Home Blog Pagina 1050

‘Ome Peter’ Koops bewaakt sfeer binnen eerste team

Peter Koops is voor het derde seizoen teammanager bij Alblasserdam. Hij werkt in zijn rol nauw samen met Jack van Ballegooijen. Een hecht koppel dat tussen de spelers staat en zorgt voor een goede sfeer binnen het team.

ALBLASSERDAM – Peter Koops weet wat er leeft onder de spelers. Hij voetbalde bij Alblasserdam in het eerste elftal, dat destijds op zondag furore maakte. Vervolgens maakte hij een uitstapje naar WCR, maar scheurde daar een kruisband af. ”Ik revalideerde toen nog even bij Papendrecht waar Leo Dekker trainer was, maar keerde terug naar Alblasserdam waar ik nog in de derde klasse op zaterdag speelde. Daarna nam ik even afstand van de club.”

Ook Koops keerde tien jaar geleden terug toen Arjan Maat als voorzitter instapte en de grote reorganisatie plaatsvond. ”Alblasserdam is weer een hechte club. Het eerste elftal draait onder leiding van Dennis Schoonewil prima. Elk jaar is er de discussie rond het team of we allemaal doorgaan. Voor volgend seizoen staat alles alweer vast.”

Door zijn achtergrond staat Koops tussen de spelersgroep en de trainersstaf in. ”Mijn rol is dicht bij de jongens blijven. Ervoor zorgen dat alles goed is geregeld rond het team. Ze noemen mij ‘Ome Peter’ en dat mag. Als ik een op een met een speler praat, blijft dat tussen ons. Dat weten ze. Als er al eens een probleempje is, probeer ik dat zo snel mogelijk op te lossen en daar haal ik heel veel voldoening uit. Het is ook ontspanning, want op donderdagavond en de zaterdag hoor ik bij de groep. En laat ik eerlijk zijn, wij zitten in een periode dat wij vrijwel nooit verliezen. Dat helpt natuurlijk ook mee.” Bij Alblasserdam is de focus nu ook op het tweede elftal gericht. Dat moet straks met toevoeging van jonge talenten, dichter tegen het eerste elftal aangroeien.

De donderdagavond is weer uitgegroeid tot een echte clubavond. ”Er is een compleet team van Drechtstreek bij ons gekomen. Zij zitten er altijd. De veteranen en natuurlijk het eerste elftal komen naar boven. De televisie gaat aan en dan zit het redelijk vol. Eens in de maand eten wij met zijn allen een hapje nasi of kip. Dan is Alblasserdam één grote groep, een familie.

Alblasserdam is herrezen en het is mooi om daar deel van uit te mogen maken. De trainingskampen met die gasten zijn legendarisch. Wij hebben niet de middelen om naar Marbella te gaan. Wij zijn twee dagen en twee nachten naar Groningen en nu naar Haarlem geweest en het was geweldig.” Koops sluit af: ”Zaterdag eerst tegen Hardinxveld, dat het zo geweldig goed doet. Dat wordt cruciaal, maar neem van mij aan dat elke club nog een keer tegen een zeperd oploopt. SVW heeft het tegen Streefkerk meegemaakt. Nee, er is in deze mooie derde klasse C nog helemaal niets beslist. Maar wij eindigen natuurlijk bij de eerste drie en gaan in elk geval de nacompetitie in. Ons doel dit seizoen is om weer eens een prijs te winnen. En om weer eens een teamfoto met juichende spelers op het veld te kunnen maken.”

Meer informatie over vv Alblasserdam? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van de Alblasserwaard.

Bravenboer pakt liever punten dan kaarten

Op het moment dat Jaimy Bravenboer namens Alblasserdam vooruitblikt op het restant van het seizoen, is hij met zijn team koploper in de derde klasse C. Na twee vrije weekeinden wacht op 7 maart de topper thuis tegen Hardinxveld.

ALBLASSERDAM – En er staat het een en ander op het spel: de winnaar pakt de tweede periodetitel. Alblasserdam heeft op basis van een beter doelsaldo, aan een punt genoeg. Maar gelijkspelen is door de moordende strijd om de koppositie met SVW voor Bravenboer geen optie. Hij gaat nog even terug naar de 0-2 winstpartij tegen SVW in het begin van het seizoen. ”Verdiend? Nou, dat kan ik niet zeggen. Wij moesten terug en stonden veelal met elf man achter de bal. Uit twee dode spelmomenten maakten wij de goals. Dat is ook voetbal. Inmiddels verloren zij ook nog van Streefkerk en is de strijd om de titel weer echt open.”

Pas op 25 april volgt de topper tussen Alblasserdam en SVW. Daarna zijn er nog drie competitieronden. ”De druk ligt toch echt bij SVW. Zij moeten echt kampioen worden, maar een aantal van hun topspelers voetbalt ook op hoog niveau in de zaal. Ik verwacht niet dat de topper tegen SVW, bij ons op natuurgras, gaat beslissen over het kampioenschap. Ik ben overigens een echte grasvoetballer. Ik baal van al dat kunstgras.”

”Wij hebben een ploeg waar men keihard voor elkaar wil knokken, maar ook wij beschikken, net als SVW, over voetballend vermogen. Het is wel balen dat wij Stefano Tavares al vroeg in het seizoen met een kruisbandblessure moesten missen. Onlangs viel ook nog mijn maatje Bo Buwalda weg na een vervelende kuitbeenbreuk, opgelopen tijdens de training. Jammer, want mede door de komst van Umut Takac (LRC Leerdam, red.) en Ahmet Kuyucu (VVGZ, red.) hebben wij natuurlijk nog steeds aspiraties om te promoveren. Voor Bo vind ik het echt verschrikkelijk. Het is voor hem al de derde keer dat hij een been breekt en telkens was ik erbij. Ik ben bang dat hij nu stopt met voetballen.”

Bravenboer zit tegenwoordig op een lijn met trainer Dennis Schoonewil. ”Dat was in de beginfase, toen ik vanaf Nieuw-Lekkerland bij Alblasserdam kwam, wel even anders. Wij botsten nogal eens. Dat lag aan mij, want ik moet natuurlijk gewoon naar hem luisteren. Na een moeilijk eerste jaar in de tweede klasse ging ik steeds meer spelen. Nu ben ik vaste waarde ondanks dat er steeds goede nieuwe jongens bijkomen. Ik geef elke wedstrijd het maximale en dat helpt wel mee natuurlijk.”

Jaimy Bravenboer, noodgedwongen linkerverdediger bij de ‘Dammers’, woont in Nieuw-Lekkerland maar speelt voor het vierde seizoen bij Alblasserdam. ”Op onze doelman Aschwin Bakema na, heeft iedereen aangegeven ook volgend seizoen te blijven.” Bravenboer neemt zich steeds voor zijn speelstijl aan te passen en minder kaarten te pakken. ”Ik heb geleerd van het verleden toen ik te veel wedstrijden door schorsingen miste. Dat moet er echt uit hoewel dat agressieve in mijn spel wel moet blijven. Daarnaast ben ik beter gaan voetballen omdat ik betere spelers bij mij heb gekregen.”

Meer informatie over vv Alblasserdam? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van de Alblasserwaard.

Meidenafdeling RSV in volle bloei

Het meidenvoetbal heeft bij RSV de afgelopen jaren een flinke boost gekregen. Drie seizoenen geleden werd het eerste meisjesteam opgericht, inmiddels heeft de Rucphense sportvereniging er al vier. Onder andere Willeke Braspenning (39) en Elise Luijkx (42) zijn begeleidsters van het meidenvoetbal bij RSV. Naast beide dames is er nog een grote groep met enthousiaste vaders die zich inzet voor de meidenafdeling.

Tot drie jaar geleden voetbalden de meisjes in Rucphen altijd tussen de jongens. Toen er genoeg meisjes in die leeftijdscategorie waren, kon een MO13-1 worden opgericht. De al bij RSV voetballende meiden werden aangevuld met wat vriendinnen. Het bleek onbewust het startschot van een groeispurt van het meisjesvoetbal binnen de club. De Oranje Leeuwinnen wonnen het EK in eigen land, wat ook in Rucphen zijn uitwerking had.

Ruim veertig
Steeds meer meisjes meldden zich bij RSV aan, de georganiseerde vriendinnentrainingen gaven dat nog eens een extra boost. Inmiddels heeft de club meer dan veertig voetballende meisjes. “Een unicum in de geschiedenis van de club”, vertelt Elise Luijkx, de enige vrouwelijke trainer binnen de meisjesafdeling. Inmiddels staan er elke week wedstrijden van de MO15-1, de MO11-1, de MO11-2 en de MO9-1 op het programma op sportpark De Molenberg.

“Al die aanmeldingen zijn heel fijn, want de meeste meisjes voetballen het liefst met elkaar en niet tussen de jongens. We zijn blij verrast door hun enthousiasme.” Volgens Willeke Braspenning, die de praktische zaken van het MO11-2 team voor haar rekening neemt, is het een mooie mix. “Van speelsters die echt voor het voetbal komen en meiden die het gewoon gezellig vinden om met vriendinnen te spelen. Doordat het in de hele regio groeit, hebben we ook nog eens een keuze qua niveau. Dat is wel fijn, want je wilt geen wedstrijden die in 20-0 eindigen.”

Dames
Selecteren zit er niet in bij RSV, daar is het een te kleine vereniging voor volgens de twee dames. Het plezier staat voorop. “Meiden die echt heel goed en ambitieus zijn, vertrekken toch wel naar een grotere club. Dat is bij de jongens ook zo.” Zo speelt oud-RSV’er Fleur Mol nu bij de vrouwen van Sparta.

Luijkx vindt continuïteit binnen de afdeling erg belangrijk. “Voor nu is het in ieder geval fijn dat je bij RSV tussen de 8 en 15 jaar met meisjes kan voetballen.” Braspenning denkt dat de volgende jaren van de MO15-1 een belangrijke uitdaging worden. “Zij komen nu op een leeftijd dat ze steeds meer te maken krijgen met andere interesses, zoals studies en uitgaan. Als ze dan besluiten te blijven voetballen, is de kans groot dat er een damesteam komt.” Hoe dan ook: RSV is blij met de aanwas van meiden. “Het is erg mooi om ze lekker met z’n allen buiten bezig te zien. Winnen is leuk, maar plezier staat voorop.”

Meer informatie over RSV? Klik hier.
Klik hier voor de volleedige krant van Etten-Leur.

Club van de week: SteDoCo met Mark Peeters

Mark Peeters (47) is actief als teammanager bij het eerste team van SteDoCo. In het dagelijks leven werkt hij bij de veiligheidsregio en is deze dagen dan ook heel erg bezig met iets wat het voetbal over de hele wereld treft, het corona virus.

Zelf heeft Mark nooit op voetbal gezeten. Toch is hij al zeven jaar verbonden aan de club. Peeters kwam in aanraking met SteDoCo  door zijn vrouw. Toen de club naar de topklasse ging moest er vanuit de KNVB een veiligheidsorganisatie worden opgezet. En omdat Mark actief is in de veiligheidsbranche werd er aan hem gevraagd of hij hier zijn steentje kon bijdragen. “We hebben toen een steward organisatie opgezet en afspraken met de gemeente en KNVB gemaakt. Dit heb ik zo’n twee jaar gedaan.” Hierna kwam de huidige teammanager in het bestuur. Dit was voor het onderdeel communicatie en PR. Iets later kwam de toenmalige teammanager te overlijden. En zo werd er aan Peeters gevraagd of hij deze rol kon vervullen. Hiermee ging hij akkoord en zo is Mark nu nog steeds teammanager van de selectie.

Als teammanager heb je allerlei verschillende taken die uitgevoerd moeten worden. “Ik ben de schakel tussen de spelers en de trainers. Alles wat met voetbal, trainingen of tactieken te maken heeft, doe ik verder niks mee en laat dat aan de trainers over. Wel als de spelers ergens mee zitten kunnen ze altijd bij mij terecht.” Alles wat dus bij het team niet met voetbal te maken heeft wordt geregeld door Mark. “Ik zorg dat de bus er is, eten voor in de bus, kleedkamers schoon zijn, noem allemaal maar op.”

Ondanks dat Peeters niet heel veel met het voetballend gedeelte te maken heeft. Is hij toch bij alle trainingen en wedstrijden aanwezig. Mark is dan ook zo’n twintig uur per week te vinden op de club. Dit doet hij om op de hoogte te blijven van het team en hoe alles verloopt. Ook in deze tijd dat er niet gevoetbald wordt, zit de teammanager in een app groep met de spelers. Zo kunnen ze altijd met vragen bij hem terecht.

Peeters is inmiddels al zeven jaar verbonden met de club. Wij vroegen ons af wat hij nou het mooiste vindt aan de club SteDoCo. “Het is een echte dorpsclub en dat is het leuke. Het echte ‘ons kent ons’ gevoel.”

Wat de toekomst zal brengen voor Mark weet hij nu nog niet precies. “Ik heb sowieso nog een contract voor volgend jaar. Het is een leuke tijdsbesteding en ik doe het dan ook met veel plezier. Voorlopig denk ik dan ook niet aan stoppen” Aldus de teammanager van SteDoCo.

Klik hier voor meer informatie over SteDoCo.

Voor een ander artikel over SteDoCo, klik hier.

Iedereen wil meedoen aan Clubvoetbaldagen Schijf

De Clubvoetbaldagen van voetbalvereniging Schijf zijn een doorslaand succes. Binnen 24 uur waren de 48 plekken al vergeven, er is zelfs een reservelijst van negen kinderen. Hans van Merrienboer (47) is de coördinator en probeert het succes te verklaren.

Voetbalvereniging Schijf doet dit seizoen voor het vierde jaar mee aan de Clubvoetbaldagen. Een driedaags trainingsprogramma waarin plezier voorop staat, maar kinderen ook serieuze stappen zetten in hun ontwikkeling. Ze slapen thuis, maar zijn verder van vroeg in de ochtend tot het einde van de middag zoet op het sportpark, in het geval van Schijf op De Zoek. Het wordt altijd in de laatste week van de zomervakantie gehouden en kinderen van zes tot en met dertien jaar oud kunnen
meedoen.

Onwaarschijnlijk
Schijf is de enige club in West-Brabant die aan de Clubvoetbaldagen meedoet en zit van alle verenigingen voor de 2020 EK-editie het eerst vol. “Het ging onwaarschijnlijk snel”, zegt Hans van Merrienboer, coördinator van de Clubvoetbaldagen in Schijf. “Vorig jaar gingen de inschrijvingen op 1 februari open en zaten we op 19 maart vol, nu waren alle 48 plaatsen binnen 24 uur ingevuld.” Sterker nog, er zijn zelfs kinderen die vol verwachting naar de telefoon kijken: de Clubvoetbaldagen van Schijf hebben inmiddels een reservelijst van negen personen. En dat terwijl de oproep nog niet eens op sociale media verspreid was en de flyers nog niet waren uitgedeeld. “23 deelnemers komen uit Rucphen, 17 uit Schijf en de rest van voetbalclubs Zwaluwe, Moerse Boys en Zundert. Uit onze cijfers blijkt dat bijna iedereen terug wil keren na zijn of haar eerste deelname.” De voetbalvereniging is er allereerst voor Schijf, daarom heeft Van Merrienboer ook wat extra herinneringen gestuurd naar de ouders uit het dorp. “We hebben de Schijfse ouders laten weten dat de inschrijvingen zo snel gingen, maar toch zijn een paar kinderen net buiten de boot gevallen.” Meer voetballertjes toelaten, zou ten koste gaan van de kwaliteit. “Dan krijgen ze niet de aandacht die ze verdienen. Daarnaast hebben we in de kantine gewoon niet genoeg ruimte voor meer dan 48 voetballers plus de begeleiding.”

Van Merrienboer probeert het succes te verklaren. “Vooropgesteld: wij hadden ook niet verwacht dat het zó snel zou gaan. Maar we proberen er hele leuke dagen van te maken, die niet in een vast stramien zitten. Er mag lol getrapt worden, het is niet alleen voetbal, maar ook veel gezelligheid. Daarnaast hebben wij de begeleiding goed op orde: de organisatie achter het concept Clubvoetbaldagen raadt aan vier trainers te nemen, wij hebben er acht. Per twaalftal twee begeleiders.” Als het regent, staat in de kantine een noodplan klaar. De kosten van de Clubvoetbaldagen zijn 115 euro per persoon, daar krijgen de kinderen ook een tenue en lunch voor. Daarnaast gaat een deel van het bedrag naar een goed doel, uitgekozen door de organisatie achter de Clubvoetbaldagen.

Nieuwbouw
Voor de coördinator is het geen grote opgave om de Clubvoetbaldagen te organiseren, hij geniet van het werken met de Schijfse jeugd. “Ik ben zelf al vanaf mijn vijfde lid hier. Via mijn kinderen werd ik jeugdtrainer, later ben ik in het jeugdbestuur gegaan en sinds een paar jaar ben ik daarvan voorzitter.” Hoe het gaat met de aanwas van jeugd? “We zijn een kleine plaats en hebben het een paar jaar lastig gehad. De afgelopen seizoenen zie je dat er weer veel aanwas is vanuit de jongste leeftijdscategorieën, dat is te danken aan de nieuwbouw. Daarnaast proberen we veel te organiseren. Buiten onze vereniging hebben de kinderen in Schijf alleen het touwtrekken en de fanfare. Wij doen er met z’n allen alles aan om de Schijfse jongens en meisjes lekker bezig te houden.”

Meer informatie over VV Schijf? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Hardinxveld lijkt niet meer te kloppen

Hardinxveld begon het seizoen met nederlagen tegen Alblasserdam en SVW. Vervolgens zette trainer Richard den Ouden de ploeg goed neer en werd er niet meer verloren. Als op 7 maart bij Alblasserdam kan worden gewonnen, gaan de Sluiswegbewoners vol voor de titel.

HARDINXVELD – Spelers en trainer Richard den Ouden zijn het met elkaar eens. Allemaal hebben zij hetzelfde beeld van dit seizoen. Dit betekent dat er een idee achter de werkwijze van Den Ouden zit. Vincent van Lopik loopt al even mee in het team, maar ook voor hem is dit nieuw. ”Van de laatste twaalf wedstrijden wonnen wij elf duels en speelden één keer gelijk, tegen Lekkerkerk. Daarvoor verloren wij alleen van de koplopers SVW en Alblasserdam.”

Wie nu naar de stand in de derde klasse C kijkt, ziet Hardinxveld op een punt van SVW dat nog wel het restant tegen De Alblas – bij een 2-0 voorsprong – tegoed heeft. Alblasserdam staat op een voorsprong van drie punten. Robin de Kok debuteerde op zijn zestiende in het eerste elftal van zijn Hardinxveld en is aan zijn negende seizoen bezig. De teller staat al op over de honderdvijftig wedstrijden. Tot vorig seizoen speelde hij altijd in de tweede klasse. Hardinxveld is zijn cluppie. ”Als je van het dorp komt, ga je er niet gemakkelijk weg. De club doet er alles aan om de sfeer erin te houden. Het is vaak feest na de wedstrijd. Een playbackshow of een deejay in de kantine, je kent dat wel. Dit is een fijne dorpsclub waar iedereen elkaar kent. Wij draaien als eerste- elftalspelers ook bardiensten en fluiten een wedstrijd bij de jeugd. Ik ben ervan overtuigd dat het bij een club die zonder vergoedingen werkt gezelliger is omdat de eigen jongens altijd blijven.” Voor één speler maakt De Kok een uitzondering en dat is Joran Schröder. ”Bij mijn debuut tegen GJS speelde ik met hem samen. Joran is echt van buitencategorie en speelt nu terecht in de derde divisie.”

Hardinxveld-trainer Richard den Ouden maakte in de zomer van 2019 de overstap van het Schiedamse Hermes DVS naar Hardinxveld. ,,Ik ben in de eerste weken na mijn entree bij Hardinxveld bezig geweest om het vertrouwen van de spelers te krijgen. Andersom geef ik ook veel vertrouwen aan de groep. Dat leidt tot veel acceptatie bij de trainingen en gewenning aan een nieuwe speelstijl. Wij zijn van mandekking overgestapt naar zonedekking. Ik vraag van de spelers om verder vooruit te verdedigen, daarvoor een dynamisch middenveld. Dat vraagt veel van de spelers, maar het slaat gezien de resultaten wel aan.” Lex de Gier maakte in 2017 bewust de overstap van de hoofdmacht van toen tweedeklasser Hardinxveld naar de reserves van ASWH. ”Wat ik vooraf hoopte is werkelijk gebeurd: ik heb mij bij ASWH als speler kunnen ontwikkelen. Ik wachtte op het moment dat ik bij de trainingen van het eerste elftal kon aansluiten. Die mogelijkheid kreeg ik jammer genoeg niet, daarom keerde ik in de aanloop naar dit seizoen terug naar Hardinxveld. Wij hebben wat ongelukkig verloren van SVW en Alblasserdam, maar waren gelijkwaardig. Ik verwacht dat uit deze drie clubs straks de kampioen van deze derde klasse C komt.”

Meer informatie over vv Hardinxveld? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van de Alblasserwaard.

VoetbalJournaal Roosendaal, voorjaar 2020

Lees hier de krant</

In gesprek met Wilko Pulleman van DBGC

Wilko Pulleman (41) is bezig aan zijn laatste seizoen bij de selectie van DBGC uit Oude-Tonge. Hier is hij al heel wat jaren actief, en heeft een prachtige tijd beleefd met de club. Momenteel is hij werkzaam als verzekeringsadviseur bij vrachtwagenfabrikant Scania.

Als kind heeft Wilko alle jeugdelftallen van DBGC doorlopen. Vanuit de A-junioren mocht hij toen op zijn zestiende debuteren in het eerste elftal. Hier werd hij al snel een vaste waarde. Toch zocht hij na negen jaar een nieuwe uitdaging, en vertrok op zijn vijfentwintigste naar Nieuwenhoorn Hellevoetsluis. Deze club speelde Hoofdklasse Zondag, wat in die tijd het hoogste amateurniveau was. Hier heeft de ervaren speler vier jaar gespeeld, waarna hij weer terug is gegaan naar DBGC. Toen heeft hij eerst drie jaar in het derde elftal gevoetbald, waarna hij voor een seizoen aansloot bij het derde. Het seizoen daarop speelde hij weer in DBGC 1. ‘’Dit was heel gezellig, echter was het niveau niet wenselijk.’’ DBGC is toen een zaterdagvereniging geworden, en Wilco koos er weer voor om naar het eerste elftal te gaan. Sindsdien is hij nog steeds een vaste basiskracht. ‘’Tegenwoordig moet ik wat slimmer zijn, om mijn kwaliteiten te gebruiken.’’ De ervaren speler was vroeger vooral centrale middenvelder. Tegenwoordig staat hij vaak in de spits.

Wilko is gezegend met drie prachtige kinderen en zelfs een vierde op komst. Toevallig zijn al zijn kinderen net als hij dol op voetbal. Ook spelen ze op dezelfde vereniging. Zijn oudste dochter is zeventien en speelt in Dames 1. Daarnaast heeft hij nog een dochter van tien en een jongen van zes. Tot slot is er nog een jongetje op komst.

Zo heeft hij een prachtige tijd beleefd bij de selectie. ‘’Het huidige team is al een aantal jaren bij elkaar en is echt een vriendengroep. Het is heel gezellig. We presteren dit jaar niet zo goed maar de sfeer blijft wel positief. Misschien is het enige nadeel dat er wat meer gezegd mag worden tegen elkaar op het veld. Soms zijn we te goede vrienden. Tijdens de winterstop hebben we met elkaar besproken dat er iets moet veranderen. We zijn op de goede weg. Dit team werkt super hard voor elkaar. Dat is vooral waar onze kracht ligt.’’

Het hoogtepunt tijdens de carrière van Wilko was het kampioenschap met DWVC van de derde naar de tweede klasse. Dit was ongeveer vier jaar geleden. Het jaar ervoor was de club samen met Hellevoetsluis bovenaan geëindigd en kwam de kampioenswedstrijd tegen dit team. Deze wedstrijd werd verloren. Toch is het in het jaar erop wel gelukt. ‘’We konden al een aantal wedstrijden voortijdig kampioen worden. Toen werden er opeens 2 wedstrijden op rij verloren. Hierna moesten we uit tegen the Gunners uit Breda. Het veld was dramatisch en het was weer een lastige wedstrijd. Het leuke voor mij persoonlijk was dat ik die wedstrijden ervoor geblesseerd was. Ik begon deze wedstrijd nog op de bank. In de 62e minuut mocht ik invallen bij een 0-0 stand en maakte zelf in de 65e minuut bij één van mijn eerste balcontacten de 1-0. Toen was de druk eraf en gingen we pas voetballen. Later werd het dan ook 2-0 en konden we het kampioenschap vieren.’’

Helaas heeft de ervaren voetballer ook meerdere blessures opgelopen. In het begin van zijn carrière waren dit vooral hamstringblessures. ‘’Als je jong bent doe je van alles, en niet de slimste dingen. Ik leefde niet altijd voor de voetbal, en daarom raak je misschien ook sneller geblesseerd. Ik hield van een avondje stappen en haalde regelmatig een nachtje door. Deze mentaliteit veranderde toen ik ouder werd. Vooral toen ik naar Nieuwenhoorn vertrok.’’ De laatste jaren heeft Wilko buiten zijn hernia geen grote blessures meer gehad.

De aanvaller heeft besloten om na dit seizoen te stoppen bij de selectie. Ongeveer vijf jaar geleden is hij geopereerd aan een hernia. Hierdoor hersteld hij minder snel wanneer hij ergens last van heeft. Daarnaast heeft hij het druk met de kinderen, helemaal met de vierde op komst. ‘’Op tijd stoppen lijkt me een verstandige keuze, om ook mezelf te kunnen beschermen. Het blijft erg lastig, aangezien het niet meer omkeerbaar is op deze leeftijd.’’ Toch blijft Wilko bij het derde elftal voetballen. Hier zijn ook veel vrienden actief. ‘’Dit is een leuk en gezellig elftal. Bij het eerste elftal is het een verplichting om te trainen en wedstrijden te spelen. Bij het derde elftal zitten twintig spelers. Hier kan je makkelijker afzeggen, mocht het een keer nodig zijn. Daarnaast is trainen niet verplicht. ‘’

Klik hier voor meer informatie over DBGC.
Voor een ander artikel over DBGC, klik hier.

Foto: John Groeneweg

Kantinepraatjes met Robin van de Watering van Capelle 6

In deze rubriek gaan wij opzoek naar de toppers van de laagste regionen. De elftallen die het voetbal zo mooi maken. Niet vanwege de kwaliteiten in het veld, maar vooral de kwaliteiten buiten het voetbal. Vandaag spraken we met Robin van de Watering, speler van Capelle 6.

Robin voetbalt al zijn hele leven bij de plaatselijke voetbalvereniging uit Capelle, waar hij ook tevens vandaan komt. “Twee jaar geleden had ik mijn voetbalschoenen voor een jaartje aan de wilgen gehangen. Ik heb toen samen met een vriend het tweede elftal getraind wat een ervaring op zich was, omdat we de dubbel hadden binnen gehaald. Dat jaar voetbalde ik wel in de zaal, maar het kriebelde toch enorm om zelf weer op het veld te gaan voetballen. Ik ben toen bij mijn vrienden gaan inventariseren hoe zij het vonden om een vriendenteam te starten en niet zonder succes. Al snel hadden we een groep van tweeëntwintig man.”

Als aanvoerder regelt hij wanneer het nodig is, toch wel een aantal dingen voor het team. “Bij afwezigheid van onze trainers pak ik de training nog weleens op. Ik moet zeggen dat een dag zorgen voor mijn kleine van één minder zwaar is als een uur voor deze groep staan, maar de gezelligheid maakt een hoop goed!”

Binnen de groep is de balans tussen voetballen en gezelligheid, perfect in evenwicht. “We hebben een relatief jong elftal en willen elke wedstrijd winnen, daarbij kent iedereen goed zijn plek en voetballen de mindere goden soms wat minder. Dat juist deze jongens vooraan staan tijdens de derde helft vind ik het mooie aan dit elftal!”

De sfeer is volgens de aanvoerder, perfect. “Ik vind persoonlijk dat we een fantastische groep hebben met een goede sfeer. Zelf heb ik het eerste jaar verzonnen om aan het begin van het seizoen lootjes te trekken. Iedereen moet voor zijn getrokken lootje een nummer zingen en dus trappen we elke derde helft af met een eigen verzonnen nummer. Dit is iets waar wekelijks naar uitgekeken wordt en zorgt ervoor dat de derde helft goed afgetrapt wordt!”

De wedstrijd die van de Watering nooit vergeet als trainer is de wedstrijd die ook voor Rémy van belang was. “Het is de wedstrijd tegen Swift Boys vorig seizoen. Zij stonden op dat moment eerste en van tevoren was er door beide partijen veel publiek opgetrommeld. We speelden bij ons op het eerste veld, wat altijd wat extra sfeer met zich meebrengt. Uiteindelijk wonnen we de wedstrijd met 3-0 en besliste hier min of meer de titelstrijd mee in ons voordeel.”

Meer informatie over Capelle vindt u hier.

Wilt u Capelle 6 op de voet blijven volgen, dan klikt u hier.
Of lees 
hier een ander artikel over Capelle.

Hechte MO17 symboliseert succesvol verbond VV Wernhout en VV Zundert

Sinds drie seizoenen voetballen behoorlijk wat meiden van VV Wernhout en VV Zundert in dezelfde elftallen. Zowel bestuurders als speelsters van beide clubs zijn tevreden over de samenwerking, zo blijkt na een gesprek met een flinke delegatie van de selectie en begeleiding van de ST Zundert/Wernhout MO17.

Het is druk in de bestuurskamer van VV Wernhout. Over een paar uurtjes speelt de ST Zundert/Wernhout MO17 deze zaterdag de uitwedstrijd tegen MOC’17, maar verschillende speelsters en teambegeleiders druppelen deze ochtend al de ruimte binnen om te praten over hun leuke elftal. De leden van Wernhout en Zundert zitten kriskras door elkaar aan tafel en volgens Jan Hereijgers symboliseert dat precies hoe de verhoudingen zijn in het gemixte team. “Onze MO19, MO15 en MO13 waren al gemengd en sinds dit seizoen is daar de MO17 bijgekomen”, zegt de voorzitter van Wernhout. “Ik ben er trots op als ik zie hoe de meiden met elkaar omgaan en hoe goed de begeleiding geregeld is.”

Hecht team
Het elftal van trainer/coaches Ron de Koning en Bianca Graumans bestaat uit achttien speelsters. In het eerste halfjaar speelde het team thuiswedstrijden bij Zundert in het rood-zwart en in de tweede seizoenhelft voetbalt de MO17 in en bij Wernhout in het rood-wit van die club. De twee trainingssessies per week zijn keurig verdeeld over beide sportparken, zodat de speelsters sowieso geregeld bij hun eigen vereniging zijn. De meiden zijn erg tevreden over deze constructie, maar moesten wel even wennen. “Aan het begin zagen we de samenwerking niet zo zitten”, zegt Kyra Graumans namens de speelsters van Zundert. “We hadden geen zin om bij Wernhout te voetballen in dat rood-witte tenue, haha. Maar na de eerste gemeenschappelijke training was dat gevoel direct weg.” Marit Bekers, lid van Wernhout, keek hetzelfde tegen het MO17-plan aan. “Het was best spannend om samen te spelen, we waren eerst niet enthousiast. Aan het begin was ons nieuwe team verdeeld, maar razendsnel zijn we een hecht elftal geworden dat voor elkaar knokt in het veld. Ook buiten het voetbal gaan we met elkaar om.”

Goede keuze
Frank Braspenning, Jan Hereijgers, Mascha Domen, Ron de Koning en Bianca Graumans horen de woorden van hun speelsters tevreden aan. Voor hen staat deze MO17 symbool voor de bloeiende samenwerking tussen Wernhout en Zundert. “Beide clubs zijn enorm tevreden over hoe het nu gaat”, zegt Braspenning, meidencoördinator van Wernhout. “Wernhout en Zundert hebben altijd een goede onderlinge band gehad en de keuze om de handen ineen te slaan qua meidenvoetbal heeft goed uitgepakt. Op deze manier zijn er genoeg jongedames in verschillende leeftijdscategorieën.” Beide clubs hebben wel een eigen damesteam, dus na de MO19 keren de speelsters terug naar hun eigen verenigingen.

Voor de meiden van de MO17 duurt dat nog even en de voetbalsters zijn daar ook nog totaal niet mee bezig. Zij richten zich liever op de uitwedstrijd later vandaag tegen MOC’17, de tweede wedstrijd van het nieuwe seizoen. Die spelen ze niet als VV Wernhout of als VV Zundert, maar als ST Zundert/Wernhout. En daar zijn ze trots op.

Meer informatie over VV Wernhout? Klik hier.
Klik hier voor de volledige krant van Etten-Leur.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Ontvang nu ook maandelijkse het laatste nieuws uit het amateurvoetbal in jouw regio.