Hij is pas 22 jaar, maar toch is Dennis Verheijen een van de meest ervaren spelers in Zundert 1. De centrale verdediger is een belangrijke kracht in het elftal van Jack Sweres, dat na de degradatie van vorig seizoen snel weer hoopt terug te keren in de tweede klasse.

Als tiener viel Dennis Verheijen met zijn neus in de boter toen hij zijn opwachting maakte in het eerste team van Zundert. Hij maakte onderdeel uit van het team dat in het seizoen 2015/2016 tweede werd in de derde klasse en via de nacompetitie promoveerde. “Het is al eventjes geleden, maar het hoogtepunt in mijn loopbaan”, zegt de sympathieke verdediger. “Bij de senioren zijn zulke momenten spaarzaam en ik kan me goed herinneren dat we dat goed gevierd hebben met z’n allen. Bij VV Zundert zijn ze sowieso goed in het bouwen van een feestje”, zegt hij grinnikend.

Ervaren kracht
Die periode ligt al een tijdje achter hem. Na de promotie speelde Zundert drie jaar lang in de tweede klasse, maar momenteel voetballen de rood-zwarten een niveautje lager. In al die jaren vonden er vele wisselingen plaats in het vlaggenschip van de dorpsclub, maar Dennis Verheijen ging nergens heen. De middenvelder, die omgeturnd is tot centrale verdediger, speelt al jarenlang in het hart van de defensie en is momenteel een van de meest ervaren krachten in het elftal van Jack Sweres. “Het elftal is een stuk jonger dan de laatste jaren”, merkt Verheijen op. “Maar weinig spelers zijn ouder dan ik. Sommige jonge gasten hebben wat aansturing nodig en vanaf mijn overzichtelijke plek in het veld als centrale verdediger kan ik daar mijn steentje aan bijdragen.”

Geen spijt
Verheijen groeide op bij VV Wernhout, de club uit zijn woonplaats en stapte als B-speler over naar Zundert. “De jeugdteams bij deze vereniging speelden destijds al een stuk hoger dan Wernhout en de overstap was goed voor mijn ontwikkeling.” Verheijen heeft absoluut geen spijt van die keuze. “Ik heb hier veel geleerd en blijf mezelf nog altijd verbeteren. Ik ben vrij fanatiek en het liefst sla ik geen enkele training of wedstrijd over. Bij corners en vrije trappen ga ik graag naar voren om met mijn lengte voor aanvallend gevaar te zorgen, al is het uiteraard mijn hoofdtaak om tegengoals te voorkomen.”

Promotie
Op zich gaat dat best aardig, want Zundert incasseert weinig doelpunten. Het team van Sweres presteerde in de eerste seizoenshelft wisselvallig, maar heeft nog alle kans om mee te strijden voor het hoofddoel: meedoen om promotie. “We behoren qua veldspel tot een van de beste ploegen van de competitie, maar hebben helaas wat moeite met scoren”, zo analyseert Verheijen het spel van zijn team. “We wisselen een geweldige wedstrijd soms af met een slechte pot en dat is frustrerend.” Verheijen wil met zijn team zo snel mogelijk terugkeren in de tweede klasse en sluit niet uit dat hij ooit, met of zonder Zundert, op een nog hoger podium voetbalt. “Ik ben hier een van de meest ervaren spelers, maar nog altijd maar 22 jaar. Ik ben benieuwd waar mijn plafond ligt.”

Meer informatie over VV Zundert? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Peter Bakx geniet nog elke zaterdag enorm als hij met de MO19-1 van DSE op pad gaat. Hij traint het team van zijn dochter Lott al zo’n zeven jaar, heeft de ontwikkeling van de meiden meegemaakt én gestimuleerd. Komende jaren wacht een belangrijke beslissing voor de voetbalsters.

Gaan de meiden naar de dames of vragen ze voor enkele speelsters dispensatie aan om toch de MO19-1 te blijven? Het vriendinnenteam waar Peter Bakx trainer van is, staat komende maanden voor een lastige beslissing. Ze genieten enorm van het samenspelen en de kans is groot dat ze niet in hetzelfde seniorenteam terechtkomen. “Gezelligheid is voor ons heel belangrijk”, zo vertelt Elvi Dirven, die het best is op het middenveld of in de aanval, maar zichzelf ook weleens terugvindt tussen de doelpalen met keepershandschoenen aan. “De stap naar het eerste is heel groot, die spelen in de hoofdklasse. Maar weinigen kunnen dat niveau gelijk vanuit de jeugd aan”, is Bakx realistisch.

DHV, VCW en DSE
Bakx speelde zelf jarenlang in de selecties van DHV en VCW, maar kwam met zijn dochter bij DSE terecht. Hij woonde inmiddels al een tijd in Etten-Leur en zij wilde graag in de buurt voetballen. “Ik vind de sport ontzettend leuk en ben altijd met haar meegegaan. In eerste instantie puur als toeschouwer, maar later werd ik door de toenmalige trainer gevraagd het van hem over te nemen. Dat doe ik nu al zes of zeven jaar en ik ben het eigenlijk steeds leuker gaan vinden.” DSE was een logische keus: de club heeft een goede damesafdeling.

Inmiddels speelt het team van Lott, Elvi en Peter in de eerste klasse, een taaie competitie voor de meiden. “Maar we spelen zulke leuke wedstrijden, ze doen het echt goed. Ik ben al redelijk fanatiek, maar die meiden zijn dat nog een tandje extra”, ziet de 52-jarige trainer. De 17-jarige Dirven constateert ook dat haar team steeds beter is gaan spelen. “We stonden eerst altijd maar wat te prullen, maar laten nu soms echt goed voetbal zien. Daarnaast hebben we het buiten het voetbalveld ook heel leuk met elkaar.”

Trots
Bakx geniet van de afwisseling tussen gezelligheid en prestaties. Het kampioenschap van enkele jaren geleden, toen nog als MO17-1, staat hem vers op het netvlies. Wat de toekomst brengt, is afwachten. “Ze mogen nu al weleens meedoen met de Dames 2 en dan sta ik trots langs de lijn hoor. Het voelt toch als mijn team.”

Meer informatie over DSE? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van DSE.

Flinke blessures maakten veel te vroeg een einde aan zijn voetballoopbaan, maar Renier van der Poel (25) keerde SV Sprundel niet de rug toe. Sterker nog: de clubjongen is enorm blij dat hij als elftalleider volop betrokken is bij het tweede elftal, waarin zijn vrienden spelen.

Er was een periode dat Renier van der Poel een beetje klaar was met voetbal. Althans: zijn liefde voor de prachtige sport is nooit helemaal weggeweest. Maar hij vond het moeilijk om wedstrijden te bekijken, zowel op televisie als gewoon langs de lijn bij ‘zijn’ SV Sprundel. Dat heeft alles te maken met het flinke blessureleed dat hem als speler van de dorpsclub meerdere malen trof. “In de A-jeugd scheurde ik mijn enkelbanden af”, zegt Van der Poel. “Na mijn comeback speelde ik een tijdje best goed in zowel het tweede als in het eerste team, maar tijdens een training ging het wéér mis. Daarin scheurde ik zowel mijn voorste als achterste kruisband af en hierna ben ik gestopt. Een flinke poos kon ik moeilijk naar voetbal kijken. Met name van sommige blessurebehandelingen kreeg ik echt de kriebels.”

Geslaagde terugkeer
Na een tijdje kreeg Van der Poel andere kriebels: hij miste de gezelligheid die er altijd heerst op sportpark De Kerlinge in Sprundel en de saamhorigheid die bij een elftal hoort. Hij keerde terug in de selectie als elftalleider van het tweede team, waar hij de rechterhand is van Geert van Koulil. “Het voelde direct heerlijk om weer onderdeel uit te maken van het elftal vol jongens die ik al sinds jaar en dag ken”, aldus Van der Poel. “Het mooie van het tweede is dat we een vriendenteam zijn, dat naast de gezelligheid ook optimaal wil presteren.”

Tweede klasse
Sprundel 2 boekte vorig seizoen ook daadwerkelijk succes. Het elftal promoveerde via de nacompetitie naar de tweede klasse, waarin het nu meedraait in de middenmoot. “We hebben een behoorlijk elftal, maar kampten in de eerste seizoenshelft helaas met veel blessures. Als we compleet zijn, kunnen we bijna van iedereen winnen.” Als teamleider is Van der Poel meer dan alleen de persoon die ervoor zorgt dat de tenues en materialen in orde zijn. “Ik sta tussen de spelers en de trainer in. Ook probeer ik jongens te motiveren die afvallen bij het eerste en bij ons terechtkomen. Ik weet hoe die spelers zich voelen, want als voetballer heb ik vaak in die situatie gezeten. Ik vertel ze dat ze hun kop niet moeten laten hangen, maar alles moeten geven voor het team. Bij Sprundel is de band tussen het eerste en tweede gelukkig heel hecht, dus zo vaak is dat niet nodig.”

De dinsdagtraining slaat Van der Poel altijd over, maar op donderdagavond meldt hij zich vaak op sportpark De Kerlinge. De technische staf komt dan even bijeen en uiteraard is er hierna tijd om een biertje te doen met zijn kameraden als zij klaar zijn met trainen. Trapt Van der Poel zelf nog weleens tegen een bal? “Soms in de zomer met vrienden. Ik houd me dan wel in, maar vind het spel té leuk om nooit meer te doen.”

Meer informatie over SV Sprundel? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Hassan Kasim heeft een bijzonder verhaal. De 21-jarige aanvaller leerde het voetballen in Irak, speelde later nog een jaar in Limburg, voor hij bij VVR terechtkwam. Daar heeft hij het inmiddels al ruim een decennium enorm naar zijn zin.

Hassan Kasim was een jaar of negen oud toen hij voor het eerst op een voetbalveld stond. In het Zuid-Limburgse dorpje Spaubeek welteverstaan. Hij was al jarenlang verknocht aan het spelletje, maar speelde nog nooit op een grasmat. “In Irak voetbalden we op straat, met vrienden uit de buurt. Ik heb me daar enorm kunnen ontwikkelen qua techniek, daarnaast heb je weinig tijd en moet je de spelmomenten snel inschatten. Van die ervaringen profiteer ik nu nog steeds.” Ook op mentaal gebied zette Kasim stappen. “Ik heb situaties leren accepteren zoals ze zijn, mocht bijvoorbeeld soms niet voetballen met de grote jongens. Dan stond ik langs de kant toe te kijken.”

Vlucht
Vijf jaar na zijn vader vluchtte ook de rest van het gezin van Hassan Kasim naar Nederland. Ze kwamen eerst in een asielzoekerscentrum in Limburg terecht, waarna Rijsbergen het eindstation werd. De speler van VVR was toen zo’n tien jaar oud en werd direct lid van de club. De Rijsbergenaren ontvingen hem met open armen. “Ik begon in de D4, moest echt wennen. Ze kwamen er al snel achter dat ik een aardig balletje kon trappen, waarna ik door werd geschoven naar een hoger team. Ik ben goed opgevangen door mijn leeftijdsgenoten, raakte met ze bevriend en voetbal met sommigen nog steeds samen. Joep van Opstal, Gilberto Quiala en Fernando Lolcama bijvoorbeeld, uit het eerste. Dat heeft me enorm geholpen bij de aanpassing in Rijsbergen.”

Dit seizoen ziet Kasim een stijgende lijn in de prestaties van de derdeklasser. VVR begon stroef, maar draait na de openingsfase beter. “Wij horen in de derde klasse thuis, zijn een voetballende ploeg en komen daardoor beter tot ons recht in deze competitie. Het was lastig om uit de vierde klasse te komen, maar nu het gelukt is, merk ik dat ik het spelletje ook weer leuker begin te vinden. Mijn kwaliteiten komen nu beter tot hun recht.” De middenmoot was dit seizoen het doel van de Rijsbergenaren en de aanvaller ziet dat de ploeg op koers ligt.

Twaalf
Persoonlijk is hij ook best tevreden over zijn huidige vorm. “Ik krijg meer zelfvertrouwen, het vertrouwen van een trainer is voor mij daarbij heel belangrijk. Daarnaast maak ik aardig wat doelpunten dankzij mijn ploeggenoten. Ze zijn niet zelfzuchtig, schuiven de bal naar mij als ik in betere positie sta. Andersom doe ik dat natuurlijk ook.”

Zijn belangrijkste doel? Fit blijven sowieso, dat is Kasim de laatste jaren niet altijd gegeven. Ook wil hij zijn doelpuntenaantal van dit seizoen graag nog wat opkrikken. “De twaalf halen is een mooi streven.”

Meer informatie over VVR? Klik hier.
Klik hier voor de hele krant van Etten-Leur.