want het is een compleet nieuw team”, zo legt Jeanette Honders vanaf de zijlijn uit. “Op een enkeling na zijn alle meiden pas dit seizoen gestart met voetballen. Het duurde uiteraard eventjes voordat de dames op tactisch en technisch gebied dingen oppikten, maar het gaat steeds beter. Helaas hebben we in het begin dus bijna alles verloren, maar in deze lagere competitie voelen we ons beter thuis. Het is veel leuker voetballen”, zo legt de voetbalmoeder en teammanager van de MO15-2 uit. “De speelsters hebben veel plezier, zijn erg fanatiek en het is leuk om te zien dat ze in het veld reuzenstappen maken.

POSITIEVE COACHING
De warming-up is inmiddels grotendeels achter de rug en de meiden van de MO15-2 zijn bijna klaar voor het duel met Den Dungen. Kort voor aanvangstijd meldt de vrolijke trainer zich ook op het
hoofdveld van Theole. Capan Kilic roept zijn speelsters bijeen, houdt een tactiekbespreking en geeft sommige jongedames nog wat persoonlijke tips mee. “De meiden zijn blij met een trainer als Capan”, zo weet Honders. “Tijdens de trainingen zorgt hij ervoor dat de speelsters steeds beter gaan spelen en zijn positieve houding is ook erg belangrijk. Het team heeft als nieuwkomer in de competitie zeker aan het begin dus veel wedstrijden verloren, maar Capan kijkt voornamelijk naar de dingen die goed gaan. De meiden worden door hem zeer positief gecoacht en dat is maar goed ook: ze blijven daardoor gemotiveerd, niet iedereen zit namelijk te wachten op felle kritiek. Bij meiden komt dat soms harder binnen dan bij jongens”, zo vertelt de vrolijke teammanager lachend.

Vorig seizoen had Theole één MO15 team, maar afgelopen zomer meldden vele jongedames zich aan bij de club, waardoor de oprichting van de MO15-2 een feit was. Enthousiaste meiden brachten hun vriendinnen mee en die vroegen op hun beurt ook weer meiden om mee te gaan naar Theole. De speelsters moeten nog veel leren, zo blijkt in het met 0-3 verloren duel tegen Den Dungen. Maar met de inzet en het plezier zit het helemaal goed. Het leuke meidenteam is een echte aanwinst voor Theole.

Het ambitieuze TEC wil zo snel mogelijk terugkeren in de Tweede Divisie en de club heeft meer doelen. De club hoopt dat, naast het vlaggenschip van de Tielse club, ook meerdere jeugdteams de titel pakken dit seizoen. Op het gebied van meiden- en damesvoetbal maakt de vereniging veel progressie.

“Met het eerste hopen we natuurlijk zo snel mogelijk terug te keren naar de Tweede Divisie”, zegt Hans Schrijner. “Op dit moment staan we er goed voor. De strijd om het kampioenschap lijkt te gaan tussen Jong Volendam, UNA en TEC en wij hebben het winnen van de titel in eigen hand”, zegt de technisch jeugdcoördinator, die ook docent is bij de KNVB. “Het team lijkt nu beter in balans, mede na het inbrengen van Emre Gürgüoglu, een jonge talentvolle middenvelder uit de eigen stad Tiel. Dat is een mooi bruggetje naar de jeugd”, vertelt Schrijner. “We willen graag jonge spelers uit de regio kansen bieden om zich verder te ontwikkelen tot het hoogste niveau. Emre en ook Dyon Harmanus, die vanuit de JO19-1 aan de selectie is toegevoegd, zijn hier mooie voorbeelden van.”

JO19-1
De huidige JO19-1 is op dit moment ook in de race voor een titel, samen met stadgenoot RKTVC. Een groot aantal van deze jongens gaat volgend seizoen bij de senioren spelen en daarom richt TEC speciaal een nieuw zaterdagteam op. Voor dat elftal zoekt de club nog talentvolle spelers die zich verder willen ontwikkelen op sportpark De Lok. De club hoopt ook nieuwe spelers te verwelkomen in de JO19-1, volgend seizoen getraind door eerste-elftalspeler Matthieu van Assem. “TEC is kwantitatief nog steeds een kleine club”, zegt Schrijner, “dus we hopen via onze uitstraling, ons verbeterde imago en uitstekende opleidingsplan dat steeds meer jongens en meisjes uit de regio voor ons kiezen.”

Er wordt volgens Schrijner weer positief over TEC gesproken. “We voetballen hier leuk en sportief. Alle jeugdtrainers hebben een KNVB-trainersopleiding gevolgd of worden in de gelegenheid gesteld deze te volgen. We willen met onze beste jeugdteams op een zo hoog mogelijk niveau spelen. Bij sommige leeftijdscategorieën zijn we al een heel eind op weg (de JO12-1 en de JO13-1 kunnen promoveren), maar algemeen gezien heeft dit natuurlijk tijd nodig. We doen er alles aan om kwalitatief en kwantitatief te groeien.”

BETROKKENHEID
Voor meiden werd er bij TEC op 5 april een succesvolle ‘vriendinnendag’ gehouden, waardoor de club veel nieuwe aanmeldingen krijgt van jongedames. TEC heeft vanaf volgend seizoen ook weer een damesteam. De speelsters zijn al bezig met trainen om zich klaar te stomen voor volgend jaar. “Dat zijn erg leuke zaken”, zegt Schrijner, die graag wil afsluiten met TEC 1. “Het is fijn om te zien dat de kloof naar het eerste steeds kleiner wordt. De spelers van de hoofdmacht tonen ook steeds meer betrokkenheid bij de jeugd. Naast Daan Disveld en Matthieu van Assem gaan er wellicht nog meer spelers wat doen voor de jeugd en die ontwikkeling juichen we van harte toe.”

Omdat hoofdtrainer Mark de Beijer het in januari voor gezien hield bij VV Ophemert, zat de dorpsclub zonder coach. Sindsdien maken de ervaren spelers Remco Scheurwater en Albert Hootsen (45) de beslissingen bij de vijfdeklasser en dat gaat prima. “We staan middenin de groep, maar de spelers accepteren ons gezag.”

Het huwelijk tussen Mark de Beijer en Ophemert duurde slechts een halfjaar. De zeer fanatieke trainer was niet helemaal op zijn plek bij de vijfdeklasser, concludeert Albert Hootsen (45). “Hij wilde veel en fanatiek trainen, maar voeldezich niet lekker op zijn gemak bij ons. Wij zijn een dorpsclubje met een kleine selectie, de trainingsopkomst ligt niet zo hoog en dat waren zaken waar Mark onder meer moeite mee had. Het bestuur vroeg Remco en mij om de handschoen op te pakken. Ikzelf heb veel ervaring met het trainen van jeugdteams en sowieso zijn Remco en ik de oudste spelers, dus ik snap dat ze bij ons zijn terechtgekomen.”

GENIETEN
De 45-jarige Hootsen haalt de gemiddelde leeftijd in de jonge ploeg flink omhoog. Hij speelde onder meer bij Uchta, Echteld, SCZ en RKTVC en loopt sinds een paar jaar op het middenveld rond bij Ophemert. “Ik wilde eigenlijk een tijdje geleden al stoppen, maar een oude bekende haalde me over om bij Ophemert te komen voetballen. Dat bevalt me prima. Ik ben nog altijd te fanatiek om op een lager niveau te gaan spelen en probeer ook altijd twee keer in de week te trainen. Ik merk wel dat ik ouder word, maar het gaat me nog prima af op het middenveld bij Ophemert.” Het voetbal in de vijfde klasse verdient niet altijd de schoonheidsprijs, maar dat vindt Hootsen niet erg. “Ik geniet van een stevige duel, vind het lekker om de beuk erin te gooien. Maar het moet
wel fair zijn: op maandag moet iedereen gewoon weer werken hè”, grinnikt hij.

Vindt Hootsen het moeilijk om beslissingen te nemen over spelers met wie hij al een poosje samenspeelt? “Dat valt wel mee hoor”, zegt hij. “Remco en ik staan midden in de groep, maar iedereen accepteert ons gezag wel. Bovendien heb ik de nodige ervaring als speler. Ik heb ook een aantal trainingsdiploma’s op zak. Mijn zoon Sam speelt bij Theole en toen hij jonger was, heb ik zijn
teams altijd onder mijn hoede gehad. Maar nu doeik dat niet meer. Sam speelt in de JO19-1 van Theole en doet soms ook al met het eerste mee.”

MIDDENMOOT
Sommige vrienden en bekenden verklaren Hootsen voor gek dat hij nog altijd elke zondagmiddag de wei ingaat. Daar heeft hij geen boodschap aan. “Iedereen heeft zo z’n hobby’s, ik vind voetballen het mooiste wat er is en ga lekker bij Ophemert door zolang ik plezier heb. Maar dan wel als speler, ik blijf volgend jaar niet coachen.” Ophemert draait mee in de middenmoot van de vijfde klasse en volgens Hootsen is dat prima. “We willen zoveel mogelijk punten pakken in de laatste wedstrijden, sowieso draaien we geen slechte tweede seizoenshelft. Maar promotie is te hoog gegrepen voor Ophemert, eerlijk gezegd moeten we dat ook niet willen. Dat is misschien iets voor in de toekomst.”

De belangstelling voor het zondagvoetbal liep de laatste jaren steeds verder terug bij VV Beesd. Daarom besloot de club een enquête te houden onder de oudste junioren en senioren over hun favoriete speeldag. De zaterdag kwam als winnaar uit de bus en dus gaan de weekenden er anders uitzien op sportpark Molenzicht.

VV Beesd raakte de laatste jaren steeds meer oudere jeugdleden kwijt. Zij hadden na hun periode in de JO19 geen trek meer in wedstrijden op zondag bij de senioren. Sommigen stopten met voetbal en anderen maakten de overstap naar andere verenigingen. Daarnaast merkt het bestuur dat de publieke belangstelling voor seniorenwedstrijden op zondag steeds verder achteruitliep. “Dit jaar hebben we voor eerst een ‘Zaterdag 2’ en iedereen is erg enthousiast over dat elftal”, legt bestuurslid Cees Brouwer uit. “Er komt publiek kijken en supporters blijven daarna ook gezellig hangen. Iedereen is tevreden over de sfeer.

De club besloot de proef op de som te nemen. Het bestuur vroeg de oudste jeugdleden en alle senioren middels een enquête hun voorkeur aan te geven voor de zaterdag of zondag als favoriete voetbaldag. Daaruit bleek dat 79,2 procent van de oudste jeugdleden graag op zaterdag wil blijven voetballen. Ook de spelers van de zondagselectie hadden wel oren naar een overstap naar de eerste dag van het weekend. Brouwer was niet verbaasd door de resultaten. “De jeugd wil op zaterdagavond op stap gaan en heeft geen zin om er de dag erna vroeg uit te moeten. Ook veel senioren vinden het prettig om op zondag vrij te zijn. Die dag wordt sowieso in de hele regio steeds meer een rust- in plaats van een sportdag.” Niet alle senioren willen veranderen van speeldag en het bestuur respecteert die keuze. “Het maakt ons niet uit op welke dag onze leden willen spelen. Maar we merken wel dat de toekomst toch vooral ligt bij het zaterdagvoetbal.”

Het wordt vanaf het seizoen 2019/2019 dus drukker op de zaterdag op het fraaie sportpark Molenzicht. Gaat dat planologisch gezien nog problemen opleveren? Brouwer verwacht dat dit reuze meevalt. “We hebben namelijk vier goede velden, waaronder een kunstgrasveld. De planning wordt krapper, maar we komen er wel uit.” Persoonlijk vindt Brouwer het jammer dat er op zondag straks
weinig meer te beleven is op Molenzicht, maar tegelijkertijd ziet het bestuurslid voordelen van de switch. “Het wordt op zaterdag nog levendiger en gezelliger, dat is leuk voor onze club. Bovendien kunnen we concluderen dat deze keuze het beste is voor de toekomst van het voetbal in Beesd.”

Het bestuur heeft aan de KNVB gevraagd of het vlaggenschip van de club volgend seizoen mag toetreden tot 4D, de competitie waarin veel regioclubs uitkomen. “Derby’s tegen Rhelico en MVV’58 gaan hier hopelijk dan leven”, hoopt Brouwer. “Nu spelen we ook in de vierde klasse, dus qua niveau verwacht ik weinig verschil. Daarom denk ik ook dat er weinig spelers gaan ‘lopen’ naar andere verenigingen. Het zaterdagvoetbal geeft de club hopelijk een flinke boost.”