“Eenmaal bij de Moer, dan blijf je bij de Moer.” Het zijn de mooie woorden waarmee Olav den Ridder het interview afsluit. De Verenigingsman van het jaar 2019 van Moerse Boys vertelt over de vele handen die het werk bij de club licht maken, zijn eigen liefde voor het oranje-wit en de bloeiende damestak.

Op de middag dat Moerse Boys de strijd aangaat met Baronie in de hoofdklasse, pakt Olav den Ridder letterlijk het wapen op. Hij duelleert dan met het Gilde Sint Willibrordus uit Klein-Zundert in een interland tegen de Belgen. “Maar zo fanatiek als bij de voetbal ben ik daar niet hoor.” Want Den Ridder werd afgelopen december niet voor niets verkozen tot Verenigingsman van het Jaar bij Moerse Boys. “De uitreiking van die titel is een jaarlijks terugkerende traditie, het is een heel mooi lijstje namen om tussen te staan. Maar ik vind het veel belangrijker om te zien hoeveel waardevolle vrijwilligers we bij de club hebben. Een grote groep mensen doet heel veel voor Moerse Boys. Het is een cliché, maar onze vereniging is echt een grote familie. De saamhorigheid is enorm, niemand voelt zich beter of doet zich beter voor dan een ander. Het bestuur staat middenin de vereniging en ook de spelers uit het eerste draaien gewoon nog bardiensten, trainen jeugdteams of zitten in de activiteitencommissie. Iedereen kent elkaar en heeft veel voor elkaar over. Hard werken, goed voetballen en veel feesten: dat is Moerse Boys.”

Dames
Wat Den Ridder zelf allemaal gedaan heeft bij de club? Hij voetbalde tot de A-jeugd, stopte toen een paar jaar, om later terug te keren in het achtste seniorenelftal. Hij werd na zijn terugkeer direct lid van de activiteitcommissie, stond aan de wieg van de officiële supportersvereniging van Moerse Boys en is ook al een jaar of elf leider in de damestak. “Dat begon eigenlijk als een grapje tijdens een feestavond ter afsluiting van het voetbaljaar, maar die dames kwamen vlak voor het begin van het nieuwe seizoen toch weer bij ons terug. Ze vroegen of een teamgenoot en ik de leiders van hun elftal wilden worden, de Dames 2. Dat hebben we gedaan. Dames 2 was echt lang leve de lol, puur recreatief. Later ben ik leider geworden van Dames 1, onder Patrick Joosen.”

Den Ridder geniet ervan om te zien hoe de damestak zich in het afgelopen decennium in de club heeft genesteld. “Dat hebben ze zelf voor elkaar gekregen, door vrijwilligerstaken op te pakken, maar ook altijd bij de activiteiten aanwezig te zijn. Daarnaast begonnen ze in de vijfde klasse en hikken ze nu tegen de tweede klasse aan, sportief doen ze het dus ook goed. Je merkt dat iedereen blij is met de dames bij Moerse Boys, we zouden ons deze club zonder die tak niet eens meer voor kunnen stellen.” De groei van het meidenvoetbal blijft het voor Den Ridder ook interessant houden. “Ik vind het tof om mijn steentje aan deze ontwikkeling bij te dragen en zie dat er nog veel meer in zit, als je naar hun kwaliteiten kijkt.”

Geen toeval
Kortom, Den Ridder voelt zich thuis bij Moerse Boys. “Dat hard werken, lekker voetballen en veel feesten gaat de laatste jaren hartstikke goed bij de club. En dat is geen toeval.”

Meer informatie over Moerse Boys? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Davy Suijkerbuijk beheert sinds afgelopen zomer de voetbalkantine van RSV. Samen met een groep van zo’n vijftien vrijwilligers runt hij de bar en de rest van het clubgebouw. Tot grote tevredenheid van de Rucphense vereniging.

Het was toch even wennen voor voetbalclub RSV: na vijf jaar stopten Jack en Ellen Nooijens met het beheer van de kantine. Ze hadden er jarenlang hun ziel en zaligheid in gestopt, deden bijna alles zelf. De club zocht een opvolger en Davy Suijkerbuijk was de logische man daarvoor. Met zo’n tien jaar aan ervaring in de horeca en een blauw-wit hart werd hij naar voren geschoven. En de 30-jarige speler van het tweede zag het zelf ook wel zitten. “Ik heb het wel eerst thuis even overlegd: ik heb een jong gezin, in februari is mijn tweede kind geboren. Ik wilde het wel doen, maar als voorwaarde dat ik een goed team van vrijwilligers om me heen zou krijgen. Ik wilde vooral het werk achter de schermen doen en zij zouden de bardiensten draaien.”

Derde helft
RSV en Suijkerbuijk vonden een groep van zo’n vijftien leden en ouders bereid om met enige regelmaat een kantinedienst te draaien. “Het is een hele leuke, diverse groep van jong tot oud, man tot vrouw en voorzitter tot jeugdtrainer. Ze staan bijna te springen om een dienst te doen, vinden het echt leuk. Ik draai zelf af en toe ook een bardienst, het is inderdaad absoluut geen straf. Ik kom al 25 jaar bij RSV en ken alles en iedereen door en door. Achter de bar heb je tijd om met iedereen eens lekker bij te praten.” Ook kijkt hij uit naar nog veel feestjes in de kantine. “Denk aan de derde helft na de derby tegen Sprundel. Ook heb ik het kampioensfeest van zowel ons eerste als mijn eigen tweede in 2018 nog vers in mijn geheugen staan.”

Verder zorgt hij dat de voorraad op orde is, maakt hij de roosters, bedenkt hij acties en houdt hij toezicht op de schoonmaak. “We hebben de kantine ook wat anders aangekleed, het hele plafond hangt inmiddels vol met vlaggen en sjaals van voetbalclubs door heel Europa. Daarnaast zijn we bezig met een biljarttafel.” Het ziet er kleurrijk uit, die clubdoeken, en ze vormen ook een divers geheel: het gaat van het blauw-wit van RSV tot het rood van Liverpool. “Zo krijg je een nieuwe sfeer, terwijl het toch dezelfde kantine is gebleven. Dennis Braspenning heeft daar veel tijd in gestoken, ik ben heel blij met zijn inzet. Ik vind het zo waardevol om te merken dat mensen hier graag komen.”

Suijkerbuijk benadrukt hoe blij hij met zijn vrijwilligers is. “Ik vind het echt een mooi clubje, ben daar heel trots op. Ze staan allemaal klaar voor elkaar, zijn bereid iets over te nemen als iemand anders moeilijk zit.” Hij wilde het in eerste instantie één seizoen proberen, maar de kantinebeheerder twijfelt momenteel eigenlijk niet aan een verlenging van zijn functie. “Mijn tijd is op deze manier heel goed in te delen. Hopelijk blijft de groep vrijwilligers hetzelfde, misschien krijgen we zelfs nog wel wat aanvullingen.”

Bartels
Vanmiddag staat het echtpaar Maurice en Annemiek Bartels samen met Jeroen Verrecas achter de toog. Maurice en Annemiek vinden het erg leuk om eens in de paar weken achter de bar te staan. “Onze dochters voetballen allebei en ikzelf ook”, vertelt meneer Bartels. “Het is gezellig om zo met andere ouders achter de bar te staan.” Voor hem is het ook goed te combineren met het coachen van het team van zijn dochter: dan runnen Annemiek en Jeroen de bar.

Hij geniet van de dynamiek op een zaterdag als deze. “Het begint vroeg in de ochtend met een kopje koffie of thee en een worstenbroodje en eindigt met een biertje en een bak friet.” Waar hij al 35 jaar lid is van de club, loopt Annemiek er nog niet zo lang rond. Voor haar zijn de bardiensten de ideale gelegenheid om iedereen te leren kennen. “Het is gewoon heel gezellig, ook onderling achter de bar. Uiteindelijk komen we steeds weer moe maar voldaan thuis.” Dat mag ook wel, na een bardienst die om 09.00 uur begint en soms pas rond 19.30 uur eindigt. “We doen het graag voor RSV.”

Meer informatie over RSV? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Internos vindt dat iedereen in Etten-Leur een plek op het voetbalveld verdient. De club sloeg via Leila Verwijmeren, speler van Dames 1 van die club én stagiaire bij het Jongerenwerk Surplus in Etten-Leur, de handen ineen met verschillende instanties om zo het project Uniek Voetbal op te richten.

Het viel Leila Verwijmeren al langer op dat er niks in Etten-Leur geregeld was voor voetballers die niet in een regulier team passen. Die bijvoorbeeld een beperking hebben, lichte vorm van autisme of ADHD en daardoor speciale aandacht behoeven. “En dat in een plaats met meer dan 43.000 inwoners. Het leek mij heel interessant om daarvoor iets op te zetten. Mijn vader zit in het bestuur van Internos en vond het ook een goed idee. We zijn bij elkaar gekomen, met bijvoorbeeld ook iemand van de stichting Uniek Sporten. Zij hebben veel ervaring met deze doelgroep. Bij Internos heb je dan weer dagbestedingsorganisatie Team Uniek rondlopen. Zo kwamen verschillende partijen bij elkaar aan tafel en in de loop van de samenwerking zijn nog meer organisaties aangesloten.”

VIP
De eerste bijeenkomst was al in het begin van dit voetbalseizoen, de organisaties gingen dan ook nauwkeurig te werk. “We wilden klein beginnen, om eerst maar eens te peilen hoe de animo zou zijn. Na een tijd brainstormen kwamen we op dit idee”, legt Verwijmeren uit. Het wordt dus een training van een uur lang, met aansluitend een bezoek aan een wedstrijd van Internos 1. Als VIP welteverstaan: de deelnemers mogen de wedstrijd bekijken vanuit de bestuurskamer boven de tribune.

Zaterdag 7 maart is als datum geprikt, tussen 14.30 en 15.30 uur. Een G-team is geen juiste benaming voor het concept, zo vindt Verwijmeren. “Iedereen die om wat voor reden dan ook niet in een regulier team mee kan doen, is welkom bij ons.” Twee trainers, een specialist ten opzichte van deze doelgroep van NKS-Voetbal (Nederlandse Katholieke Sportbond Voetbal) en iemand ter ondersteuning, zullen voor de groep staan. “Met tien deelnemers zijn we al blij, dan kun je vijf tegen vijf spelen. Het streven is tien tot twintig personen.” Dankzij alle deelnemende organisaties, instanties en stichtingen, heeft het Uniek Voetbal een aardig netwerk binnen de doelgroep.

Voor iedereen
Het liefst wil Verwijmeren elke maand een training voor dit team organiseren, maar veel hangt af van de opkomst. Ze merkt dat niet alleen Surplus en de andere welzijnsorganisaties, maar ook Internos enthousiast wordt van het idee. “Internos vindt het heel belangrijk dat sporten voor iedereen mogelijk is. Daarmee onderscheiden zij zich ten opzichte van de andere voetbalverenigingen in Etten-Leur.”

Geïnteresseerden van alle leeftijden zijn welkom. Zin om een potje te voetballen of gewoon lekker te bewegen? Stuur een mailtje naar leila.verwijmeren@surplus.nl.

Meer informatie over Internos? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Thom van Dongen had helemaal niet de ambitie om ooit voorzitter te worden van VVR. Maar nadat de club in de problemen kwam, stelde hij zich toch kandidaat voor die functie. Hij verzamelde een groep geschikte clubgenoten om zich heen en begon begin februari aan zijn eerste termijn.

“Dit mag mijn cluppie niet overkomen”, dacht Thom van Dongen (56), met het 90-jarig bestaan van de club in 2021 in zijn achterhoofd. Het oude bestuur wilde stoppen, maar niemand stond klaar om het stokje over te nemen. Een schip zonder kapiteins en stuurmannen, dat is stuurloos. “Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben mensen om me heen gaan verzamelen. Ik ben al sinds 1976 lid, heb in het tweede gespeeld, ben leider en grensrechter geweest van de JO19-1 en heb in verschillende commissies gezeten. Ik ken de club van binnen en buiten.” Hij kreeg het voor elkaar om een nieuw bestuur te formeren, een mengelmoes tussen nieuwe en oude bestuursleden. Inmiddels zijn ze met zijn zevenen. “We missen alleen nog een voorzitter voor de sponsorcommissie.” Die commissie heeft de afgelopen jaren overigens puik werk verricht: zowel de kantine als borden rondom het hoofdveld hangen vol met bedrijfsnamen.

Financieel gezond
Het belangrijkste doel? “De club financieel gezond houden. Dat klinkt misschien logisch, maar je ziet om je heen steeds meer voetbalclubs in financiële problemen komen. En dat zijn niet alleen de kleine verenigingen.” Daarnaast zou hij graag de groep vrijwilligers uitbreiden. “Veel werk komt op dezelfde schouders terecht. We proberen bijvoorbeeld ouders van jeugdspelers te benaderen om wat op te pakken, al is het een bardienst of het fluiten van een jeugdwedstrijd. We merken dat een directe benadering het best werkt.” Van Dongen is heel blij met Erwin Vermeeren, een fris gezicht als secretaris. “Die generatie vormt de toekomst van VVR.”

Op sportief gebied is Van Dongen trots op de vereniging uit Rijsbergen. “We zijn een echte dorpsclub, die het met eigen mensen doet. Spelers betalen is hier not done, dat we met onze eigen jongens in het eerste spelen is de kracht van VVR. We zitten in een zware derde klasse, maar doen toch opnieuw aardig mee. Een paar jaar geleden wilden we een stabiele vierdeklasser blijven, die ambitie is inmiddels bijgesteld. We willen een stabiele derdeklasser worden.”

Zaterdag of zondag?
Een duurzamer sportpark is een van de volgende doelen voor het nieuwe bestuur, daarnaast denkt Van Dongen dat de discussie over zaterdagvoetbal ook in Rijsbergen zal oplaaien. “De jeugd voetbalt het liefst op zaterdag, ook als ze later naar de senioren gaan. Wij willen zo lang mogelijk een zondagvereniging blijven, maar zijn wel afhankelijk van wat onze voetballers willen.” Wat we niet mogen vergeten van Van Dongen is dat zijn bestuur ook sportiviteit op een ander vlak van groot belang vindt. Het spandoek hangt niet voor niets al jaren op het clubgebouw: de club hecht veel waarde aan respect op en rond de velden. “Ik ben en blijf clubscheidsrechter, vind het als bestuur belangrijk om die sportiviteit uit te dragen.”

Het is nog wel even wennen, het voorzitterschap. “Je wordt nu in de kantine aangesproken met ‘voorzitter’. Dat is wel grappig, hoor. Ik vind het vooral mooi dat we weer een bestuur hebben met alleen maar eigen mensen, dat past bij VVR.”

Meer informatie over VVR? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.