TERNEUZEN – Stoppen tijdens een afgebroken corona-seizoen. Het zijn twee dingen die voor Bert den Hamer, aanvoerder van derdeklasser v.v. Terneuzen niet te verenigen zijn. Als hij stopt dan moet op een normale manier zijn na een compleet seizoen. Dus gaat hij zeker nog minimaal één jaar door.

“Het is wel alsof ik er niet mee mág stoppen haha. Het woord stoppen is de afgelopen twee jaar al vaker bij me opgekomen, maar vorig seizoen werd voortijdig afgebroken en besloot ik nog een jaar door te gaan. En nu was het dit jaar zelfs nog veel sneller gedan met de voetbalpret. En ik heb altijd gezegd dat ik met een tevreden gevoel af wil sluiten als voetballer. Maar dan wel op zo’n manier dat we met Terneuzen tot op het laatste moment ergens voor hebben gevoetbald. Een titel, nacompetitie en eventuele promotie. Al kwam ik nu wel op een kantelpunt. Veel twijfels of ik er nóg een jaar eraan vast moet plakken. Maar ik heb besloten om dat toch te gaan doen.”

De 34-jarige Den Hamer heeft er inmiddels al een flink ‘voetballeventje’ opzitten, dat hem via de jeugd van Breskens deed neerstrijken bij achtereenvolgens Cercle Brugge, HSV Hoek, Eekloo, v.v. Terneuzen, v.v. Kloetinge, KVV Zelzate. En sinds vier seizoenen weer opnieuw bij v.v. Terneuzen. Een hele lijst mooie clubs, waarbij hij in totaal dus alweer negen seizoenen het Terneuzense roodzwarte tricot om de schouders draagt. En daar komt daar dus nog een tiende seizoen bij.

“Ik heb onlangs een goed gesprek gehad met de nieuwe trainer Hubert van den Hemel en we hebben daarin ook gekeken naar de speelwijze en de plannen voor de lange termijn. De antwoorden waren dusdanig, dat ik daarin zeker nog een rol voor mezelf zie. Ik heb de laatste jaren altijd aangegeven dat ik een goede afweging wil maken tussen gezin, werk en voetbal. Daarbij kom ik ook op een leeftijd, dat je stilaan het stokje moet gaan overdragen aan de jongere generatie. Al denk ik absoluut dat ik, zeker met mijn ervaring, nog een toegevoegde waarde kan zijn voor het elftal. En zo dacht Hubert er dus ook over.”

Van internationale toernooien met Cercle Brugge tot topwedstrijden bij de beloften, maar ook de voetbalbeleving in België en op hoog niveau bij onder andere HSV Hoek. Het zijn sportieve momenten die Den Hamer koestert. “Maar ook bij Terneuzen heb ik mooie momenten meegemaakt zoals het kampioenschap in de tweede klasse en dus daarna het spelen in de eerste klasse van het zondagvoetbal. Dat zijn toch belevenissen die bijblijven. En dan is het jammer dat de laatste twee seizoenen vanwege corona zo in duigen vallen. Want we hebben nu bij Terneuzen in mijn ogen een selectie waarmee we verplicht zijn om op dit niveau mee te moéten strijden om de prijzen. En voor een stad zoals Terneuzen hoort dat ook. Dat zijn we als club aan onze stand verplicht. Er is een mix van heel goede en jonge talenten, samen met toch ook de nodige ervaring bij onder meer Jarno Waebeke en mezelf, zowel als ik centraal op het middenveld speel of zoals dit seizoen als centrale verdediger.”

In een vroeg stadium heeft Den Hamer de knoop om als voetballer door te gaan, al doorgehakt. “Ik wilde niet tot het allerlaatste moment wachten. Dat zou niet handig zijn voor mezelf, maar ook niet voor de trainer die toch met een bepaalde spelvisie van start zal willen gaan. Ik ben erg benieuwd wat er qua spelerswisselingen nog gaat gebeuren. Ik heb alle voors en tegen goed afgewogen en tegen elkaar weggestreept. Toen dat vooral in het voordeel van doorgaan uitviel, was het duidelijk. Want als ik stop, dan is het definitief. Als ik de voetbalschoenen uittrek dan is dat voorgoed. Ik voel me nog fit en denk zéker dat ik nog van waarde kan zijn. Want nu wel alweer zo lang stilliggen, dat doet je wel beseffen dat voetbal toch een geweldig mooie spelletje is. En het feit dat ik het best mis, en dan zeker het spelen van wedstrijden dat zegt me diep vanbinnen wel, dat ik nog niet ‘klaar ben’ als voetballer…”

Klik hier voor meer artikelen over VV Terneuzen

SINT JANSTEEN – Zelf doorliep hij alle jeugdlichtingen bij v.v. STEEN en speelde jarenlang in het eerste elftal. Nu is Serge Merckx, samen met nog een reeks oud-ploeggenoten, actief als trainer binnen de jeugdafdeling van de zondag derdeklasser.

“En dat valt op dit moment niet mee. De kinderen zie je het steeds moeilijker hebben om zich te motiveren tijdens de trainingen. Natuurlijk zijn ze nog jong bij de JO8, maar je merkt dat ook zij weer heel erg snakken naar het spelen van wedstrijdjes in het weekend. Nu doen we dat ook wel, maar doen we het onderling met de team van de JO6, JO7 en JO9. Dan doen we de boel door elkaar verdelen en spelen we wedstrijdjes of een minitoernooitje. Maar het is toch anders dat je onderling speelt, dan wanneer je tegen een andere club speelt op een vreemd veld en in een andere omgeving.”

Het zorgde ervoor dat Merckx, wiens zoontje Quint ook in de JO8 speelt, af en toe al eens een trainingsavond niet door liet gaan. “Want je ziet dat ze moeilijker te motiveren zijn en het is best lastig om het dan elke week twee trainingsavonden uitdagend en leuk te houden. Je merkt dat bij de kinderen de spanningsboog lager is dan normaal. En zeker toen ze ook niet naar school konden, toen bleek het voetbalveld eerder een plek om lekker ‘los te gaan’ dan om er lekker te voetballen haha. Het soms wel druk om twee avonden en op zaterdag op het veld te staan met die kleine mannen, al had ik niet direct een rol als trainer voor mezelf in gedachten toen mijn zoontje begon te voetballen. Maar je weet hoe dat gaat he, van lieverlee rol je erin en voor je het weet sta je als trainer tussen een groep kids. Zo is het bij gegaan en ook bij de ander ‘voetbalvaders’ die hier actief zijn.”

Toch vindt hij het wel leuk om te doen en geniet hij van de kleine gasten die lekker ongedwongen een wedstrijdje voetballen. “In het begin van het seizoen ging het ook lekker. We speelden leuk in de wedstrijdjes en wonnen ook vrijwel alles. Toen we uiteindelijk niet meer mochten voetballen viel voor velen het doel om ergens voor te trainen weg. En dat is iets van alle leeftijden heb ik wel gemerkt. Want iedere voetballer wil partijtjes spelen of trainen met een doel. En dat is om in de competitie goed voor de dag te komen en regelmatig eens wedstrijden te winnen. Daarbij is het vooral ook leuk om onder elkaar met een hobby bezig te zijn.”

Zelf speelt de 38-jarige Merckx, eigenaar van zijn eigen bouwbedrijf, nog altijd in het derde elftal in het rattendorp. Daar speelt hij samen met tal van voormalig eerste elftalspelers, waarvan velen ook een rol vervullen binnen de club. Zo staan onder meer ook Piet van Looij, Danny van Daalen, Niels de Clercq en Jurriaan de Vliegere als trainers op het veld binnen de jeugd, terwijl Marco Ottjes de dames van DKS’17 traint en coacht. “Dat is natuurlijk erg leuk, want zo ontmoet je elkaar in deze rare coronaperiode nog een paar keer per week. Zelf trainen doen we met het derde nu niet, want met viertallen trainen heeft geen enkele zin. Rondootje, afwerken en een partijtje dat is het allerleukste om te doen en dan daarna een pint pakken in de kantine. Maar dat is allemaal al een tijdje geleden helaas.”

Waar velen daardoor op zoek zijn gegaan naar andere vormen om in beweging te blijven zoals fitnessen, hardlopen, wielrennen of mountainbiken, daar is dat allemaal niet aan de inwoner van Kapellebrug besteedt. ‘Ik mis het voetbal al vanaf het eerste weekend dat de competitie werd stilgelegd. Als je een drukke baan hebt, dan is het voetballen echt een uitlaatklep. Net zoals het jeugdtrainer dat was. Nu zien de weekenden er toch wel anders uit. Maar een beetje moeilijker opstaan op maandag omdat ik heb gevoetbald… Gek genoeg kijk ik daar inmiddels nog het meeste naar uit.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Steen

SPUI – De motivatie ontbrak een aantal jaar geleden bij Nigel Zegers om door te gaan met voetballen bij Terneuzense Boys. Totdat hij vorig seizoen inging op de vraag van v.v. Spui om weer de schoenen aan te trekken. Eerst in het tweede elftal, maar sinds de voorbereiding van dit seizoen was hij basisspeler bij de zaterdag vierdeklasser.

“Ik had voor mezelf nooit de illusie dat ik bij Terneuzense Boys in het eerste elftal zou komen, daarvoor miste ik de kwaliteiten. En op een gegeven moment raakt ik de motivatie kwijt. Na een aantal jaar merkte ik wel, dat ik sportief weer wat wilde doen en dat ik het voetbal toch wel miste. Mijn neef Kevin voetbalde al bij Spui, terwijl enkele andere jongens die ik goed ken er ook actief waren. Dat maakte voor mij de keus makkelijker om voor Spui te kiezen.”

Spijt heeft Zegers (26) niet van zijn keuze om bij de dorpsclub te gaan trainen en voetballen. In eerste instantie bij het tweede. “Dat was wel fijn, want ik merkte vorig seizoen dat ik conditioneel weinig had gedaan de jaren ervoor. Maar dat ging uiteindelijk steeds beter voelde me ook voetballend steeds meer op mijn gemak. Het resulteerde in het feit, dat ik aan het eind van het seizoen van Johnny de Ritter en Henk Koekoek de vraag kreeg of ik bij de eerste selectie wilde aansluiten. Daar had ik wel oren naar en heb me sindsdien steeds verder ontwikkeld.”

De verdediger uit Terneuzen maakte indruk in de voorbereiding op de technische staf en werkte zichzelf op tot basisspeler. “Ik heb ook vorig seizoen wel al meegetraind, maar dat was toch nog met een andere insteek dan dit jaar. Nu wilde ik er vol voor gaan en mezelf in de basis spelen. Dat is gelukt en dat is toch wel mooi. Ondanks dat ik bij Cargill in de ploegen werk, wat het niet altijd makkelijk maakt om het te regelen dat ik kan voetballen, geniet ik er wel van. Ik voel me thuis bij de club, ben er goed opgevangen ook door iedereen. Ik heb in elk geval wel het plezier in het voetbal zeker teruggevonden.”

Bovendien is het ook een mooie bijkomstigheid dat hij bij Spui opnieuw in één elftal speelt met zijn neef Kevin. “Dat deden we in het laatste jaar in de JO19 van de Boys ook in de hoofdklasse. Dat was een behoorlijk niveau, al is dat niet te vergelijken met het spelen in de senioren. Daar gaat het toch fysiek er stevig aan toe. Al is juist het fysieke en de duelkracht gezien mijn postuur juist één van mijn sterke punten. Ik speel voornamelijk als rechtsback, terwijl ook voorstopper een positie is waar ik me prettig voel. Het is alleen enorm jammer, dat ik juist nu ik mezelf in de basis had gespeeld het seizoen er zo snel opzat. Maar het was natuurlijk wel te verwachten dat het zou gebeuren.”

Waar in het begin bij Spui nog wel even werd doorgetraind, daar zijn ze daarna toch een tijdje gestopt. “Maar je begint het op den duur dan toch te missen. Vooral de partijtjes en het positiespel. Alleen maar trainen in kleine groepjes zonder een behoorlijk perspectief dat is het allerlastigste voor een voetballer. Persoonlijk baalde ik wel ontzettend natuurlijk. Had ik voor mezelf een belangrijke stap gezet door een basisplek te veroveren, moet ik weer van voor af aan beginnen. We hadden bovendien na enkele wisselvallige seizoenen onszelf de doelstelling opgelegd om in de linkerrij te willen eindigen. Dat was gezien de toegenomen concurrentie in de selectie reëel. Er zijn ook enkel Syrische jongens bijgekomen die onze ploeg sterker maken, zo is ook gebleken. Hopelijk kunnen we iedereen bijeen houden en volgend seizoen weer stappen zetten. Het zou mooi zijn om die doelstelling uiteindelijke te realiseren. Ik heb daar wel vertrouwen in dat ons dat gaat lukken.”

Klik hier voor meer artikelen over VV Spui

SCHOONDIJKE – In een poging om de club zoveel mogelijk leden te behouden en wellicht nieuwe aanwas te krijgen, besloot men bij v.v. Schoondijke om twee seizoenen geleden de overstap te maken van het zondag- naar het zaterdagvoetbal. Sinds de overstap in 2019 wacht de hekkensluiter uit de 4^e Klasse A nog altijd op de eerste punten.

“En dan helpt het natuurlijk niet mee, wanneer je het nieuwe seizoen begint met een 9-0 nederlaag tegen Spui. We hadden in de voorbereiding best nog een goed gevoel opgebouwd en gingen met vertrouwen die wedstrijd in, maar werkelijk alles ging fout. En dan denk je al snel ‘daar gaan we weer…’ Toch denk ik dat die eerste punten steeds dichterbij komen, al zullen we er minimaal nog een aantal maanden langer op moeten wachten’, zegt laatste man Maarten van Wijck.

De laatste overwinning van zijn ploeg op 19 mei 2019 (9-0 tegen v.v. Sluiskil) maakte de 23-jarige centrale verdediger niet mee, omdat hij pas daarna weer terug is begonnen met voetballen. “Ik was een tijdje gestopt, mede omdat ik het voetballen niet kon combineren met mijn werk in de ploegen. Ik heb zelfs nooit op zondag gevoetbald in de senioren, dus voor mij was de overstap naar het zaterdagvoetbal dan ook geen enkel probleem. Ik begon na een aantal jaar het voetballen best te missen en ook oud-ploeggenoten vroegen me steeds of ik niet opnieuw wilden beginnen. Sinds begin vorig seizoen heb ik mijn voetbalschoenen weer aangetrokken en ondanks dat de resultaten misschien niet zijn om vrolijk van te worden, geniet ik er toch van om weer op het veld te staan. Al zou het natuurlijk nog veel mooier kunnen zijn als we een keer een goed resultaat zouden boeken. Ik had goede hoop dat we die negatieve curve dit seizoen konden doorbreken, maar voor we het doorhadden was het seizoen alweer klaar.”

Met Patrick Boussen staat er een nieuwe trainer voor de groep en die had voor Van Wijck ook een nieuwe positie in petto. “Ik speelde vorig jaar voorstopper, maar nu ben speel ik als laatste man en dat bevalt me uitstekend. Ik kom veel aan de bal en kan mezelf dan ook in het spel betrekken. De plek is me niet onbekend, want in de jeugd heb ik ook altijd daar gespeeld. En van de andere kant maakt het me ook niet zoveel uit waar de trainer mee neerzet, waar ik van waarde kan zijn daar probeer ik altijd het beste te geven voor de ploeg.”

Hoewel het steeds moeilijker wordt om de boel overeind te houden, doen ze er bij Schoondijke alles aan om de club voor het dorp te behouden. En mede ook daarom is Van Wijck ook terug begonnen. “Je ziet dat het steeds moeilijker wordt om de elftallen te bemannen. Ons tweede team is al een combinatie met v.v. Groede. En dan is het voor onze selectie ook altijd te hopen dat iedereen zoveel mogelijk fit blijft, anders krijgen wij het ook lastig. Maar de sfeer is goed, we hebben een gezellige vriendengroep en dat is veel waard. Steeds zit er een stijgende lijn in ons spel, maar nu hikken we nog altijd tegen die nul aan. Ik ben er zeker van, dat we die eerste overwinning wel gaan pakken. Het kan en mag niet zo zijn dat we ook volgend seizoen puntloos gaan eindigen. Want steeds met nul punten van het veld aflopen, dat heeft nu wel lang genoeg geduurd…”

Klik hier voor meer artikelen over Schoondijke