Home Blog Pagina 1053

Oud-spelers RKSV Halsteren en NAC spelen benefietwedstrijd

RKSV Halsteren, 12 maart – Op vrijdag 17 april 2020 zullen oude tijden herleven op sportpark De Beek. Een selectie van oud-Halsteren spelers gaat die avond de strijd aan met een selectie van oud-NAC coryfeeën. De wedstrijd staat in het teken van de stichting “Tot hier en niet verder”, die geld inzamelt voor MS-patiënt Hugo Wolff uit Bergen op Zoom.

 

Hoop voor Hugo
Hugo Wolff kan in mei 2020 een stamceltherapie-behandeling krijgen in Moskou. Om de kosten hiervoor te kunnen dragen is hij een crowdfundingactie gestart. Hij wordt daarbij ondersteund door de stichting “Tot hier en niet verder”.

“Voor mij is de zogenaamde HSCT behandeling de enige optie,” legt Hugo uit, “Al helemaal omdat ik dit jaar te horen heb gekregen dat mijn ziekte progressief is geworden en de achteruitgang dus alleen maar versnelt.” Daarom wil Hugo in mei 2020 naar Moskou om de MS te bestrijden. “Om mezelf weer mijn leven terug te geven. En dat van mijn gezin. Wachten is voor mij absoluut geen optie meer. Ik voel me nog véél te jong om op deze manier door het leven te gaan! Tot hier en niet verder!”

Hugo vervolgt: “De stichting “Tot hier en niet verder” wordt gerund door een groep vrienden die mij een warm hart toedragen. Zij zetten zich in om dit doel voor mij te halen. Ik ben een ieder die een donatie doet of op welke manier dan ook iets toedraagt aan ons doel eeuwig dankbaar.”

Benefietwedstrijd
De benefietwedstrijd is een weerzien met de voormalige sterspelers uit de rijke historie van zowel RKSV Halsteren als NAC Breda. Om 19.30 uur klinkt het beginsignaal op sportpark De Beek, dat gratis toegankelijk is.

De naar verwachting ouderwets gezellige derde helft in ’t Ooievaarsnest zal muzikaal worden ondersteund met een DJ. Daarnaast is er na afloop een verloting van mooie prijzen die beschikbaar zijn gesteld door NAC.

Supporters en sympathisanten die de crowdfundingactie met een vrijwillige donatie willen
steunen, kunnen in ’t Ooievaarsnest hun bijdrage in de collectebus poneren of via de
website www.tothierennietverder.nl een bedrag overmaken.

Meer informatie over RKSV Halsteren? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel van RKSV Halsteren.

Kantinepraatjes met Roy Berkhoudt van Alblasserdam 3

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met Roy Berkhoudt, speler en de befaamde ‘captain derde helft’ van Alblasserdam 3.

In het dagelijks leven volgt hij een studie, logistics management. Naast zijn studie werkt hij parttime bij een bedrijf, wat ook in de sector schuilt.

De middenvelder is bezig aan zijn vijfde seizoen met het team. “Ik kwam vanuit de toen nog A’tjes, tegenwoordig is dat de JO19. Vanuit het toenmalige derde elftal werd ik gevraagd om aan te sluiten. Ik had daar wel oren naar en sloot erbij aan.”

“Het grootste gedeelte binnen het team is toch wel een vaste ‘vriendenclub’. Door de jaren heen, zijn er her en der toch wel wat mensen bij gekomen, wat het uiteindelijk ook leuker maakt. De gemiddelde leeftijd is een jaar of vierentwintig en met twee dertigers die bij ons een beetje een oogje in het zeil houden” lachte hij.

Na de wedstrijd wordt er bij Alblasserdam 3 meteen afgefloten voor de derde helft. “In de kleedkamer pakken we door en komen de eerste pullen bier al tevoorschijn. We blijven altijd wel even in de kleedkamer hangen met lekkere muziek aan en iedereen loopt een beetje door elkaar heen bier te drinken, wat oprecht gezellig is. Na twee uurtjes kleedkamer, is iedereen gedoucht en gaan we gezellig verder in de kantine. Uiteindelijk gaat deze dicht en gaan we van het plaatselijke eetcafé naar het andere café. Dit is mijn standaard zaterdag. ”

Het teamuitje naar de Costa Brava Cup zal Roy altijd herinneren aan een mooie tijd. “We waren daar in Lloret de Mar met een mannetje of veertien. Het was van woensdag tot maandag en dat is gewoon vier dagen feesten en een beetje voetballen, omdat het moet. Het voetballen is leuk, maar niemand zit er eigenlijk op te wachten. Het was altijd brak een potje voetballen tegen een ander brak team.

Jeremy Bakker is voor mij een belangrijke speler binnen de ploeg. “Hij is echt een wereld keeper en een wereld gozer, het is een mooie kerel. Het is een man van weinig woorden, hij zegt vrijwel niks, maar zijn aanwezigheid maakt alles goed en is echt prachtig. Het is een heerlijke droge gozer. Er vliegen zo nu en dan wat ballen achter z’n oren, maar dat maakt voor mij niks uit” lachte Roy.

Wilt u nou ook met uw team in de schijnwerpers staan bij het VoetbalJournaal stuur dan een mail naar voetbaljournaalnl@gmail.com

 

Wilt u Alblasserdam 3 op de voet volgen, dan kan dan hier. U vindt hier tevens ook meer informatie over het team.
Of lees hier het vorige artikel uit de rubriek met de speler, Marc de Vries.

Juliën van Vugt: ‘Unitas’30 bulkt van het talent’

Juliën van Vugt staat volgend seizoen samen met zoon Eddy en Joris Hendrikx voor de groep bij Unitas’30. De 74-jarige oefenmeester ziet ontzettend veel potentie in de club en het eerste elftal. De toekomst ziet er volgens Van Vugt rooskleurig uit.

Wie de tijd neemt om met Juliën van Vugt over voetbal te praten, raakt vanzelf geïnspireerd. De 74-jarige trainer is een boeiende verteller, met een duidelijke mening over het spelletje en zijn Unitas’30. Want hoewel hij zelf nooit een wedstrijd in het shirt van de club van de Leur speelde, is hij inmiddels wel een clubicoon geworden. Unitas’30 kent sinds de eeuwwisseling geen al te best track record kijkende naar de hoofdtrainers. En altijd was daar Van Vugt om in te stappen als een oefenmeester uit de laan werd gestuurd of zelf de handdoek in de ring gooide.

Halve marathons
De Guus Hiddink van Unitas’30, als trainer dan. En, wel een fitte versie van de professional uit Varsseveld. “Ik liep op mijn vijftigste nog voorop bij de trainingen en rende halve marathons. Inmiddels doe ik nog aan golf en tennis.” Hij heeft een hart voor de club gekregen. “Het is een bloeiende vereniging, met goede mensen in de organisatie. Ze hebben echt kennis van zaken. Dat mijn zoon Eddy hier eerst speler was en nu trainer speelt ook een belangrijke rol.”

Sinds de eeuwwisseling liep Van Vugt bij Unitas’30 rond. Eigenlijk werd hij aangesteld als verantwoordelijke voor de technische zaken. “Ik woonde naast de secretaris van de club en die vroeg me deze functie in te vullen. Ik had 27 jaar lang bij zeven verschillende clubs als trainer op het veld gestaan, was daar wel klaar mee, maar dit vond ik wel wat. Alleen zijn we niet echt gelukkig geweest met het aanstellen van trainers, om uiteenlopende redenen. Ik heb de papieren en stapte steeds in als interim.”

Papierwerk
Dit seizoen staat zoon Eddy samen met Joris Hendrikx voor de groep bij Unitas’30. Twee jonge trainers, die het aardig doen in het eerste seizoen na de promotie naar de eerste klasse. “Joris is een fantastische vent en geweldige trainer, Eddy is communicatief enorm sterk. Het is een heel goed duo, alleen hebben ze de juiste papieren niet. Ik ga ze volgend jaar helpen.” Zijn brok aan ervaring is een waardevolle aanvulling voor de staf. En Van Vugt senior is er heus niet alleen voor het papierwerk. “Ik zal eindverantwoordelijk zijn. Dat papiertje is leuk, maar daar gaat het niet alleen om.” Anders zou Van Vugt niet ingestemd hebben met een terugkeer, aangezien hij er ook aardig wat voor opgeeft. “Ik heb een huis op Mallorca, daar besteedde ik het afgelopen jaar flink wat tijd met mijn vrouw. Dat moet ik nu inleveren.” Maar dat heeft de oefenmeester graag over voor Hendrikx en zijn zoon. Hij verwacht een vlekkeloze samenwerking. “Eddy en ik kunnen de zaken heel goed scheiden, hebben het thuis zelden tot nooit over voetbal.”

Talent
Juliën van Vugt nam de afgelopen jaren afstand van Unitas’30. Hij is de club echter wel blijven volgen en zijn handen beginnen te jeuken nu hij weer aan de slag mag. “Er zit ongelofelijk veel potentie in deze club. Het eerste elftal bulkt nu al van het talent en dan komt er nog een hele goede generatie aan. De JO19-1 is echt een lust voor het oog, we krijgen te maken met een luxeprobleem.” Het is tijd om stappen te zetten, zo zegt hij gedecideerd. “De kwaliteiten en accommodatie zijn ernaar om omhoog te kijken. Als we de organisatie nog wat kunnen aanpassen, heb ik heel veel vertrouwen in de toekomst. Uit een industriële plaats als Etten-Leur valt meer te halen qua mogelijkheden voor een voetbalclub. Wij moeten binnen nu en twee jaar naar de hoofdklasse kunnen, met eigen mensen.”

Meer informatie over Unitas’30? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Veteranenvoetbal bij Unitas’30: win-winsituatie

Het 35+ en 45+ voetbal is bij Unitas’30 een groot succes. De mannen genieten van een fanatiek potje, kopje koffie en een biertje op de vrijdagavond. Wat voor de club nog eens extra mooi is: de deelnemers steken elkaar aan in het oppakken van vrijwilligerstaken.

Wat Robbie van der Does allemaal doet binnen Unitas’30? Heb je even? Hij is coördinator van de JO17, accountmanager van de sponsorcommissie, werkte mee aan de glossy voor het 90-jarig bestaan van de club én is natuurlijk ook de organisator van het 35+ voetbal binnen de club van geel en zwart. “Unitas’30 is gewoon een ontzettend fijne vereniging. We zijn flink gegroeid in de afgelopen jaren, maar de lijntjes zijn nog altijd heel kort en de communicatie is helder en duidelijk. Daardoor blijft het een hechte club en krijg je geen onvrede. Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd voor al dat vrijwilligerswerk, maar doe het graag voor Unitas’30. Juist omdat het hier zo gemoedelijk is en de onderlinge sfeer zo warm.”

D’Ouwe Brug
Inmiddels is Van der Does alweer veertien jaar lid van de club, waarvan tien als vrijwilliger. Op vrijdagavond staat hij zelf op het veld, met het 35+ voetbal. “Een jaar of vijf geleden zijn we daarmee begonnen. We kunnen elke vrijdagavond rekenen op 15 tot 25 deelnemers, afhankelijk van of NAC een thuiswedstrijd speelt. We verzamelen om 19.00 uur, spelen dan vanaf 19.30 uur tot 20.45 of 21.00 uur partijtjes en gaan vervolgens voor de derde helft de kantine in. De harde kern sluit de avond af in café D’Ouwe Brug.” Er is ook een groep die 45+ voetbal speelt, volgens Van der Does heeft dat veel weg van Walking Football. “Zij spelen vaak een uurtje, op een half veld met kleine doeltjes.”

Van der Does moedigt iedereen aan eens te komen kijken op de vrijdagavond. “Ieder clublid is welkom bij ons en als je nieuwsgierig bent, kun je een paar keer mee komen doen en dan eventueel lid worden. Het draait bij ons puur om het plezier. Het gaat er wel fanatiek aan toe, maar we weten ook allemaal dat we op maandagochtend gewoon weer fit op ons werk moeten verschijnen.” En elke week op komen dagen, dat is echt geen verplichting. “Sommigen komen vijf keer per jaar, anderen elke week.”

Vrijwilligers
Het grote voordeel voor Unitas’30 is, naast de aanwas van nieuwe leden, het vrijwilligerswerk dat deze mannen oppakken. “80 of 90 procent van onze groep is wel vrijwilliger bij Unitas’30. We steken elkaar daarin aan, stimuleren de anderen om bijvoorbeeld het team van een van de kinderen te trainen.” Andersom worden ouders die langs de kant staan op zaterdag weer benaderd om eens mee te komen doen op vrijdagavond. “En vaak blijven mensen dan komen. Ze vinden het leuk om op deze manier verbonden te zijn met elkaar én de club.” Interesse? Je kunt je aanmelden via Unitas30.nl. Ton Staaltjens gaat over het 45+ voetbal, Van der Does is het aanspreekpunt voor de 35-plussers.

Meer informatie over Unitas’30? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur

VoetbalJournaal Barendrecht, voorjaar 2020

Lees hier de krant</

Kantinepraatjes met Marc de Vries van Alblasserdam 3

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met Marc de Vries, speler van Alblasserdam 3.

Marc de Vries voetbalt sinds zijn vijfde voor de club uit Alblasserdam. “Ik heb bij mijn club alle selectie elftallen in de jeugd doorlopen. Toen kwam het punt stage, ik ben toen met mijn vrienden in het derde gaan voetballen en zo doen we dat nog steeds met elkaar.”

”Op een gemiddelde training bestaat de groep uit acht man en met uitschieters tien. Tijdens onze wedstrijddagen redden we het vaak wel, het komt bijna niet voor dat we moeten lenen van andere teams. We hebben veel jongens die aardig hoog hebben gevoetbald, dus dat scheelt. De vijfde klasse waar wij eerst in uitkwamen, was dan ook eigenlijk te laag voor ons. In de vierde klasse draaien we mee in de middenmoot. Het gaat vaak wel gelijk op, tenzij we de avond ervoor hebben gedronken, dan worden we helemaal zoek getikt.”

De sfeer binnen het elftal is volgens Marc heel divers, in positieve zin. ‘We gaan altijd goed met elkaar om. Zo zijn we twee keer aanwezig geweest bij de Costa Brava Cup in Spanje en gaan we elkaar jaar naar Centerparks met elkaar. Vaak krijgen we een tikkie, met de vraag: Wie gaat er mee? Als je het betaald weten we dat je erbij bent en anders niet, we gaan en we zien het wel denken we altijd. Iedereen kent elkaar ook al sinds zijn zesde, wat de band alleen maar sterker maakt.”

“Voor de wedstrijd is het redelijk serieus, maar na de wedstrijd wordt er een biertje gedronken en gaat er een muziekje aan. De rest van de avond volgt vanzelf. Een groepje of vier á vijf blijft tot de kantine sluit. Sommige gaan een hapje eten na de wedstrijd met hun vriendin en komen bijvoorbeeld later terug. Wij eten dan op de club en gaan na de sluiting verder in de kroeg. Dit zegt wel iets, over hoe gezellig het is” grapte de Vries.

Bij het team geldt er een gouden regel en dat is, wie er een panna krijgt, die trakteert op een kan met bier. “Op de trainingen is het meer gericht op het geven van panna’s dan op het voetballen zelf. Als je een panna krijgt, ligt de training voor vijf minuten stil, omdat niemand meer bijkomt van het lachen. Je staat dan te schande en moet ook nog een pils betalen” lachte Marc.”

De leukste herinnering aan zijn team vindt hij het kampioenschap van twee jaar geleden. “We promoveerde met elkaar van de vijfde naar de vierde klasse. Het feesten, de schaal en het lachen met elkaar en met de gedachte van: het is eindelijk een keer gelukt. De Costa Brava Cup, komt ook aardig in de buurt. Het was vooral een ochtendje voetballen en daarna zuipen. Het is mooi om daar met z’n alle te zijn en ook met andere teams, die allemaal uit Nederland kwamen. Het was een groot zuipfeest.”

Gekeken naar de competitie staat de ploeg zesde van de twaalf, maar daar kijkt hij met een dubbelgevoel naar. “Persoonlijk wil ik altijd het hoogste haalbare behalen en dat is kampioen worden. Helaas zit dat er niet helemaal bij ons in, alleen als we het echt zouden willen. Iedereen zit ook met verplichtingen als school en werk, dus een plek in de middenmoot zou moeten lukken.”

Wilt u nou ook met uw team in de schijnwerpers staan bij het VoetbalJournaal stuur dan een mail naar voetbaljournaalnl@gmail.com

Wilt u Alblasserdam 3 op de voet volgen, dan kan dan hier. U vindt hier tevens ook meer informatie over het team.
Of lees hier het vorige artikel uit de rubriek met de leider van het elftal, Jan Verkerk.

Club van de week: VV Heerjansdam met Nico Bal

Nico Bal (44) is in het dagelijks leven leerkracht op een basisschool. Verder is hij ook actief bij Heerjansdam. Nico is jeugdtrainer en medeoprichter van het 35 plus voetbal bij Heerjansdam. Dit is een leuk initiatief die hij samen met Donny Kooiman en Ralph Weeda heeft opgericht.

De jeugdtrainer begon zelf met voetballen op acht jarige leeftijd. Dit deed hij bij SHO in Oud-Beijerland. Hier heeft Nico tot zijn vijftiende gespeeld. Een blessure zorgde er namelijk voor dat hij noodgedwongen een tijdje moest stoppen met voetbal. Op zijn vijfentwintigste keerde Bal terug op de velden. Dit was bij R.K.S.V. Leonidas in Rotterdam waar hij nog vijf jaar heeft gevoetbald. Na een verhuizing naar Heerjansdam en een aantal vrienden die bij vv Heerjansdam speelde, besloot Nico om te vertrekken naar de groen zwarte uit Heerjansdam.

Momenteel is Bal jeugdtrainer van twee verschillende teams van Heerjansdam. Op maandagavond traint hij de JO-8 en op woensdag staat Nico op het veld om de JO10 te trainen. In beide teams zitten zijn kinderen. De wedstrijden op zaterdag probeert de vader/trainer zo veel mogelijk te verdelen.

Naast het trainen van de teams van zijn kinderen, heeft Nico samen met twee andere in september 2019 een nieuw concept opgezet bij Heerjansdam. Dit concept is een 35 plus toernooi. Dit is een unieke gelegenheid waarbij er zeven tegen zeven voetbal wordt gespeeld op een half veld. Nico is op dit idee gekomen omdat hij merkte dat het senioren voetbal steeds lastiger werd. “Tot vorig jaar heb ik altijd bij de senioren gevoetbald. Ik merkte dat ik steeds meer last kreeg na de wedstrijd.” Ondanks dat het herstellen van de wedstrijd redelijk zwaar was voor Nico, was dit geen reden voor hem om afstand te doen van het spelletje.

De jeugdtrainer besloot om samen met Donny Kooiman en Ralph Weeda een voorstel te doen bij het bestuur. Ze wilden 35 plus toernooien gaan oprichten die in het weekend bij Heerjansdam worden gehouden. Het bestuur van Heerjansdam vond het een goed idee en ging vrij snel akkoord met de plannen. En zo worden er nu telkens wedstrijden gespeeld op een half veld, twee keer dertig minuten, waar het er sportief maar toch fanatiek aan toe gaat. “Het is dus ideaal voor de mensen voor wie het seniorenvoetbal net iets te veel is, maar zijn voetbalschoenen nog niet wil ophangen.”

Nico is nu al een aantal jaren verbonden met de club. Wij vroegen ons af wat hij het mooie vindt aan vv Heerjansdam. “Het kleinschalige vind ik heel leuk, en dan bedoel ik niet te klein of bekrompen. Dan heb ik het over de samenhorigheid en de gezellige sfeer die hier hangt op de club. Ook de betrokkenheid van het bestuur naar de leden vind ik een sterk punt van de club.”

Wat de toekomst brengt voor Nico als de functie jeugdtrainer is hij nu nog niet zeker over. “Ik doe het voor mijn kinderen en natuurlijk omdat ik het leuk vind. Voorlopig valt het nog prima te combineren.” Wat het 35 plus toernooi bevat, hoopt Bal dat dit alleen maar meer zal groeien en steeds populairder wordt onder de doelgroep.

De eerst volgende wedstrijd van V.V. Heerjansdam is uit tegen Nivo Sparta. Heerjansdam staat momenteel achtste in de competitie en de tegenstander van zaterdag staat op de tiende plek. Het verschil tussen de twee clubs verschilt één punt, het beloofd dus een spannende wedstrijd te worden. We vroegen aan Nico of hij een voorspelling kon doen voor deze wedstrijd. “Meestal heeft het eerste elftal het wel lastig met directe concurrenten. Toch gok ik op een kleine overwinning, 1-2.”

Klik hier voor meer informatie over VV Heerjansdam

Voor een ander artikel over Heerjansdam, klik hier.

De twaalfde man van DSE: Blue White Army

De Blue White Army is sinds de kampioenswedstrijd van vorig seizoen een fenomeen geworden binnen DSE. De twintigers zorgen voor sfeer rondom de wedstrijden van het eerste, met spandoeken en gezang. Zij hebben het naar hun zin langs de lijn en de spelers voelen een spreekwoordelijk duwtje in de rug.

Gerwin Foesenek (27) en Sven Klijs (28) behoren tot dé supportersgroep van DSE. Althans, ze bagatelliseren zelf hun fanatisme, maar het wordt binnen De Sportvriend Etten zeker gewaardeerd. “We hadden niet echt de bedoeling om iets officieel op te richten, maar zijn gewoon heel betrokken bij DSE”, zo vertelt Foesenek. “Ik heb ook in de selectie gespeeld, maar ben gestopt nadat ik mijn voorste kruisband twee keer had afgescheurd. De jongens uit onze groep zijn eigenlijk ook allemaal bevriend met de spelers van het eerste, dus die connectie is er sowieso al.” De meeste leden van de Blue White Army voetballen zelf overigens ook nog: in Zaterdag 3 en 5.

Spandoek
Gemiddeld staat de Blue White Army met zo’n tien tot vijftien mannen langs de kant bij de wedstrijden van het eerste. De leeftijden variëren tussen de 20 en 28 jaar. “Het idee is ontstaan in de winterstop van vorig seizoen. Toen was wel duidelijk dat het eerste kans maakte op het kampioenschap. Wij wilden ze een steuntje in de rug geven, zijn gaan brainstormen met een groep vrienden. Uiteindelijk besloten we van de potentiële kampioenswedstrijd echt een feestje te maken. We hebben een groot spandoek ontworpen, met daarop onze verzonnen naam: de Blue White Army.”

Klijs herinnert zich de reacties van de spelers nog goed, na dat gewonnen kampioensduel tegen NSV. “Ze vertelden dat ze met kippenvel op het veld stonden, dankzij alle fans langs de lijn, maar ook ons spandoek, de vlaggen en muziek. We trokken dat spandoek omhoog alsof het een echte sfeeractie in een stadion was.”

Bus
De Blue White Army bestaat nog altijd en staat elke wedstrijd langs de lijn. “Maar eigenlijk zijn we gewoon successupporters hoor. Het is pas sinds het zo goed gaat met het eerste dat we elke uitwedstrijd meegaan. Nu moet ik zeggen dat de derde klasse ook een veel leukere competitie is dan de vierde. Voor iedere uitwedstrijd regelt DSE een bus, voor de selectie, maar ook de supporters. Die zit nagenoeg altijd vol, daarnaast gaan er nog wat mensen met eigen vervoer mee. Die hebben niet zo veel behoefte aan een derde helft, wij blijven altijd nog wel een paar uur hangen.”

Van een nieuwe sfeeractie is het nog niet gekomen, vertelt Foesenek. “Tegen Unitas’30 voor het bekertoernooi hadden we wel weer het spandoek bij ons, maar het moet iets bijzonders blijven. We kiezen de potjes uit, voor een leuke derby doen we graag iets extra’s. We kijken al met een schuin oog naar de uitwedstrijd tegen Hoeven.” 10 mei, noteer dat maar alvast in je agenda. Dan belooft de Blue White Army weer spektakel.

Meer informatie over DSE? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel over DSE.

DSE jeugdkamp: genieten voor jong én oud

Het jeugdkamp van DSE is inmiddels al 33 jaar een groot succes. De organisatie is in de gedreven handen van Petra de Klepper, Pjotr Hendrickx, Tomas Krak en Werner Martens. Zij bezorgen de jongens en meisjes van de Onder 11 tot en met de Onder 15 elk jaar weer een fantastisch pinksterweekend.

Petra de Klepper is inmiddels al 28 jaar lid van de organisatie van het jeugdkamp van DSE, maar vroeg toch Stephan van Ginneken om haar te assisteren bij dit interview. Haar vijf jaar oudere clubgenoot, 46 om 51 jaar, gaat namelijk nog langer mee: al sinds de eerste editie, 33 jaar geleden. “In de jaren voor dit kamp organiseerde DSE elk seizoen iets soortgelijks in Arcen. Een week lang gingen we dan op kamp. Petra en ik zijn toen zelf als jeugdleden meegegaan. Maar dat stopte na vijftien jaar, nadat de laatste editie door noodweer halverwege moest worden afgebroken.” Van Ginneken en De Klepper kregen daar echter wel het kampvirus te pakken. “Dat ene jaar zonder kamp voelde als een gemis.”

Bed, bos, bal
Van Ginneken werd benaderd om mee te denken over de invulling van dat gat. “Dat werd een jeugdkamp van een weekend. Het ene jaar met Pinksteren, het andere met Hemelvaart. Uiteindelijk zijn we gegroeid naar een jeugdkamp van vrijdag tot en met maandag en altijd met Pinksteren.” Waar bij de eerste editie 22 kinderen meegingen, heeft De Klepper 33 jaar later de verantwoordelijkheid over 86 DSE-jeugdleden, plus pakweg 40 begeleiders. “We hebben een vaste verblijfplaats in Lierop.” Het belangrijkste aan zo’n accommodatie? “Het moet vlakbij een bos zijn voor de bosspellen, stapelbedden hebben en een voetbalveld. Daarnaast is een goede keuken ook niet onbelangrijk.”

Het succes van het kamp kunnen de twee wel verklaren. Het is authentiek en laagdrempelig. De kinderen zijn weg van de schermen, doen lekker spelletjes in het bos, genieten van een typische bonte avond en een voetbaltoernooitje. “De teams maken wij, kinderen van alle leeftijden worden bij elkaar ingedeeld. Dat zorgt voor de rest van het jaar ook voor binding binnen de club. Spelertjes die bij elkaar in het team zaten op kamp, komen elkaar later weer tegen bij DSE.” Je kunt zes jaar meedoen aan het kamp en de meesten gaan ook echt alle keren mee, vertelt De Klepper. “Velen worden daarna begeleider.” De inschrijfformulieren zijn twee weken geleden uitgedeeld en ze heeft nu alweer een volle bak met aanmeldingen. Van Ginneken en De Klepper genieten allebei ook enorm van het pinksterweekend. “Als je ziet hoe leuk die kids het vinden, wat je later terugkrijgt van de ouders en de verhalen die jaren later nog opgehaald worden: dat is echt prachtig. Maar we zijn ook blij als het weer maandagavond is en we moe maar voldaan op de bank ploffen, de organisatie van het kamp is toch ook een enorme verantwoordelijkheid.”

Syrië
Van Ginneken kon het kamp zelf toch ook niet missen. Hij was er een paar jaar tussenuit, maar had met zijn dochter een goed excuus om weer mee te gaan. “Die wilde gaan voetballen en ook mee met het jeugdkamp. Ik heb me gelijk aangemeld voor de keukenploeg. De organisatie is in goede handen, daar hoef ik me niet meer mee te bemoeien.” Zijn mooiste herinnering aan het kamp van de afgelopen jaren? “Het verhaal van een vluchteling uit Syrië. Dat jongetje kende een leven vol angst in Syrië, had zo’n weekend als dit nog nooit meegemaakt. Hij keek zijn ogen uit, genoot echt enorm.”

Meer informatie over DSE? Klik hier.
Klik hier voor een ander artikel van DSE.

In gesprek met Leon van Dalen

Leon van Dalen (40) is momenteel al twaalf jaar fulltime leraar op een basisschool en geeft hier les aan groep acht. Daarnaast is hij assistent trainer van v.v. Drechtstreek. In het verleden is hij ook profvoetballer geweest, en was een veelzijdige voetballer.

Leon woont samen met zijn vrouw Wendy en twee kinderen in Papendrecht. Momenteel is hij al twaalf jaar fulltime leraar en assistent trainer van v.v. Drechtstreek. Er wordt veel gesport in het gezin. Zijn zoon voetbalt bij v.v. Drechtstreek O13-1. Zijn dochter zit op korfbal bij PKC. Leon gaat op zaterdag graag bij zijn kinderen kijken. Hier is hij het grootste gedeelte van de zaterdag mee bezig. Zelf begon hij met voetballen bij v.v. Drechtstreek. Hier vielen zijn kwaliteiten op, en is hij in de B’s bij FC Dordrecht terecht gekomen. Hier debuteerde hij op zijn twintigste in de hoofdmacht. Tot zijn vijfentwintigste heeft hij hier mogen spelen, waarna hij voor vier jaar vertrok naar Top Oss. Hierna speelde hij nog drie jaar voor ASWH en sloot zijn spelers carrière af bij zijn jeugdliefde v.v. Drechtstreek.

Gedurende zijn carrière kon Leon op meerdere posities uit de voeten. Hij begon bij v.v. Drechtstreek als spits en middenvelder. Zo kwam hij ook bij FC Dordrecht terecht, maar eindige hier als centrale verdediger. ‘’Dit is ontstaan doordat de vaste verdediger een keer ziek was, en ze een vervanger nodig hadden. Toen gaf ik aan dat ik dat ook wel kon. Toevallig ging dat die wedstrijd zo goed, dat dit vaker gebeurde. Ik heb daarna overal gestaan, ook in het eerste elftal. De enige positie waar ik niet stond was als keeper.’’ De oud profvoetballer had als voorbeeld Ronald Koeman. Beide hadden zij stekeltjes en een bleke huid. Daardoor werd door anderen de vergelijking al snel gemaakt. ‘’Uiteraard was hij ook een geweldige voetballer, dus dan word je er al snel fan van.’’

Leon begon als jeugdtrainer bij het team van zijn zoontje. Dit heeft hij vijf jaar lang gedaan. Daarna is hij nog jeugd coördinator geweest. De veelzijdige oud profvoetballer heeft de nodige ervaring opgedaan, en werd ook gevraagd als assistent trainer van het eerste van v.v. Drechtstreek. Dit doet hij met veel plezier. De assistent trainer van v.v. Drechtstreek wil graag met zijn team in de tweede klasse blijven voetballen. De ploeg staat momenteel negende in de competitie. De club staat bekend als warm en gezellig. Vaak hoor je bij clubs die tweede klasse voetballen dat er veel geld in spelers word gestoken. Dit is hier niet het geval. Wel krijgen de selectiespelers gratis trainingskleding en een schoenen bon. ‘’Hier spelen alleen jongens die hier willen voetballen. De vereniging gaat niet ten koste van alles spelers halen, die binnen een jaar gelijk weer weg gaan.’’

Als hoofdtrainer geeft Leon de voorkeur aan jeugdtrainer. ‘’Het lijkt me hartstikke leuk om bij een BVO een jeugdteam te mogen trainen. Uiteraard ook binnen de amateurwereld. Het niveau is wel relevant, maar het belangrijkste is dat de kinderen het naar hun zin hebben. Wanneer zij met plezier naar een training komen en hun best doen om beter te worden, geeft mij dat de volwaarde om ergens training te geven.’’ Het mooiste aan het vak noemt Leon de vreugde die het spelletje kan brengen aan de spelers. Bijvoorbeeld na de laatste competitiewedstrijd vorig seizoen. ‘’Als ik dan na een gewonnen wedstrijd in de kleedkamer kom, en de jongens dit in volle vreugde zie vieren, geniet ik optimaal. Daarnaast vind ik het ook prachtig om te zien wanneer je ergens op hebt getraind, dit terugkomt tijdens de wedstrijd. Het is erg mooi om je ervaring te delen met spelers en prachtig om dat terug te kunnen zien.’’

Leon hoopt echter niet dat zijn zoon hem als voorbeeld ziet. ‘’Ik hoop dat hij zelf zijn eigen keuzes maakt, en doet wat hij zelf wil. Mocht dat dan iets met voetbal zijn is dat top, maar als het iets anders is vind ik dat uiteraard ook prima. Ik zou het vervelend vinden als hij heel erg naar me op zou kijken. Uiteraard probeer ik hem wel dingen bij te brengen. Toch laat ik dit vooral over aan de trainers. Langs de velden hou ik ook lekker mijn mond. Tenzij ze mijn mening vragen, dan geef ik deze graag!

Naast het voetbal gaat Leon graag op vakantie. ‘’Graag ga ik met het gezin op stedentrip. Vorig jaar hebben we een wedstrijd van Barcelona meegepakt. Ook kom net terug uit Londen. Helaas hebben we hier geen wedstrijd bezocht, maar ga zeker met mijn zoon nog een keer terug. Helaas was er dit keer geen tijd voor.’’

Leon heeft gedurende zijn leven meerdere hoogtepunten gekend. Uiteraard kwamen de geboortes van zijn kinderen naar voren. Tijdens zijn spelers carrière denkt hij aan zijn doelpunt tijdens een bekerwedstrijd in het PSV Stadion. Buiten het feit dat deze wedstrijd met 1-6 werd verloren zal Leon dit nooit meer vergeten. Daarnaast heeft de oud profvoetballer met FC Dordrecht een leuke afsluiting van het seizoen gehad op Mallorca. ‘’Dit was een fantastische groep en een hele warme club. Aan het einde van het seizoen vertrokken een aantal spelers, en hebben we het hier mooi mogen afsluiten. Bij Top Oss ervaarde Leon hetzelfde gevoel. ‘’Dit was net zo’n warme vereniging. Als ik daar dan aan terug denk zijn dat voor mij de mooiste hoogtepunten.’’

Als dieptepunt benoemt Leon een zwaar seizoen met FC Dordrecht. Zij werden toen laatste in de competitie. Hoewel ze niet konden degraderen was dit een zware tijd. ‘’Het hele seizoen zat alles tegen. Halverwege stopten een aantal spelers. We hadden een nieuwe trainer en er was veel interne druk mede door de slechte prestaties. Het plezier werd hierdoor aangetast en dan ga je overwegen of je nog wel door wilt gaan. Voetballen doe je vooral voor je plezier, en dat was toen ver te zoeken. Spelers gingen onderling de schuld in elkaars schoenen schuiven. Hierdoor ontstond ook veel onenigheid onder elkaar. Het publiek stond daarentegen wel vol achter het team. Het seizoen erop was gelukkig beter. Er kwamen nieuwe spelers en er gingen veel spelers weg. Ook kregen we een nieuwe trainer. Toen er weer gewonnen werd, vielen de onderlinge confrontaties ook weg en vind je vanzelf het plezier weer terug. Dan ben je blij dat je doorgegaan bent. Het is niet altijd leuk, maar daar word je alleen maar sterker van.’’

De oud profvoetballer had vroeger een bepaald ritueel tijdens zijn carrière. ‘’Wanneer ik een ritme had, en het ging die wedstrijd goed, zorgde ik ervoor dat ik de week erna precies hetzelfde ritme had. Bijvoorbeeld wanneer ik pannenkoeken at in de middag, en dat ging die avond goed, dan moest ik de volgende week weer pannenkoeken eten. Dit was gelijk weer over wanneer het een keer slecht ging.’’

Klik hier voor meer informatie over v.v. Drechtstreek.
Voor een ander artikel over v.v. Drechtstreek, klik hier.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.